Dag 65 – Niet zeuren, gewoon doorgaan!

emotionsTijdens mijn wekelijkse chat met mijn buddy (begeleider) kwam aan het licht dat ik best veel zaken onderdruk. Dat is op zich niets nieuws voor mij maar gedurende het gesprek kwam het wel heel mooi naar voren met praktische voorbeelden.

Naar aanleiding van de opdracht had ik gekeken naar een bepaalde situatie die bij mij een reactie had veroorzaakt. Als ik mijn reactie of reacties onder de loep neem dan kan ik onder andere zien dat ik gereageerd heb op bepaalde ‘triggers’ (woorden, geluiden, stem tonaliteit, geuren, licht, kleur, etc.) met verschillende emoties en gevoelens.

In dit specifieke geval reageerde ik met een aantal emoties die ik in het moment niet gelijk kon benoemen. Wel weet ik nog heel goed wat mijn gedachten waren, en door die gedachten te bekijken kon ik uiteindelijk vaststellen dat mijn reactie angst was voor de geschetste situatie. De combinatie van bepaalde woorden, stemgeluid en tonaliteit zorgden ervoor dat er in mijn onderbewustzijn bepaalde knoppen werden ingedrukt. Mijn reacties met “maar” en “als” zijn uiteindelijk allen terug te brengen naar een basis emotie: angst. In dit geval angst voor verandering, angst voor een terugval naar een minder stabiele periode met fysieke en geestelijke druk.

Als je mij onmiddellijk na het voorval had gezegd dat ik met angst had gereageerd (zonder dat zozeer te uitten overigens), dan had ik het ontkend. Maar door in de context van mijn DIP Pro les dit punt te onderzoeken en uit te werken en daarna te bespreken met mijn buddy komen er toch bepaalde punten boven water waar ik meer verder kan. Ik weet nu een van de oorzaken van mijn reacties  en kan daarmee aan de slag, de oorzaak als het ware ontzenuwen door het te herkennen, zelfvergeving op die specifieke gevoelens en emoties te doen en tegelijkertijd het zover mogelijk te ontrafelen. Hierdoor leer ik mijzelf beter kennen en kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie dezelfde (angst-) reactie krijg en niet verder luister, geen oprecht of in ieder geval zinnig antwoord kan geven maar gewoon kan luisteren, verwerken en er verder iets mee doen wat zinnig is in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens en emoties te onderdrukken waardoor ik mijn hoofd als het ware in het zand steek en mijzelf de mogelijkheid ontneem om in het moment te zien hoe ik reageer op de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘triggers’ niet te herkennen waardoor ik mijn gedachten de ruimte gaf om een rookgordijn van argumenten op te trekken waarin ik een serie van emoties op deze gedachten heb toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te hebben gegund om in het moment mijn reacties te onderkennen om de echte emotie, angst in dit geval, te herkennen zodat ik daar in het moment had begrepen waar ik stond en mijzelf op effectieve wijze had kunnen aansturen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van emoties en gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn hoofd in het zand steek om zo mijn reacties niet te hoeven verantwoorden naar mijzelf. Ik stop met mijzelf te verstoppen en gevoelens en emoties te onderdrukken en sta een en gelijk aan het leven.

Dag 63 – Monetaire frustraties

venting1-547x300

Op een dag gaf mijn partner aan dat het voor haar opstartend bedrijf noodzakelijk is om een mobiele printer aan te schaffen. Ik had zojuist een transactie afgerond waarbij je voor je oude computer nog een klein bedrag kan terugkrijgen en mijn partner zei daarop dat we dat geld mooi konden gebruiken om een gedeelte van de aanschaf van de printer mee te bekostigen. Ik reageerde daarop met frustratie omdat ik al een andere bestemming voor dat geld had, uitstapjes met het gezin.

Mijn motivatie hiervoor is dat we dit jaar het vakantiegeld in de zaak hebben gestopt en er daarmee geen geld is voor vermaak anders dan wat er eventueel aan het eind van de maand overblijft, en aangezien dat meestal niets is leek het mij wel zo aardig om via de verkoop van goederen die we niet nodig hebben iets extra’s binnen te halen. Het gaat om kleine bedragen waarmee je kleine dingen kunt doen.

De suggestie om deze kleine bedragen te gebruiken voor het bekostigen van zakelijke uitgaven schoot mij in het verkeerde keelgat. Om de financiën op orde te krijgen probeer ik juist te gaan werken met het reserveren van bedragen en het maken van begrotingen. In de afgelopen jaren heb ik steeds moeten schuiven met geld en tijdelijk uit potjes moten pakken om toch rond te komen. Als daarbij (te) laat betaalde rekeningen komen dan wordt het erg lastig om alles bij te houden en later weer op orde te krijgen.

Nu dat we net mooi rond komen is het voor mij belangrijk dit evenwicht te bewaren en het geeft mij onrust als er verstorende factoren zijn die het overzicht en de methodiek verstoren. De conclusie die ik uit dit voorval trek is dat geld gerelateerde zaken al snel frustratie opleveren, en die frustraties zijn het gevolg van het hebben van bepaalde gevoelens en emoties die door geld gerelateerde zaken worden getriggerd.

Hieronder zal ik aan de hand van zelfvergevingen de verschillende punten uitwerken die ik als oorzaak zie voor mijn frustraties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van frustratie toe te staan als mijn partner opmerkingen of voorstellen doet over geldzaken die niet in mijn verwachtingspatroon liggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefrustreerd raken indien zaken buiten mijn verwachtingspatroon gebeuren, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van het onder controle hebben van bepaalde zaken het tegenovergestelde bereik. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn verwachtingen zo te managen dat ik stabiel in het punt ben en niet door externe factoren van mijn a propos raak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens onderdrukte angst in de vorm van frustratie te uiten als er maar ook een suggestie ontstaat van het bedreigen of ondermijnen van mijn geldbeheer.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van angst, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit angst handel en daarmee het tegenovergestelde bewerkstellig dan het beoogde resultaat. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn angsten te onderdrukken waardoor ik geloof dat ik toch alles onder controle heb, maar mijn angsten onderken en uitzoek om deze als dusdanig een plek te geven of weg te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet open te staan voor suggesties over geldbeheer en deze niet objectief te bekijken en dan een onderbouwde terugkoppeling te geven over het nut of de haalbaarheid van de gesuggereerde oplossing.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het afwijzen van suggesties, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een punt van onzekerheid mijzelf afsluit van suggesties. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onzekerheden te onderkennen en uit te zoeken, waardoor ik open kan staan voor suggesties en deze afhandel op hun waarde in het gegeven moment.

Dag 54 – Recht op voorrang, of toch niet?

OversteekplaatsDit is een vervolg op de post van Dag 53.

Naar aanleiding van mijn ervaringen bij de oversteekplaats en met name de gedachten die in mij opkwamen ga ik hier dieper in op de de gedachten om deze in de juiste context te plaatsen en daarop zelfvergeving te doen om vervolgens zelf-correcties toe te passen.

Nog in de roes van mijn recht op voorrang gevoel flitsten er allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik dacht bijvoorbeeld dat het jammer was dat ik geen kenteken van de taxi had, zo had ik een melding bij de centrale kunnen maken in verband met gevaarlijk rijgedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedachten van wraak te koppelen aan het feit dat het onthouden van het kenteken van de taxi de mogelijkheid had kunnen geven om de taxichauffeur op zijn nummer te zetten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van aanleidingen zoeken om mijn gram te halen of wraak te nemen, waarmee ik feitelijk uit ben op het mijzelf opladen met ‘vuile’ energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee niets anders bereik dan mijn geest voeden met energie waar ik in het fysieke niets aan heb. Ik stop met dit patroon van energie opbouwen en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties mij te focussen op hetgeen gebeurt in het hier en nu zonder afleiding van de geest.

Toen bedacht ik wat er gebeurt zou zijn als ik expres langzamer zou zijn gaan lopen om de auto te dwingen om af te remmen en mijn voorrang te verlenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte toe te staan om expres langzamer te lopen om zo de taxi te dwingen af te remmen, een actie waarmee ik mijzelf superieur stel aan de taxichauffeur met als doel hem te laten ervaren/voelen dat hij zich niet goed gedraagt door te hard te rijden en te toeteren omdat ik zo ‘vrij’ was om er van uit te gaan dat hij bij deze voetgangers overgang wel zou afremmen voor overstekende personen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van manieren vinden om anderen die in mijn ogen niet goed handelen de les te leren door hen opzettelijk te hinderen om zo mijn punt te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij en zie dat ik hiermee niets anders bereik dan mijzelf en anderen in gevaar te brengen en er geen leermoment in zit voor de taxichauffeur. Ik stop met dit patroon van anderen een waarschuwend vingertje willen toewijzen en daarmee gevaarlijke situaties creërend en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties te handelen naar mijn beste inzicht in dat moment zonder emoties en gevoelens de kans te geven om er een heel eigen verhaal van te maken.

Ik fantaseerde verder met beelden van mijzelf aangereden door de auto en scenario’s waarbij de auto na de aanrijding gewoon doorreed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scenario’s te gaan bedenken waarin ik als slachtoffer heerlijk kan zwelgen in zelf-medelijden om daar veel energie van de geest uit te kunnen halen om daarmee wellicht nog meer verschrikkelijke scenario’s te bedenken die allemaal niets met de werkelijkheid te maken hebben en alleen in mijn eigen hoofd bestaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van fantaseren met als doel daar energie uit te halen om zo een scenario te bouwen waar ik vol verontwaardiging en zelf-medelijden kan bevestigen dat ik slachtoffer ben en dus zielig en hulpbehoevend, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij en zie dat ik hiermee niets anders bereik dan mijzelf mentaal te bevredigen en mijzelf hierdoor afleid en beperk in het kunnen zien en leven van het fysieke leven dat zich afspeelt op het moment van die gedachten met als gevolg dat ik niet heb geleefd in het hier en nu, mijn aandacht ergens anders had en mogelijk niet alles uit de echte situatie heb gehaald door in mijn hoofd te zitten.Ik stop dit patroon van fantaseren en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties te focussen op wat er in de fysieke realiteit gebeurt en daar mee verder te gaan.

Dag 50 – Hoe leg ik dat nou uit, uitgelegd

Email-marketing2Dit is een vervolg op de blog van Dag 48.

Om eens te gaan kijken wat er allemaal aan de hand is in de context van de in de blog beschreven situatie ga ik een aantal punten uitlichten waarover ik zelfvergeving ga doen. Hiermee bekijk ik en wordt ik mij volledig bewust van de (re-) actie die ik gehad/gedaan en door zelfvergeving accepteer ik de situatie en neem volledige verantwoordelijkheid voor de situatie en de gevolgen. Ik probeer zoveel mogelijk alle dimensies te belichten. Hierdoor zal ik in mijn zelfvergeving andere punten tegenkomen waar ik apart weer zelfvergeving op zal doen.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een situatie waarin ik mij superieur aan een ander voel doordat ik denk meer kennis van zaken te hebben een gevoel van gerechtigheid te hebben.
    • Hierbij vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur aan anderen te voelen als ik denk meer kennis van zaken te hebben als anderen in plaats van een situatie uit te gaan waarin ik eerst vaststel of iedereen dezelfde kennis/informatie heeft om zo vanuit een gelijkwaardig standpunt verder te kunnen gaan.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van balen te ontwikkelen vanuit zelf-medelijden omdat ik geen zin heb om de gevolgen te lopen van de situatie waarop ik reageer.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de gevolgen van een situatie waarin ikzelf niet alles heb gedaan om de gevolgen uit te sluiten. Geen zin hebben is dus het niet willen aanvaarden van mijn verantwoordelijkheden.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te willen verwijten dat zij de oorzaak van het probleem is zonder in ogenschouw te nemen dat ik wellicht onvoldoende moeite heb gedaan om het punt waar het om gaat duidelijk te maken en te belichten van verschillende invalshoeken.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te voelen voor het feit dat dit niet het enige voorval is in een vergelijkbare context. Hierbij is de frustratie gevoed door het gevoel dat mijn partner per definitie geen interesse of geen begrip heeft voor bepaalde technische zaken en daarnaast ook nog eens eigenwijs kan zijn en niet klakkeloos mijn adviezen opvolgt/aanneemt.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn partner geen interesse of begrip heeft voor bepaalde technische zaken terwijl ik in eerste instantie moet nagaan of ik duidelijk genoeg ben geweest en mijn partner alle ins- en outs heb gegeven om de gegeven situatie te begrijpen
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvatting te hebben dat mijn partner eigenwijs is en niet in te zien dat dit een reactie is op mijn eigen gevoelens en emoties om weg te drukken dat ik eerst zelf al mijn verantwoordelijkheden had moeten nemen voor ik tot deze conclusie kan komen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de consequenties van de beslissingen die mijn partner neemt in die situaties waar wij van mening verschillen omdat ik uiteindelijk onvoldoende argumenten heb kunnen aandragen om mijn standpunt duidelijk te kunnen maken.

    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onvoldoende argumenten aan te dragen in situaties waarin ik moet uitleggen wat de gevolgen zijn van bepaalde (technische) beslissingen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om betweterigheid en superioriteit ten aanzien van mijn partner (of anderen) toe te staan/te voelen op basis van het feit dat ik meer dan zij weet en hiermee de polariteit in stand houdt door die kennis niet te delen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het feit dat de gevolgen van de beslissingen van anderen die ik uiteindelijk zelf had kunnen beïnvloeden/voorkomen.

Dag 49 – Oh nee! Mijn telefoon ligt nog in het pashokje!!!

pashokje-1Vanmiddag waren mijn partner en ik naar de stad gegaan om voor mij een nieuw pak uit te zoeken. In de paskamer begon ik broeken en jasjes te passen tot ik de juiste maat had gevonden. Intussen liep mijn partner heen en weer naar de rekken om het kledingstuk in een net grotere of kleinere maat te pakken.

Terwijl ik even stond te wachten op een grotere maat broek besloot ik om een paar foto’s te maken van mijn nieuwe outfit. Het viel niet mee om mijzelf vast te leggen zonder een zeer angstige blik in mijn ogen. Ik blijk dat vaker te doen maar heb er zelf geen erg in.

Eindelijk paste broek en jasje goed. Ik pakte de spullen bij elkaar en vervolgens gingen we nog even naar een geschikt overhemd en stropdas kijken. Daarna alles afgerekend en pas toen ik de winkel uitliep en in mijn zakken voelde naar het strookje van de fietsenstalling stelde ik vast dat mijn telefoon niet in mijn broekzak zat.

Ik wist gelijk wat er aan de hand was, ik had bij het pakken van de spullen na het aandoen van mijn gewone kloffie mijn telefoon gewoon op het plankje in het pashokje laten liggen. Terwijl mijn partner alvast naar de fietsenstalling ging haastte ik mij terug de winkel in om in het pashokje te kijken waar ik ongeveer een kwartier eerder nog had gestaan. In eerste instantie hield ik mij nog niet echt bezig met de mogelijkheid dat mijn telefoon er niet meer zou liggen, eerst kijken dan verder handelen.

Het plankje in het pashokje was leeg! Telefoon weg! Ik wendde mij tot de kassa dame waar ik kort daarvoor had afgerekend en legde uit dat ik mijn telefoon in een hokje had laten liggen en dat nu, een kwartier later, deze er niet meer lag en vroeg of iemand het toestel bij de kassa had afgegeven. Dat was niet het geval. Een mevrouw die daar stond bood aan om met haar telefoon even naar mijn telefoon te bellen om zo te horen of hij ergens lag. Helaas bleek ze haar telefoon thuis gelaten te hebben. Het was echter een goed idee om naar mijn eigen toestel te bellen, maar om dat te doen moest ik naar de klantenservice, één etage hoger.

Zo gezegd, zo gedaan. Na even wachten in de rij legde ik ook hier mijn situatie uit en mocht toen de telefoon gebruiken om naar mijn eigen nummer te bellen. Terwijl ik dat deed herinnerde ik mij ineens dat ik mijn toestel op stil had gezet tijdens het maken van foto’s in het kleedhokje. Het toestel zou dus alleen maar trillen. Daarnaast was ik ook niet meer bij de kleedhokjes om iets te kunnen horen. Ik stelde voor om mijn gegevens achter te laten bij de klantenservice en ging vervolgens weer terug naar de pashokjes om nog een laatste keer te checken of mijn telefoon niet was teruggebracht. Dat was niet het geval dus ging ik maar richting de uitgang en de fietsenstalling waar mijn partner inmiddels al een tijdje stond te wachten.

Bij de uitgang sprak ik nog een bewaker aan om te vragen wat zij normaal doen als er een verloren voorwerp wordt gebracht. Ik kreeg te horen dat alles naar de klantenservice wordt gebracht. Mooi, ik had dus de juiste stappen gelopen om in het geval dat er een eerlijke vinder zou zijn men zou weten hoe mij te bereiken.

Pas toen ik mijn partner bij ging praten over wat ik had gedaan begon ik de gevolgen van een verloren en misschien gestolen toestel verder op een rijtje te zetten. Ondanks ik heel systematisch de verder te nemen maatregelen aan het uitwerken was merkte ik dat ik diep van binnen toch een beetje, heel lichtjes, een gevoel van onrust kreeg. Het beïnvloedde, voor zover ik kon vaststellen, niet mijn handelen en denken.

Terwijl wij naar huis fietsten kreeg ik toch een beetje haast toen we al pratend vaststelden dat er de mogelijkheid bestond dat iemand met mijn telefoon zou gaan bellen, misschien wel met dure buitenlandse nummers. Ik beredeneerde wel dat om dit te kunnen doen een eventuele dief eerst de unlock figuur moet raden om het toestel te ontgrendelen, pas dan zou er gebeld kunnen worden. Ook het opnieuw starten van het toestel of de sim in een ander toestel stoppen zou niet veel geholpen hebben zonder de pincode van de Simkaart.

Toch kreeg ik de kriebels en besloot ik om zo snel mogelijk de Sim te blokkeren. Via een dienst van een antivirus software dat op mijn telefoon draait probeerde ik uit te vinden waar het toestel zich op dat moment bevond en toen dat niet lukte deed ik een poging om het toestel op afstand te wissen. Een van de gevolgen van het kraken van de beveiliging had kunnen zijn dat de persoon met mijn toestel toegang zou hebben tot mijn mail en een aantal social media diensten. Daarvan het ik uit voorzorg de wachtwoorden van aangepast.

Rond vijf uur gaat de vaste telefoon. De winkel aan de lijn die mijn goed nieuws kon brengen, mijn telefoon was terecht! Gevonden en teruggebracht door een personeelslid. Dat was mooi zeg! Wel jammer dat ik mijn Simkaart al had laten blokkeren waardoor ik tot volgende week moet wachten op een nieuwe werkende Simkaart.

Uiteindelijk waren de gevolgen van het niet altijd bewust zijn van mijn eigen doen en laten waardoor ik na het terug omkleden in mijn eigen kleding de telefoon niet terug in mijn broekzak had gestopt nog goed te overzien. Ik heb in ieder geval gezien en geleerd dat ik ook of juist vooral in niet alledaagse situaties altijd bewust moet blijven van alle handelingen die je doet. Je kunt nu zeggen van dat dit iedereen kan overkomen, maar het hoeft niet . Als ik in het pashokje drie tellen meer de tijd had genomen om even te checken of ik alles had was dit niet gebeurt. Aan de andere kant is het ook weer mooi dat het is gebeurt omdat het mij een mooie gelegenheid geeft om eens naar het hele proces te kijken van wat er zich in de geest afspeelt om zo mijzelf beter te leren kennen en in een ander moment effectiever te kunnen zijn en zo geen onnodige en eventueel financiële gevolgen te hebben van een gedane of gelaten handeling.

In een mijn volgende blogs zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie.

Dag 45 – Vuurwerk, wie vindt het nou echt leuk?

Vuurwerk luchtfotoAls ik berichten in de media lees dan zie ik bijvoorbeeld dat twee derde van de Nederlanders tegen vuurwerk voor particulieren is. Als ik op Twitter en Facebook kijk naar de posts zie ik alleen maar mensen die het afkeuren. Posts over mishandelde dieren worden veelvuldig gedeeld.

Voor ik verder ga even een onderscheid maken tussen professioneel vuurwerk en het zogeheten consumenten vuurwerk. Dat laatste staat ter discussie, misschien ten onrechte omdat het beeld wordt verstoord door de overlast van mensen die het (illegale en veel te zware) vuurwerk op momenten afsteken die niets met de oude tradities te maken hebben, maar puur met… tja wat is nou de drijfveer eigenlijk om te moeten knallen, het liefst zo hard mogelijk?

Die vraag stelde ik vandaag aan een aantal collega’s en we stelden vast dat we het vroeger, in meer of mindere mate, erg spannend vonden als er een rotje afging. Verder zie ik dat het menigeen een kick geeft. Er moet iets zijn dat onder andere de jeugd beweegt om op oudejaarsdag massaal de straat op te gaan met rugtassen vol met vuurwerk gewapend met aanstekers of gewoon een sigaret wat ook nog eens stoer staat.

Daarnaast heb je de berichtgeving over het bedrag wat “wij” Nederlanders ook deze keer hebben uitgegeven aan vuurwerk. De main stream media schermt met een bedrag van 67 miljoen terwijl er in eerste instantie ook andere berichten opdoken, maar die verdwenen en nu is het laatste bericht dat we wel voor 70 miljoen aan vuurwerk hebben uitgegeven!

Als je dat bekijkt in het licht van de propaganda vanuit de overheid om ons als consument weer vertrouwen in de economie te laten hebben en zo meer geld gaan uitgeven om de economie (lees belastinginkomsten) weer op te krikken, dan ga ik twijfelen aan de oprechtheid en accuraatheid van deze berichtgeving.

#vuurwerk  op Twitter leverde een grappig beeld op. Berichten van mensen die het knallen al snel zat waren wisselden elkaar af met berichten van vuurwerkliefhebbers die juist het afsteken van vuurwerk gingen promoten als iets wat je niet kunt missen. Als tegenhanger van de opiniepeiling van Eenvandaag zie je hier tweets over petities van voorstanders van het vuurwerk.

De discussie lijkt erg op die van Zwarte Piet. Een deel van de Nederlanders voelt zich bedreigd als blijkt dat hetgeen wat ze doen, meestal uit ‘traditie’, ter discussie wordt gesteld. Bijna alsof ze worden bedreigd in hun bestaan, bijna alsof ze hun bestaan laten afhangen van het kunnen doen van zaken als vuurwerk afsteken. Het kan zijn dat het gezien wordt als aantasting van de vrijheid, ik zie het meer alsof deze mensen zich identificeren met zaken zoals het recht op vuurwerk afsteken. Ze zien niet dat ze zich hiermee reduceren tot een opinie die ze met man en macht verdedigen. Geen wonder, de opinie is wat ze zijn geworden, als die ophoud te bestaan dan gaan ze er zelf ook aan, zo voelt dat tenminste.

Dit is slechts een voorbeeld van hoe wij mensen bepaalde zaken die we zien als belangrijk en zelfs essentieel voor ons bestaan zonder enige vorm van onderzoek en (zelf-)kritiek aantrekken en daarmee alle werkelijk belangrijke zaken uit het oog verliezen. Je vraagt je bijna af of het expres wordt gedaan, of deze discussies ons afleiden van zaken die onze aandacht echt zouden verdienen maar onvoorstelbaar veel ingewikkelder zijn om aan te pakken, ware het alleen al omdat we ze niet willen accepteren als werkelijkheid.

Even terug naar de discussie over het wel of niet afsteken van vuurwerk. Zelf sta ik er als volgt in: Vuurwerk is mooi, zeker als het siervuurwerk is. En af en toe een harde knal kan ook om de aandacht te trekken van het publiek om aan te geven dat er een spektakel begint. Voor het vuurwerk om middernacht kan je de grote knal gebruiken om het begin van het nieuwe jaar aan te geven. Maar het lukraak afsteken van vuurwerk met en zonder harde knallen is in mijn ogen zinloos. Als ik iets onderneem dan vraag ik mij altijd af waarom ik iets doe en wat ik ermee kan bereiken in het belang van een ieder, direct of indirect. Daarmee neem ik verantwoordelijkheid voor mijn acties, mijn woorden, mijn gedachten die daar aan ten grondslag liggen.

Ik ben dus niet tegen vuurwerk en ook niet voor, dat is veel te zwart/wit. Ik pleit ervoor dat iedereen die overweegt vuurwerk af te steken dit doet door stil te staan bij de gevolgen hiervan voor alles wat je als die persoon kunt bedenken, het lawaai (gehoorbeschadiging), kans op verwondingen, overlast door anderen te laten schrikken, troep op straat, angst van dieren, enz. en dat tegenover de kick die het afsteken geeft, het persoonlijk belang, het stoer doen, je durf tonen, je meer en beter voelen of het omgekeerde hiervan compenseren. En dan de balans opmaken: mijn belangen ten opzichte van de belangen van de rest. Hoe echt zijn mijn belangen, zijn het wel Mijn belangen of denk ik het alleen maar?

Om bewuster te worden van hoe je eigen Ik werkt en hoe je eigen klokje tikt zodat je jezelf beter leert begrijpen en daardoor op een evenwichtige manier kunt bepalen wat werkelijk belangrijk is voor jezelf en daarmee automatisch voor alles en iedereen is de DIP Lite cursus ontwikkeld. Durf jezelf in de spiegel te bekijken en leer wat zelf-eerlijkheid is. Leer jezelf te accepteren en te vergeven en van je fouten te leren zonder schaamte en bedrog maar gewoon als jezelf, je échte ik.

Dag 44 – De achtbaan van het leven

riding-a-roller-coasterGrappig, in het Engels vind ik “rollercoaster” veel heftiger klinken dan achtbaan. Er zit meer beweging in het woord. Vandaag gaat mijn verhaal over de afgelopen periode in mijn leven. Ik heb naar aanleiding van recente gebeurtenissen de behoefte om alles wat er gebeurt is op een rijtje te zetten. Dat is inherent aan het proces wat ik aan het lopen ben waarbij ik bij alles wat ik denk, zeg en doe steeds weer naar mijzelf kijk om vast te stellen wat mijn startpunt is geweest. Een extra aanleiding om eens terug te willen kijken is dat om een een of andere reden het lijkt of wij als gezin en ik als persoon steeds met situaties te maken hebben waarbij je zou kunnen zeggen dat het met pech te maken heeft.

Als je naar die specifieke gebeurtenissen kijkt vanuit een oogpunt van ‘waarom overkomt het mij nou?’ dan zet ik mijzelf in een slachtoffer rol. Dat neemt niet weg dat als ik mijn verhaal doe aan anderen ze moeten beamen dat het echt niet meezit. Maar wat zit er niet mee? Goed bekeken is alles wat ik nu beleef en meemaak een gevolg van acties uit het verleden. Dat zou mij een wijze les moeten leren. Ik ben daarom ook een stuk voorzichtiger en accurater geworden in mijn handelingen omdat ik heb geleerd dat kleine dingen grote gevolgen kunnen hebben. Daarnaast lijkt het erop dat alles steeds sneller gaat, dat de gevolgen van acties niet lang meer op zich laten wachten. Dat heeft zijn voordeel, je weet al snel waar je aan toe bent.

Een van de dingen die ik mijzelf zag doen was dat ik gebruik maak van een ‘vervelende’ situatie om te rechtvaardigen dat ik iets anders, een handeling, een activiteit, een taak die ik mij had voorgenomen te doen, niet uit te voeren. Zo zag ik mij een bijna apathische houding aannemen ten aanzien van het dagelijkse leven. Ik merkte dat ik emotioneel werd, moeite had om mijn gedachten op een rijtje te zetten, te focussen. Ik merkte ook dat ik dat niet altijd even erg had, het was selectief. Ik had er wel last van maar niet zo erg als ik mijzelf wilde doen geloven.

Omdat er van mijn privé planning niets terecht kwam maar van mijn werkplanning wel moet ik tot de conclusie komen dat ik wel mijn doelen kan bereiken voor mijn baas (gedreven door de noodzaak geld te verdienen) maar minder goed ben in het nakomen van mijn doelstellingen als er geen geld noodzaak achter zit. Het verdienen van geld is zeker belangrijk, helemaal als ik kijk naar wat de oorzaak nummer 1 is van onze dagelijkse uitdagingen. Maar het niet nakomen van mijn persoonlijke doelstellingen die alles te maken hebben met mijn persoonlijke ontwikkeling die weer onlosmakelijk verbonden is met de ontwikkeling van de mensen waarmee ik omga dan zie ik dat ik een groot stuk verantwoordelijkheid niet heb opgepakt.

Het is niet de eerste keer, maar we gaan het weer doen met behulp van het feit dat ik het niet alleen doe maar met een hele groep waarvan iedereen, op zijn eigen manier, met dezelfde uitdagingen te maken heeft. Een groep van mensen die hun persoonlijke ervaringen met elkaar delen, zonder vooroordeel en zonder superioriteit of inferioriteit, vanuit het standpunt dat we allemaal gelijk zijn. Dat maakt het mogelijk dat we van elkaar kunnen leren, we leren bepaalde situaties, emoties, gedachten te herkennen en zien hoe anderen hiermee zijn omgegaan zodat we dat zelf ook kunnen gaan toepassen.

Concreet houdt dit in dat vanaf vandaag met mijzelf een verbintenis aanga waarin ik stel dat ik elke dag, in elk moment en in zelf eerlijkheid mij zal afvragen welke activiteit ik zal uitvoeren in het belang van een ieder en daarmee mijzelf daarbij rekening houdend met de door mijzelf en de groep gestelde activiteiten. Nog concreter houdt het in dat ik van elke minuut die ik leef verantwoording zal afleggen naar mijzelf over hoe ik van adem tot adem mijn tijd indeel. Ik zal dit doen in zelfeerlijkheid waardoor het afleggen van verantwoording niet als een straf of een last zal voelen maar als een natuurlijk proces dat open en rechtstreeks is zonder valse gedachten, back chats, emoties, manipulaties, etc.

Dit is niet iets wat iemand van de ene dag op de andere kan. Er komt heel wat bij kijken om te leren naar jezelf te kijken. Een effectieve manier dit te leren zodat je als individu jezelf stabiliseert en leert hoe je verantwoordelijkheden kunt aangaan zonder concessies of afleidingen door gedachten, emoties, angsten is het volgen van de cursus DIP lite of DIP pro. Met behulp van eersteklas lesmateriaal, uitstekende oefeningen en een doeltreffende begeleiding van mensen die al verder zijn in hetzelfde proces van zelfontwikkeling kan je jezelf terugvinden en een actieve rol gaan spelen in het werken aan een betere wereld in alle opzichten.

In mijn volgende blog zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie. Zelfvergeving en daarop zelfcorrectie zijn een uitermate doeltreffend middel om trends te stoppen, de zogeheten cirkeltjes waar we als mens zo goed in zijn om in te blijven hangen.