Dag 70 – Lasagna – Laag voor laag

Lees mijn vorige blogpost voor de juiste context.2007120318190915405755_1

Hieronder de zelfvergevingen die teruggrijpen naar de punten die ik in mijn vorige posts heb beschreven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten overdonderen door een reactie op een situatie die alleen in mijn eigen hoofd bestaat zonder deze te toetsen aan de werkelijkheid van het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te staan of bewust te zijn van mijn handelingen en reacties maar in mijzelf gekeerd te zijn en in mijn eigen wereld te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn frustraties over mijn (gebrek aan) handelen niet te onderkennen en op te kroppen om zo voldoende druk op te laten bouwen om deze frustratie als een uitbarsting, ongecontroleerd te laten gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van opinies en verwachtingen die ik van anderen heb en niet heb gecommuniceerd met deze anderen, frustraties op te bouwen als een soort van negatieve energie die op een gegeven moment tot een uitbarsting en voorgestelde opluchting zal leiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen drang naar het niet verkwisten van voedsel als excuus te gebruiken om anderen denkbeeldig bepaalde handelspatronen op te leggen en als die niet overeenkomen met mijn voorstellingen, hierover frustraties op te bouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in vergelijkbare situaties geen actie heb ondernomen om uit te zoeken wat de oorzaken zijn geweest van mijn reacties om zo deze punten uit te werken en herkenbaar te maken zodat ik in een nieuwe maar vergelijkbare situatie meer houvast heb om in het moment de reacties te onderkennen en te stoppen.

Advertenties

Dag 65 – Niet zeuren, gewoon doorgaan!

emotionsTijdens mijn wekelijkse chat met mijn buddy (begeleider) kwam aan het licht dat ik best veel zaken onderdruk. Dat is op zich niets nieuws voor mij maar gedurende het gesprek kwam het wel heel mooi naar voren met praktische voorbeelden.

Naar aanleiding van de opdracht had ik gekeken naar een bepaalde situatie die bij mij een reactie had veroorzaakt. Als ik mijn reactie of reacties onder de loep neem dan kan ik onder andere zien dat ik gereageerd heb op bepaalde ‘triggers’ (woorden, geluiden, stem tonaliteit, geuren, licht, kleur, etc.) met verschillende emoties en gevoelens.

In dit specifieke geval reageerde ik met een aantal emoties die ik in het moment niet gelijk kon benoemen. Wel weet ik nog heel goed wat mijn gedachten waren, en door die gedachten te bekijken kon ik uiteindelijk vaststellen dat mijn reactie angst was voor de geschetste situatie. De combinatie van bepaalde woorden, stemgeluid en tonaliteit zorgden ervoor dat er in mijn onderbewustzijn bepaalde knoppen werden ingedrukt. Mijn reacties met “maar” en “als” zijn uiteindelijk allen terug te brengen naar een basis emotie: angst. In dit geval angst voor verandering, angst voor een terugval naar een minder stabiele periode met fysieke en geestelijke druk.

Als je mij onmiddellijk na het voorval had gezegd dat ik met angst had gereageerd (zonder dat zozeer te uitten overigens), dan had ik het ontkend. Maar door in de context van mijn DIP Pro les dit punt te onderzoeken en uit te werken en daarna te bespreken met mijn buddy komen er toch bepaalde punten boven water waar ik meer verder kan. Ik weet nu een van de oorzaken van mijn reacties  en kan daarmee aan de slag, de oorzaak als het ware ontzenuwen door het te herkennen, zelfvergeving op die specifieke gevoelens en emoties te doen en tegelijkertijd het zover mogelijk te ontrafelen. Hierdoor leer ik mijzelf beter kennen en kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie dezelfde (angst-) reactie krijg en niet verder luister, geen oprecht of in ieder geval zinnig antwoord kan geven maar gewoon kan luisteren, verwerken en er verder iets mee doen wat zinnig is in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens en emoties te onderdrukken waardoor ik mijn hoofd als het ware in het zand steek en mijzelf de mogelijkheid ontneem om in het moment te zien hoe ik reageer op de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘triggers’ niet te herkennen waardoor ik mijn gedachten de ruimte gaf om een rookgordijn van argumenten op te trekken waarin ik een serie van emoties op deze gedachten heb toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te hebben gegund om in het moment mijn reacties te onderkennen om de echte emotie, angst in dit geval, te herkennen zodat ik daar in het moment had begrepen waar ik stond en mijzelf op effectieve wijze had kunnen aansturen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van emoties en gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn hoofd in het zand steek om zo mijn reacties niet te hoeven verantwoorden naar mijzelf. Ik stop met mijzelf te verstoppen en gevoelens en emoties te onderdrukken en sta een en gelijk aan het leven.

Dag 47 – Competitie met mijn kilometerteller – uitgeplozen

snelle fietserDit is een vervolg op de blog Dag 46 – Competitie met mijn kilometerteller.

Aan de hand van het verhaal en de daarin vastgestelde feiten schrijf ik hieronder zelfvergevingszinnen op die de bron van de 20 km/h opinie moeten ontrafelen. Daarna schrijf ik de correctieve zinnen uit en sluit af met de verbintenis die ik met mijzelf aanga om het vastgestelde patroon te stoppen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door een kilometerteller als het gaat om het bepalen welke snelheid ik zou moeten fietsen op een gegeven ogenblik in plaats van de factoren die er werkelijk toe doen een rol te laten spelen zoals fysieke conditie, wind, temperatuur.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beïnvloeding van mijn kilometerteller als het gaat om de snelheid die ik eigenlijk zou moeten fietsen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de juiste informatie gebruik voor het bepalen van de meest geschikte snelheid. Ik stop met mij te laten beïnvloeden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het aflezen van een snelheid niet bepalend kan zijn voor de werkelijke en meest geschikte snelheid die ik op een gegeven moment het beste kan aanhouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat een snelheid onder de 20 km/h een snelheid voor watjes is en niet voor iemand zoals ik.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarbij ik vind dat het boven een bepaalde snelheid blijven essentieel is voor mijn imago, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen meetpunt nodig heb om te bevestigen wat ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf meten aan dit ijkpunt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mij de verbintenis aan om te zien dat ik om te staan als mijzelf in het leven mij niet hoef te meten aan zelf of door anderen opgelegde ijkpunten maar in elk moment het beste doe in het gegeven moment volgend de inzichten die ik op dat moment heb en de verantwoordelijkheden die ik neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onder de 20 km/h fietsen te zien als een afgang, een falen, een feit dat mijn zijn aantast en derhalve niet geaccepteerd kan worden.

Wanneer ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfbeoordeling gebaseerd op een opinie en de afgeleiden daarvan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen opinies nodig heb om te zijn wie ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat hebben van een opinie tot niets leidt dan tot deceptie en afleiding / verblinding van de zaken die er werkelijk er toe doen.

Dag 44 – De achtbaan van het leven

riding-a-roller-coasterGrappig, in het Engels vind ik “rollercoaster” veel heftiger klinken dan achtbaan. Er zit meer beweging in het woord. Vandaag gaat mijn verhaal over de afgelopen periode in mijn leven. Ik heb naar aanleiding van recente gebeurtenissen de behoefte om alles wat er gebeurt is op een rijtje te zetten. Dat is inherent aan het proces wat ik aan het lopen ben waarbij ik bij alles wat ik denk, zeg en doe steeds weer naar mijzelf kijk om vast te stellen wat mijn startpunt is geweest. Een extra aanleiding om eens terug te willen kijken is dat om een een of andere reden het lijkt of wij als gezin en ik als persoon steeds met situaties te maken hebben waarbij je zou kunnen zeggen dat het met pech te maken heeft.

Als je naar die specifieke gebeurtenissen kijkt vanuit een oogpunt van ‘waarom overkomt het mij nou?’ dan zet ik mijzelf in een slachtoffer rol. Dat neemt niet weg dat als ik mijn verhaal doe aan anderen ze moeten beamen dat het echt niet meezit. Maar wat zit er niet mee? Goed bekeken is alles wat ik nu beleef en meemaak een gevolg van acties uit het verleden. Dat zou mij een wijze les moeten leren. Ik ben daarom ook een stuk voorzichtiger en accurater geworden in mijn handelingen omdat ik heb geleerd dat kleine dingen grote gevolgen kunnen hebben. Daarnaast lijkt het erop dat alles steeds sneller gaat, dat de gevolgen van acties niet lang meer op zich laten wachten. Dat heeft zijn voordeel, je weet al snel waar je aan toe bent.

Een van de dingen die ik mijzelf zag doen was dat ik gebruik maak van een ‘vervelende’ situatie om te rechtvaardigen dat ik iets anders, een handeling, een activiteit, een taak die ik mij had voorgenomen te doen, niet uit te voeren. Zo zag ik mij een bijna apathische houding aannemen ten aanzien van het dagelijkse leven. Ik merkte dat ik emotioneel werd, moeite had om mijn gedachten op een rijtje te zetten, te focussen. Ik merkte ook dat ik dat niet altijd even erg had, het was selectief. Ik had er wel last van maar niet zo erg als ik mijzelf wilde doen geloven.

Omdat er van mijn privé planning niets terecht kwam maar van mijn werkplanning wel moet ik tot de conclusie komen dat ik wel mijn doelen kan bereiken voor mijn baas (gedreven door de noodzaak geld te verdienen) maar minder goed ben in het nakomen van mijn doelstellingen als er geen geld noodzaak achter zit. Het verdienen van geld is zeker belangrijk, helemaal als ik kijk naar wat de oorzaak nummer 1 is van onze dagelijkse uitdagingen. Maar het niet nakomen van mijn persoonlijke doelstellingen die alles te maken hebben met mijn persoonlijke ontwikkeling die weer onlosmakelijk verbonden is met de ontwikkeling van de mensen waarmee ik omga dan zie ik dat ik een groot stuk verantwoordelijkheid niet heb opgepakt.

Het is niet de eerste keer, maar we gaan het weer doen met behulp van het feit dat ik het niet alleen doe maar met een hele groep waarvan iedereen, op zijn eigen manier, met dezelfde uitdagingen te maken heeft. Een groep van mensen die hun persoonlijke ervaringen met elkaar delen, zonder vooroordeel en zonder superioriteit of inferioriteit, vanuit het standpunt dat we allemaal gelijk zijn. Dat maakt het mogelijk dat we van elkaar kunnen leren, we leren bepaalde situaties, emoties, gedachten te herkennen en zien hoe anderen hiermee zijn omgegaan zodat we dat zelf ook kunnen gaan toepassen.

Concreet houdt dit in dat vanaf vandaag met mijzelf een verbintenis aanga waarin ik stel dat ik elke dag, in elk moment en in zelf eerlijkheid mij zal afvragen welke activiteit ik zal uitvoeren in het belang van een ieder en daarmee mijzelf daarbij rekening houdend met de door mijzelf en de groep gestelde activiteiten. Nog concreter houdt het in dat ik van elke minuut die ik leef verantwoording zal afleggen naar mijzelf over hoe ik van adem tot adem mijn tijd indeel. Ik zal dit doen in zelfeerlijkheid waardoor het afleggen van verantwoording niet als een straf of een last zal voelen maar als een natuurlijk proces dat open en rechtstreeks is zonder valse gedachten, back chats, emoties, manipulaties, etc.

Dit is niet iets wat iemand van de ene dag op de andere kan. Er komt heel wat bij kijken om te leren naar jezelf te kijken. Een effectieve manier dit te leren zodat je als individu jezelf stabiliseert en leert hoe je verantwoordelijkheden kunt aangaan zonder concessies of afleidingen door gedachten, emoties, angsten is het volgen van de cursus DIP lite of DIP pro. Met behulp van eersteklas lesmateriaal, uitstekende oefeningen en een doeltreffende begeleiding van mensen die al verder zijn in hetzelfde proces van zelfontwikkeling kan je jezelf terugvinden en een actieve rol gaan spelen in het werken aan een betere wereld in alle opzichten.

In mijn volgende blog zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie. Zelfvergeving en daarop zelfcorrectie zijn een uitermate doeltreffend middel om trends te stoppen, de zogeheten cirkeltjes waar we als mens zo goed in zijn om in te blijven hangen.

dag 42 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 2 – Medicijnen

SalofalkInmiddels zijn we alweer een tijdje verder en ik zie een patroon… en patronen zijn er om doorbroken te worden. Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan maar is vaak niet eens zo moeilijk.
Hier is het patroon dat ik regelmatig mijn medicijnen neem om de darmontsteking te remmen. Ik merk echter dat één van de bijwerkingen van dit medicijn is dat ik gasserig wordt en zachte ontlasting krijg. Als ik een paar dagen stop met het medicijn dan gaat de ontsteking weer opspelen en krijg ik weer last van moeheid en andere fysieke problemen.
Naast een patroon is dit ook een vicieuze cirkel. Geen medicijn betekend een ontsteking die ervoor zorgt dat ik minder energie heb, wel medicijn betekend dat ik met een aantal bijwerkingen te maken krijg. Geen van beide is een echte oplossing.
Hoe ga ik dit patroon doorbreken. Laten we de situatie eens analyseren.

  • Ten eerste wordt gesteld dat Colitis Ulcerosa een chronische aandoening is. Daar kan ik in eerste instantie weinig tegenin brengen. Het werd bij mij 25 jaar geleden gediagnosticeerd. Toch is er een periode van bijna 20 jaar waarin ik niet echt klachten had. En hier wordt het leuk: Ik kom tot de conclusie dat ik 20 jaar lang heb willen ontkennen dat ik deze aandoening had, ik heb het als het ware weten te onderdrukken al waren er, achteraf gezien, wel degelijk aantoonbare symptomen waarbij met name perioden met vermoeidheid het meest waarneembaar waren.
  • Ten tweede zijn er mijn opinies over medicijnen. Ik wil eigenlijk zonder medicijnen kunnen leven omdat ik een overtuiging heb dat medicijnen slecht zijn en niet ontwikkeld om iemand te genezen. In de loop van de tijd heb ik geleerd en moeten beamen dat medicijnen wel gebruikt kunnen worden om een situatie te stabiliseren. Sinds ik dit punt heb geaccepteerd zie ik dat het medicijn ook veel effectiever z’n werk doet.

Nu is het zaak om een stap verder te gaan. Na het vinden van een evenwicht in mijn lijf met behulp van een medicijn is het zaak dat ik onderzoek wat de oorzaken zijn van mijn aandoening. De oorzaken kunnen op allerlei vlakken liggen en misschien zal ik nooit alle onderliggende oorzaken vinden. In ieder geval kan ik beginnen alle ruis weg te halen. Dus ik ga al mijn opinies en overtuigingen die betrekking hebben tot deze aandoening uitwerken en opruimen.
In de volgende blogs zal ik deze stuk voor stuk in kaart brengen om zo verbanden met alle mogelijke dimensies bloot te leggen en weg te nemen.

dag 41 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 1 – Medicijnen

TNF-alfaremmers-33-520-400De laatste tijd zijn er veranderingen in de manier waarop ik sta ten opzichte van het feit dat ik een chronische ziekte heb. Vijfentwintig jaar geleden, toen ik werd gediagnosticeerd met Colitis Ulcerosa, een chronische ontsteking van de darm, voelde ik mij aan de ene kant slachtoffer van het feit dat ik een ziekte had maar heb mij daardoor nooit echt laten beperken. Als ik terugkijk vraag ik mij af wat mij destijds heeft gemotiveerd. Was dat een niet zeuren, gewoon doorgaan mentaliteit of zat er ook een ondergrond van overleven in? Mijn opvoeding is in ieder geval echt Hollands als het gaat om het je niet aanstellen. Het zou kunnen dat ik al veel eerder dan 25 jaar geleden symptomen had van Colitis maar deze niet heb willen zien. De redenen hiervoor zijn verschillend; het niet willen zien en erkennen dat er iets niet helemaal goed is met je, je ervoor schamen dat je iets hebt en dat dan ook niet aan de grote klok hangt, het vinden dat je je aanstelt en daarom gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is.

De consequentie van dit gedrag was in ieder geval dat de ziekte zich rond mijn twintigste goed ging manifesteren. Dat was in combinatie met andere, externe factoren, verhuizing van een land naar een ander land, cultuurshock, niet de juiste opleiding volgen, je afvragen wat je zou kunnen doen in de maatschappij en daar geen antwoord aan kunnen geven. Het resultaat was dat ik een knagende ontsteking zijn gang liet gaan tot ik van ellende besloot naar een arts te gaan. Na onderzoek en diagnose werd ik met open armen opgenomen in de wereld van de medicijnen. Ik kreeg dure medicijnen voorgeschreven die later, na verhuizing naar een ander deel van het land en een andere specialist, vervangen konden worden door een minstens zo effectief medicijn met geringere bijwerkingen. Wat achteraf opviel was dat ik maar doorging met het nemen van medicijnen en niemand sprak over het stoppen van  het gebruik ervan. Het lijkt alsof het niet bij artsen en specialisten opkomt dat je kunt beginnen én eindigen met het nemen van medicijnen. Je kunt ze het ook niet kwalijk nemen, ze hebben dat niet geleerd in hun opleiding. Na enkele jaren trouw medicijnen genomen te hebben ben ik gestopt en twintig jaar min of meer klachten vrij gebleven, totdat ik wederom in een situatie belandde waar stress, onzekerheid over inkomen, chronisch geldgebrek zorgden voor een opleving van de ontsteking.

Na ruim een jaar weer aan min of meer dezelfde medicijnen als toen heb ik maar besloten om een darm onderzoek te laten doen, ter controle. Dat gaf hetzelfde beeld als het eerste onderzoek, geen verdere bijzonderheden. Na een evaluatie gesprek met de specialist onvermijdelijk weer medicijnen voorgeschreven. Geen pillen maar (onhandige) poedertjes en zetpillen voor als het erger wordt. Na een maand een telefonisch consult waar blijkt dat de arts in de veronderstelling was dat ik de dubbele dosering had voorgeschreven gekregen dan feitelijk het geval was en dat was in de ogen van de specialist ook de reden waarom het medicijn geen effect had gehad. En passant meldde de arts dat de zetpillen in mijn geval geen zin hadden. Ik was zo verbijsterd dat ik vergeet te vragen waarom hij deze in grote hoeveelheid had voorgeschreven. Ik kreeg de toezegging dat er via de post een nieuw recept zou volgen voor clysma’s, destijds ook het meest effectief. Om uiteindelijk aan de medicijnen te komen heb ik een paar uur moeten investeren in ritjes naar apotheek om er daar achter te komen dat het recept niet was binnengekomen en het ziekenhuis om bij de poli de specialist, tussen twee patiënten in, een recept te laten uitschrijven. Zestig clysma’s krijg ik voorgeschreven, van het dure merk uiteraard.

Om herhaling van het halen van onnodige medicijnen te voorkomen neem ik maar een kleine hoeveelheid mee bij de apotheek, eerst zien of het aanslaat. De onnodige medicijnen (zetpillen) kan ik teruggeven aan de apotheek waar deze vernietigd zullen worden (zeggen ze). Geld krijg ik er niet voor omdat ze de medicijnen niet meer aan een andere patiënt kunnen aanbieden in verband met eventueel verkeerd bewaarde medicijnen, als je het zelf gebruikt bestaat het probleem dan niet? Aan dit systeem zit een luchtje… In mijn optiek schrijft de arts veel te snel en veel te veel medicijnen voor. Eén ding heb ik geleerd, niet alles halen wat er op een recept staat.

 

36 van 2555 – Verrast door voorspelbaarheid

7factsinthisworldVanavond was ik op Facebook waar ik op een post stuitte met een aardig grapje. Ik las (zie het plaatje hiernaast) het eerste punt en dacht: “Ja, hé, hé!”. Na het lezen van punt 2 dacht ik: “Nogal wiedes!”. Na het lezen van punt 3 ging ik het gelijk uitproberen. Ik deed het, lachte en klikte gelijk op de ‘deel’ knop.

Toen las ik punt 4 en moest weer lachen, zo waar! Punt 5 heb ik niet uitgeprobeerd dus beschouwde ik als niet van toepassing op mijzelf. Punt 6 klopt ook, ik glimlach nog steeds, ik voel mij alleen niet gefopt, het is voor mij een voorspelbare reactie en het feit dat dit de reactie omschrijft vind ik grappig.

Punt 7 is ook niet van toepassing op mijzelf omdat ik dit niet heb gedeeld uit wraak, ik heb geen wraak nodig, ik voelde mij immers niet gefopt of betrapt.

Vervolgens ging ik naar de reacties kijken waarbij ik kon vaststellen dat al bij een paar mensen je verschillende reacties kunt waarnemen. Ik keek er van op toen iemand aangaf het niet gedeeld te hebben omdat het geen ‘grap’ is die je iemand anders aan wilt doen in het licht van wraak. Anderen zien het vooral als een leuke grap.

Voor mij is het een leuke confrontatie met mijzelf geweest. En inderdaad kon ik niet anders dan bevestigen dat het iets is wat bij de meeste lezers een voorspelbare reactie zal teweegbrengen. Dat geeft aan dat we allemaal min of meer op dezelfde manier geprogrammeerd zijn en het is een mooie manier op vast te stellen dat het ook echt zo is.

De manier waarmee we dan omgaan met de reacties op wat we hier lezen is iets wat rechtstreeks te maken heeft met onze zelf-oprechtheid. Als we accepteren dat we gefopt zijn dan zijn we eerlijk naar onszelf en kunnen we ook iets doen met het feit dat we gefopt zijn. Bij het hebben van reacties zoals op deze tekst kan ons verrassen omdat we ergens niet willen toegeven dat we voorgeprogrammeerd zijn en dat onze reactie dus voorspelbaar is. Wij willen immers uniek en speciaal zijn. Het hebben van een voorspelbare reactie ondermijnt onze drang tot het anders, meer/minder, slimmer/dommer, etc. dan anderen te zijn en drukt ons in feite met de neus op het feit dat we ons separeren van ons echte zelf, zover zelfs dat we niet in staat zijn om te zien wanneer een reactie echt onze eigen reactie is en deze volledig als eigen te beschouwen en daar de volledige verantwoordelijkheid over willen dragen.

Probleem

Als ik een tekst lees dan kan ik daar op een bepaalde manier op reageren. Mijn reactie wordt mede bepaald door wat ik mijzelf toesta te accepteren als reactie. Dat staat boven een reactie in zelf-oprechtheid als de spontane reactie door mij wordt gezien als iets wat niet aanvaardbaar is volgens mijn normen en waarden in relatie met het beeld dat ik naar de buitenwereld wil neerzetten.

Oplossing

Als ik een reactie heb na het lezen van een bepaalde tekst kijk ik in het moment naar mijn reactie om deze goed waar te nemen en te voorkomen dat mijn geest snel met ‘corrigerende’ maatregelen of argumenten die eerste reactie wegdrukt. Vervolgens kijk ik in zelf-oprechtheid naar mijn reactie en stel vast of ik hiervan kan leren om zo mijn proces van mijzelf stabiliseren kan ondersteunen.

Beloning

Door elke reactie te accepteren die ik heb op het lezen van een tekst, en dan met name voorspelbare reacties of reacties die ik eigenlijk niet wilde hebben, kan ik in zelf-oprechtheid naar mijn echte reactie kijken en gebruiken om te bepalen of het een punt betreft wat ik voor mijzelf verder moet gaan uitwerken zodat een volgende keer de reactie niet meer iets is wat mij zomaar overkomt en mij daarom mogelijk verrast maar mijn eigen reactie is waar ik volledig achter kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een spontane reactie een tekst te delen zonder deze eerst in zijn geheel gelezen te hebben waarmee ik niet in staat was om te overzien wat ik op dat moment aan het delen was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van de reacties in Facebook opinies te vormen over deze reacties en over diegene die de reacties hadden geplaatst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in eerste instantie naar de reacties van anderen te willen kijken om zo mijn eigen reactie niet onmiddellijk onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn reactie als een lachertje af te doen en als niet belangrijk te bestempelen terwijl ik eigenlijk wel weet dat het wel belangrijk is om mijn reactie te aanschouwen en te accepteren als mijn reactie waarover ik mijn volledige verantwoordelijkheid draag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij opgelucht te voelen na te hebben vastgesteld dat ik niet de enige ben die op die manier heeft gereageerd, waarmee ik de ‘belachelijkheid’ en het ongemak dat ik voelde bij het hebben van de reactie niet geheel mijzelf hoefde aan te rekenen maar kon ‘delen’ met anderen waardoor ik mijn verantwoordelijkheid toch iets kon afschuiven met als argument dat ik niet de enige was die zo’n reactie had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn in eerste instantie als gevrijwaard te zien van schaamte over mijn reactie en mijn actie (het uitsteken van mijn tong) en dat nog eens versterkt te ervaren na het lezen van andermans reacties zonder mij te beseffen dat dit alleen maar kan als ik mijn eigen reactie bagatelliseer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reacties van anderen te zien als afleiding van het aangaan van de reacties/gevolgen op mijn eigen reactie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van een voorspelbare reactie hierover geen schaamte te hebben maar de reactie en de consequenties daarvan in zelf-oprechtheid te aanschouwen en daar, waar nodig, actie op te nemen in het kader van mijzelf te stabiliseren en in het proces om mijzelf bewust te maken van alles wat ik doe in het fysieke waardoor ik altijd mijn verantwoordelijkheden kan nemen voor alles wat ik doe, zeg en denk om zo bij te dragen aan een wereld die beter is voor een ieder.