29 van 2555 – Terug naar de bron – Nostalgie

SneeuwkristallenNostalgie. Dat is verlangen naar het verleden. Hoe gaat dat in z’n werk?

Meestal begint het met een trigger, een aanleiding. Vandaag had ik zo’n aanleiding. Op Facebook kwam er een melding langs van IlMeteo, de Italiaanse weersite die ik tijdens mijn verblijf in Italië als meest betrouwbare bron beschouwde voor de weersvoorspellingen. Zoals vaker in de winter kondigde de site met veel bombarie de komst van sneeuw aan. Sneeuw geeft mij nog steeds een bepaalde kriebel. Maar wat is die kriebel dan? Waar komt ie vandaan? Het kan niets anders zijn dan een plaatje, een beeld van iets uit mijn verleden dat ik heb onthouden als een plaatje of een serie plaatjes. Die plaatjes die ploppen op in mijn verbeelding en die geven mij de behoefte om het beeld weer te herleven. Als het ware ga ik proberen om iets uit het heden toe te passen op een beeld uit het verleden.

Het gevolg voor mij was dat ik, voor ik er erg in had, al was gaan zoeken naar andere plaatjes om dat beeld en het bijbehorende gevoel te voeden. Aha, er komt ook energie aan te pas! Door het trachten beelden uit het verleden te herleven ervaar ik gevoelens en emoties. Uiteraard kon ik op dat moment niet herleven waar ik naar op zoek was. Alhoewel, in mijn verbeelding kan dat wel! Verder op zoek naar beelden. Zo landde ik op de website van Monte Nerone en zag dat er sneeuw lag en dat vandaag en morgen de skipistes open waren. Mijn gedachtes dwaalden af terwijl ik verder klikte naar nog meer plaatjes om de herinneringen aan het skiën weer op te halen.

Dat lukte niet echt, ik keek naar de plaatjes van de besneeuwde pistes en keek of de prijzen voor de skipas nog hetzelfde waren gebleven. Nutteloze informatie aangezien ik op 1600 km afstand zit en geen plannen heb om die afstand af te leggen om een dagje te gaan skiën. Het was alsof ik met het kijken naar die informatie wilde herleven wat ik jaren eerder al meerdere keren had gedaan. Ik kreeg er geen warme gevoelens bij en ik kreeg ook de kriebels niet. Waarom was ik dan die website aan het bekijken? En waarom opende ik de weersite met de webcam en ging daarna nog op nog een andere site kijken?

Het was bijna een automatisme, ik doorliep een patroon dat ik, toen ik in Italië woonde regelmatig doorliep. Op zoek naar min of meer nutteloze informatie om mijn behoefte aan… tja, wat voor een behoefte eigenlijk? Ophalen van herinneringen om mij zo beter te voelen? Voelde ik mij slecht dan? Ergens diep in mij zit dus een verlangen naar het herleven van momenten die geweest zijn. Waarom? Omdat ik daar goede herinneringen aan heb. De minder goede herinneringen die onderdruk ik voor het gemak even, het gaat immers om het opwekken van een goed gevoel, een gevoel dat mij even van de werkelijkheid afleidt om zo even niet naar het heden te hoeven kijken.

Dat was best schokkend om dit zo te constateren. Om twee redenen, één omdat je zelf niet wilt toegeven dat je jezelf toestaat om afgeleid te worden, twee omdat je om je heen ziet dat we dit allemaal doen om zo de werkelijkheid van het moment waarin we leven en alle consequenties die we op dat moment zouden moeten aangaan niet aan te gaan omdat we ‘even’ iets anders te doen hebben, namelijk, het ons terugtrekken in herinneringen en verbeeldingen.

Maar wat maakt het nou uit dat we ons zo in nostalgische herinneringen terugtrekken? Ogenschijnlijk maakt het niet uit, tenzij je het gaat bekijken vanuit het oogpunt van het bijdragen aan je eigen welzijn/welbevinden. Je krijgt de indruk dat je iets herleeft en dat geeft je een goed gevoel op basis van een herinnering. Maar wat doen je nou in het echt? wat draagt het nou concreet bij aan je dagelijkse leven, in het hier en nu, in het fysieke? Niets, je hebt een moment gehand waarin je je in je geest hebt teruggetrokken en je hebt jezelf wijsgemaakt dat een nostalgische herinnering je leven even aangenaam heeft gemaakt. Het enige wat je hebt gebruikt is tijd. Die tijd had ik in ieder geval beter kunnen besteden aan andere zaken die wel concreet iets bijdragen. Helemaal nutteloos is mijn nostalgische tocht niet geweest, het heeft in ieder geval deze blog opgeleverd waarin ik een aantal punten op een rijtje heb gezet voor mijzelf en wellicht ook voor iemand anders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verleiding naar het herleven van een moment uit mijn herinnering niet te weerstaan door bijna onbewust mee te gaan in een oude routine en mij niet af te realiseren dat ik daarmee mijn geest aan het bevredigen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het herleven van een nostalgisch moment door mij terug te trekken in mijn geest belangrijker te vinden dan het op elk moment hier in het nu aanwezig te zijn en mij bezig te houden met wat zich nu in mijn fysieke wereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het herleven van een nostalgisch moment ik mijn verantwoordelijkheden aangaande mijn fysieke bestaan met alle consequenties van mijn woorden en daden uit recent en minder recent verleden niet onmiddellijk te nemen maar uit te stellen tot een later moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ergens diep in mij te geloven dat het doorlopen van een oude routine een moment uit het verleden zou kunnen terugbrengen en dat ik daarbij niet inzie dat dit altijd tot een teleurstelling zal leiden omdat gebeurtenissen uit het verleden nou eenmaal in het verleden liggen en niet teruggehaald kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik in staat ben om mij niet te laten afleiden terwijl ik bij elke weerstand die ik ervaar bij het oppakken van bepaalde zaken razendsnel een afleiding heb bedacht waar ik onevenredig veel tijd aan kan besteden. Het gaan hier om weerstanden bij met name het werken aan mijn eigen proces door blogs te schrijven en te werken aan mijn DIP cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te stoppen als ik zie dat ik een patroon aan het lopen ben van een serie handelingen die ik ergens in het verleden heb gedaan maar die in het heden geen nut hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik bij het doorlopen van oude patronen die op herinneringen gebaseerd zijn een goed gevoel krijg omdat ik de herinnering heb weggedrukt als zijnde niet relevant/niet van toepassing of zelfs slecht omdat het mij kan afleiden van de echte zaken in het leven in plaats van daadwerkelijk af te rekenen met de herinnering en het patroon zodat ik in het vervolg geen verleiding meer zal hebben om in het patroon terug te gaan op zoek naar een stukje nostalgie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep in mij nog te geloven dat het ophalen van herinneringen mij een goed gevoel kan geven waar ik in het hier en nu echt wat aan heb terwijl ik weet dat het alleen maar mijzelf voor de gek houden is en het uiteindelijk tot teleurstelling zal leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn weerstanden te herkennen en in het moment in te zien dat ik de weerstand moet aanpakken in plaats van mij te laten afleiden en te overtuigen dat er op dat moment andere dingen zijn die belangrijker zijn op dat moment zonder in zelf-eerlijkhied te kijken of dat echt zo is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te stoppen als ik merk dat ik in een patroon terecht ben gekomen waarin ik een nostalgisch beeld naloop zonder dat het een gegrond doel heeft en een bijdrage levert aan mijn zijn in het hier en nu.

19 van 2555 – Het gaat sneeuwen!

Het is iets wat ik al zo lang doe als dat het mogelijk is. Het volgen van de weersvoorspellingen. Al in mijn tienerjaren kon je mij op elk gewenst moment vragen wat de voorspellingen voor de dag en de daaropvolgende periode waren. Grote kans dat ik daar een redelijk nauwkeurig antwoord op kon geven. Soms stelde ik het bij aan de hand van mijn eigen waarnemingen om de voorspelling nog beter te maken. het was een sport om de weersituatie zo in te schatten dat ik de juiste voorspelling had.

In mijn tienerjaren waren de middelen nog redelijk beperkt, ik moest het hebben van het weerpraatje op de radio en/of de tv. De rest leidde ik af van mijn eigen waarnemingen. Maar wat was mijn motivatie nou om juist het weer zo in de gaten te houden? Waarom wilde ik nou altijd weten wat voor een weer er zou gaan komen? Ik wist dat ik daar niet alleen in stond en dat voedde alleen maar mijn drang om mij nog meer bezig te houden met het weer.

Zoals elke weerfanaat waren bijzondere weersomstandigheden voor mij het spannendst en dan met name sneeuw. Want sneeuw betekende avontuur, geen of minder school met een prachtige reden (smoes). En het betekende sneeuwpret. Heerlijk de hele dag in de sneeuw ploeteren.

Al probeer ik de laatste jaren mij minder op het weer te focussen merk ik dat er nog een sterk oud patroon zit. Soms zit ik op een onbewaakt ogenblik te kijken naar de lange termijn voorspellingen om te zien of het weer gaat omslaan of dat er nog leuke verrassingen zijn.

Gisteren op een verjaardag werd gezegd dat begin december de eerste sneeuw werd verwacht. Vandaag ben ik, na mijn behoeften enigszins te hebben onderdrukt, toch maar even gaan kijken, en tot mijn grote vreugde zag ik op verschillende sites dat voor die periode inderdaad sneeuw wordt verwacht! Wow! Oeps, ik liet mij even gaan…

Waarom gaat mijn hard sneller kloppen van voorspelde sneeuw? “Omdat ik sneeuw leuk vind” is dan gelijk mijn antwoord. En dat is een feit, ik kan genieten van besneeuwde landschappen, ik vind het leuk om met de auto over besneeuwde wegen te rijden. Maar waarom is dat zo. Waarom vind ik het nou juist extra leuk en bijvoorbeeld mijn partner helemaal niet?

Ervaringen uit het verleden en herinneringen, die bepalen hoe je bepaalde situaties beleeft. Waar ik positieve ervaringen heb met sneeuw vindt mijn partner het meestal alleen maar overlast. Ze heeft ook gelijk, maar in mijn enthousiasme wil ik de overlast niet onderkennen, ik zie alleen maar de leuke kanten. En dat terwijl ik ook minder leuke herinneringen heb aan sneeuw. Vaak had ik bij sneeuw als tiener hoofdpijn en speelde voorhoofdholte ontsteking op. Later heb ik ook wel minder leuke situaties gehad met de auto op de sneeuw. Toch blijven de eerste ervaringen/herinneringen bepalend.

Ook heel belangrijk zijn, naast de eigen herinneringen en ervaringen, de door onze maatschappij bepaalde opvattingen. Ook beïnvloeding door media is een hele bepalende factor. Ik denk hierbij aan de manier waarop elk jaar, aan het begin van de winter door weermannen (ik laat de vrouwen er bewust uit) wordt gespeculeerd over de hoeveelheden sneeuw die te verwachten zijn. Ook de tendentieuze voorspellingen waarin de voorspeller op  veel meer sneeuw hoopt dan er daadwerkelijk komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om extreme weersomstandigheden te zien als de manier om de dagelijkse sleur te doorbreken, hiermee beperkte ik mijn handelingen door ze te koppelen aan externe factoren als bepaalde weersomstandigheden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, op momenten dat ik ergens tegenaan loop, mijzelf af te leiden door naar allerlei weersites te gaan om te kijken of er nog spannend weer op komst is zodat ik er naar uit kan kijken dat in de toekomst er een bepaald type weer gaat komen wat ik spannend of plezierig ga vinden in plaats van mij in het moment bezig te houden met de activiteit waar ik mee bezig ben en, in het geval dat ik een pauze nodig heb, deze dan ook neem en daadwerkelijk iets doe wat afwisseling biedt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf speciaal te achten omdat ik in staat was om, beter dan anderen en volgens een uitgangspunt van competitie, het weer te voorspellen. Ik vergeef mijzelf tevens dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon speciaal te vinden en daar trots op te zijn toen bleek dat ook hij in staat was om hele precieze voorspellingen te doen, beter dan de weermannen, net zoals ik dat deed toen ik even oud was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien, zowel destijds bij mijzelf als nu bij mijn zoon dat het hier niet gaat om een speciale gave maar om het toepassen van gezond verstand zonder te worden beïnvloed door allerlei ruis van buitenaf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in het zoeken naar de gewenste voorspellingen en daarmee tijd en energie niet aan zaken heb gegeven die volgens gezond verstand een hogere prioriteit hadden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het heel beeld van sneeuw te romantiseren puur op basis van beelden uit het verleden terwijl ik weet dat ik bewust of onbewust herinneringen die niet in dat plaatje passen buitensluit en daarmee geen totaal beeld krijg maar een gekleurd plaatje wat aansluit aan wat ik wens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weersvoorspellingen te gebruiken voor praktische doeleinden en mij niet laat verleiden tot het zoeken naar informatie over een bepaald gewenst weertype en mij daarin ook verlies.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het voorspellen van het weer niet als speciale gave te zien maar als iets wat iedereen kan met gebruik van observatie en gezond verstand.