Dag 63 – Monetaire frustraties

venting1-547x300

Op een dag gaf mijn partner aan dat het voor haar opstartend bedrijf noodzakelijk is om een mobiele printer aan te schaffen. Ik had zojuist een transactie afgerond waarbij je voor je oude computer nog een klein bedrag kan terugkrijgen en mijn partner zei daarop dat we dat geld mooi konden gebruiken om een gedeelte van de aanschaf van de printer mee te bekostigen. Ik reageerde daarop met frustratie omdat ik al een andere bestemming voor dat geld had, uitstapjes met het gezin.

Mijn motivatie hiervoor is dat we dit jaar het vakantiegeld in de zaak hebben gestopt en er daarmee geen geld is voor vermaak anders dan wat er eventueel aan het eind van de maand overblijft, en aangezien dat meestal niets is leek het mij wel zo aardig om via de verkoop van goederen die we niet nodig hebben iets extra’s binnen te halen. Het gaat om kleine bedragen waarmee je kleine dingen kunt doen.

De suggestie om deze kleine bedragen te gebruiken voor het bekostigen van zakelijke uitgaven schoot mij in het verkeerde keelgat. Om de financiën op orde te krijgen probeer ik juist te gaan werken met het reserveren van bedragen en het maken van begrotingen. In de afgelopen jaren heb ik steeds moeten schuiven met geld en tijdelijk uit potjes moten pakken om toch rond te komen. Als daarbij (te) laat betaalde rekeningen komen dan wordt het erg lastig om alles bij te houden en later weer op orde te krijgen.

Nu dat we net mooi rond komen is het voor mij belangrijk dit evenwicht te bewaren en het geeft mij onrust als er verstorende factoren zijn die het overzicht en de methodiek verstoren. De conclusie die ik uit dit voorval trek is dat geld gerelateerde zaken al snel frustratie opleveren, en die frustraties zijn het gevolg van het hebben van bepaalde gevoelens en emoties die door geld gerelateerde zaken worden getriggerd.

Hieronder zal ik aan de hand van zelfvergevingen de verschillende punten uitwerken die ik als oorzaak zie voor mijn frustraties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van frustratie toe te staan als mijn partner opmerkingen of voorstellen doet over geldzaken die niet in mijn verwachtingspatroon liggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefrustreerd raken indien zaken buiten mijn verwachtingspatroon gebeuren, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van het onder controle hebben van bepaalde zaken het tegenovergestelde bereik. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn verwachtingen zo te managen dat ik stabiel in het punt ben en niet door externe factoren van mijn a propos raak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens onderdrukte angst in de vorm van frustratie te uiten als er maar ook een suggestie ontstaat van het bedreigen of ondermijnen van mijn geldbeheer.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van angst, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit angst handel en daarmee het tegenovergestelde bewerkstellig dan het beoogde resultaat. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn angsten te onderdrukken waardoor ik geloof dat ik toch alles onder controle heb, maar mijn angsten onderken en uitzoek om deze als dusdanig een plek te geven of weg te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet open te staan voor suggesties over geldbeheer en deze niet objectief te bekijken en dan een onderbouwde terugkoppeling te geven over het nut of de haalbaarheid van de gesuggereerde oplossing.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het afwijzen van suggesties, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een punt van onzekerheid mijzelf afsluit van suggesties. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onzekerheden te onderkennen en uit te zoeken, waardoor ik open kan staan voor suggesties en deze afhandel op hun waarde in het gegeven moment.

Advertenties

24 van 2555 – Terug naar de bron – Schuldgevoel bij een aankoop

Wandelschoen“Vandaag heb ik een hoop geld uitgegeven”. Dat is een heel relatief punt natuurlijk en het is interessant om te kijken waarom ik deze uitspraak doe. In eerste instantie zie ik het als een opinie die ik baseer op… ja waar baseer ik die eigenlijk op? Even een stapje terug.

Vorige week ontdekte ik dat mijn sportieve schoenen stuk waren. Het waren al niet meer de netste schoenen maar ze liepen nog prima, tot vorige week. Ik heb ze gelijk weggegooid maar liep tegen het feit aan dat ik geen sportschoenen meer had. We moesten schoenen gaan kopen voor mijn zoon en mijn insteek was dat ik tegelijkertijd naar een paar schappelijk geprijsde schoenen kon kijken. Ik heb verschillende schoenen aangepast maar geen enkele schoen zat goed. Ik heb het daarbij laten zitten.

Ik bleef zoeken naar goede motivaties om te verantwoorden waarom ik weer een paar sportschoenen nodig zou hebben. Het familie budget kan het op dit moment wel hebben, maar is het een verantwoorde uitgave? Heb ik het écht wel nodig? Tja, ik zag mijzelf al fietsen met een fietsbroek en een paar nette schoenen aan mijn voeten… Het kan maar is niet handig. En zo kon ik nog wel even doorgaan met redenen te bedenken waarom ik wel een paar sportschoenen nodig zou hebben.

Daarnaast het dilemma tussen het kopen van een goedkoop paar schoenen of een duurder paar van betere kwaliteit. Begin vorig jaar, met nagenoeg geen geld om uit te geven, had ik een paar schoenen gekocht voor nog geen 30 euro. Na een dikke maand kon ik ermee terug naar de winkel vanwege een stukke zool. Ik kreeg een nieuw paar dat na twee manden weer een lekke zool had (leuk als je in de regen loopt: bij elke stap een piepend geluid van lucht door een klein gaatje…). Geen goedkope schoenen meer, is uiteindelijk duurkoop. Maar als je amper geld hebt dan is dat in onze huidige maatschappij je enige ‘keuze’.

Terug naar mijn behoefte om mijn uitgaven te rechtvaardigen. Wat ligt daar aan ten grondslag? Vroeger, toen in op mijzelf ging wonen, kreeg ik geld van mijn ouders en voelde dat ik al mijn uitgaven moest rechtvaardigen naar mijn ouders toe. Soms kon ik dat niet en dat leidde tot het toch ‘stiekem’ doen van aankopen die ik voor mijn gevoel niet volledig kon rechtvaardigen. Maar waar komt die drang vandaan om te rechtvaardigen? Ik kan mij niet herinneren dat mijn ouders bijzonder streng waren in dat opzicht.  Misschien zit het dieper.

Wat ik mij wel kan herinneren van thuis was dat er door mijn vader altijd naar de uitgaven werd gekeken. Ik kan mij herinneren wat mijn moeder dan ook moest rechtvaardigen wat ze zoal had uitgegeven. En dat terwijl ze in mijn beleving soms tegen het zuinige af was met sommige zaken wat leidde tot het kopen van goedkope en soms wat inferieure goederen.

Ik kan mijn vinger er nog niet goed opleggen, maar er is iets uit mijn verleden en het verleden van mijn ouders dat ten grondslag ligt aan mijn behoefte uitgaven eindeloos te verantwoorden en wanneer mij dat niet lukt de neiging hebben om de aankoop verborgen te houden uit angst dat het gaat leiden tot commentaar van mijn ouders, mijn partner, mijn kinderen. Al deze hersenspinsels kunnen ertoe leiden dat ik uiteindelijk een onhandige beslissing neem die vervelende consequenties kan hebben en dat is ook een aantal keren wel gebeurt.

De conclusie is dat ik, zolang ik niet in staat ben om objectief naar uitgaven te kijken, niet eerlijk naar mijzelf kan zijn aangaande de echte motivatie om een aankoop te doen, het risico loop een beslissing te nemen die ongewenste consequenties op financieel gebied kan hebben. In de praktijk valt het reuze mee, het wordt alleen lastig als ik in het patroon kom van verantwoording afleggen in plaats van het nuchter afwegen of de aankoop zinnig is of niet.

Terug naar vandaag. Ik heb uiteindelijk een paar goede sportschoenen gekocht voor een zeer redelijke prijs en van een kwaliteit die zeker een aantal jaren zal meegaan. Vervolgens heb ik nog een aankoop gedaan die al met mijn partner was besproken. Toen in de winkel na het bekijken van leverbaarheid en voorraad bleek dat er geen alternatieven waren die binnen het beoogde bedrag lagen waardoor het artikel toch iets duurder werd, had ik wel weer de vraag van hoe ga ik dit naar mijn partner toe verantwoorden met daaraan gekoppeld een hele reeks aan vragen als: ‘had ik andere winkels moeten langsgaan’ of ‘toch maar niet doen’, enz.

Als je met (te) weinig geld hebt geleefd blijft er een angst dat elke uitgave teveel is. Tegelijkertijd besef je je dat het niet iets kunnen aanschaffen wat je nodig hebt om effectief te kunnen leven een directe bedreiging is op je leven en je daarmee beperkt in je dagelijkse leven en in de dingen die je moet doen om mee te draaien in de maatschappij. Het is goed mogelijk dat die angst van te weinig geld hebben meerdere generaties teruggaat en iets is waar mijn vader zijn hele leven lang tegen heeft gevochten en daarmee een redelijk vermogen heeft weten op te bouwen ook om zich te af te zetten tegen zijn afkomst als zoon van een tuinder die om zijn kost te verdienen zijn hele leven gebogen naar de grond heeft gestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarde oordeel te geven over een bedrag wat ik heb uitgegeven om op die manier tegen mij te zeggen dat ik misschien uitgaven heb gedaan die ik niet had moeten doen in plaats van achter mijn beslissingen te staan die tot die uitgaven hebben geleid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik aankopen doe zonder goede afwegingen te maken omdat ik van mijzelf weet dat ik in bepaalde situaties geen objectieve afweging heb gemaakt en alle consequenties heb willen inzien die het doen van die bepaalde aankoop teweeg brachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van rechtvaardiging van mijn uitgaven door te zetten op basis van de gedachten en ideeën in plaats van in het hier en nu met de op dat moment aanwezige feiten de juiste afwegingen te maken en daar ook achter te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in bepaalde situaties gemanoeuvreerd te hebben waarin ik mij heb laten beïnvloeden en het gevoel heb gehad daar niets meer aan te kunnen veranderen of mij af te sluiten voor een nuchtere afweging en op basis van die situatie een beslissing genomen te hebben tot het doen van een bepaalde uitgave.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in situaties die met geld te maken hebben niet te kunnen staan en mij te laten misbruiken omdat ik beïnvloedbaar ben gebleken door argumentatie van anderen die slechts oog hadden voor hun eigen situatie en niet de mijne of het belang van het geheel in ogenschouw namen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in geval van onderhandelingen een minderwaardige positie in te nemen waardoor ik in het voordeel van de andere partij en geheel legitiem door met het resultaat van de onderhandeling in te stemmen, accepteer om voor een lager dan nodig bedrag iets te verkopen, werkzaamheden uit te voeren (ook salaris).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beheren van de financiën van het gezin te zien als mijn verantwoordelijkheid en niet als een verantwoordelijkheid die ik met mijn partner en waar mogelijk met mijn kinderen deel. Tevens vergeef ik mijzelf om het ontstaan van krapte in de begroting als mijn eigen falen te hebben gezien waardoor ik de gevolgen daarvan voor mijzelf hield en niet deelde met mijn partner totdat onoverkomelijk het moment kwam waarop ik aan most geven dat er krapte was waarmee ik mijn partner in de lastige situatie bracht om te moeten bezuinigen op zaken die maar marginaal invloed op de begroting hadden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geval van twijfel bij mijzelf te onderzoeken waar de twijfel vandaan komt en deze te ‘debuggen’ om zo alsnog tot een weloverwogen beslissing te kunnen nemen gebaseerd op feiten en het rekening houden met alle op dat moment in te schatten consequenties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten beïnvloeden als het gaat om het doen van uitgaven en/of zaken aan te gaan die aanzienlijke gevolgen hebben op mijn financiële situatie waarbij ik als argument hanteerde dat ik de andere partij niet kon teleurstellen in wat deze graag wilde/wenste.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alle financiële zaken met mijn partner te delen om zo gezamenlijk de beste aanpak te kunnen bepalen.

8 van 2555 – Het goed-zijn-personage

De meest recente situatie waarin ik mijn best heb gedaan om goed uit de bus te komen was tijdens een weekeinde met mijn ouders, de eerste keer sinds tijden dat we elkaar weer ontmoetten na een lange periode van ‘afkoeling’ als gevolg van een escalatie tussen beide partijen. Mijn motivatie was gebaseerd op het idee dat het al lang genoeg geleden was dat we elkaar hadden gezien en dat de gemoederen daadwerkelijk bedaard leken te zijn. Ik had echter ook een verborgen agenda, een hoop eigenlijk (is het hebben van hoop eigenlijk niet altijd een verborgen agenda hebben?). Zonder al teveel details in mijn verbeelding uit te werken, iets wat ik tot niet zo lange geleden wel deed, hoopte ik toch dat mijn ouders met een voorstel zouden komen om mij en mijn gezin financieel te steunen. Op het moment van de ontmoeting was de verhuisdatum van Italië naar Nederland al bekend en wisten we nog niet hoe we de kosten van de verhuizing gingen financieren, laat staan allerlei nog lopende kosten en rekeningen. Mijn salaris was nog niet opgewassen tegen maanden geleefd te hebben met nagenoeg geen inkomen.

Zonder daar in het begin al te bewust van te zijn zag ik op een gegeven moment duidelijk waar ik mee bezig was. Ik vond echter dat ik geen keus had. Dit was het beste voor mij en mijn gezin en wat kostte het mij nou? Ik nam mij voor om mij zo neutraal mogelijk op te stellen en zonder verwachtingen de gebeurtenissen met mijn ouders te leven. Het resultaat was dat het weekeinde erg relaxed en prettig verliep, al kon ik mij niet ontdoen van het gevoel dat ik daar toch zat met een doel, die verborgen agenda. Alsof het afgesproken was begon mijn vader op zondag middag over geld en bood aan om alvast een bepaald bedrag over te maken, een bedrag dat voldoende was om in een klap alle achterstand in te lopen en weer normaal van start te kunnen gaan. Ik kon weer gerust adem halen en voelde een gigantische opluchting. De ‘levensbedreigende’ situatie was weer afgewend.

Het leek achteraf gezien wel of het een vooraf bepaald mechanisme is geweest. Verloren zoon is terug en als beloning krijgt hij geld. Geld dat overigens al voor mij bestemd was i.v.m. donatie/voorschot op erfenis, maar dat vanwege de bestaande impasse toch op een een of andere manier onbereikbaar leek te zijn. Het valt ook op hoe makkelijk je weer went aan het hebben van voldoende geld om noodzakelijke én praktische zaken aan te schaffen. Slechts enkele maanden ervoor moesten we bij elke kleine uitgave afwegen of het wel écht nodig was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een verborgen agenda te hebben ten tijde van de ontmoeting met mijn ouders in plaats van te kiezen voor een open communicatie en recht op de man vragen om financiële hulp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van een verborgen agenda te rechtvaardigen door mijzelf te overtuigen dat ik in de gegeven situatie niet anders had kunnen doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wetenschap van het hebben van een verborgen agenda weg te drukken en te overstemmen met het gevoel van “We zien wel hoe het allemaal gaat lopen”, waardoor ik mijn verantwoordelijkheden ten opzichte van mijn situatie en wat ik daarvoor kon ondernemen niet volledig nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het magische gevoel van hoop voorrang te geven bovenop het praktisch aanpakken van een situatie met als risico dat niet alle mogelijkheden worden benut.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als minderwaardig te voelen ten opzichte van mijn ouders omdat ik verkeerde keuzes in het leven heb gemaakt en mijzelf en mijn gezin hierdoor in financiële moeilijkheden heb gebracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd geweest te zijn toen van de kant van mijn ouders commentaren uitbleven over de gemaakte keuzes in mijn leven en de consequenties daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om allerlei scenario’s te bedenken van gesprekken met mijn ouders waarin ik van alles wordt verweten en zij in mijn ogen terecht gaan aangeven hoe ik mijn leven zou moeten inrichten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan te nemen/te denken dat geld wat mij toe is gezegd werd vastgehouden door mijn ouders zolang zij niet het gevoel hadden dat ik naar hun standaarden zou gaan leven en het waardig zou zijn om van ‘hun’ geld gebruik te mogen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door anderen als het gaat om het aannemen of niet van geld van mijn ouders omdat dit geld ‘besmet’ zou zijn met de eisen en condities die mijn ouders aan het ter beschikking stellen van het geld zouden koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ‘goed-zijn-personnage’ toe te staan in de relatie tussen ouders en kind in plaats van te staan als EeEen en gelijke en een gelijkwaardige communicatie aan te gaan waarin alles wat relevant is bespreekbaar wordt en waaruit het beste voor beide partijen wordt vastgesteld.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij situaties waar ik niet kan staan in volledige zelf-eerlijkheid ik eerst duidelijk maak waar ikzelf sta in die gegeven situatie en waarbij geen ruimte laat voor verborgen agenda’s en gevoelens zoals hoop waarmee ik niet mijn volledige verantwoordelijkheid voor de situatie neem omdat ik bewust bepaalde zaken niet ter sprake breng en daarmee de andere partij niet de mogelijkheid geef om alle mogelijke factoren in beschouwing te nemen.

7 van 2555 – Ik-ben-minder-personage

Al eerder heb ik geschreven over het mijzelf minder voelen dan anderen als het ging om het hebben van geld. Toen ik iets verder ging graven in die richting kwam ik tot de constatering dat ik dat met heel veel dingen al heel mijn leven doe! Met gevoelens als “Wie ben ik nou”, en “Als die ander voor wil dan gaat ie maar voor”. Wat een loser-instelling is mijn reactie nu. Ik kan mij zelfs situaties herinneren waar ik een oogje had op een meisje maar mij zelf te min vond om daadwerkelijk toenadering te zoeken. Ik verklaarde dat als verlegenheid en gaf de mind de ruimte om van alles te fantaseren. Soms leek het wel of ik angst had om een verhouding of relatie aan te gaan. Van mensen om mij heen kreeg ik dan ook te horen dat ik niet open stond voor relaties en ik dacht dat ik makkelijk te kwetsen was en ging het daarom allemaal maar niet aan. Terugkijkend zou je kunnen concluderen dat het hebben van een relatie mij niet echt boeide. Het hield mij echter met vlagen bezig, en dat met name in momenten dat ik het moeilijk had met aangaan van veranderingen of wanneer ik afleiding nodig had van zaken die ik liever even niet wilde aangaan.

Een ander punt waar ik duidelijk mijzelf minderwaardig opstelde was het verdienen van geld. Al sinds mijn schooltijd worstelde ik met de vraag wat ik voor werk zou gaan doen en op wat voor een manier ik geld zou moeten gaan verdienen. Alles gezien vanuit een perspectief van “Wie ben ik nou ten opzichte van anderen die wel de mogelijkheid hebben om een goede baan met een vet salaris te hebben”. Het niet kunnen vormen van een duidelijk beeld van een professie met daaraan gekoppeld salaris/weelde heeft mij mateloos gefrustreerd en achteraf gezien ook beperkt/belemmerd in het oppakken van mogelijkheden, puur omdat ik deze niet zag/wilde zien. De polariteit hierin was misschien dat ik op jongere leeftijd mij ogenschijnlijk gedroeg als rijkeluiszoon. Later speelde ik daar de polariteit van uit door meerdere periodes te hebben gekend waarin ik met zeer weinig moest rondkomen.

Nog steeds heb ik in sommige situaties de neiging mijzelf weg te cijferen om anderen voor te laten gaan met een instelling van “ik ben het niet waard”. Een sterk gevoel hierbij is het zich niet willen opdringen aan anderen, iets wat zich uit in het altijd bewust zijn van wat er om je heen gebeurt om zo niet in de weg te lopen. Soms kijk ik naar een van onze katten die zeer schichtig is en altijd alles en iedereen probeert te ontwijken met een grote boog en zie ik dat gedrag als een uitvergroting van mijn eigen gedrag. Ik heb zo best kansen laten liggen waar ik later spijt van had. Toch was dat gevoel van mij niet willen opdringen uit “respect” voor de ander vaak doorslaggevend.

Ik zie het nu als een big time mindfuck in. Een prachtige manier inclusief vergoelijkingen om mijzelf te dwarsbomen. En dat terwijl de praktijk het tegendeel bewees. Zowel in sociaal verband waar ik een graag geziene gast was als in werksituaties waar met altijd tevreden was met mijn inzet is er zelden of nooit een aanleiding geweest om te twijfelen aan mijn sociale vaardigheden en professionele capaciteiten. Met de ‘troost’ (lees=rechtvaardiging) dat ik een laatbloeier ben, heb ik bepaalde stappen pas later in mijn leven gezet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘Ik-ben-minder-personage’ aan te nemen in situaties waarin in rechtvaardiging nodig had in plaats van het aangaan van de betreffende situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als loser te bestempelen waarmee ik een oordeel uit over mijzelf en mijzelf daardoor bevestig in het minder zijn door nu de polariteit uit te spelen dat ik over de tijd heen meer geworden zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen dan anderen in situaties van competitie waarbij ik bij voorbaat de strijd niet aanging en mijzelf wijsmaakte dat ik het niet waard was om (mee te delen) met het beoogde doel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in tijden dat ik voor veranderingen en beslissingen stond afleiding te zoeken door mijzelf terug te trekken in de mind en te fantaseren over mogelijke relaties met een meisje dat ik op dat moment leuk vond. Ik vergeef mijzelf daarbij dat ik tot het oneindige naar redenen zocht om deze fantasieën niet naar het hier en nu te brengen en de paar keer dat ik dat heb aangedurfd om mijn (bedachte) gevoelens te uiten werden deze in uiterste verbazing ontvangen omdat ze in het geheel niet aansloten op mijn gedrag in het echte leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken in mijn ontwikkeling door de opinie vast te houden dat ik niet begreep hoe ik net als vele anderen een baan zou vinden en daarmee een inkomen zou genereren omdat ik geen goed beeld kon krijgen/het mechanisme niet inzag van werken en geld verdienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondergronds altijd het gevoel van minderwaardigheid te koesteren en vast te houden in plaats van de kansen en mogelijkheden die ik tegenkwam op te pakken en te lopen. Hiermee vergeef ik mijzelf ook dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de download van mijn ouders voort te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ‘rijkeluiszoon-personage’ aan te nemen waarmee ik meespeelde in een polariteit die door mijn vader/ouders in stand werd gehouden als tegenpool op het van bescheiden afkomst zijn en zich daar tegen verzetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen de door mijn vader uitgestippeld levenspad  van succesvol zijn in werk en leven waardoor ik de polariteit heb uitgespeeld en het exact tegenovergestelde heb bewerkstelligd en mij in situaties heb gemanoeuvreerd van relatieve armoede en weinig carrière ontwikkeling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het respect voor een ander persoon als mindere dan die persoon te voelen waardoor een relatie/interactie met die persoon per definitie al op ongelijkheid was gebaseerd die overigens alleen in mijn eigen beleving bestond en zich uiteindelijk ook kon gaan manifesteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten beperken in mijn dagelijkse handelen door erfelijke ‘beperkingen’ of downloads door op elk moment in het moment te zijn en te handelen in het belang van alles en iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verzetten tegen een door mijn ouders/erfelijk bepaalde factoren levenspad door in het hier en nu te handelen, adem na adem, waarbij ik in elk moment mijn verantwoordelijkheden neem voor al mijn gedachten/woorden/handelingen in het belang van alles en iedereen.