Dag 50 – Hoe leg ik dat nou uit, uitgelegd

Email-marketing2Dit is een vervolg op de blog van Dag 48.

Om eens te gaan kijken wat er allemaal aan de hand is in de context van de in de blog beschreven situatie ga ik een aantal punten uitlichten waarover ik zelfvergeving ga doen. Hiermee bekijk ik en wordt ik mij volledig bewust van de (re-) actie die ik gehad/gedaan en door zelfvergeving accepteer ik de situatie en neem volledige verantwoordelijkheid voor de situatie en de gevolgen. Ik probeer zoveel mogelijk alle dimensies te belichten. Hierdoor zal ik in mijn zelfvergeving andere punten tegenkomen waar ik apart weer zelfvergeving op zal doen.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een situatie waarin ik mij superieur aan een ander voel doordat ik denk meer kennis van zaken te hebben een gevoel van gerechtigheid te hebben.
    • Hierbij vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur aan anderen te voelen als ik denk meer kennis van zaken te hebben als anderen in plaats van een situatie uit te gaan waarin ik eerst vaststel of iedereen dezelfde kennis/informatie heeft om zo vanuit een gelijkwaardig standpunt verder te kunnen gaan.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van balen te ontwikkelen vanuit zelf-medelijden omdat ik geen zin heb om de gevolgen te lopen van de situatie waarop ik reageer.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de gevolgen van een situatie waarin ikzelf niet alles heb gedaan om de gevolgen uit te sluiten. Geen zin hebben is dus het niet willen aanvaarden van mijn verantwoordelijkheden.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te willen verwijten dat zij de oorzaak van het probleem is zonder in ogenschouw te nemen dat ik wellicht onvoldoende moeite heb gedaan om het punt waar het om gaat duidelijk te maken en te belichten van verschillende invalshoeken.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te voelen voor het feit dat dit niet het enige voorval is in een vergelijkbare context. Hierbij is de frustratie gevoed door het gevoel dat mijn partner per definitie geen interesse of geen begrip heeft voor bepaalde technische zaken en daarnaast ook nog eens eigenwijs kan zijn en niet klakkeloos mijn adviezen opvolgt/aanneemt.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn partner geen interesse of begrip heeft voor bepaalde technische zaken terwijl ik in eerste instantie moet nagaan of ik duidelijk genoeg ben geweest en mijn partner alle ins- en outs heb gegeven om de gegeven situatie te begrijpen
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvatting te hebben dat mijn partner eigenwijs is en niet in te zien dat dit een reactie is op mijn eigen gevoelens en emoties om weg te drukken dat ik eerst zelf al mijn verantwoordelijkheden had moeten nemen voor ik tot deze conclusie kan komen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de consequenties van de beslissingen die mijn partner neemt in die situaties waar wij van mening verschillen omdat ik uiteindelijk onvoldoende argumenten heb kunnen aandragen om mijn standpunt duidelijk te kunnen maken.

    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onvoldoende argumenten aan te dragen in situaties waarin ik moet uitleggen wat de gevolgen zijn van bepaalde (technische) beslissingen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om betweterigheid en superioriteit ten aanzien van mijn partner (of anderen) toe te staan/te voelen op basis van het feit dat ik meer dan zij weet en hiermee de polariteit in stand houdt door die kennis niet te delen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het feit dat de gevolgen van de beslissingen van anderen die ik uiteindelijk zelf had kunnen beïnvloeden/voorkomen.

Dag 47 – Competitie met mijn kilometerteller – uitgeplozen

snelle fietserDit is een vervolg op de blog Dag 46 – Competitie met mijn kilometerteller.

Aan de hand van het verhaal en de daarin vastgestelde feiten schrijf ik hieronder zelfvergevingszinnen op die de bron van de 20 km/h opinie moeten ontrafelen. Daarna schrijf ik de correctieve zinnen uit en sluit af met de verbintenis die ik met mijzelf aanga om het vastgestelde patroon te stoppen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door een kilometerteller als het gaat om het bepalen welke snelheid ik zou moeten fietsen op een gegeven ogenblik in plaats van de factoren die er werkelijk toe doen een rol te laten spelen zoals fysieke conditie, wind, temperatuur.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beïnvloeding van mijn kilometerteller als het gaat om de snelheid die ik eigenlijk zou moeten fietsen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de juiste informatie gebruik voor het bepalen van de meest geschikte snelheid. Ik stop met mij te laten beïnvloeden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het aflezen van een snelheid niet bepalend kan zijn voor de werkelijke en meest geschikte snelheid die ik op een gegeven moment het beste kan aanhouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat een snelheid onder de 20 km/h een snelheid voor watjes is en niet voor iemand zoals ik.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarbij ik vind dat het boven een bepaalde snelheid blijven essentieel is voor mijn imago, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen meetpunt nodig heb om te bevestigen wat ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf meten aan dit ijkpunt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mij de verbintenis aan om te zien dat ik om te staan als mijzelf in het leven mij niet hoef te meten aan zelf of door anderen opgelegde ijkpunten maar in elk moment het beste doe in het gegeven moment volgend de inzichten die ik op dat moment heb en de verantwoordelijkheden die ik neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onder de 20 km/h fietsen te zien als een afgang, een falen, een feit dat mijn zijn aantast en derhalve niet geaccepteerd kan worden.

Wanneer ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfbeoordeling gebaseerd op een opinie en de afgeleiden daarvan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen opinies nodig heb om te zijn wie ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat hebben van een opinie tot niets leidt dan tot deceptie en afleiding / verblinding van de zaken die er werkelijk er toe doen.

Dag 43 – Giro 555

giro-555-den-haagSinds de tornado op de Filipijnen volg ik met regelmaat de nieuwsitems over deze ramp die mij onvermijdelijk worden voorgeschoteld als ik via de gebruikelijke kanalen door de nieuwsberichten heen loop. Toen ik hoorde dat Giro 555 werd geopend om geld in te zamelen voor de slachtoffers inclusief een landelijke TV aktie nam ik mij voor om eens goed te volgen wat dit voor een gevolgen zou hebben onder de mensen.

Het valt mij op dat er kritische geluiden zijn en er vragen gesteld worden over het feit dat het ingezamelde geld wel terecht komt waar gezegd wordt dat het terecht zou moeten komen. Desondanks is er inmiddels al ruim 13 miljoen ingezameld. Dat verhalen uit het verleden niet leiden tot het niet doneren is wellicht goed voor dat gedeelte wat uiteindelijk bij de hulpbehoevenden terecht komt. Het feit dat er veel aan de strijkstok blijft kleven is blijkbaar geaccepteerd bij gebrek aan alternatieven.

De keus om te geven wordt misschien of wellicht bespoedigd door het gevoel dat we hiermee een gevoel van schuld afkopen, het schuldgevoel veroorzaakt door het feit dat we het hier nu beter hebben dan de slachtoffers van de ramp. Maar is dat wel de juiste drijfveer? Ja, want het levert geld op. Nee, want door op deze manier geld te geven kopen we een stukje verantwoordelijkheid af waardoor we met een schoon geweten gewoon verder kunnen met ons dagelijkse leven alsof er niets aan de hand is. Af en toe zeggen hoe verschrikkelijk we het vinden voor die mensen om daarna terug te gaan naar de orde van de dag. Dit schuldgevoel is bekend bij de inzamelende organisaties en niet voor niets worden allerlei acties op touw gezet door de media waar we de hele dag door worden blootgesteld aan de beelden uit het rampgebied. Dit werkt erg goed en levert een hoop geld op.

Wat ook opvalt is dat dit soort ‘gelegenheden’ misbruikt worden om propaganda te maken voor eigen belang. Kijk naar de politici en BN-ers die maar al te graag een dag meedraaien in het telefoonteam van Giro 555. Kijk maar naar bedrijven die officieel cheques ter waarde van x euro met veel poespas komen brengen om vooral goed in de picture te komen. Je kunt het bedrag ook gewoon overmaken toch? Elke ramp is een uitgelezen moment voor een grote groep organisaties, instellingen en bedrijven om in de handen te wrijven; profit! Over de ruggen van de slachtoffers en betaald door de zich schuldig voelende burger, mooier kan je het niet krijgen.

Hiermee zeg ik niet dat je moet stoppen met je dagelijkse leven, integendeel. Het is belangrijk dat wij en eigenlijk iedereen buiten de rampgebieden in de wereld een zo stabiel mogelijke situatie hebben zodat we in staat zijn om diegene die het minder goed hebben te helpen. Dat helpen zou echter verder moeten gaan dan alleen geld te geven. Dat is te gemakkelijk. Los van het feit dat de verwoestende kracht erg groot was bij deze orkaan blijft het feit dat het een gebied is waar minder welvaart bestaat waardoor er relatief meer schade is dan in situaties waar de infrastructuur beter bestand is gemaakt voor dit soort situaties. Met infrastructuur bedoel ik niet alleen betere huizen en gebouwen maar ook wegen, communicatie, schuilplaatsen, coördinatie waardoor er beter geëvacueerd had kunnen worden.

Een andere vraag is waarom wij als burgers bij moeten dragen aan rampen van dergelijke omvang. Eigenlijk zou de overheid dit moeten en kunnen oppakken zonder de hulp van de burger. Dat de burger moet inspringen geeft aan dat de overheid haar zaken niet op orde heeft, ook niet als het gaat om de manier te reguleren waarop de welvaart is verdeelt onder de burgers. De verschillen worden steeds groter tussen arm en rijk, ook in ons eigen land. Steeds meer mensen hebben moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Dit weten we allemaal, maar we leven die wetenschap niet. Dit wordt maar eens bevestigd door het verhaal van mijn zoon over een leraar die zegt dat iedereen verplicht een euro moet doneren aan de slachtoffers. Het zou mooi zijn als je het zo kan stellen maar dan moeten we eerst een betere gelijkheid bewerkstelligen. En daar laten we het met z’n allen afweten, zolang ik het maar goed heb, dan is het allemaal goed en zijn de problemen om mij heen op veilige afstand. Met het verhaal over die leraar vroeg ik mij gelijk af of hij of zij hetzelfde had gezegd als je persoonlijk hebt ervaren wat het is om geen geld te hebben, bankrekening leeg, portemonnee leeg, en toch verder moeten gaan met je leven.

We kunnen ons inzetten voor de mens in nood, daar is niets mis mee. Maar we zouden dat niet alleen in dit soort situaties moeten doen, als de media daar aandacht aan besteden. Dat wordt gedaan omdat er veel geld te verdienen valt aan rampen, daar moeten we ons bewust van worden. Waar de media weinig of geen aandacht aan besteden is de medeburger in nood die in onze stad of zelfs in onze straat woont. Daar valt niets aan te verdienen. Daarnaast is onze maatschappij zo gemaakt dat we ons als burger schamen als we in de problemen zijn, met name financiële problemen. De gevolgen kunnen echter rampzalig zijn en slopend waardoor een steeds groter groeiende groep medeburgers door dagelijkse stress wordt opgevreten en uiteindelijk een steeds grotere belasting gaat vormen voor onze al zo getergde gezondheidszorg.

Ik zie gelukkig ook dat er een groeiende groep mensen is die steeds meer inziet dat er iets niet kopt in hoe onze maatschappij nu werkt. Er ontstaan allerlei initiatieven die oplossingen aandragen om voor iedere burger een solide en zekere basis te geven in de vorm van een gegarandeerd inkomen. De BIP initiatieven zijn hier een voorbeeld van. Als we als maatschappij in staat zijn om evenwicht en stabiliteit te garanderen voor alle mensen dan kunnen we vanuit die stabiele positie veel beter en efficiënter anderen gaan helpen die nog niet in die stabiliteit leven. Als het aan mij ligt wordt het tijd om te stoppen met het afkopen van schuld en daarmee afschuiven van verantwoordelijkheden. We moeten ons bewust gaan worden van onze rol in de maatschappij en op de planeet en leren om in onze acties en beslissingen, hoe klein dan ook, altijd het belang van het geheel in acht te nemen omdat we daarmee niet alleen de anderen dienen maar ook onszelf omdat we deel zijn van het geheel.

Dag 40 van 2555: Opinies

autobandenEen paar maanden terug heb ik nieuwe banden laten monteren om te voorkomen dat ik de zomer zou doorrijden met winterbanden. Al maken we niet veel km is het in mijn optiek zonde om dat te doen met winterbanden die van zachter rubber zijn gemaakt als all-seaon/zomerbanden en daardoor relatief sneller slijten. Na een discussie hierover met mijn partner zou ik tot de conclusie kunnen komen dat mijn argumentatie op een opinie berust. Haar beredenering was simpel. Het geld voor die nieuwe banden hadden we kunnen investeren in ons klushuis. In haar optiek waren de banden maar weinig versleten en hadden we er best de zomer mee door kunnen rijden. Daarnaast heb je met het Nederlandse klimaat genoeg aan all-season, zeker onder een auto met permanente vierwiel aandrijving. Hiermee had mijn partner absoluut een punt, maar op het moment van aanschaf van de banden wisten we nog niet of we nog een reis naar bijvoorbeeld Italië zouden maken. In de zomerse hitte zou dat een aardige slijtageslag geweest zijn voor die banden. Enfin, argumenten genoeg aan beide kanten en uiteindelijk gaat het niet om wie er gelijk heeft maar het stellen van de juiste prioriteiten. Of er in dit proces opinies in het spel waren kan ik zo snel niet zeggen.

Anderhalve maand na de montage van de nieuwe banden stelde ik vast dat het stuur trilde bij een bepaalde snelheid. Ik had ook trillingen ervaren met de winterbanden maar wist dat deze banden die opnieuw gemaakt zijn over een gebruikte bandenkarkas niet heel precies zijn gemaakt. Dus ging ik terug naar de garage om de vermoedelijke boosdoeners opnieuw uit te laten balanceren. Er werden geen afwijkingen gevonden maar ik was er van overtuigd dat hiermee het probleem was opgelost. Dit duurde niet lang. Op een stuk snelweg voelde ik weer mijn stuur trillen. Naar aanleiding daarvan ben ik goed gaan opletten en merkte dat ook op zeer lage snelheden, in een parkeergarage bijvoorbeeld de auto lichtjes hobbelde. Ik dacht aan een onregelmatige band, dat had ik tenslotte ook toegeschreven aan de winterbanden. Wat niet in mij opkwam dat het heel toevallig aan dezelfde kant was. Dus weer naar de garage om het probleem voor te leggen. Zij besloten om de banden maar weer uit te balanceren om zo dat punt uit te kunnen sluiten. Tenslotte vroeg de garage of ze een stukje mochten rijden om het probleem zelf te ervaren.

Na de eerste keer dat ik het trillen vaststelde schoot er door mijn hoofd dat het geen best werk was geweest wat de garage had afgeleverd. Toen het probleem na de tweede keer nog niet was verholpen vond ik de garage rechtuit incompetent, zeker omdat de baas had geopperd dat het wellicht aan de schokbrekers kon liggen. Ik heb allerlei gedachten gehad zoals het bij een andere garage laten uitbalanceren en hen de rekening sturen als bleek dat ze het werk niet goed hadden gedaan.

Gelukkig besloot ik niet toe te geven aan deze geestkronkels en legde het probleem nogmaals voor aan een verder zeer behulpzame garage. De uiteindelijke conclusie is dat er waarschijnlijk een iets kromme aandrijfas is waardoor een wiel iets slingert, voelbaar op zeer lage snelheden en op de snelweg boven de 110 Km/h. Dat sluit aan op de beschadigde aandrijfashoes die bij de laatste keuring vervangen moest worden. Wellicht heeft het wiel ooit een harde klap gehad en is de as lichtjes verbogen.

Conclusie is dat mijn geest/gedachten al een loopje met mij namen op basis van aannames en niet van feiten. Uit dit voorval heb ik weer geleerd dat je nooit zomaar conclusies kan trekken maar eerst alle mogelijke factoren in beschouwing nemen. Het resultaat is meestal anders dan je gedachtenspinsels je hadden doen geloven. De geest is snel in het leggen van verbanden die gebaseerd zijn op het voeden van emoties zodat we daar energie uit kunnen trekken. Energie waar je uiteindelijk niet aan hebt dan alleen maar het jojo effect tussen allerlei emoties van onrechtvaardigheid, je gram halen, je gelijk krijgen, je afgezet voelen, etc.

Luister dus niet naar je gedachtes maar handel in het moment, beoordeel de situatie met de middelen die je op dat moment tot je beschikking hebt en neem dan de juiste beslissing waar je ook volledig achter kan staan in volle verantwoordelijkheid. De heren van de garage heb ik na de laatste keer hartelijk bedankt voor hun behulpzaamheid.

39 van 2555 – Auto of openbaar vervoer? (vervolg)

AutokostenIn mijn vorige blog heb ik geschreven over het proces achter een keuze die ik gemaakt heb waarbij ik op basis van ‘dimensies’ zelfvergeving heb uitgewerkt. De volgende stap is om op basis van die zelfvergevingen de daarbij behorende realisaties vast te leggen en daaraan verbintenissen te koppelen die ervoor zorgen dat ik die punten die ik heb gerealiseerd daadwerkelijk onderkend worden en uit de weg worden geruimd.

Angst dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik angsten aan het verzamelen ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze angsten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te kunnen stellen of het om gegronde angsten gaat.
Ik stop met het verzamelen van angsten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop de angsten zijn gebaseerd om zo de oorzaak van de angsten te achterhalen en te doorgronden waarmee ik tegelijkertijd diezelfde angsten kan omzetten in een waarneming van de werkelijke feiten waarover ik in het moment mijn verantwoordelijkheid neem.

Gedachten dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik beelden en gedachten aan het vormen ben over allerhande situaties die ik niet goed kan inschatten, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze beelden en gedachten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te stellen of het om fantasieën of functionele projectie om mij voor te bereiden op volgende te nemen stappen.
Ik stop met het vormen van beelden en gedachten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop ik die beelden en gedachten baseer om deze te kunnen stoppen en ruimte te maken voor een praktische waarneming van de werkelijke situatie en zonodig een functionele en feitelijke projectie ter voorbereiding op de te nemen stappen.

Verbeeldingsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn verbeelding al allerlei scenario’s aan het beleven ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze virtuele beleving stop te zetten waarbij ik vaststel dat wat ik in de geest beleef niet hetzelfde is/kan zijn als de werkelijke wereld.
Ik stop met het mijzelf te projecteren in allerlei scenario’s en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het in de geest beleven van allerlei scenario’s deze te toetsen aan het hier en nu om zo vast te stellen dat deze belevenissen niet overeenkomen met de werkelijkheid en zodoende deze activiteit te stoppen om zo ruimte te maken voor rust en stabiliteit in de geest.

Back chat dimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn gedachten commentaar/kritiek op organisaties/instanties heb die een rol spelen in het proces wat ik moet doorlopen om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze commentaren/kritiek gebaseerd is op feiten of op gevoelens en emoties.
Ik stop met het genereren van commentaren/kritiek op basis van emoties en gevoelens en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van commentaren/kritiek op organisaties/instanties die ik nodig heb om bepaalde processen te doorlopen of om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen deze commentaren/kritiek te analyseren om vast te stellen of zij op werkelijke feiten zijn gebaseerd.

Reactiedimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik reacties heb op zaken waar ik tegenop zie dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de reacties te stoppen door na te gaan of de reacties zijn gebaseerd op gevoelens en emoties of op feiten in het moment.
Ik stop met het hebben van reacties en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van reacties meteen te achterhalen waar deze reacties op gebaseerd zijn om zo de reactie te stoppen en mijzelf te focussen op dat wat op dat moment de juiste actie is in het belang van het proces waar ik in zit/mee bezig ben.

Fysiek gedragsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik mijzelf zwaar en lusteloos voel worden als reactie op het niet willen doorlopen van noodzakelijke stappen en procedures om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de gevoelens van lusteloosheid te stoppen om zo de weg vrij te maken om de nodige stappen effectief te kunnen doorlopen.
Ik stop met deze gevoelens van lusteloosheid en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van lusteloosheid meteen te achterhalen wat hiervan de oorzaak is en deze te stoppen en mijzelf effectief te focussen op het effectief nemen van de benodigde stappen naar het beoogde doel/resultaat.

37 van 2555 – Auto of openbaar vervoer?

Subaru-wielAl een tijdje ben ik alle stappen aan het doorlopen die nodig zijn om onze auto van Italiaans op Nederlands kenteken te zetten. Het begon met het laten keuren van de auto, reparaties uit laten voeren, herkeuren, aanvraag vrijstelling BPM insturen, BPM aangifte doen, wachten op het kentekenbewijs en als laatste het laten maken van Nederlandse kentekenplaten.

Het klinkt als een lang proces, en dat is het in zekere zin ook wel. In ons geval was dat juist mooi omdat we zo lang mogelijk de auto op Italiaans kenteken wilden houden in verband met de aanzienlijk lagere kosten. Als is de autoverzekering in Italië twee keer zo duur, de wegenbelasting is in Nederland zes maal zo hoog. Daarbij moet je wel rekenen dat er in Nederland geen tolwegen zijn.

Autobezit is in Nederland dus een stuk duurder dan in Italië, het feit dat de brandstof in Italië weer iets duurder is kan je hier verwaarlozen. In ons geval is de wegenbelasting met name zo hoog omdat we een auto hebben met een LPG installatie waardoor je duurder wordt aangeslagen dan met enkel op benzine rijden. Dat benzine een euro per liter duurder is dan LPG wordt volledig teniet gedaan door de hogere motorrijtuigenbelasting. Pas als we meer dan 11000 km per jaar gaan rijden bereiken we het omslagpunt. Voorlopig komen we niet boven de 7500 km per jaar uit.

Het kromme aan deze constructie is dat je, vanwege de hoge vaste kosten van het autobezit, je geneigd bent om voor elke verplaatsing de auto te nemen waar je eventueel ook voor het openbaar vervoer had kunnen kiezen. OV wordt pas interessant als je geen lasten van een auto hebt. Als je gaat berekenen wat het kost om al je reizen met het OV te doen gaat kosten dan is de auto toch nog goedkoper, zeker als je er met meerdere personen gebruik van maakt. Een gezin is met de auto veel goedkoper uit dan treinkaartjes voor ieder afzonderlijk familielid.

Een tijdje terug hebben we al zitten rekenen en we waren al zover dat we besloten hadden de auto weg te doen en voor ons vervoer gebruik te maken van het OV of een huurauto. Een aantal zaken dwongen ons tot het herzien van deze keuze. De auto hadden we dan naar de sloop moeten brengen waarbij we een kapitaal vernietigden van 3 a 4000 euro. De auto verkopen met Italiaans kenteken was geen optie hier in Nederland. Om de auto in Nederland te verkopen moest deze eerst op Nederlands kenteken gezet worden. Dat laatste gold ook als we de auto wilden aanhouden. Daarnaast bleek de auto ook moeilijk verkopen omdat de tweede hands automarkt ingezakt is en voor het segment van grotere auto’s met een relatief hoog gebruik is weinig of geen vraag.

We zijn dus min of meer veroordeeld tot het houden van onze auto met als enige andere optie de sloop. Toch blijkt het regelmatig huren van een auto en het regelmatig gebruik maken van het OV duurder en ook onpraktischer te zijn. Doorslaggevend was uiteindelijk het besef dat we de komende tijd een vervoermiddel nodig hebben om klusmaterialen te vervoeren voor ons toekomstige huis en daarna de verhuizing die we op wat grote stukken na met eigen auto kunnen gaan doen.

Over een jaar gaan we weer evalueren of het loont om deze auto aan te houden. Tegen die tijd zullen de belastingen hoger worden, is al bekend dat de accijns op LPG 7 cent de liter omhoog gaat en zullen en vast andere factoren zijn die we mee zullen nemen in de evaluatie.

Probleem

Grote complexiteit als het gaat om het inzicht krijgen in de kosten van mobiliteit vanwege het grote aantal factoren wat hierin een rol speelt. In het geval van import van auto’s, verschillen tussen (Europese Unie) landen, wordt de complexiteit alleen maar groter. Er zijn feitelijk maar weinig alternatieven die zowel kostenbesparend zijn als beter voor het milieu. Het Model wat nu wordt toegepast stimuleert het gebruik van de auto ten nadele van het OV. Dit laatste is overigens wel voordeliger voor de staatskas. Voor ons als gezin is het een lastige rekensom geweest en de conclusie is dat mobiliteit in alle gevallen duur is (met uitzondering van de fiets natuurlijk).

Oplossing

Het regelmatig evalueren van actuele situatie met daarbij het in acht nemen van alle mogelijke factoren die op dat moment bekend zijn. De factoren zijn de feitelijke kosten, en waar mogelijk kiezen voor een oplossing waarbij het milieu minder wordt belast.

Beloning

Het in de hand houden van de kosten gerelateerd aan mobiliteit, het besef blijven houden van de impact van mobiliteit op het milieu waardoor we met een zekere regelmaat, afhankelijk van de situatie waarin we verkeren en de behoeftes die er zijn.

Zie vervolg in de volgende blog voor zelfvergeving en zelf-correctie.

34 van 2555 – Terug naar de Bron – Het belang van goede gezondheid/welzijn

relaxedVorige keer schreef ik nog over mijn verlangen naar rust. Ik stelde zojuist vast dat die drang naar rust voor een deel voortkomt uit de situatie waarin ik mij lichamelijk bevind. Als ik terugkijk zie ik dat ik al jaren aan het tobben ben met mijn gezondheid. Omdat ik al jaren niet meer optimaal functioneer is dat mijn referentiepunt geworden. Pas als ik mij weer beter ga voelen merk ik dat ik meer energie heb, ik ben daardoor rustiger omdat het verrichten van mijn dagelijkse handelingen, of eigenlijk het uitvoeren van elke taak die ik onderneem, een stuk gemakkelijker gaat. ‘Normaal’ als ik een onderwerp voor een blog bedenk dan moet ik mijzelf ertoe bewegen die innerlijke rust te krijgen om zo’n blog ook te schrijven. Het schrijven kost mij moeite omdat ik moeite heb de focus te houden, het kost mij moeite om de zinnen goed te formuleren en het kost mij moeite om te typen. Het typen gaat langzaam en met veel fouten.

Vandaag is dat anders, ik schrijf met gemak, en ik heb focus. Dat komt omdat ik mij innerlijk rustig en ontspannen voel. En, voor zover ik kan vaststellen, lukt het mij om ontspannen te zijn omdat mijn lijf beter functioneert of beter in balans is dan bijvoorbeeld een aantal weken terug. Soms vroeg ik mij af hoe het mensen lukt om zo productief te zijn. Maar ik zie ook een hoop mensen om mij heen die niet zo productief zijn, daarvan zijn er ongetwijfeld mensen die, net zoals ik, te kampen hebben met een niet optimale gesteldheid. Wellicht zijn er ook mensen die zich prima voelen maar om andere redenen niet de focus willen leggen op bijvoorbeeld het leveren van goed werk. Hier zie ik overigens dat ik een back chat heb; ik stel regelmatig vast dat collega’s op het werk niet de kwaliteit leveren die van hen wordt verwacht. Mijn back chat hierover is dat zij in mijn ogen beter werk zouden moeten leveren. Ik vergeet hierbij dat ik met het uiten van deze opinie geen rekening houdt met de situatie waarin deze personen zich bevinden. Het kan zijn dat zij uiteindelijk ook te kampen hebben met een onbalans waardoor ze niet optimaal kunnen functioneren.

Dit brengt mij tot de conclusie dat wij als mensheid allemaal ergens mee te kampen hebben, ieder ons eigen ding op onze eigen manier. Laten we eens gestructureerd kijken naar dit punt van gezondheid/welzijn.

Probleem:

Onze maatschappij is een prestatiegerichte maatschappij. Hierdoor voelen wij allemaal de dagelijkse druk om te presteren, kinderen op school, werknemers op hun werk, partners in een relatie, etc. Aan het woord presteren zit een lading die wordt veroorzaakt doordat het uitdrukt wat het systeem waarin we leven van ons zou verlangen. De drang om te presteren komt voort uit de drang/noodzaak om je toekomst veilig te stellen (dus je geld), geld te verdienen door je werk te doen, je beste beentje voor te zetten in een relatie uit angst dat je partner je anders niet meer aantrekkelijk/leuk vindt.

Oplossing:

De oplossing is het vinden van een balans in je bestaan waarin je aandacht geeft aan het welzijn van je lijf en je geest. Welzijn heeft betrekking op je fysieke gesteldheid en die staat nauw verbonden met je geestelijke gesteldheid. Het een kan je niet aanpakken zonder de ander. Als ik hier naar mijzelf kijk dan zie ik hoezeer het mij beter voelen op lichamelijk niveau een sterke uitwerking heeft om mijn prestaties. Ik kan in mijn enthousiasme eventueel doorslaan en weer overdrijven in de roes dat ik mij beter voel, maar dat is een ander punt.

Beloning:

Door ervoor te zorgen dat we ons fysiek gezond houden door ons lijf te respecteren, op de juiste manier te onderhouden met gezonde voeding en beweging (en dan bedoel ik niet allerlei vitaminen preparaten en als een gek gaan sporten maar eten wat goed voelt voor je lijf en voldoende dagelijkse beweging voor een goed onderhoud van het lijf) kunnen we de basis leggen voor de juiste ontspanning waardoor we beter in staat zijn om in het moment te zijn (tegenover het steeds in de toekomst/verleden kijken) en zo te bepalen wat we op dat moment kunnen ondernemen met onze volle aandacht, inzicht, talenten en zelf-verantwoordelijkheid/eerlijkheid.

Ook al is het mij realiseren dat het zo belangrijk voor mij is om mijn gestel (zowel lichamelijk als geestelijk) in balans te krijgen is het elke keer als ik mij weer (wat) beter voel een openbaring. Het is alsof ik na zo’n periode dat ik mij beter voel weer ongemerkt in wat minder gunstige situatie laat wegglijden en pas merk dat ik niet optimaal functioneerde als ik weer in de situatie verkeer dat het beter gaat.

Het is duidelijk dat ik hier te maken heb met een patroon. En patronen zijn er om doorbroken te worden. Het herkennen, onderkennen en aanpakken van patronen pak ik aan door zelf-vergeving toe te passen op de herkenningspunten en de consequenties, deze punten te stoppen en met mijzelf een verbintenis aan te gaan om deze punten te corrigeren. Voor meer informatie over hoe je dit op een gestructureerde en effectieve manier kunt aanpakken kijk naar de DIP Lite cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van beter en slechter voelen niet te (h)erkennen en daardoor niet de juiste aanpak/stappen genomen te hebben om mijn patroon te stoppen/doorbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij herhaling niet te hebben ingezien dat mijn welzijn onlosmakelijk is verbonden met de fysieke toestand van mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet altijd de hoogste prioriteit gegeven te hebben aan het nemen van de nodige stappen om mijn gezondheid te verbeteren in de waan dat ik het niet kan maken om voor mijn eigen lijf op te komen omdat het uitvoeren van mijn werk belangrijker is uit angst dat het niet vervullen van de verwachtingen rond mijn werk gerelateerde prestaties een bedreiging kan zijn voor mijn inkomen, mijn leven en dus mijn gezondheid. Ik vergeef mijzelf daarbij ook te hebben geaccepteerd en toegestaan om deze vicieuze cirkel niet in te zien en te hebben doorbroken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn dagelijkse leven het belang van stabiliteit van mijn gestel ondergeschikt te hebben gemaakt aan het belang van overleven uit angst voor het niet voldoende presteren op mijn werk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het presteren op mijn werk voorrang gegeven te hebben boven het belang om mijzelf te ontwikkelen naar een punt van zelf-stabiliteit waardoor ik beter in staat ben om alle zaken waarmee ik dagelijks wordt geconfronteerd op een doeltreffende manier op/aan te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf en mijn gezondheid ondergeschikt te maken aan het idee/de opinie dat ik elke dag moet presteren in het systeem zonder in te zien dat dit gedrag een averechts effect heeft juist op mijn prestaties en gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opjagen door tijd en daarmee willens en wetens onder druk zet waardoor ik weet dat ik minder effectief kan zijn en als gevolg onevenredig veel tijd besteed aan de zaken die ik zou willen doen of zelfs niet aan zaken toe kom die ik daarmee uitstel of in het geheel niet meer uitvoer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, gedreven door de wens om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen, een onrealistische planning maak en op het moment dat her er op aan komt mijn eigen planning niet te willen zien, te vergeten. Hierdoor verlies ik doelstellingen uit het oog die wel haalbaar zijn als ik in mijn planning op een realistische manier omga met alle belanghebbende factoren, inclusief mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ik mij een dag beter voel te opzichte van de dagen ervoor om alles wat ik graag zou willen doen in één keer op te pakken en uit te voeren waarmee ik weer een situatie van onbalans creëer met valse verwachtingen en daaraan gekoppelde teleurstellingen die ik vervolgens weer onderdruk of vergoelijk door te stellen dat ik het niet aankan in verband met mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stappen die nodig zijn om mijn lijf gezonder te maken steeds weer laat liggen in het belang van andere zaken die op dat moment belangrijker lijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat er onbalans is tussen mijn activiteiten dit stramien te stoppen, te ademen en in het moment te bepalen wat voor mij en voor alles wat ik op dat moment kan overzien in volledige zelf-oprechtheid kan ondernemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten aller tijde de nodige stappen/acties te ondernemen om ervoor te zorgen dat mijn fysieke lijf goed kan functioneren door goed op te letten welke voeding ik tot mij neem en hoe ik op de verschillende soorten voeding reageer. Hierbij neem ik mijn volledige verantwoordelijkheid voor het welzijn van mijn eigen lijf en laat het wel of niet innemen van bepaald voedsel niet over aan de situatie of de mening van anderen maar onderzoek systematisch zelf hoe mijn lijf reageert op elk voedseltype dat ik inneem.

33 – Terug naar de bron – Snakken naar rust

eigenwoning1Met de laatste ontwikkelingen rond het kopen van een huis stelde ik weer eens vast wat voor een impact het bezig zijn met iets dergelijks als een stabiele woonplek op mijn leven/lijf heeft. Vorige week zijn we gaan kijken naar een huis met een prijskaartje dat ons in staat zou stellen om het zonder tussenkomst van banken te financieren. Omdat het huis ons aanstond besloten we te kijken of we die financiering bij de ‘familiebank’ rond zouden krijgen.

Toen we in eerste instantie een ‘ja’ kregen met daarop een ‘nee’ toen de hoogte van het totale bedrag duidelijk werd incasseerde ik deze tegenslag met een diepe zucht. Daarna besefte ik mij dat ik, ondanks de voornemens het niet meer te doen, toch druk bezig was geweest met het plannen van een groot aantal zaken die het gevolg waren van het kopen en op orde krijgen van een woning. Alles wat ik tot dat moment had bedacht kon in de prullenbak, verloren inspanningen dus. Toen ik als gevolg daarvan met mijn partner nog eens onze huidige situatie doornam en besefte hoezeer wij klem zaten in een ongunstige situatie was het alsof ik terugviel in de toestand waarin ik juist dacht uit gekomen te zijn.

De impact op mijn lijf was groter dan ik had verwacht en de gevolgen ervan kon ik duidelijk merken. En dat terwijl het  doom-scenario maar van korte duur was. Na wat rekenen kregen we van de ‘familiebank’ te horen dat het toch mogelijk was om het gewenste bedrag te financieren. Een hele opluchting maar het achtbaan-effect was er toch geweest, van ja naar nee en dan weer naar ja geschud. Met name dat schudden heeft veel impact omdat het zaken betreft die de grondvesten van je bestaan zijn. Een vaste plek om te wonen ten opzichte van een huurwoning voor bepaalde tijd of aantrekkelijke maandlasten met de mogelijkheid om wat opzij te leggen versus een hoge huur en geen reserves zijn grote contrasten die een sterke invloed hebben op je dagelijkse leven.

De gretigheid waarmee ik een situatie van wonen in een eigen huis met acceptabele maandlasten wil aangaan is zo groot dat ik geneigd ben om al mijn energie daar in te gaan steken alsof ik op die manier het moment waarop het echt gaat gebeuren naar voren wil halen. Er gaat niets boven een gedegen voorbereiding natuurlijk, maar het is ook zaak om dat in evenwicht te doen met alle andere zaken die bij het dagelijkse leven horen. De afspraak met mijzelf wordt dus dat ik de dagelijkse zaken doorloop en een verantwoorde hoeveelheid tijd steek in de voorbereidingen voor ons toekomstige huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke bestaan dusdanig door de ontwikkelingen rond wonen te laten beïnvloeden dat ik daardoor een paar dagen ziek ben geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storten in het proces van voorbereiding op de aanstaande aankoop van de woning zonder dit in balans te brengen met de andere taken en zaken die bij mijn dagelijkse leven horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van een negatief antwoord mijzelf terug te voelen vallen naar een situatie van minderwaardigheid waar ik van dacht dat ik daar uit was gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bestaansrecht te baseren op factoren als het kunnen kopen van een huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij emotioneel te laten beïnvloeden door factoren die ik op dat moment als cruciaal en van levensbelang beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ervaringen en herinneringen met betrekking tot (gebrek aan) geld zwaar te laten wegen op momenten dat er zaken spelen die sterke invloed hebben op mijn toekomstige financiële situatie waardoor deze een buitenproportionele reactie teweegbrengt die weer invloed heeft op mijn fysieke bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties die invloed kunnen hebben op mijn huidige en toekomstige financiële situatie aan de ene kant rationeel op te pakken terwijl ik onder water toch veel meer emoties heb die ik systematisch onderdruk omdat ik ze niet van toepassing vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties van angst voor toekomstige financiële situaties te onderdrukken in plaats van deze te herkennen, een plek te geven en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emotionele reacties niet meer te onderdrukken maar deze een plaats te geven zodat ik ze (h)erken, benoem en voor altijd kan opruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij zaken waarin ik enthousiasme en gedrevenheid voel de energie en tijd die ik eraan besteed in de context van al mijn taken en verplichtingen trek om zo in het belang van alle zaken te bepalen hoeveel tijd en aandacht hieraan besteed kan worden.

32 van 2555 – Terug naar de bron – Wat nu weer!

Energy-is-never-realVrijdag avond open ik mijn mailprogramma en tussen de ongelezen berichten zie ik de naam van het administratiekantoor staan die onze huurzaken afhandelt. Omdat er rond de huur allerlei zaken spelen had ik bij het zien van de mail al een reactie. Bij het lezen van de mail ging mijn hart sneller kloppen en kreeg ik een mengeling van reacties en emoties. Dit kwam omdat ik aan de naam van het administratiekantoor een opinie heb gekoppeld. Die opinie is weer gebaseerd op een verhaal van de huurbaas. Het zien van die naam zorgt ervoor dat mijn geest koppelingen gaat leggen met beelden  en verhalen die ik heb opgeslagen. Ik kon dan ook niet objectief de inhoud van het bericht lezen. Ik las het bericht dan ook snel en werd alleen maar onrustiger.

In eerste instantie had ik alleen maar het kopje gelezen. Dat was al voldoende om alle reacties teweeg te brengen. Ik las het kopje net voordat ik iets anders ging doen en het lukte mij in eerste instantie slecht met moeite om mijn aandacht erbij te houden omdat mijn geest steeds weer terugging naar die reacties waar heel duidelijk ook energie mee gemoeid was. Ik haalde als het ware energie uit de reacties die ik had op het lezen van die paar woorden in de context die ik zelf had gemaakt door een lading te verbinden aan de naam van het administratiekantoor.

Om welke reacties ging het eigenlijk? Het was een mengeling van verbazing, boosheid, verontwaardiging, angst om iets stoms gedaan te hebben en niet als laatste de angst iets gedaan te hebben of iets te moeten gaan lezen wat mij geld zou gaan kosten. Na een uur was ik klaar met mijn andere activiteit en een stuk rustiger. Het rustig worden had wel enige moeite gekost, maar met gecontroleerde ademhaling is het toch gelukt. Ik had mijzelf teruggebracht in het hier en nu en kon vanuit dat punt de mail eens goed gaan lezen.

Ik besloot gelijk een reactie te schrijven op het bericht. Na een paar paragrafen geschreven te hebben las ik het resultaat voor aan mijn partner. Zij koppelde een aantal dingen terug waaruit onder andere bleek dat ik de andere partij bezig was zaken te verwijten en erger nog, ik had de verwijten twee keer in een andere formulering opgeschreven. Ik was dus bezig mijn verontwaardiging te uiten in plaats van een zakelijke reactie te schrijven. Ik floepte er ook nog eens uit dat ik vond dat mijn reactie in goede juridische taal was geschreven, alsof ik hiermee het administratiekantoor wilde afbluffen door duidelijk te maken dat ze met mij niet moesten sollen.

Het kostte mij dan ook enige moeite om mijn verhaal zo te schrijven dat het een duidelijk antwoord werd op de gestelde vragen met daarin omschreven wat voor beide partijen de gevolgen waren van de beschreven en gestelde punten. Het proces van het onderkennen van mijn reacties op de zender van het bericht en de inhoud en vervolgens het terugbrengen van het geheel tot de essentie om daar een eenduidig en helder antwoord op te formuleren was niet eenvoudig, zeker omdat ik mijn reacties, gevoelens en emoties niet wilde onderdrukken maar gelijk wilde onderkennen om te voorkomen dat ze in een volgende situatie weer op dezelfde manier een rol gaan spelen.

Het resultaat was een reactie waarin ik duidelijk maakte wat de situatie was, wat de gevolgen waren geweest van eerdere acties van zowel de kant van het administratiekantoor en ikzelf als huurder, wat de huidige situatie was en wat de volgende acties en consequenties waren voor beide partijen. En dit alles zonder verwijten, zonder een ander aan te wijzen als schuldige of van nalatigheid te beschuldigen waardoor ook voor de andere partij geen wedloop ontstaat voor wie er gelijk heeft en wat er te verwijten valt bij de ander. De hierop volgende eventuele discussies gaan over feitelijke zaken waarin beide partijen kunnen handelen naar aanleiding van wat er daadwerkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotioneel te reageren op een bericht doordat mijn geest een koppeling maakte tussen een opinie en een aantal woorden die razend snel werden omgezet in allerlei mogelijke speculaties, aannames en gedachten spinsels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van de naam van de afzender al een bepaalde reactie te hebben van “wat nu weer!”,  “vast weer gezeur”, “oh, de partij die de door ons betaalde huur niet netjes doorbetaald aan de eigenaar van het huis”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van het onderwerp van de mail de reactie te hebben van “wat willen ze van me” zonder het bericht gelezen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het lezen van enkele regels zodanig in de stress te schieten dat ik minstens een kwartier nodig had om mij volledig te kunnen concentreren op een andere activiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bericht in eerste instantie vluchtig te hebben gelezen op zoek naar steekwoorden die als het ware mijn reactie/beeld/opinie moesten bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties toe te laten zonder eerst goed te hebben uitgezocht waar het bericht over ging en wat voor mij de mogelijke consequenties zouden zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn eerste geschreven reactie met verwijten te komen om zo mijn gelijk te halen voor de acties die ik in die context al had genomen, alsof ik niet kon staan voor de beslissingen die ik in een eerder stadium had genomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij het veranderen van mijn verwijtende zinnen naar zinnen die feiten weergaven omdat ik daarmee het gevoel had niet meer mijn gram te kunnen halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie te voelen bij de opmerkingen van mijn partner over wat ik had geschreven omdat ik et gevoel kreeg dat ik niet goed bezig was en mijn werk voor niets was geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het ontvangen van berichten, of het nou een brief is, een mailbericht of een telefoontje al bij voorbaat reacties te hebben en mijn geest toelaat om razendsnel relaties te leggen tussen allerlei woorden en beelden die op dat moment voorhanden zijn om zo doomscenario’s uit te werken die niets te maken hebben met de werkelijkheid en mij zo afleiden van hetgeen wat in dat moment gebeurt en mij te mogelijkheid ontneemt om in het hier en nu, op basis van wat er op dat moment is de beste actie te nemen in het belang van iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het ontvangen van berichten de geest te stoppen. Ik haal adem en neem het bericht tot mij. Pas dan bepaal ik met wat ik in het moment kan overzien, in zelf-oprechtheid, wat mijn (re-) acties zullen zijn.

31 van 2555 – Terug naar de bron – Toch een eigen huis?

JohanWagenaarstraat14Nadat de laatste poging om een huis te kopen is verijdelt door het niet rond krijgen van de lening bij de bank had ik mij ingesteld op het feit dat we voorlopig niet een eigen huis kunnen kopen. De gang van zaken rond het vorige huis heeft tot spannende momenten geleid waarin er toch steeds momenten waren die mogelijk konden leiden tot de koop van de woning. Ik merkte dat het bij mij veel onrust opleverde, ook fysiek, en dat is nou juist wat ik zoveel mogelijk wil voorkomen om mijn fysieke lijf de rust te geven die het nodig heeft om stabiel en gezond te zijn met name in verband met mijn chronische darm ontsteking.

Toch is de situatie waar we nu in verkeren niet de meest ideale, we hebben hoge woonlasten door met name een hoge huur. Toen mijn partner weer begon over het kopen van een woning dacht ik heel even van “Als dat maar geen stress gaat opleveren” . Tegelijkertijd besefte ik dat ik zelf in grote mate de hoeveelheid stress in de hand heb door wel of niet bepaalde situaties aan te gaan. Het idee is om naar scherp geprijsde woningen te zoeken waar we in de komende tijd het een en ander aan gaan verspijkeren/verbeteren. Omdat het probleem bij ons niet het inkomen is betekend de aankoop van een woning met eigen geld dat je elke maand een aardig bedrag opzij kan leggen om stukje bij beetje de woning op te knappen.

Het feit dat er toch een mogelijkheid blijkt te zijn laat mij beseffen dat het voor mij toch belangrijk is om naar een stabiele woonsituatie te streven die ook in de komende 10 a 20 jaar te handhaven is, ook als het financieel weer wat minder zou gaan. In de komende tijd zal het er niet makkelijker op worden, onzekere economische situatie dus ook onzeker inkomen, hogere kosten voor alles wat je nodig hebt om te leven, genoeg ingrediënten om geen grote financiële risico’s aan te gaan die alleen tot ellende kan gaan leiden. Ik merk dat het voor mij belangrijk is om hierin een zo stabiel mogelijke situatie te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen als het om het kopen van een huis gaat omdat ik bang ben dat welke poging dan ook zal leiden tot veel stress en een uiteindelijke teleurstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de oorzaak gelijk te leggen in het niet hebben van de gewenste/ideale woonsituatie (voor zover deze bestaat).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet lukken van het kopen van de vorige woning dit als een nederlaag te ervaren in de strijd tegen de banken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet doorgaan van de koop van de vorige woning het zoeken naar een koopwoning als een onmogelijk doel te hebben gesteld en daarbij afstand te hebben genomen van de mogelijkheid om een woning te kopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij na de mislukte koop van de vorige woning veroordeeld te zien tot het nog lange tijd moeten huren van een woning waardoor er voorlopig geen mogelijkheid zou zijn om geld opzij te leggen om te sparen voor een eigen woning.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vorige koopervaring te gebruiken als motivatie om niet verder te gaan zoeken naar een woonsituatie die financieel aantrekkelijker is dan de huidige.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het optimaliseren van mijn huidige woonsituatie in financiële zin voor mijn uit te schuiven met als gevolg dat ik niet voorbereid ben op het moment dat het einde van het huidige huurcontract in zich komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle mogelijkheden die er zijn in elk moment te benutten als het gaat om het stabiliseren van mijn financiële en leefsituatie omdat ik mij laat afleiden door gevoelens van verslagenheid na het niet lukken van een kooptransactie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de oorzaak van mijn angsten niet te wijten aan externe factoren maar te onderzoeken wat de echte oorzaak van de angst is door in mijzelf na te gaan wat het startpunt van de angst is en daarna alle dimensies (lagen) te doorlopen totdat ik uitgerafeld heb waar de angst(en) vandaan kwam(en).

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de schuld te geven aan iets wat buiten mijzelf ligt terwijl ik weet dat de oorzaak altijd in mijzelf ligt. Ik ga dan ook de verbintenis aan om mijzelf te stabiliseren door factoren die onrust veroorzaken uit te zoeken en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet neer te leggen bij een tegenslag maar mijzelf te stabiliseren en in het moment na te gaan wat mijn mogelijkheden zijn en daar naar te handelen.