dag 42 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 2 – Medicijnen

SalofalkInmiddels zijn we alweer een tijdje verder en ik zie een patroon… en patronen zijn er om doorbroken te worden. Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan maar is vaak niet eens zo moeilijk.
Hier is het patroon dat ik regelmatig mijn medicijnen neem om de darmontsteking te remmen. Ik merk echter dat één van de bijwerkingen van dit medicijn is dat ik gasserig wordt en zachte ontlasting krijg. Als ik een paar dagen stop met het medicijn dan gaat de ontsteking weer opspelen en krijg ik weer last van moeheid en andere fysieke problemen.
Naast een patroon is dit ook een vicieuze cirkel. Geen medicijn betekend een ontsteking die ervoor zorgt dat ik minder energie heb, wel medicijn betekend dat ik met een aantal bijwerkingen te maken krijg. Geen van beide is een echte oplossing.
Hoe ga ik dit patroon doorbreken. Laten we de situatie eens analyseren.

  • Ten eerste wordt gesteld dat Colitis Ulcerosa een chronische aandoening is. Daar kan ik in eerste instantie weinig tegenin brengen. Het werd bij mij 25 jaar geleden gediagnosticeerd. Toch is er een periode van bijna 20 jaar waarin ik niet echt klachten had. En hier wordt het leuk: Ik kom tot de conclusie dat ik 20 jaar lang heb willen ontkennen dat ik deze aandoening had, ik heb het als het ware weten te onderdrukken al waren er, achteraf gezien, wel degelijk aantoonbare symptomen waarbij met name perioden met vermoeidheid het meest waarneembaar waren.
  • Ten tweede zijn er mijn opinies over medicijnen. Ik wil eigenlijk zonder medicijnen kunnen leven omdat ik een overtuiging heb dat medicijnen slecht zijn en niet ontwikkeld om iemand te genezen. In de loop van de tijd heb ik geleerd en moeten beamen dat medicijnen wel gebruikt kunnen worden om een situatie te stabiliseren. Sinds ik dit punt heb geaccepteerd zie ik dat het medicijn ook veel effectiever z’n werk doet.

Nu is het zaak om een stap verder te gaan. Na het vinden van een evenwicht in mijn lijf met behulp van een medicijn is het zaak dat ik onderzoek wat de oorzaken zijn van mijn aandoening. De oorzaken kunnen op allerlei vlakken liggen en misschien zal ik nooit alle onderliggende oorzaken vinden. In ieder geval kan ik beginnen alle ruis weg te halen. Dus ik ga al mijn opinies en overtuigingen die betrekking hebben tot deze aandoening uitwerken en opruimen.
In de volgende blogs zal ik deze stuk voor stuk in kaart brengen om zo verbanden met alle mogelijke dimensies bloot te leggen en weg te nemen.

15 van 2555 – Is er ook aan eten gedacht?

Huge_saladDe laatste jaren is het volgen van een juist dieet een belangrijke dagelijkse bezigheid. Waar ik vroeger wel lette op wat ik at heb ik samen met mijn partner de afgelopen jaren verschillende aanpakken uitgeprobeerd. Niet altijd bleek het startpunt zuiver te zijn en vaak ging ik uit gemak mee met de trend  die mijn partner zette. Wat ik in al die jaren nooit heb onderzocht is mijn voorliefde voor salades. Salades met bijvoorbeeld een versnipperd uitje, knoflook, komkommer, paprika, wortel, tomaat, avocado, wat rijst of bonen, andijvie of (ijsber) sla.

Zeker de laatste tijd at ik enorme hoeveelheden omdat ik ergens aanvoelde dat het mijn lijf geen voldoening gaf. Mijn gehele eetpatroon, maar met name die salade die ik elke lunch, 7 dagen per week, nuttigde, was niet toereikend. En ook al at ik enorme hoeveelheden bij ontbijt, lunch en avondeten met ook nog een paar tussendoortjes, ik kwam geen gram aan, integendeel, het leek wel of ik steeds lichter werd (toelichting: dieet zonder suikers, tarwe en gist, weinig vlees).

Dit duurde maar voort en ik was niet in staat het te doorbreken, totdat ik met een natuurgenezer sprak die onomwonden aangaf dat voor mijn actuele situatie (met een latente chronische darmontsteking) júist het eten van al die rauwkost geen goede keus was. Schuurt de darmwand teveel en die moet juist weer herstellen. Door veel rauwkost te eten zorgde ik niet voor meer voeding voor mijn lijf maar juist omgekeerd, mijn darmen kregen niet de kans zich te herstellen en konden daarom niet de juiste hoeveelheid voedingsstoffen uit het voedsel halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat het beste is voor mijn lijf maar wat het gemakkelijkst was voor mijn dagelijkse ritme als het ging om het kiezen van welke voeding ik tot mij nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verantwoordelijkheid voor het kiezen van de juiste voeding en het te volgen dieet aan mijn partner overliet waarmee ik niet het beste koos voor mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij mijn partner te klagen over het niet voldoening hebben van het eten waardoor zij gevoelens en emoties ontwikkelde en bij elke maaltijd hoopte dat mijn onverzadigbare honger enigszins gestild zou worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan te nemen dat het eten van salades voor mij de beste oplossing was omdat ik het nou eenmaal al zoveel jaren deed zonder te onderzoeken of dit gerecht net zoals alle andere wel of niet goed voor mijn gestel was in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lange tijd mij niet prettig te voelen bij het moeten eten van grote hoeveelheden voedsel zonder daar voldoende aan te hebben in plaats van te gaan onderzoeken waarom ik niet voldoende energie en voeding uit mijn voedsel haalde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben ontwikkeld met betrekking tot mijn lichaamsgewicht en het in mijn ogen te licht zijn zag als ziekte en als een consequentie van mijn chronische darmontsteking en dat compenseerde met het eten van steeds grotere hoeveelheden eten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om naar mijn lijf te luisteren als het om voeding gaat en te onderzoeken en proefondervindelijk vast te stellen welke voeding in een bepaald moment voor mijn lichaam het meest geschikt is.

11 van 2555 – Vleesvervangers

Het gebeurt regelmatig als ik een artikel lees of op radio of TV iets hoor over vegetarisch eten, dan verbaas ik mij er elke keer in die context over vleesvervangers wordt gesproken. Waarom heb je een veggieburger nodig, of een vegetarische schnietsel? Waarom moet het vlees vervangen worden
door iets wat erop lijkt? Is het dan gemakkelijker om onszelf wijs te maken dat het nét als echt is? Als we maar aan het plaatje kunnen vasthouden dan is er niets aan de hand.

Op een of andere manier roept dit bij mij emoties op. WTF, denk ik dan, je kunt toch gezond én lekker eten zonder dat echte en dat nep stukje vlees. Daarmee zeg ik niet dat je geen vlees meer moet eten, maar dat is een andere discussie. Overigens heb ik niets tegen bijvoorbeeld een veggieburger, het is de manier waarmee met dat soort produkten wordt omgegaan. Misschien stoor ik mij aan het feit dat men zichzelf op die manier voor de gek houdt. Dat zegt trouwens meer over mijzelf dan over een ander. Het feit dat ik zo reageer betekend dat ik zelf ergens mee zit.

Als ik naar mijn reacties kijk zie ik als trigger mijn onbegrip voor het vasthouden aan het stukje vlees, al dan niet echt. Daaraan gekoppeld het beeld van jezelf voor de gek houden. In deze context moet ik gaan onderzoeken op welke punten ik mijzelf voor de gek houdt en dan met name als het om voedsel gaat.

Een misschien aangeboren gevoel van onverzadigbaarheid gekoppeld aan fysieke problemen met mijn darmen is de fysieke uitwerking van dit en misschien nog andere punten die opgeruimd moeten worden.

Naast deze reacties op vkeesvervangers is mijn relatie met eten gekenmerkt door een aantal punten. In lijn met het gevoel van eeuwige trek ligt het fejt dat ik heel zuur kan kijken als ik ook maar vermoed dat het eten niet eerlijk is verdeeld over de borden. Daarnaast wordt het op medisch vlak steeds duidelijker dat ik waarschijnlijk door mijn niet goed functionerende darmen niet optimaal de voedingsstoffen uit het voedsel dat ik eet haal.

Uiteindelijk heb ik te maken met bepaalde beelden en overtuigingen aangaande voedsel en eten en de fysieke uitwerking, de consequenties van die beelden en overtuigingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storen aan het feit dat vleesvervangers op een bepaalde manier worden aangeboden/gepromoot in plaat van in te zien dat het een reactie is van mijzelf uit die daardoor wordt getriggert en aangeeft dat ik op dat vlak punten heb die ik verder moet gaan uitzoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan het idee dat een ander zichzelf voor de gek houdt terwijl ik weet dat ik mijzelf regelmatig voor de gek houdt en dat gemakshalve niet wil inzien omdat ik dan wordt geconfronteerd met zaken die ik niet aan wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lijdzaam mijn gezondheidssituatie te ondergaan zonder tot op de bodem alle punten uit te zoeken op zowel geestelijk als fysiek vlak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen lijf te verwaarlozen door gelaten te accepteren en het besef te onderdrukken dat ik geen optimale gezondheid heb en daar meer aan kan veranderen dan wat ik tot nu toe gedaan heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gevolgen van mijn niet optimale gezondheid niet te herkennen als dusdanig maar meer als aandoeningen die op zichzelf staan zoals overgevoeligheid voor fijnstof en hooikoorts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te onderzoeken bij mijzelf waarom ik bij het verdelen van het eten altijd denk dat ik mogelijk niet genoeg krijg in plaats van uit te zoeken wat de diepere oorzak hiervan is door terug te kijken naar situaties in mijn eerste zeven levensjaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in gezien te hebben dat mijn eetgedrag mogelijk tot zwaarlijvigheid of andere aandoeningen had kunnen leiden als ik wel goed functionerende darmen had gehad waardoor ik niet optimaal de voedingsstoffen uit mijn eten haal.