33 – Terug naar de bron – Snakken naar rust

eigenwoning1Met de laatste ontwikkelingen rond het kopen van een huis stelde ik weer eens vast wat voor een impact het bezig zijn met iets dergelijks als een stabiele woonplek op mijn leven/lijf heeft. Vorige week zijn we gaan kijken naar een huis met een prijskaartje dat ons in staat zou stellen om het zonder tussenkomst van banken te financieren. Omdat het huis ons aanstond besloten we te kijken of we die financiering bij de ‘familiebank’ rond zouden krijgen.

Toen we in eerste instantie een ‘ja’ kregen met daarop een ‘nee’ toen de hoogte van het totale bedrag duidelijk werd incasseerde ik deze tegenslag met een diepe zucht. Daarna besefte ik mij dat ik, ondanks de voornemens het niet meer te doen, toch druk bezig was geweest met het plannen van een groot aantal zaken die het gevolg waren van het kopen en op orde krijgen van een woning. Alles wat ik tot dat moment had bedacht kon in de prullenbak, verloren inspanningen dus. Toen ik als gevolg daarvan met mijn partner nog eens onze huidige situatie doornam en besefte hoezeer wij klem zaten in een ongunstige situatie was het alsof ik terugviel in de toestand waarin ik juist dacht uit gekomen te zijn.

De impact op mijn lijf was groter dan ik had verwacht en de gevolgen ervan kon ik duidelijk merken. En dat terwijl het  doom-scenario maar van korte duur was. Na wat rekenen kregen we van de ‘familiebank’ te horen dat het toch mogelijk was om het gewenste bedrag te financieren. Een hele opluchting maar het achtbaan-effect was er toch geweest, van ja naar nee en dan weer naar ja geschud. Met name dat schudden heeft veel impact omdat het zaken betreft die de grondvesten van je bestaan zijn. Een vaste plek om te wonen ten opzichte van een huurwoning voor bepaalde tijd of aantrekkelijke maandlasten met de mogelijkheid om wat opzij te leggen versus een hoge huur en geen reserves zijn grote contrasten die een sterke invloed hebben op je dagelijkse leven.

De gretigheid waarmee ik een situatie van wonen in een eigen huis met acceptabele maandlasten wil aangaan is zo groot dat ik geneigd ben om al mijn energie daar in te gaan steken alsof ik op die manier het moment waarop het echt gaat gebeuren naar voren wil halen. Er gaat niets boven een gedegen voorbereiding natuurlijk, maar het is ook zaak om dat in evenwicht te doen met alle andere zaken die bij het dagelijkse leven horen. De afspraak met mijzelf wordt dus dat ik de dagelijkse zaken doorloop en een verantwoorde hoeveelheid tijd steek in de voorbereidingen voor ons toekomstige huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke bestaan dusdanig door de ontwikkelingen rond wonen te laten beïnvloeden dat ik daardoor een paar dagen ziek ben geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storten in het proces van voorbereiding op de aanstaande aankoop van de woning zonder dit in balans te brengen met de andere taken en zaken die bij mijn dagelijkse leven horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van een negatief antwoord mijzelf terug te voelen vallen naar een situatie van minderwaardigheid waar ik van dacht dat ik daar uit was gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bestaansrecht te baseren op factoren als het kunnen kopen van een huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij emotioneel te laten beïnvloeden door factoren die ik op dat moment als cruciaal en van levensbelang beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ervaringen en herinneringen met betrekking tot (gebrek aan) geld zwaar te laten wegen op momenten dat er zaken spelen die sterke invloed hebben op mijn toekomstige financiële situatie waardoor deze een buitenproportionele reactie teweegbrengt die weer invloed heeft op mijn fysieke bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties die invloed kunnen hebben op mijn huidige en toekomstige financiële situatie aan de ene kant rationeel op te pakken terwijl ik onder water toch veel meer emoties heb die ik systematisch onderdruk omdat ik ze niet van toepassing vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties van angst voor toekomstige financiële situaties te onderdrukken in plaats van deze te herkennen, een plek te geven en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emotionele reacties niet meer te onderdrukken maar deze een plaats te geven zodat ik ze (h)erken, benoem en voor altijd kan opruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij zaken waarin ik enthousiasme en gedrevenheid voel de energie en tijd die ik eraan besteed in de context van al mijn taken en verplichtingen trek om zo in het belang van alle zaken te bepalen hoeveel tijd en aandacht hieraan besteed kan worden.

Advertenties

24 van 2555 – Terug naar de bron – Schuldgevoel bij een aankoop

Wandelschoen“Vandaag heb ik een hoop geld uitgegeven”. Dat is een heel relatief punt natuurlijk en het is interessant om te kijken waarom ik deze uitspraak doe. In eerste instantie zie ik het als een opinie die ik baseer op… ja waar baseer ik die eigenlijk op? Even een stapje terug.

Vorige week ontdekte ik dat mijn sportieve schoenen stuk waren. Het waren al niet meer de netste schoenen maar ze liepen nog prima, tot vorige week. Ik heb ze gelijk weggegooid maar liep tegen het feit aan dat ik geen sportschoenen meer had. We moesten schoenen gaan kopen voor mijn zoon en mijn insteek was dat ik tegelijkertijd naar een paar schappelijk geprijsde schoenen kon kijken. Ik heb verschillende schoenen aangepast maar geen enkele schoen zat goed. Ik heb het daarbij laten zitten.

Ik bleef zoeken naar goede motivaties om te verantwoorden waarom ik weer een paar sportschoenen nodig zou hebben. Het familie budget kan het op dit moment wel hebben, maar is het een verantwoorde uitgave? Heb ik het écht wel nodig? Tja, ik zag mijzelf al fietsen met een fietsbroek en een paar nette schoenen aan mijn voeten… Het kan maar is niet handig. En zo kon ik nog wel even doorgaan met redenen te bedenken waarom ik wel een paar sportschoenen nodig zou hebben.

Daarnaast het dilemma tussen het kopen van een goedkoop paar schoenen of een duurder paar van betere kwaliteit. Begin vorig jaar, met nagenoeg geen geld om uit te geven, had ik een paar schoenen gekocht voor nog geen 30 euro. Na een dikke maand kon ik ermee terug naar de winkel vanwege een stukke zool. Ik kreeg een nieuw paar dat na twee manden weer een lekke zool had (leuk als je in de regen loopt: bij elke stap een piepend geluid van lucht door een klein gaatje…). Geen goedkope schoenen meer, is uiteindelijk duurkoop. Maar als je amper geld hebt dan is dat in onze huidige maatschappij je enige ‘keuze’.

Terug naar mijn behoefte om mijn uitgaven te rechtvaardigen. Wat ligt daar aan ten grondslag? Vroeger, toen in op mijzelf ging wonen, kreeg ik geld van mijn ouders en voelde dat ik al mijn uitgaven moest rechtvaardigen naar mijn ouders toe. Soms kon ik dat niet en dat leidde tot het toch ‘stiekem’ doen van aankopen die ik voor mijn gevoel niet volledig kon rechtvaardigen. Maar waar komt die drang vandaan om te rechtvaardigen? Ik kan mij niet herinneren dat mijn ouders bijzonder streng waren in dat opzicht.  Misschien zit het dieper.

Wat ik mij wel kan herinneren van thuis was dat er door mijn vader altijd naar de uitgaven werd gekeken. Ik kan mij herinneren wat mijn moeder dan ook moest rechtvaardigen wat ze zoal had uitgegeven. En dat terwijl ze in mijn beleving soms tegen het zuinige af was met sommige zaken wat leidde tot het kopen van goedkope en soms wat inferieure goederen.

Ik kan mijn vinger er nog niet goed opleggen, maar er is iets uit mijn verleden en het verleden van mijn ouders dat ten grondslag ligt aan mijn behoefte uitgaven eindeloos te verantwoorden en wanneer mij dat niet lukt de neiging hebben om de aankoop verborgen te houden uit angst dat het gaat leiden tot commentaar van mijn ouders, mijn partner, mijn kinderen. Al deze hersenspinsels kunnen ertoe leiden dat ik uiteindelijk een onhandige beslissing neem die vervelende consequenties kan hebben en dat is ook een aantal keren wel gebeurt.

De conclusie is dat ik, zolang ik niet in staat ben om objectief naar uitgaven te kijken, niet eerlijk naar mijzelf kan zijn aangaande de echte motivatie om een aankoop te doen, het risico loop een beslissing te nemen die ongewenste consequenties op financieel gebied kan hebben. In de praktijk valt het reuze mee, het wordt alleen lastig als ik in het patroon kom van verantwoording afleggen in plaats van het nuchter afwegen of de aankoop zinnig is of niet.

Terug naar vandaag. Ik heb uiteindelijk een paar goede sportschoenen gekocht voor een zeer redelijke prijs en van een kwaliteit die zeker een aantal jaren zal meegaan. Vervolgens heb ik nog een aankoop gedaan die al met mijn partner was besproken. Toen in de winkel na het bekijken van leverbaarheid en voorraad bleek dat er geen alternatieven waren die binnen het beoogde bedrag lagen waardoor het artikel toch iets duurder werd, had ik wel weer de vraag van hoe ga ik dit naar mijn partner toe verantwoorden met daaraan gekoppeld een hele reeks aan vragen als: ‘had ik andere winkels moeten langsgaan’ of ‘toch maar niet doen’, enz.

Als je met (te) weinig geld hebt geleefd blijft er een angst dat elke uitgave teveel is. Tegelijkertijd besef je je dat het niet iets kunnen aanschaffen wat je nodig hebt om effectief te kunnen leven een directe bedreiging is op je leven en je daarmee beperkt in je dagelijkse leven en in de dingen die je moet doen om mee te draaien in de maatschappij. Het is goed mogelijk dat die angst van te weinig geld hebben meerdere generaties teruggaat en iets is waar mijn vader zijn hele leven lang tegen heeft gevochten en daarmee een redelijk vermogen heeft weten op te bouwen ook om zich te af te zetten tegen zijn afkomst als zoon van een tuinder die om zijn kost te verdienen zijn hele leven gebogen naar de grond heeft gestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarde oordeel te geven over een bedrag wat ik heb uitgegeven om op die manier tegen mij te zeggen dat ik misschien uitgaven heb gedaan die ik niet had moeten doen in plaats van achter mijn beslissingen te staan die tot die uitgaven hebben geleid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik aankopen doe zonder goede afwegingen te maken omdat ik van mijzelf weet dat ik in bepaalde situaties geen objectieve afweging heb gemaakt en alle consequenties heb willen inzien die het doen van die bepaalde aankoop teweeg brachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van rechtvaardiging van mijn uitgaven door te zetten op basis van de gedachten en ideeën in plaats van in het hier en nu met de op dat moment aanwezige feiten de juiste afwegingen te maken en daar ook achter te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in bepaalde situaties gemanoeuvreerd te hebben waarin ik mij heb laten beïnvloeden en het gevoel heb gehad daar niets meer aan te kunnen veranderen of mij af te sluiten voor een nuchtere afweging en op basis van die situatie een beslissing genomen te hebben tot het doen van een bepaalde uitgave.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in situaties die met geld te maken hebben niet te kunnen staan en mij te laten misbruiken omdat ik beïnvloedbaar ben gebleken door argumentatie van anderen die slechts oog hadden voor hun eigen situatie en niet de mijne of het belang van het geheel in ogenschouw namen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in geval van onderhandelingen een minderwaardige positie in te nemen waardoor ik in het voordeel van de andere partij en geheel legitiem door met het resultaat van de onderhandeling in te stemmen, accepteer om voor een lager dan nodig bedrag iets te verkopen, werkzaamheden uit te voeren (ook salaris).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beheren van de financiën van het gezin te zien als mijn verantwoordelijkheid en niet als een verantwoordelijkheid die ik met mijn partner en waar mogelijk met mijn kinderen deel. Tevens vergeef ik mijzelf om het ontstaan van krapte in de begroting als mijn eigen falen te hebben gezien waardoor ik de gevolgen daarvan voor mijzelf hield en niet deelde met mijn partner totdat onoverkomelijk het moment kwam waarop ik aan most geven dat er krapte was waarmee ik mijn partner in de lastige situatie bracht om te moeten bezuinigen op zaken die maar marginaal invloed op de begroting hadden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geval van twijfel bij mijzelf te onderzoeken waar de twijfel vandaan komt en deze te ‘debuggen’ om zo alsnog tot een weloverwogen beslissing te kunnen nemen gebaseerd op feiten en het rekening houden met alle op dat moment in te schatten consequenties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten beïnvloeden als het gaat om het doen van uitgaven en/of zaken aan te gaan die aanzienlijke gevolgen hebben op mijn financiële situatie waarbij ik als argument hanteerde dat ik de andere partij niet kon teleurstellen in wat deze graag wilde/wenste.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alle financiële zaken met mijn partner te delen om zo gezamenlijk de beste aanpak te kunnen bepalen.

21 van 255 – Terug naar de bron – 1. Graven in mijn verleden

Cascata-del-molinoEerste blog uit de serie “Terug naar de bron”.

Tijdens het volgen van een chat besefte ik mij ineens dat ik een meester ben in het onderdrukken van emoties. Zelfs, of juist als het allemaal best wel heftig wordt dan kan het zijn dat ik in het moment dat de druk eraf gaat of een moment van bezinning de tranen bijvoorbeeld voel opkomen. Maar voor ik er erg in heb is dat gevoel al weer weg. Ik ben erg snel en effectief om dit soort gevoelens, en dan met name de negatieve, weg te drukken. Zelfs als ik in mijn moment van bezinning ergens heel diep de behoefte voel om eens flink te gaan janken.

Zeker de afgelopen tijd zijn er genoeg situaties geweest waar ik mij best behoorlijk rot heb gevoeld. Maar ik heb tegelijkertijd mijn emoties weten weg te redeneren door mijzelf te zeggen dat mijn persoonlijk leed nietig is in vergelijk met het leed van anderen en van de wereld in zijn geheel.

Mijn motto is dus erg Calvinistisch, ‘Niet zeuren, tanden op elkaar en doorgaan’. De bron daarvan ligt ongetwijfeld in mijn opvoeding en waarschijnlijk ook in de genen. Maar nu wordt het leuk. Tegelijk met het mij beseffen dat ik al misschien mijn hele (volwassen) leven mijn emoties onderdruk komt nu ook het besef dat het onderdrukken wel eens gevolgen zou kunnen hebben voor mijn gezondheid. Dat laatste met name omdat ik de al sinds enige tijd een opleving heb van mijn chronische darmontsteking die niet in hevigheid afneemt zoals eerder in de afgelopen periode, maar toeneemt.

Dit brengt ook een stukje angst aan het licht. Angst die ik ook vakkundig weet weg te drukken. Als je een chronische ziekte hebt, en ik houdt mij voor het gemak maar aan de diagnose die ruim 25 jaar geleden is gesteld na onderzoek van mijn dikke darm, dan heb je natuurlijk angsten.

Maar, misschien is het nu tijd om de oorzaak uit te gaan zoeken en aan te pakken. Daarom begin ik met het een en ander op een rijtje te zetten en ik begin met een terugblik naar mijn jeugd.

Als ik er zo op terugkijk heb ik een redelijk onbezorgde jeugd gehad. Mijn vader had een drukke baan, daardoor was hij regelmatig van huis, maar het mankeerde ons aan niets. We leefden in keurige huizen, hadden keurige kleren, gingen regelmatig op wintersport, hadden een zeilboot (die in de loop der jaren steeds door een groter model werd vervangen). Maar er is ook iets raars met mijn jeugd, en met name de herinneringen die ik heb, of beter, niet meer heb. Het komt regelmatig voor dat ik mij weinig of niets kan herinneren van bepaalde stukken uit mijn jeugd, alsof ik die periodes heb weggedrukt.

Een van die periodes gaat over de laatste jaren op de middelbare school. Opmerkelijk over deze periode is het feit dat het met mijn prestaties bergafwaarts ging. Waar ik in het begin van de middelbare school mooie cijfers haalde, ging het later steeds minder gemakkelijk. Ik kan mij wel herinneren dat ik de eerste schooljaren na de lagere school vrij gemakkelijk vond. Dat zorgde ervoor dat ik mij een vrij nonchalante houding aanmat en voor bepaalde vakken het huiswerk in de les deed, tijdens het doornemen van het huiswerk. Lekker spannend voor als je de beurt kreeg.

Als ik zo naar die jaren kijk dan zou ik kunnen concluderen dat ik mijzelf steeds meer in een fantasiewereld terugtrok, steeds meer in mijn eigen wereld. De vraag is waarom ik dat deed. Ik heb een periode gehad waarin ik werd gepest en ik had ook niet altijd het gevoel makkelijk aansluiting te vinden met klasgenoten.

Ik zie hier een hele sterke lijn die ik de laatste tijd steeds duidelijker zie opkomen. Ik zag mijzelf als minder dan de mensen om mij heen. Het was/is iets ongrijpbaars, iets wat van erg diep van binnenuit komt. Misschien wel genetisch. Mijn vader heeft vaak op zijn tenen moeten lopen om zijn werk te kunnen doen en mijn opa zag zichzelf als een bescheiden man ondanks het feit dat hij vele mensen om zich heen hadden die hem erg waardeerden als persoon. Van mijn opa weet ik het niet, maar van mijn vader weet ik zeker dat hij zich, bewust of onbewust, verzet heeft tegen dat gevoel van minder zijn. Dat heeft geresulteerd in een mooie carrière. Dat laatste is natuurlijk ten koste gegaan van andere zaken zoals zijn aansluiting met het gezin die werd verstoord door afwezigheid zowel als hij op reis was als afwezigheid als hij thuis was maar zich volledig focuste op zichzelf ontspannen en weer opladen om er weer tegenaan te kunnen. Het gezin draaide in dat proces mee wat zich met name in het weekeinde afspeelde. Eigenlijk onderbrak mijn vader een vrij harmonieus evenwicht tussen mijn moeder en haar twee zoons als hij ’s avonds moe en prikkelbaar thuiskwam en in het weekeinde enigszins geforceerd moest ontspannen door dwangmatig te gaan wandelen, zeilen, skiën, sauna, enz.

In de komende blogs zal ik dieper ingaan op onder andere dit gevoel van minderwaardigheid, mijn onderdrukte emoties, mijn angsten m.b.t. mijn gezondheid. Hier zal ik steeds graven in het verleden om zo te achterhalen waar de bron ligt om zo deze te benoemen en een plek te geven waardoor ik dan in staat zal zijn om ermee af te rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedurende een lange periode in mijn leven mijn gevoelens en emoties te onderdrukken. Dit heeft betrekking tot gevoelens van verdriet om dingen die tegenzitten in het leven (ook al zijn het altijd gevolgen van wat ik eerder in mijn leven heb gedaan), maar ook gevoelens van vreugde omdat ik die mijzelf niet volledig gunde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van herinneringen op een groot aantal punten niet als aanleiding zag om juist dat punt verder te gaan onderzoeken maar daarin te berusten en daardoor niet mijn zelf-verantwoordlelijkheid te nemen over dat gedeelte van mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bewust herinneringen zo goed weg te drukken dat ik zelf ging geloven dat die momenten nooit in mijn leven hebben plaatsgevonden in plaats van mijzelf te pushen om uit te zoeken wat ik mij nog van een bepaalde gebeurtenis kon herinneren om zo mijn verantwoordelijkheden te kunnen nemen over hetgeen was gebeurt en de gevolgen van deze gebeurtenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het punt van het onderdrukken van emoties niet te willen aanpakken omdat ik bang ben een beerput te openen en mijzelf te moeten ‘facen’ en daar in zelf-oprechtheid iets aan te moeten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder dan andere te beschouwen terwijl ik weet dat dit in geen enkele situatie het geval kan zijn, zelfs als de ander zich als meerdere gedraagt en dat mogelijk nog versterkt door mijn onderdanige/minderwaardige opstelling.