Dag 56 – Toch gestopt!

artikel_88145Dit is een vervolg op de post van Dag 55.

Het is inmiddels een week later en in de tussentijd is er weer iets voorgevallen op hetzelfde stukje fietspad. Terwijl ik iets voor de prullenbak die een aantal dagen ervoor had staan roken drie van de vier jongens, die ik als verdacht had bestempeld inhaalde, zag ik een stuk verderop een fietser op het fietspad liggen.

Eenmaal ter plekke aarzelde ik geen seconde om het meisje dat wat beteuterd op het fietspad zat naast haar fiets te vragen of het wel ging. Twee vriendinnen stonden te kijken en een van hen kwam in actie, pakte de fiets op de probeerde het stuur goed te zetten. Niet veel later zat het meisje op haar fiets en vroeg aan haar vriendin om het stuur recht te zetten. Omdat het niet lukte hielp ik een handje. Nadat het er op leek dat ze weer kon gaan fietsen ging ik weer op pad.

Het was mij opgevallen dat de drie jongens die ik daarvoor was gepasseerd geen aanstalten hadden gedaan om even te stoppen. Terwijl ik verder fietste ging ik van alles speculeren. De jongens hadden gezien hoe ik hen waarnam een aantal dagen eerder en waren zeker niet van plan om te stoppen bij iemand die hen in verband zou kunnen brengen met de smeulende prullenbak.

Ik begon ook te kijken naar de situatie die zich zojuist had afgespeeld in de context van onze huidige maatschappij. In mijn beleving was het vroeger vanzelfsprekend dat je elkaar als mens helpt als er zich iets voordoet. Tegenwoordig lijkt het wel alsof iedereen bang is om in te grijpen omdat je betrokken zou kunnen raken in situaties die je niet zou wensen.

Ik heb heel snel ook een overweging gemaakt over hoe ik ging assisteren. Ik heb besloten om in eerste instantie de situatie aan te kijken en adviezen te geven in tegenstelling tot het overeind helpen van het meisje, het in orde maken van de fiets, zeg maar wat je in de personage van een (Super) Hero zou doen. Daarbij speelde ook de overweging dat het misschien bedreigend is als een onbekende man je zomaar helpt terwijl je zelf niet helemaal doorhebt wat er allemaal aan de hand is.

Omdat het meisje iets zei tegen haar vriendinnen als verklaring voor haar van in de trend van “mijn voet kwam in het voorwiel vast te zitten” begon mijn geest met een reeks gedachten, eigenlijk speculaties; zou ze niet ontbeten hebben, heeft ze last van inentingen die ze heeft gehad zoals HPV? Ik had het haar kunnen vragen maar dat had in die situatie wellicht erg vreemd geweest. En dan nog? Ik had haar bewust kunnen maken van eventuele oorzaken van haar val, maar om dat met een persoon aan te gaan die je zittend op een fietspad aantreft is wellicht wat vergezocht.

28 van 2555 – Terug naar de Bron – Weer ziek?

dizzyDeel 1: wat vooraf ging

Het is vrijdagmiddag tegen een uur of vier. Ik zit op mijn werk en heb zojuist als snack een rijstwafel met wat plakjes kaas genomen en eentje met zelfgemaakte amandelpasta. Ik dronk er warme drankje op basis van gebrande gerst bij en nam nog een mandarijntje. Een half uur later kijk ik naar een collega aan de andere kant van de tafel en merk dat het beeld wat kantelt. Ik was draaierig in mijn hoofd. Ik zet mijn bril af en wrijf in mijn ogen in de veronderstelling dat het komt door het lang achtereen naar mijn computerscherm kijken.

De draaierigheid houdt aan en ik besluit maar rustig te blijven zitten. Ik voer nog een paar gesprekken met collega’s terwijl ik mijn hooft aan een kant ondersteun. Zodra ik even verzit neemt de draaierigheid toe. Ik voel ook dat het in mijn slokdarm en maag niet lekker zit en voel tevens een lichte misselijkheid. Even later loop ik licht zwalkend naar het toilet om vast te stellen dat beide WC’s bezet zijn. Ik loop terug en ga naar het invalidentoilet. Al tollend zit ik op de pot en wacht tot de ergste draaierigheid afneemt. Ik loop terug naar mijn plek en meldt mijn partner wat er aan de hand is en dat ik mij nog niet naar huis zie komen in die toestand (ik zou eerder naar huis om nog langs de apotheek te kunnen gaan voor sluitingstijd).

Na nog wat keren naar de WC gegaan te zijn lijkt het ergste weg te trekken, het ik inmiddels al over vijven. Ik voelde misselijkheid maar niet genoeg om er van over te geven. Dat was anders toen ik na een rit van 25 minuten thuis was en niet wist hoe snel ik mijn jas uit moest krijgen en naar de WC te gaan. Ik ben daarna mijn bed ingedoken met de overtuiging dat ik een buikgriep te pakken had. Later die avond voelde ik mij alweer een stukje beter en heb thee gedronken met wat rijstwafels om iets op mijn maag te hebben.

De volgende ochtend voelde ik mij eigenlijk wel goed. Mijn ontbijt leverde geen reacties op en ik ben gewoon de zaterdagse boodschappen gaan doen samen met mijn partner. Na de lunch heb ik nog even op de bank gelegen maar van griep, draaierigheid en misselijkheid geen spoor. ’s Avonds kwam een vriend op bezoek en hebben zoals we altijd op zaterdag doen heerlijk gegeten van gegrilde kip, gebakken aardappeltjes en diverse groentes. Als extra had mijn partner kleine eierkoeken gebakken die we met slagroom en partjes stoofpeer als toetje hebben opgediend.

Deel 2: zoeken naar de oorzaak

Het is nu weer een dag later. Heerlijk uitgeslapen en een relaxte dag gehad. Als ik nu zo terugkijk naar het hele voorval dan probeer ik te zoeken naar aanknopingspunten om te begrijpen wat er nou precies is gebeurt. Mijn fysieke lijf heeft mij een duidelijk signaal gegeven; tot hier en niet verder. Wat was ik aan het doen op het moment dat het gebeurde? Had het te maken met wat ik op dat moment aan het doen was of moet ik verder terug gaan kijken naar iets wat zich langzaam tot een climax heeft opgebouwd? Ik zie wel dat ik al anderhalve dag aan het stoeien was met een vrij complex project maar zonder het gevoel dat ik het onder een bepaalde druk aan het doen was.

Of was het toch alleen maar een reactie op het voedsel wat ik op dat moment had ingenomen waar ik vreemd op gereageerd heb? Ik begon gelijk naar de mogelijke ‘schuldigen’ te kijken. Is het de zelfgemaakte amandelpasta geweest? Of het mandarijntje? Waren het de plakjes kaas? Of kwam het van het warme drankje? Of kwam het door het hete water uit de koffieautomaat? Inmiddels heb ik al deze voedingsstoffen weer genuttigd met uitzondering van de amandelpasta. Is dat dan de schuldige? Het kan ook zijn dat ik reageerde op eten wat ik eerder had gegeten. Mijn lunch was iets anders dan gewoonlijk. Normaal eet ik er één tegen een uur of elf en tegen een uur of één heb ik nog een warm gerecht. Dit keer had ik had twee roggebrood plakjes met smeerkaas en ei gegeten. Klinkt niet erg overtuigend als oorzaak.

Deel 3: Conclusie

Ik kan nog wel even doorgaan met het bedenken van mogelijke oorzaken maar ik heb niet de indruk dat ik daarmee op dit moment veel mee ga opschieten. Om het even op een rijtje te zetten, het kan een reactie op voedsel geweest zijn in combinatie met andere fysieke factoren. Het is wel duidelijk dat ik goed op mijn gezondheid moet letten en met gezond verstand naar mijn voeding blijf kijken. Daarnaast speelt mijn Colitis Ulcerosa (chronische darm ontsteking) ook nog een rol, op dit moment neem ik medicijnen die volgens de bijsluiter geen bijzondere bijeffecten zouden moeten hebben maar hoe je het went of keert toch invloed hebben.

Daarnaast zie ik dat er toch nog onderdrukte angsten zijn als ik mij niet goed voel. En ik zie ook dat ik de neiging heb om mijzelf de schuld te geven voor het feit dat er iets niet pluis is met mijn lijf zonder duidelijk aan te kunnen wijzen waar de oorzaak van die schuld ligt. Daarbij komt dat ik baal als het wat minder gaat omdat ik daardoor minder productief ben en dingen moet doorschuiven, met name zaken die met mijn proces te maken hebben omdat werk altijd prioriteit nummer 1 krijgt.

Ik zie dus dat ik aan het worstelen ben om grip te krijgen op mijn gezondheid. Ik moet hier leren een onderscheid te maken tussen echte fysieke zaken en punten waar mijn geest mee aan de haal gaat. Recent heb ik een belangrijke stap hierin gemaakt doordat het duidelijk werd dat mijn Colitis echt een fysiologische oorzaak heeft en beheerst kan worden door bepaalde voeding te mijden. Nu is het zaak om alle ongegronde angsten die ik aan mijn gezondheid gekoppeld heb aan te pakken en ook de punten waar ik vind dat ik mijzelf iets heb te verwijten aan te pakken en te ontzenuwen. Pas dan kan ik op een zuivere manier naar mijn eigen lijf kijken en bepalen wat het beste is voor mijn lijf.

Deel 4: zelfvergeving

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om de oorzaak van mijn kortstondige onwel zijn te zoeken in allerlei zaken waarvan ik op geen enkele wijze kan bepalen of die van invloed geweest zijn of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om in zelfverwijt te schieten om zo een schuldige aan te kunnen wijzen voor het onwel zijn om zo tegen mijzelf te kunnen zeggen: “Zie je nou wat je met je eigen lijf doet.”, terwijl daar geen gegronde redenen voor zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om door angst gedreven naar mijn onwel zijn gekeken te hebben en daarmee nog meer angsten over mijn gezondheid te ontwikkelen die nergens op gegrond zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om elke keer als ik mij niet goed voel de angst om niet gezond te zijn/blijven/worden op voel komen en deze weg te stoppen als onzin in plaats van in te zien dat het een angst is die gekoppeld is aan overleven in deze maatschappij.

Hierbij schiet mij een droom te binnen waar ik, voor zover ik  mij kan herinneren, niet meer in staat was om naar mijn werk te gaan. Toe ik eenmaal wakker werd ging ik hierop door fantaseren en kwam tot de conclusie dat ik in zo’n geval nog best veel had kunnen betekenen voor mijn werkgever door vanaf thuis te werken, waarmee ik aangaf dat er in veel gevallen best nog mogelijkheden zijn en dat het abrupt verliezen van mijn baan niet in eerste instantie aan mijn gezondheid zal liggen. 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om te gaan twijfelen aan wat ik aan onwel zijn had ervaren toen dit beeld zich niet voortzette zoals ik had verwacht met een aantal dagen ziek op bed maar waarbij ik de volgende dag alweer geheel vrij leek te zijn van symptomen waardoor ik dat wat ik de dag ervoor had beleefd als mogelijk niet echt of zo erg wilde gaan zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om op basis van opinies te bepalen of dat wat ik fysiek heb doorgemaakt in twijfel te trekken alleen omdat het voorgestelde beeld niet overeen komt met de werkelijke gang van zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om als oorzaak van mijn onwel zijn specifieke voedingsstoffen aan te wijzen waardoor ik geneigd zou kunnen zijn om die voedingsstoffen niet meer te eten uit een ongegronde angst dat ze hetzelfde weer zouden kunnen veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om mij machteloos te voelen als mijn productiviteit bedreigd wordt doordat ik mij niet fit voel in plaats van in het moment te kijken naar wat de beste activiteit is om met mijn energie te doen zonder daar een stressfactor toe te laten die ontstaat omdat ik vind dat ik bepaalde zaken moet doen zonder rekening te houden met fysieke beperkingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om in geval van het kijken naar wat ik kan doen in een dag mij niet toesta om altijd oprecht te kijken naar wat ik het beste kan doen zonder de geest van invloed te laten zijn en mij te laten bedotten door fantoom vermoeidheid en andere belemmerende zaken die duidelijk op weerstand wijzen en niets te maken hebben met de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geval van ziekte/onwel zijn eerst de situatie stabiliseer en tegelijkertijd kijk naar de situatie op dat moment om zo in het moment de meest geschikte actie(s) te kunnen ondernemen en/of vast te stellen wat de oorzaak is om daar in het vervolg rekening mee te houden.

Als ik angst voel/bemerk in relatie tot mijn gezondheid dan stop ik, ik adem. Ik bekijk de situatie op dat moment met de voor mij op dat moment beschikbare feiten en bepaal daarmee welke acties ik in het fysieke neem om ervoor te zorgen dat mijn gezondheid op de best mogelijke manier wordt gehandhaafd en besef mij dat het handhaven van mijn goede gezondheid zonder angsten in het belang is van een ieder.