37 van 2555 – Auto of openbaar vervoer?

Subaru-wielAl een tijdje ben ik alle stappen aan het doorlopen die nodig zijn om onze auto van Italiaans op Nederlands kenteken te zetten. Het begon met het laten keuren van de auto, reparaties uit laten voeren, herkeuren, aanvraag vrijstelling BPM insturen, BPM aangifte doen, wachten op het kentekenbewijs en als laatste het laten maken van Nederlandse kentekenplaten.

Het klinkt als een lang proces, en dat is het in zekere zin ook wel. In ons geval was dat juist mooi omdat we zo lang mogelijk de auto op Italiaans kenteken wilden houden in verband met de aanzienlijk lagere kosten. Als is de autoverzekering in Italië twee keer zo duur, de wegenbelasting is in Nederland zes maal zo hoog. Daarbij moet je wel rekenen dat er in Nederland geen tolwegen zijn.

Autobezit is in Nederland dus een stuk duurder dan in Italië, het feit dat de brandstof in Italië weer iets duurder is kan je hier verwaarlozen. In ons geval is de wegenbelasting met name zo hoog omdat we een auto hebben met een LPG installatie waardoor je duurder wordt aangeslagen dan met enkel op benzine rijden. Dat benzine een euro per liter duurder is dan LPG wordt volledig teniet gedaan door de hogere motorrijtuigenbelasting. Pas als we meer dan 11000 km per jaar gaan rijden bereiken we het omslagpunt. Voorlopig komen we niet boven de 7500 km per jaar uit.

Het kromme aan deze constructie is dat je, vanwege de hoge vaste kosten van het autobezit, je geneigd bent om voor elke verplaatsing de auto te nemen waar je eventueel ook voor het openbaar vervoer had kunnen kiezen. OV wordt pas interessant als je geen lasten van een auto hebt. Als je gaat berekenen wat het kost om al je reizen met het OV te doen gaat kosten dan is de auto toch nog goedkoper, zeker als je er met meerdere personen gebruik van maakt. Een gezin is met de auto veel goedkoper uit dan treinkaartjes voor ieder afzonderlijk familielid.

Een tijdje terug hebben we al zitten rekenen en we waren al zover dat we besloten hadden de auto weg te doen en voor ons vervoer gebruik te maken van het OV of een huurauto. Een aantal zaken dwongen ons tot het herzien van deze keuze. De auto hadden we dan naar de sloop moeten brengen waarbij we een kapitaal vernietigden van 3 a 4000 euro. De auto verkopen met Italiaans kenteken was geen optie hier in Nederland. Om de auto in Nederland te verkopen moest deze eerst op Nederlands kenteken gezet worden. Dat laatste gold ook als we de auto wilden aanhouden. Daarnaast bleek de auto ook moeilijk verkopen omdat de tweede hands automarkt ingezakt is en voor het segment van grotere auto’s met een relatief hoog gebruik is weinig of geen vraag.

We zijn dus min of meer veroordeeld tot het houden van onze auto met als enige andere optie de sloop. Toch blijkt het regelmatig huren van een auto en het regelmatig gebruik maken van het OV duurder en ook onpraktischer te zijn. Doorslaggevend was uiteindelijk het besef dat we de komende tijd een vervoermiddel nodig hebben om klusmaterialen te vervoeren voor ons toekomstige huis en daarna de verhuizing die we op wat grote stukken na met eigen auto kunnen gaan doen.

Over een jaar gaan we weer evalueren of het loont om deze auto aan te houden. Tegen die tijd zullen de belastingen hoger worden, is al bekend dat de accijns op LPG 7 cent de liter omhoog gaat en zullen en vast andere factoren zijn die we mee zullen nemen in de evaluatie.

Probleem

Grote complexiteit als het gaat om het inzicht krijgen in de kosten van mobiliteit vanwege het grote aantal factoren wat hierin een rol speelt. In het geval van import van auto’s, verschillen tussen (Europese Unie) landen, wordt de complexiteit alleen maar groter. Er zijn feitelijk maar weinig alternatieven die zowel kostenbesparend zijn als beter voor het milieu. Het Model wat nu wordt toegepast stimuleert het gebruik van de auto ten nadele van het OV. Dit laatste is overigens wel voordeliger voor de staatskas. Voor ons als gezin is het een lastige rekensom geweest en de conclusie is dat mobiliteit in alle gevallen duur is (met uitzondering van de fiets natuurlijk).

Oplossing

Het regelmatig evalueren van actuele situatie met daarbij het in acht nemen van alle mogelijke factoren die op dat moment bekend zijn. De factoren zijn de feitelijke kosten, en waar mogelijk kiezen voor een oplossing waarbij het milieu minder wordt belast.

Beloning

Het in de hand houden van de kosten gerelateerd aan mobiliteit, het besef blijven houden van de impact van mobiliteit op het milieu waardoor we met een zekere regelmaat, afhankelijk van de situatie waarin we verkeren en de behoeftes die er zijn.

Zie vervolg in de volgende blog voor zelfvergeving en zelf-correctie.

19 van 2555 – Het gaat sneeuwen!

Het is iets wat ik al zo lang doe als dat het mogelijk is. Het volgen van de weersvoorspellingen. Al in mijn tienerjaren kon je mij op elk gewenst moment vragen wat de voorspellingen voor de dag en de daaropvolgende periode waren. Grote kans dat ik daar een redelijk nauwkeurig antwoord op kon geven. Soms stelde ik het bij aan de hand van mijn eigen waarnemingen om de voorspelling nog beter te maken. het was een sport om de weersituatie zo in te schatten dat ik de juiste voorspelling had.

In mijn tienerjaren waren de middelen nog redelijk beperkt, ik moest het hebben van het weerpraatje op de radio en/of de tv. De rest leidde ik af van mijn eigen waarnemingen. Maar wat was mijn motivatie nou om juist het weer zo in de gaten te houden? Waarom wilde ik nou altijd weten wat voor een weer er zou gaan komen? Ik wist dat ik daar niet alleen in stond en dat voedde alleen maar mijn drang om mij nog meer bezig te houden met het weer.

Zoals elke weerfanaat waren bijzondere weersomstandigheden voor mij het spannendst en dan met name sneeuw. Want sneeuw betekende avontuur, geen of minder school met een prachtige reden (smoes). En het betekende sneeuwpret. Heerlijk de hele dag in de sneeuw ploeteren.

Al probeer ik de laatste jaren mij minder op het weer te focussen merk ik dat er nog een sterk oud patroon zit. Soms zit ik op een onbewaakt ogenblik te kijken naar de lange termijn voorspellingen om te zien of het weer gaat omslaan of dat er nog leuke verrassingen zijn.

Gisteren op een verjaardag werd gezegd dat begin december de eerste sneeuw werd verwacht. Vandaag ben ik, na mijn behoeften enigszins te hebben onderdrukt, toch maar even gaan kijken, en tot mijn grote vreugde zag ik op verschillende sites dat voor die periode inderdaad sneeuw wordt verwacht! Wow! Oeps, ik liet mij even gaan…

Waarom gaat mijn hard sneller kloppen van voorspelde sneeuw? “Omdat ik sneeuw leuk vind” is dan gelijk mijn antwoord. En dat is een feit, ik kan genieten van besneeuwde landschappen, ik vind het leuk om met de auto over besneeuwde wegen te rijden. Maar waarom is dat zo. Waarom vind ik het nou juist extra leuk en bijvoorbeeld mijn partner helemaal niet?

Ervaringen uit het verleden en herinneringen, die bepalen hoe je bepaalde situaties beleeft. Waar ik positieve ervaringen heb met sneeuw vindt mijn partner het meestal alleen maar overlast. Ze heeft ook gelijk, maar in mijn enthousiasme wil ik de overlast niet onderkennen, ik zie alleen maar de leuke kanten. En dat terwijl ik ook minder leuke herinneringen heb aan sneeuw. Vaak had ik bij sneeuw als tiener hoofdpijn en speelde voorhoofdholte ontsteking op. Later heb ik ook wel minder leuke situaties gehad met de auto op de sneeuw. Toch blijven de eerste ervaringen/herinneringen bepalend.

Ook heel belangrijk zijn, naast de eigen herinneringen en ervaringen, de door onze maatschappij bepaalde opvattingen. Ook beïnvloeding door media is een hele bepalende factor. Ik denk hierbij aan de manier waarop elk jaar, aan het begin van de winter door weermannen (ik laat de vrouwen er bewust uit) wordt gespeculeerd over de hoeveelheden sneeuw die te verwachten zijn. Ook de tendentieuze voorspellingen waarin de voorspeller op  veel meer sneeuw hoopt dan er daadwerkelijk komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om extreme weersomstandigheden te zien als de manier om de dagelijkse sleur te doorbreken, hiermee beperkte ik mijn handelingen door ze te koppelen aan externe factoren als bepaalde weersomstandigheden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, op momenten dat ik ergens tegenaan loop, mijzelf af te leiden door naar allerlei weersites te gaan om te kijken of er nog spannend weer op komst is zodat ik er naar uit kan kijken dat in de toekomst er een bepaald type weer gaat komen wat ik spannend of plezierig ga vinden in plaats van mij in het moment bezig te houden met de activiteit waar ik mee bezig ben en, in het geval dat ik een pauze nodig heb, deze dan ook neem en daadwerkelijk iets doe wat afwisseling biedt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf speciaal te achten omdat ik in staat was om, beter dan anderen en volgens een uitgangspunt van competitie, het weer te voorspellen. Ik vergeef mijzelf tevens dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon speciaal te vinden en daar trots op te zijn toen bleek dat ook hij in staat was om hele precieze voorspellingen te doen, beter dan de weermannen, net zoals ik dat deed toen ik even oud was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien, zowel destijds bij mijzelf als nu bij mijn zoon dat het hier niet gaat om een speciale gave maar om het toepassen van gezond verstand zonder te worden beïnvloed door allerlei ruis van buitenaf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in het zoeken naar de gewenste voorspellingen en daarmee tijd en energie niet aan zaken heb gegeven die volgens gezond verstand een hogere prioriteit hadden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het heel beeld van sneeuw te romantiseren puur op basis van beelden uit het verleden terwijl ik weet dat ik bewust of onbewust herinneringen die niet in dat plaatje passen buitensluit en daarmee geen totaal beeld krijg maar een gekleurd plaatje wat aansluit aan wat ik wens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weersvoorspellingen te gebruiken voor praktische doeleinden en mij niet laat verleiden tot het zoeken naar informatie over een bepaald gewenst weertype en mij daarin ook verlies.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het voorspellen van het weer niet als speciale gave te zien maar als iets wat iedereen kan met gebruik van observatie en gezond verstand.