33 – Terug naar de bron – Snakken naar rust

eigenwoning1Met de laatste ontwikkelingen rond het kopen van een huis stelde ik weer eens vast wat voor een impact het bezig zijn met iets dergelijks als een stabiele woonplek op mijn leven/lijf heeft. Vorige week zijn we gaan kijken naar een huis met een prijskaartje dat ons in staat zou stellen om het zonder tussenkomst van banken te financieren. Omdat het huis ons aanstond besloten we te kijken of we die financiering bij de ‘familiebank’ rond zouden krijgen.

Toen we in eerste instantie een ‘ja’ kregen met daarop een ‘nee’ toen de hoogte van het totale bedrag duidelijk werd incasseerde ik deze tegenslag met een diepe zucht. Daarna besefte ik mij dat ik, ondanks de voornemens het niet meer te doen, toch druk bezig was geweest met het plannen van een groot aantal zaken die het gevolg waren van het kopen en op orde krijgen van een woning. Alles wat ik tot dat moment had bedacht kon in de prullenbak, verloren inspanningen dus. Toen ik als gevolg daarvan met mijn partner nog eens onze huidige situatie doornam en besefte hoezeer wij klem zaten in een ongunstige situatie was het alsof ik terugviel in de toestand waarin ik juist dacht uit gekomen te zijn.

De impact op mijn lijf was groter dan ik had verwacht en de gevolgen ervan kon ik duidelijk merken. En dat terwijl het  doom-scenario maar van korte duur was. Na wat rekenen kregen we van de ‘familiebank’ te horen dat het toch mogelijk was om het gewenste bedrag te financieren. Een hele opluchting maar het achtbaan-effect was er toch geweest, van ja naar nee en dan weer naar ja geschud. Met name dat schudden heeft veel impact omdat het zaken betreft die de grondvesten van je bestaan zijn. Een vaste plek om te wonen ten opzichte van een huurwoning voor bepaalde tijd of aantrekkelijke maandlasten met de mogelijkheid om wat opzij te leggen versus een hoge huur en geen reserves zijn grote contrasten die een sterke invloed hebben op je dagelijkse leven.

De gretigheid waarmee ik een situatie van wonen in een eigen huis met acceptabele maandlasten wil aangaan is zo groot dat ik geneigd ben om al mijn energie daar in te gaan steken alsof ik op die manier het moment waarop het echt gaat gebeuren naar voren wil halen. Er gaat niets boven een gedegen voorbereiding natuurlijk, maar het is ook zaak om dat in evenwicht te doen met alle andere zaken die bij het dagelijkse leven horen. De afspraak met mijzelf wordt dus dat ik de dagelijkse zaken doorloop en een verantwoorde hoeveelheid tijd steek in de voorbereidingen voor ons toekomstige huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke bestaan dusdanig door de ontwikkelingen rond wonen te laten beïnvloeden dat ik daardoor een paar dagen ziek ben geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storten in het proces van voorbereiding op de aanstaande aankoop van de woning zonder dit in balans te brengen met de andere taken en zaken die bij mijn dagelijkse leven horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van een negatief antwoord mijzelf terug te voelen vallen naar een situatie van minderwaardigheid waar ik van dacht dat ik daar uit was gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bestaansrecht te baseren op factoren als het kunnen kopen van een huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij emotioneel te laten beïnvloeden door factoren die ik op dat moment als cruciaal en van levensbelang beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ervaringen en herinneringen met betrekking tot (gebrek aan) geld zwaar te laten wegen op momenten dat er zaken spelen die sterke invloed hebben op mijn toekomstige financiële situatie waardoor deze een buitenproportionele reactie teweegbrengt die weer invloed heeft op mijn fysieke bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties die invloed kunnen hebben op mijn huidige en toekomstige financiële situatie aan de ene kant rationeel op te pakken terwijl ik onder water toch veel meer emoties heb die ik systematisch onderdruk omdat ik ze niet van toepassing vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties van angst voor toekomstige financiële situaties te onderdrukken in plaats van deze te herkennen, een plek te geven en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emotionele reacties niet meer te onderdrukken maar deze een plaats te geven zodat ik ze (h)erken, benoem en voor altijd kan opruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij zaken waarin ik enthousiasme en gedrevenheid voel de energie en tijd die ik eraan besteed in de context van al mijn taken en verplichtingen trek om zo in het belang van alle zaken te bepalen hoeveel tijd en aandacht hieraan besteed kan worden.

Advertenties

31 van 2555 – Terug naar de bron – Toch een eigen huis?

JohanWagenaarstraat14Nadat de laatste poging om een huis te kopen is verijdelt door het niet rond krijgen van de lening bij de bank had ik mij ingesteld op het feit dat we voorlopig niet een eigen huis kunnen kopen. De gang van zaken rond het vorige huis heeft tot spannende momenten geleid waarin er toch steeds momenten waren die mogelijk konden leiden tot de koop van de woning. Ik merkte dat het bij mij veel onrust opleverde, ook fysiek, en dat is nou juist wat ik zoveel mogelijk wil voorkomen om mijn fysieke lijf de rust te geven die het nodig heeft om stabiel en gezond te zijn met name in verband met mijn chronische darm ontsteking.

Toch is de situatie waar we nu in verkeren niet de meest ideale, we hebben hoge woonlasten door met name een hoge huur. Toen mijn partner weer begon over het kopen van een woning dacht ik heel even van “Als dat maar geen stress gaat opleveren” . Tegelijkertijd besefte ik dat ik zelf in grote mate de hoeveelheid stress in de hand heb door wel of niet bepaalde situaties aan te gaan. Het idee is om naar scherp geprijsde woningen te zoeken waar we in de komende tijd het een en ander aan gaan verspijkeren/verbeteren. Omdat het probleem bij ons niet het inkomen is betekend de aankoop van een woning met eigen geld dat je elke maand een aardig bedrag opzij kan leggen om stukje bij beetje de woning op te knappen.

Het feit dat er toch een mogelijkheid blijkt te zijn laat mij beseffen dat het voor mij toch belangrijk is om naar een stabiele woonsituatie te streven die ook in de komende 10 a 20 jaar te handhaven is, ook als het financieel weer wat minder zou gaan. In de komende tijd zal het er niet makkelijker op worden, onzekere economische situatie dus ook onzeker inkomen, hogere kosten voor alles wat je nodig hebt om te leven, genoeg ingrediënten om geen grote financiële risico’s aan te gaan die alleen tot ellende kan gaan leiden. Ik merk dat het voor mij belangrijk is om hierin een zo stabiel mogelijke situatie te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen als het om het kopen van een huis gaat omdat ik bang ben dat welke poging dan ook zal leiden tot veel stress en een uiteindelijke teleurstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de oorzaak gelijk te leggen in het niet hebben van de gewenste/ideale woonsituatie (voor zover deze bestaat).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet lukken van het kopen van de vorige woning dit als een nederlaag te ervaren in de strijd tegen de banken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet doorgaan van de koop van de vorige woning het zoeken naar een koopwoning als een onmogelijk doel te hebben gesteld en daarbij afstand te hebben genomen van de mogelijkheid om een woning te kopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij na de mislukte koop van de vorige woning veroordeeld te zien tot het nog lange tijd moeten huren van een woning waardoor er voorlopig geen mogelijkheid zou zijn om geld opzij te leggen om te sparen voor een eigen woning.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vorige koopervaring te gebruiken als motivatie om niet verder te gaan zoeken naar een woonsituatie die financieel aantrekkelijker is dan de huidige.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het optimaliseren van mijn huidige woonsituatie in financiële zin voor mijn uit te schuiven met als gevolg dat ik niet voorbereid ben op het moment dat het einde van het huidige huurcontract in zich komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle mogelijkheden die er zijn in elk moment te benutten als het gaat om het stabiliseren van mijn financiële en leefsituatie omdat ik mij laat afleiden door gevoelens van verslagenheid na het niet lukken van een kooptransactie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de oorzaak van mijn angsten niet te wijten aan externe factoren maar te onderzoeken wat de echte oorzaak van de angst is door in mijzelf na te gaan wat het startpunt van de angst is en daarna alle dimensies (lagen) te doorlopen totdat ik uitgerafeld heb waar de angst(en) vandaan kwam(en).

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de schuld te geven aan iets wat buiten mijzelf ligt terwijl ik weet dat de oorzaak altijd in mijzelf ligt. Ik ga dan ook de verbintenis aan om mijzelf te stabiliseren door factoren die onrust veroorzaken uit te zoeken en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet neer te leggen bij een tegenslag maar mijzelf te stabiliseren en in het moment na te gaan wat mijn mogelijkheden zijn en daar naar te handelen.

24 van 2555 – Terug naar de bron – Schuldgevoel bij een aankoop

Wandelschoen“Vandaag heb ik een hoop geld uitgegeven”. Dat is een heel relatief punt natuurlijk en het is interessant om te kijken waarom ik deze uitspraak doe. In eerste instantie zie ik het als een opinie die ik baseer op… ja waar baseer ik die eigenlijk op? Even een stapje terug.

Vorige week ontdekte ik dat mijn sportieve schoenen stuk waren. Het waren al niet meer de netste schoenen maar ze liepen nog prima, tot vorige week. Ik heb ze gelijk weggegooid maar liep tegen het feit aan dat ik geen sportschoenen meer had. We moesten schoenen gaan kopen voor mijn zoon en mijn insteek was dat ik tegelijkertijd naar een paar schappelijk geprijsde schoenen kon kijken. Ik heb verschillende schoenen aangepast maar geen enkele schoen zat goed. Ik heb het daarbij laten zitten.

Ik bleef zoeken naar goede motivaties om te verantwoorden waarom ik weer een paar sportschoenen nodig zou hebben. Het familie budget kan het op dit moment wel hebben, maar is het een verantwoorde uitgave? Heb ik het écht wel nodig? Tja, ik zag mijzelf al fietsen met een fietsbroek en een paar nette schoenen aan mijn voeten… Het kan maar is niet handig. En zo kon ik nog wel even doorgaan met redenen te bedenken waarom ik wel een paar sportschoenen nodig zou hebben.

Daarnaast het dilemma tussen het kopen van een goedkoop paar schoenen of een duurder paar van betere kwaliteit. Begin vorig jaar, met nagenoeg geen geld om uit te geven, had ik een paar schoenen gekocht voor nog geen 30 euro. Na een dikke maand kon ik ermee terug naar de winkel vanwege een stukke zool. Ik kreeg een nieuw paar dat na twee manden weer een lekke zool had (leuk als je in de regen loopt: bij elke stap een piepend geluid van lucht door een klein gaatje…). Geen goedkope schoenen meer, is uiteindelijk duurkoop. Maar als je amper geld hebt dan is dat in onze huidige maatschappij je enige ‘keuze’.

Terug naar mijn behoefte om mijn uitgaven te rechtvaardigen. Wat ligt daar aan ten grondslag? Vroeger, toen in op mijzelf ging wonen, kreeg ik geld van mijn ouders en voelde dat ik al mijn uitgaven moest rechtvaardigen naar mijn ouders toe. Soms kon ik dat niet en dat leidde tot het toch ‘stiekem’ doen van aankopen die ik voor mijn gevoel niet volledig kon rechtvaardigen. Maar waar komt die drang vandaan om te rechtvaardigen? Ik kan mij niet herinneren dat mijn ouders bijzonder streng waren in dat opzicht.  Misschien zit het dieper.

Wat ik mij wel kan herinneren van thuis was dat er door mijn vader altijd naar de uitgaven werd gekeken. Ik kan mij herinneren wat mijn moeder dan ook moest rechtvaardigen wat ze zoal had uitgegeven. En dat terwijl ze in mijn beleving soms tegen het zuinige af was met sommige zaken wat leidde tot het kopen van goedkope en soms wat inferieure goederen.

Ik kan mijn vinger er nog niet goed opleggen, maar er is iets uit mijn verleden en het verleden van mijn ouders dat ten grondslag ligt aan mijn behoefte uitgaven eindeloos te verantwoorden en wanneer mij dat niet lukt de neiging hebben om de aankoop verborgen te houden uit angst dat het gaat leiden tot commentaar van mijn ouders, mijn partner, mijn kinderen. Al deze hersenspinsels kunnen ertoe leiden dat ik uiteindelijk een onhandige beslissing neem die vervelende consequenties kan hebben en dat is ook een aantal keren wel gebeurt.

De conclusie is dat ik, zolang ik niet in staat ben om objectief naar uitgaven te kijken, niet eerlijk naar mijzelf kan zijn aangaande de echte motivatie om een aankoop te doen, het risico loop een beslissing te nemen die ongewenste consequenties op financieel gebied kan hebben. In de praktijk valt het reuze mee, het wordt alleen lastig als ik in het patroon kom van verantwoording afleggen in plaats van het nuchter afwegen of de aankoop zinnig is of niet.

Terug naar vandaag. Ik heb uiteindelijk een paar goede sportschoenen gekocht voor een zeer redelijke prijs en van een kwaliteit die zeker een aantal jaren zal meegaan. Vervolgens heb ik nog een aankoop gedaan die al met mijn partner was besproken. Toen in de winkel na het bekijken van leverbaarheid en voorraad bleek dat er geen alternatieven waren die binnen het beoogde bedrag lagen waardoor het artikel toch iets duurder werd, had ik wel weer de vraag van hoe ga ik dit naar mijn partner toe verantwoorden met daaraan gekoppeld een hele reeks aan vragen als: ‘had ik andere winkels moeten langsgaan’ of ‘toch maar niet doen’, enz.

Als je met (te) weinig geld hebt geleefd blijft er een angst dat elke uitgave teveel is. Tegelijkertijd besef je je dat het niet iets kunnen aanschaffen wat je nodig hebt om effectief te kunnen leven een directe bedreiging is op je leven en je daarmee beperkt in je dagelijkse leven en in de dingen die je moet doen om mee te draaien in de maatschappij. Het is goed mogelijk dat die angst van te weinig geld hebben meerdere generaties teruggaat en iets is waar mijn vader zijn hele leven lang tegen heeft gevochten en daarmee een redelijk vermogen heeft weten op te bouwen ook om zich te af te zetten tegen zijn afkomst als zoon van een tuinder die om zijn kost te verdienen zijn hele leven gebogen naar de grond heeft gestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarde oordeel te geven over een bedrag wat ik heb uitgegeven om op die manier tegen mij te zeggen dat ik misschien uitgaven heb gedaan die ik niet had moeten doen in plaats van achter mijn beslissingen te staan die tot die uitgaven hebben geleid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik aankopen doe zonder goede afwegingen te maken omdat ik van mijzelf weet dat ik in bepaalde situaties geen objectieve afweging heb gemaakt en alle consequenties heb willen inzien die het doen van die bepaalde aankoop teweeg brachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van rechtvaardiging van mijn uitgaven door te zetten op basis van de gedachten en ideeën in plaats van in het hier en nu met de op dat moment aanwezige feiten de juiste afwegingen te maken en daar ook achter te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in bepaalde situaties gemanoeuvreerd te hebben waarin ik mij heb laten beïnvloeden en het gevoel heb gehad daar niets meer aan te kunnen veranderen of mij af te sluiten voor een nuchtere afweging en op basis van die situatie een beslissing genomen te hebben tot het doen van een bepaalde uitgave.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in situaties die met geld te maken hebben niet te kunnen staan en mij te laten misbruiken omdat ik beïnvloedbaar ben gebleken door argumentatie van anderen die slechts oog hadden voor hun eigen situatie en niet de mijne of het belang van het geheel in ogenschouw namen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in geval van onderhandelingen een minderwaardige positie in te nemen waardoor ik in het voordeel van de andere partij en geheel legitiem door met het resultaat van de onderhandeling in te stemmen, accepteer om voor een lager dan nodig bedrag iets te verkopen, werkzaamheden uit te voeren (ook salaris).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beheren van de financiën van het gezin te zien als mijn verantwoordelijkheid en niet als een verantwoordelijkheid die ik met mijn partner en waar mogelijk met mijn kinderen deel. Tevens vergeef ik mijzelf om het ontstaan van krapte in de begroting als mijn eigen falen te hebben gezien waardoor ik de gevolgen daarvan voor mijzelf hield en niet deelde met mijn partner totdat onoverkomelijk het moment kwam waarop ik aan most geven dat er krapte was waarmee ik mijn partner in de lastige situatie bracht om te moeten bezuinigen op zaken die maar marginaal invloed op de begroting hadden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geval van twijfel bij mijzelf te onderzoeken waar de twijfel vandaan komt en deze te ‘debuggen’ om zo alsnog tot een weloverwogen beslissing te kunnen nemen gebaseerd op feiten en het rekening houden met alle op dat moment in te schatten consequenties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten beïnvloeden als het gaat om het doen van uitgaven en/of zaken aan te gaan die aanzienlijke gevolgen hebben op mijn financiële situatie waarbij ik als argument hanteerde dat ik de andere partij niet kon teleurstellen in wat deze graag wilde/wenste.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alle financiële zaken met mijn partner te delen om zo gezamenlijk de beste aanpak te kunnen bepalen.

equalmoney.org

3 van 2555 – Shit uit het verleden

deurwaarderWat gebeurt er als je iets niet goed meer herinnert, om wat voor een reden dan ook? Dan komt er vroeg of laat een consequentie. Zo ook voor een jaren geleden afgesloten bankrekening. Door verhuizing naar het buitenland was het lastiger dan normaal om in de gaten te houden of de rekening op de juiste manier was afgesloten. Achteraf bleek dat ik nog geld had overgemaakt in de veronderstelling dat daarmee een eventueel tekort aan saldo werd vereffend. In de veronderstelling dat geen bericht goed bericht was het ik nooit meer gecontroleerd of het allemaal gelukt was. Nu, bij terugkomst in Nederland, na 6 jaar in het buitenland, blijkt dat er een flink bedrag openstond. Blijkbaar zijn er nog allerlei bedragen afgeschreven waarvan ik geen afschrift meer gekregen heb. Met de rente en de incassokosten en vorderingskosten is het geheel een fors bedrag geworden. En mij rest niets anders dan het bedrag te betalen.

Ik heb overwogen in beroep te gaan, maar uiteindelijk is het mijn nalatigheid geweest die dit als consequentie heeft. Ik zou mijn kunnen beroepen op het feit dat ik niet alle brieven van de bank heb gehad omdat ik mijn postadres in korte tijd een aantal keer had gewijzigd. Ik kan daarmee zeggen dat ik het allemaal niet wist, maar hoe lastig het ook had geweest om de situatie van mijn bankrekening te traceren, als ik destijds alle mogelijkheden had afgewogen, dan had ik wellicht de zaak beter gevolgd en zat ik nu niet met extra hoge kosten.

Dit is een mooi voorbeeld van wat de consequenties kunnen zijn van het aannemen van het “Ik weet het niet-personnage” en geeft duidelijk aan dat ik, ondanks de vele redenen die ik kan opgeven om uit te leggen waarom het zo ik gelopen, de consequenties gedeeltelijk of geheel had kunnen voorkomen door grondiger te handelen en het afhandelen van deze zaak niet op zijn beloop had gelaten om mij later te kunnen beroepen op het “ik weet het niet (meer)”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om destijds niet alle stappen te hebben doorlopen om er zeker van te zijn dat de bankrekening op de juiste manier zou worden afgesloten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen als ik wordt geconfronteerd met de gevolgen van mijn nalatigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kortademig te worden en mijn hartslag te laten versnellen als ik aan de gang moet met de afhandeling van de consequenties van mijn (niet) handelen in het verleden. Als ik nu mijn hart snel voel kloppen en kortademig wordt dan stop ik, haal ik aden en focus mijzelf op de te verrichten handelingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties te voelen van oneerlijkheid, slachtoffer zijn, machteloosheid als ik word geconfronteerd met de consequenties van mijn eigen handelen. Als ik nu deze emoties voel dan stop ik, haal ik aden en overweeg de te nemen stappen in het belang van iedereen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om in beroep te gaan om zodoende mijn ‘gelijk’ te halen terwijl ik , als ik in zelf-eerlijkheid naar de situatie kijk, weet dat ik niet alles in het werk heb gesteld om deze consequenties te voorkomen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn (financiële) zaken secuur bij te houden en geen aannames te doen maar alle stappen naloop om een correcte afhandeling van zaken te verzekeren.