19 van 2555 – Het gaat sneeuwen!

Het is iets wat ik al zo lang doe als dat het mogelijk is. Het volgen van de weersvoorspellingen. Al in mijn tienerjaren kon je mij op elk gewenst moment vragen wat de voorspellingen voor de dag en de daaropvolgende periode waren. Grote kans dat ik daar een redelijk nauwkeurig antwoord op kon geven. Soms stelde ik het bij aan de hand van mijn eigen waarnemingen om de voorspelling nog beter te maken. het was een sport om de weersituatie zo in te schatten dat ik de juiste voorspelling had.

In mijn tienerjaren waren de middelen nog redelijk beperkt, ik moest het hebben van het weerpraatje op de radio en/of de tv. De rest leidde ik af van mijn eigen waarnemingen. Maar wat was mijn motivatie nou om juist het weer zo in de gaten te houden? Waarom wilde ik nou altijd weten wat voor een weer er zou gaan komen? Ik wist dat ik daar niet alleen in stond en dat voedde alleen maar mijn drang om mij nog meer bezig te houden met het weer.

Zoals elke weerfanaat waren bijzondere weersomstandigheden voor mij het spannendst en dan met name sneeuw. Want sneeuw betekende avontuur, geen of minder school met een prachtige reden (smoes). En het betekende sneeuwpret. Heerlijk de hele dag in de sneeuw ploeteren.

Al probeer ik de laatste jaren mij minder op het weer te focussen merk ik dat er nog een sterk oud patroon zit. Soms zit ik op een onbewaakt ogenblik te kijken naar de lange termijn voorspellingen om te zien of het weer gaat omslaan of dat er nog leuke verrassingen zijn.

Gisteren op een verjaardag werd gezegd dat begin december de eerste sneeuw werd verwacht. Vandaag ben ik, na mijn behoeften enigszins te hebben onderdrukt, toch maar even gaan kijken, en tot mijn grote vreugde zag ik op verschillende sites dat voor die periode inderdaad sneeuw wordt verwacht! Wow! Oeps, ik liet mij even gaan…

Waarom gaat mijn hard sneller kloppen van voorspelde sneeuw? “Omdat ik sneeuw leuk vind” is dan gelijk mijn antwoord. En dat is een feit, ik kan genieten van besneeuwde landschappen, ik vind het leuk om met de auto over besneeuwde wegen te rijden. Maar waarom is dat zo. Waarom vind ik het nou juist extra leuk en bijvoorbeeld mijn partner helemaal niet?

Ervaringen uit het verleden en herinneringen, die bepalen hoe je bepaalde situaties beleeft. Waar ik positieve ervaringen heb met sneeuw vindt mijn partner het meestal alleen maar overlast. Ze heeft ook gelijk, maar in mijn enthousiasme wil ik de overlast niet onderkennen, ik zie alleen maar de leuke kanten. En dat terwijl ik ook minder leuke herinneringen heb aan sneeuw. Vaak had ik bij sneeuw als tiener hoofdpijn en speelde voorhoofdholte ontsteking op. Later heb ik ook wel minder leuke situaties gehad met de auto op de sneeuw. Toch blijven de eerste ervaringen/herinneringen bepalend.

Ook heel belangrijk zijn, naast de eigen herinneringen en ervaringen, de door onze maatschappij bepaalde opvattingen. Ook beïnvloeding door media is een hele bepalende factor. Ik denk hierbij aan de manier waarop elk jaar, aan het begin van de winter door weermannen (ik laat de vrouwen er bewust uit) wordt gespeculeerd over de hoeveelheden sneeuw die te verwachten zijn. Ook de tendentieuze voorspellingen waarin de voorspeller op  veel meer sneeuw hoopt dan er daadwerkelijk komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om extreme weersomstandigheden te zien als de manier om de dagelijkse sleur te doorbreken, hiermee beperkte ik mijn handelingen door ze te koppelen aan externe factoren als bepaalde weersomstandigheden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, op momenten dat ik ergens tegenaan loop, mijzelf af te leiden door naar allerlei weersites te gaan om te kijken of er nog spannend weer op komst is zodat ik er naar uit kan kijken dat in de toekomst er een bepaald type weer gaat komen wat ik spannend of plezierig ga vinden in plaats van mij in het moment bezig te houden met de activiteit waar ik mee bezig ben en, in het geval dat ik een pauze nodig heb, deze dan ook neem en daadwerkelijk iets doe wat afwisseling biedt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf speciaal te achten omdat ik in staat was om, beter dan anderen en volgens een uitgangspunt van competitie, het weer te voorspellen. Ik vergeef mijzelf tevens dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon speciaal te vinden en daar trots op te zijn toen bleek dat ook hij in staat was om hele precieze voorspellingen te doen, beter dan de weermannen, net zoals ik dat deed toen ik even oud was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien, zowel destijds bij mijzelf als nu bij mijn zoon dat het hier niet gaat om een speciale gave maar om het toepassen van gezond verstand zonder te worden beïnvloed door allerlei ruis van buitenaf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in het zoeken naar de gewenste voorspellingen en daarmee tijd en energie niet aan zaken heb gegeven die volgens gezond verstand een hogere prioriteit hadden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het heel beeld van sneeuw te romantiseren puur op basis van beelden uit het verleden terwijl ik weet dat ik bewust of onbewust herinneringen die niet in dat plaatje passen buitensluit en daarmee geen totaal beeld krijg maar een gekleurd plaatje wat aansluit aan wat ik wens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weersvoorspellingen te gebruiken voor praktische doeleinden en mij niet laat verleiden tot het zoeken naar informatie over een bepaald gewenst weertype en mij daarin ook verlies.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het voorspellen van het weer niet als speciale gave te zien maar als iets wat iedereen kan met gebruik van observatie en gezond verstand.

10 van 2555 – Het ‘Ik-ben-speciaal-personage’

Dit weekeinde stond geheel ik het teken van klussen. Het was alweer een tijd geleden dat ik ècht had geklust. Ik praat niet over een paar kasten in elkaar zetten maar het structureel aanpassen of verbouwen van een huis. Het project is het aanbrengen van een vliering en het betimmeren van het voormalige keukentje naast de kamer van mijn zoon met als doel om zo een muffig hok met een oud keukenblok wat door de vorige eigenaren als een berghok werd gebruikt om te toveren tot een ruimte waar kasten kunnen staan en op de vliering ruimte voor opslag waar we in dit huis zo om verlegen zitten.

Terwijl ik druk bezig was met het aanbrengen van de vloerconstructie was ik tevreden over het feit dat het allemaal precies ging en roemde mijn altijd al geprezen timmermansoog. Ik liet mij verleiden om nog eens te benadrukken dat dankzij mijn inzichten en kundigheid het uitvoeren van zo’n klus best gemakkelijk ging. Met een zekere trots en een bepaalde glinstering in mijn ogen hoorde ik mijzelf verkondigen dat ik dan ook bijzonder goed ben in precisiewerk waarop mijn partner opmerkte dat ik daarmee in een Ik-ben-speciaal-personage stap en mijzelf identificeer met met dat bepaalde feit.

Ik zag mijzelf in een oud patroon terugkeren waarbij ik zelfvoldoening haal uit herinneringen van andere klus ervaringen waar mijn vakkundigheid door mijzelf en anderen werd geprezen. Naast het aannemen van het feit dat ik in die specifieke klus gewoon mijn best heb gedaan, was ik bezig mijn eigen ego te strelen door te bevestigen dat ik werkelijk een goede en precieze klusser ben. Met welk praktisch doel? Wat bereik ik door mijzelf op te hemelen in een context die slechts een zeer klein deel uitmaakt van de activiteiten die in in de loop  van mijn leven uitvoer. Het gaat hier alleen om het krijgen van een goed gevoel zonder mij te beseffen dat het jezelf goed voelen door het doen van uitspraken in de rol van een ‘Ik-ben-speciaal-personage’ slechts om een gevoel gaat en niets te maken heeft met wat op dat moment daadwerkelijk gebeurt en van belang is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik met het aannemen van de ‘Ik-ben-speciaal-personage’ persoonlijkheid mijzelf beter zie dan anderen en mijzelf boven anderen plaats en niet zie dat het mijzelf verheerlijken slechts gebaseerd is op ego-strelerij en niet anders tot doel heeft dan het voeden van een systeem en/of polariteit van goed en slecht, kundig en niet kundig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opmerking over het geleverde werk door een ander persoon in combinatie met het zoeken naar bevestigingen van eigen opinies over mijn eigen kunnen/vaardigheden mij de rol laten aannemen van het ‘Ik-ben-speciaal-personage’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het gevoel van speciaal zijn mijzelf de illusie geef van mij beter voelen als polariteit van het mij minder voelen dan anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen en ervaringen te gebruiken om mijn zogenaamde vakkundigheid te onderbouwen en om daaraan eerdere positieve gevoelens van zelfvoldaan zijn weer te gebruiken om mijzelf op te laden met positieve energie waarmee ik automatisch de polariteit aanga en ook negatieve energie opwek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken door mijzelf te identificeren met slechts dat ene feit waar ik op dat moment goed in was en dat te kiezen als zijnde de betere ik terwijl ik begrijp dat ik meer dan alleen dat ene ben door in elk moment, adem na adem, de voor dat moment beste handelingen te verrichten die in mijn kunnen liggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in vele situaties op te trekken aan het gevoel/energie die werd opgewekt op het moment dat anderen mijn handeling/prestatie beoordeelden als een buitengewone prestatie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de “ik-ben-speciaal-personage” niet meer toe te staan omdat ik inzie dat het een actie van de mind is om energie op te wekken die slechts tot het voedden van mijn ego leidt en niet in het belang is van het geheel.