29 van 2555 – Terug naar de bron – Nostalgie

SneeuwkristallenNostalgie. Dat is verlangen naar het verleden. Hoe gaat dat in z’n werk?

Meestal begint het met een trigger, een aanleiding. Vandaag had ik zo’n aanleiding. Op Facebook kwam er een melding langs van IlMeteo, de Italiaanse weersite die ik tijdens mijn verblijf in Italië als meest betrouwbare bron beschouwde voor de weersvoorspellingen. Zoals vaker in de winter kondigde de site met veel bombarie de komst van sneeuw aan. Sneeuw geeft mij nog steeds een bepaalde kriebel. Maar wat is die kriebel dan? Waar komt ie vandaan? Het kan niets anders zijn dan een plaatje, een beeld van iets uit mijn verleden dat ik heb onthouden als een plaatje of een serie plaatjes. Die plaatjes die ploppen op in mijn verbeelding en die geven mij de behoefte om het beeld weer te herleven. Als het ware ga ik proberen om iets uit het heden toe te passen op een beeld uit het verleden.

Het gevolg voor mij was dat ik, voor ik er erg in had, al was gaan zoeken naar andere plaatjes om dat beeld en het bijbehorende gevoel te voeden. Aha, er komt ook energie aan te pas! Door het trachten beelden uit het verleden te herleven ervaar ik gevoelens en emoties. Uiteraard kon ik op dat moment niet herleven waar ik naar op zoek was. Alhoewel, in mijn verbeelding kan dat wel! Verder op zoek naar beelden. Zo landde ik op de website van Monte Nerone en zag dat er sneeuw lag en dat vandaag en morgen de skipistes open waren. Mijn gedachtes dwaalden af terwijl ik verder klikte naar nog meer plaatjes om de herinneringen aan het skiën weer op te halen.

Dat lukte niet echt, ik keek naar de plaatjes van de besneeuwde pistes en keek of de prijzen voor de skipas nog hetzelfde waren gebleven. Nutteloze informatie aangezien ik op 1600 km afstand zit en geen plannen heb om die afstand af te leggen om een dagje te gaan skiën. Het was alsof ik met het kijken naar die informatie wilde herleven wat ik jaren eerder al meerdere keren had gedaan. Ik kreeg er geen warme gevoelens bij en ik kreeg ook de kriebels niet. Waarom was ik dan die website aan het bekijken? En waarom opende ik de weersite met de webcam en ging daarna nog op nog een andere site kijken?

Het was bijna een automatisme, ik doorliep een patroon dat ik, toen ik in Italië woonde regelmatig doorliep. Op zoek naar min of meer nutteloze informatie om mijn behoefte aan… tja, wat voor een behoefte eigenlijk? Ophalen van herinneringen om mij zo beter te voelen? Voelde ik mij slecht dan? Ergens diep in mij zit dus een verlangen naar het herleven van momenten die geweest zijn. Waarom? Omdat ik daar goede herinneringen aan heb. De minder goede herinneringen die onderdruk ik voor het gemak even, het gaat immers om het opwekken van een goed gevoel, een gevoel dat mij even van de werkelijkheid afleidt om zo even niet naar het heden te hoeven kijken.

Dat was best schokkend om dit zo te constateren. Om twee redenen, één omdat je zelf niet wilt toegeven dat je jezelf toestaat om afgeleid te worden, twee omdat je om je heen ziet dat we dit allemaal doen om zo de werkelijkheid van het moment waarin we leven en alle consequenties die we op dat moment zouden moeten aangaan niet aan te gaan omdat we ‘even’ iets anders te doen hebben, namelijk, het ons terugtrekken in herinneringen en verbeeldingen.

Maar wat maakt het nou uit dat we ons zo in nostalgische herinneringen terugtrekken? Ogenschijnlijk maakt het niet uit, tenzij je het gaat bekijken vanuit het oogpunt van het bijdragen aan je eigen welzijn/welbevinden. Je krijgt de indruk dat je iets herleeft en dat geeft je een goed gevoel op basis van een herinnering. Maar wat doen je nou in het echt? wat draagt het nou concreet bij aan je dagelijkse leven, in het hier en nu, in het fysieke? Niets, je hebt een moment gehand waarin je je in je geest hebt teruggetrokken en je hebt jezelf wijsgemaakt dat een nostalgische herinnering je leven even aangenaam heeft gemaakt. Het enige wat je hebt gebruikt is tijd. Die tijd had ik in ieder geval beter kunnen besteden aan andere zaken die wel concreet iets bijdragen. Helemaal nutteloos is mijn nostalgische tocht niet geweest, het heeft in ieder geval deze blog opgeleverd waarin ik een aantal punten op een rijtje heb gezet voor mijzelf en wellicht ook voor iemand anders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verleiding naar het herleven van een moment uit mijn herinnering niet te weerstaan door bijna onbewust mee te gaan in een oude routine en mij niet af te realiseren dat ik daarmee mijn geest aan het bevredigen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het herleven van een nostalgisch moment door mij terug te trekken in mijn geest belangrijker te vinden dan het op elk moment hier in het nu aanwezig te zijn en mij bezig te houden met wat zich nu in mijn fysieke wereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het herleven van een nostalgisch moment ik mijn verantwoordelijkheden aangaande mijn fysieke bestaan met alle consequenties van mijn woorden en daden uit recent en minder recent verleden niet onmiddellijk te nemen maar uit te stellen tot een later moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ergens diep in mij te geloven dat het doorlopen van een oude routine een moment uit het verleden zou kunnen terugbrengen en dat ik daarbij niet inzie dat dit altijd tot een teleurstelling zal leiden omdat gebeurtenissen uit het verleden nou eenmaal in het verleden liggen en niet teruggehaald kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik in staat ben om mij niet te laten afleiden terwijl ik bij elke weerstand die ik ervaar bij het oppakken van bepaalde zaken razendsnel een afleiding heb bedacht waar ik onevenredig veel tijd aan kan besteden. Het gaan hier om weerstanden bij met name het werken aan mijn eigen proces door blogs te schrijven en te werken aan mijn DIP cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te stoppen als ik zie dat ik een patroon aan het lopen ben van een serie handelingen die ik ergens in het verleden heb gedaan maar die in het heden geen nut hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik bij het doorlopen van oude patronen die op herinneringen gebaseerd zijn een goed gevoel krijg omdat ik de herinnering heb weggedrukt als zijnde niet relevant/niet van toepassing of zelfs slecht omdat het mij kan afleiden van de echte zaken in het leven in plaats van daadwerkelijk af te rekenen met de herinnering en het patroon zodat ik in het vervolg geen verleiding meer zal hebben om in het patroon terug te gaan op zoek naar een stukje nostalgie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep in mij nog te geloven dat het ophalen van herinneringen mij een goed gevoel kan geven waar ik in het hier en nu echt wat aan heb terwijl ik weet dat het alleen maar mijzelf voor de gek houden is en het uiteindelijk tot teleurstelling zal leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn weerstanden te herkennen en in het moment in te zien dat ik de weerstand moet aanpakken in plaats van mij te laten afleiden en te overtuigen dat er op dat moment andere dingen zijn die belangrijker zijn op dat moment zonder in zelf-eerlijkhied te kijken of dat echt zo is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te stoppen als ik merk dat ik in een patroon terecht ben gekomen waarin ik een nostalgisch beeld naloop zonder dat het een gegrond doel heeft en een bijdrage levert aan mijn zijn in het hier en nu.

Advertenties

23 van 2555 – Terug naar de bron – Studie keuze

kiezen3Deze blog is een voortzetting van de vorige blog 22 van 2555.

Daar zat ik dan, in het propedeuse jaar van de Hogere Tuinbouwschool in Utrecht. Ik voelde mij nog onwennig, ik was sinds een paar maanden in Nederland (vanuit Italië) en moest erg wennen aan de manieren van doen in de Nederlandse maatschappij. Een van de dingen die ik mij herinner is dat mij werd gevraagd naar mijn mening over allerlei zaken waar ik zelf niet persé een mening over wilde hebben. Daarnaast viel het mij op dat er rages waren waar veel mensen aan mededen.

Van mijn eerste jaar op de HTuS heb ik slechts wat fragmenten die ik mij kan herinneren. Ik heb geruime tijd mijn eerste twee jaar als niet leuk in mijn herinneringen opgeslagen. Als ik het enigszins weet terug te halen zie ik allerlei factoren die een rol spelen in mijn beleving van die jaren. Ik zat op een opleiding waarvan ik niet het gevoel had dat het echt iets voor mij was. Ik woonde in een land waar ik mij niet thuis voelde. Dat laatste lag natuurlijk bij mijzelf, en ook hier een gevolg van het niet staan achter de ‘keuze’ die ik had gemaakt.

Misschien is dat het wel. Tijdens mijn middelbare schooljaren heb ik geen duidelijke richting kunnen kiezen. Ik was naarstig op zoek naar referentiekaders. Maar mijn pogingen mijzelf te projecteren in de toekomst lukten niet erg. Ik was daar erg blanco in met als gevolg dat de keuze voor mij is gemaakt. Althans, zo voelde dat. En dat gevoel droeg niet erg bij aan het mij op mijn plek voelen.

Interessant eigenlijk als ik zo beschrijf dat ik geen voorstelling had van wat ik wilde gaan worden en dat de consequentie daarvan was dat ik de richting die ik opging niet kon zien als mijn eigen richting. Ik voelde mij misschien wel slachtoffer van de gang van zaken maar was niet bij machte om daar wat aan te veranderen. Toch ben ik in de daaropvolgende jaren, stapje voor stapje, mijn eigen richting gaan vinden. Na twee jaar op de HTuS, waarvan ik mij nu afvraag waarom ik er niet na het eerste jaar mee ben gestopt, heb ik werk gezocht via een uitzendbureau. In de avonduren probeerde ik deelcertificaten VWO te halen. De combinatie werk + studeren ging uiteindelijk niet zo goed. Ik ben tijdelijk getopt met werken om zo meer energie te hebben voor mijn studie. Al kan ik mij dat niet herinneren, zal mijn darmontsteking en de daarbij behorende vermoeidheid een rol gespeeld hebben. Uiteindelijk heb ik een tweejarige HBO in één jaar afgerond om zo toch een HBO diploma op zak te hebben. In dat jaar waren mijn klachten verergerd en ben ik na een aantal onderzoeken stevig aan de medicijnen gezet.

Hieronder de zelfvergeving voor post 22 en 23

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te onttrekken van mijn verantwoordelijkheden m.b.t. het maken van keuzes met als gevolg dat ik niet achter de keuzes kon staan die voor mij gemaakt zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij terug te trekken in mijn gedachten om zo het dagelijkse leven maar gedeeltelijk mee te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lag in een soort trauma-stand geleefd te hebben waardoor ik niet veel heb meegekregen van wat er daadwerkelijk van mij werd verlangd om volwaardig mee te draaien in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf getwijfeld te hebben toen ik gevraagd werd om mee te gaan naar de kamer van het meisje waar ik notabene al tijden een oogje op had. Tevens vergeef ik mijzelf dat ik door mijn gedrag de andere persoon in verwarring heb gebracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf lange tijd verweten te hebben dat ik een prachtige kans heb laten lopen om dat wat ik al zo lang wilde écht te maken zonder te zien dat ik diegene was die niet in staat was om de omslag te maken van fantasie naar werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval te hebben gezien als het ultieme voorbeeld dat ik niet in staat was om dat te realiseren wat ik graag wilde en dat lang daarna als leidraad heb vastgehouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder dan anderen gevoeld te hebben als het ging om het versieren van meisjes waarbij ik uiteindelijk nooit durfde mijn fantasieën te realiseren omdat ik bang was dat het anders zou uitpakken dan ik had gehoopt. Hierbij zie ik faalangst omdat ik mijzelf in de vergelijking met anderen niet gelijkwaardig achtte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lang te blijven hangen in mijn eerste opleiding in plaats van de situatie te evalueren en op basis daarvan een andere keuze gemaakt te hebben die meer in lijn lag met mijn interesses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te hebben neergelegd bij het feit dat de HTS geen haalbare kaart was terwijl mijn interesses wel degelijk in de techniek lagen en niet zozeer in de tuinbouw (HTuS).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te hebben genomen op de momenten die bepalend waren voor mijn verdere leer carrière.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vanaf het begin onderkend te hebben dat er iets niet goed ging met mijn gezondheid door als in een droom verder te leven zonder de werkelijke feiten van mijn dagelijkse leven onder ogen te willen zien.

22 van 2555 – Terug naar de bron – Gezondheid

Scuola Europea VareseDit is een voortzetting van de blog 21 van 2555 – Terug naar de bron – Graven in mijn verleden

Als ik zo terugkijk speelt mijn gezondheid mij regelmatig parten. Daarnaast kan ik niet zeggen dat ik mij daardoor erg belemmerd heb gevoeld. Mijn chronische darmontsteking leidde tot ongemakkelijke situaties en ik had blijkbaar minder energie dan anderen. Terwijl ik dit schrijf krijg ik allerlei beelden binnen van momenten waarop ik toch best wel ‘last’ had van mijn ziekte. Dus ik ga mijzelf hier alweer tegenspreken. Een duidelijk geval van onderdrukking. Mijn eerste herinnering is dat ik er niet zoveel last van heb gehad maar als ik wat beter kijk zie ik toch wat ongemakken. Ik probeer mij te herinneren wanneer ik voor het eerst ontdekte dat ik bloedsporen ontdekte in mijn ontlasting. Een beeld wat ik nog heb is dat ik het zag bij het bezoeken van mijn ouders, die destijds in de VS woonden, en voor hun verblijf in NL een huisje hadden gehuurd in de buurt van Enkhuizen. Terwijl ik dat schrijf zie ik mijzelf naar mijn ontlasting kijken bij mijn oma waar ik tussen ’85 en ’87 in huis heb gewoond. Verder terug wordt lastig. Dat is een heel ander hoofdstuk, een totaal andere setting, daarvoor moet ik van Nederland naar Italië en kijken wat ik nog weet van mijn laatste jaren in dat land.

Ik heb nog een paar beelden, waarvan één nog goed in mijn geheugen geprent omdat ik er later zo’n spijt van had. Had ik toen maar in het moment gehandeld, of misschien toch niet. Het verhaal: Aan het eind van het laatste jaar op de Europese School in Varese (Italië) was er door een van mijn klasgenoten een feestje georganiseerd bij haar thuis. Ik weet niet meer of het direct na de laatste dag school was of een paar dagen later, maar dat doet er niet toe. Het feest speelde zich grotendeels buiten af, het was ten slotte eind mei, begin juni. Op een gegeven moment stond ik te dansen met het meisje waar ik stiekem al jaren een oogje op had en zij was ook degene die het feest had georganiseerd. Na even te hebben gedanst nodigde zij mij uit om naar haar kamer te gaan om nog wat andere muziek uit te zoeken. Ik ben toen niet meegegaan omdat ik niet durfde, of niet geloofde dat het werkelijk waar was dat zij dat tegen mij had gezegd. Als ik hier aan terug denk moet ze mij een vreemde snuiter gevonden hebben. Dom om er op dat moment niet op in te gaan, zoiets draai je niet meer terug. Mijn mind vond dit hele akkefietje heerlijk en fantaseerde er tijdenlang lustig op los. Wat had er kunnen gebeuren als ik met haar mee was gegaan. Misschien hadden we wel zitten zoenen… Helaas voor mijn fantasie, het liep anders. Goede manier geweest om nog eens lekker lang te mindfucken op dit punt.

De periode die daar op volgde was in mijn beleving ook niet al te rooskleurig. Ik ging vrij snel na dat feestje naar Nederland waar ik introk bij mijn oma om daar als op kamers te wonen. Op zich ging dat goed en harmonieus. De opleiding die ik ‘gekozen’ had ging minder. Ik belandde vanuit een internationale setting in een in mijn ogen zeer bekrompen groepje mensen met een duidelijk tunnelzicht als het om de wereld om hen heen ging.Het feit dat ik kersvers uit Italië kwam maakte mij een vreemde eend in de bijt. Ik had weinig of geen aansluiting en zelfs voor het vak waar ik wel goed in ging (Frans) werd ik afgerekend op mijn Nederlandse spelfouten om mijn 10 naar omlaag bij te stellen (mijn gesproken Frans was beter dan dat van de docente, wellicht speelde dat een rol). Ik heb na gezakt te zijn het propedeuse jaar nog eens over gedaan om daarna weer te zakken. Dieper in de put kon ik niet zitten. Ik wist niet wat ik wilde… aha dat brengt mij weer een stapje terug…

In de laatste jaren op de middelbare school (volgens Italiaans model met afhankelijk van de jaren die je het volhield een gelijkstelling aan Mavo, Havo of Vwo) was ik al zoekende naar wat ik wilde gaan doen in het leven. Ik had de grootste moeite om mijzelf te projecteren in wat voor een baan of soort werk dan ook na mijn studie. Omdat techniek mij altijd had aangesproken (repareerde op mijn tiende al de broodrooster van de buurvrouw) had ik in eerste instantie de HTS op het oog. Het ging zelfs zo ver dat ik met mijn ouders een keer, tijdens een vakantie in NL, ben gaan kijken op een HTS in Amsterdam Zuid. Helaas bleef ik zitten in het op één na laatste jaar waardoor ik besloot (of werd er toen voor mij besloten) om niet verder te gaan dan Havo. Ik had nog door kunnen gaan voor VWO ware het niet dat mijn ouders gingen verhuizen naar een ander deel van Italië, terwijl mijn broer net als ik naar NL zou vertrekken. Er had vast wel een mouw aan gepast kunnen worden om mij dat laatste jaar te laten doen, maar het was blijkbaar niet belangrijk genoeg. Het zou interessant zijn om eens te achterhalen welke afwegingen toen zijn gemaakt. Ik heb daar geen echte herinneringen van, alsof ik niet aktief heb meegedaan en de boel maar een beetje op z’n beloop heb laten gaan.

Wordt vervolgd.

21 van 255 – Terug naar de bron – 1. Graven in mijn verleden

Cascata-del-molinoEerste blog uit de serie “Terug naar de bron”.

Tijdens het volgen van een chat besefte ik mij ineens dat ik een meester ben in het onderdrukken van emoties. Zelfs, of juist als het allemaal best wel heftig wordt dan kan het zijn dat ik in het moment dat de druk eraf gaat of een moment van bezinning de tranen bijvoorbeeld voel opkomen. Maar voor ik er erg in heb is dat gevoel al weer weg. Ik ben erg snel en effectief om dit soort gevoelens, en dan met name de negatieve, weg te drukken. Zelfs als ik in mijn moment van bezinning ergens heel diep de behoefte voel om eens flink te gaan janken.

Zeker de afgelopen tijd zijn er genoeg situaties geweest waar ik mij best behoorlijk rot heb gevoeld. Maar ik heb tegelijkertijd mijn emoties weten weg te redeneren door mijzelf te zeggen dat mijn persoonlijk leed nietig is in vergelijk met het leed van anderen en van de wereld in zijn geheel.

Mijn motto is dus erg Calvinistisch, ‘Niet zeuren, tanden op elkaar en doorgaan’. De bron daarvan ligt ongetwijfeld in mijn opvoeding en waarschijnlijk ook in de genen. Maar nu wordt het leuk. Tegelijk met het mij beseffen dat ik al misschien mijn hele (volwassen) leven mijn emoties onderdruk komt nu ook het besef dat het onderdrukken wel eens gevolgen zou kunnen hebben voor mijn gezondheid. Dat laatste met name omdat ik de al sinds enige tijd een opleving heb van mijn chronische darmontsteking die niet in hevigheid afneemt zoals eerder in de afgelopen periode, maar toeneemt.

Dit brengt ook een stukje angst aan het licht. Angst die ik ook vakkundig weet weg te drukken. Als je een chronische ziekte hebt, en ik houdt mij voor het gemak maar aan de diagnose die ruim 25 jaar geleden is gesteld na onderzoek van mijn dikke darm, dan heb je natuurlijk angsten.

Maar, misschien is het nu tijd om de oorzaak uit te gaan zoeken en aan te pakken. Daarom begin ik met het een en ander op een rijtje te zetten en ik begin met een terugblik naar mijn jeugd.

Als ik er zo op terugkijk heb ik een redelijk onbezorgde jeugd gehad. Mijn vader had een drukke baan, daardoor was hij regelmatig van huis, maar het mankeerde ons aan niets. We leefden in keurige huizen, hadden keurige kleren, gingen regelmatig op wintersport, hadden een zeilboot (die in de loop der jaren steeds door een groter model werd vervangen). Maar er is ook iets raars met mijn jeugd, en met name de herinneringen die ik heb, of beter, niet meer heb. Het komt regelmatig voor dat ik mij weinig of niets kan herinneren van bepaalde stukken uit mijn jeugd, alsof ik die periodes heb weggedrukt.

Een van die periodes gaat over de laatste jaren op de middelbare school. Opmerkelijk over deze periode is het feit dat het met mijn prestaties bergafwaarts ging. Waar ik in het begin van de middelbare school mooie cijfers haalde, ging het later steeds minder gemakkelijk. Ik kan mij wel herinneren dat ik de eerste schooljaren na de lagere school vrij gemakkelijk vond. Dat zorgde ervoor dat ik mij een vrij nonchalante houding aanmat en voor bepaalde vakken het huiswerk in de les deed, tijdens het doornemen van het huiswerk. Lekker spannend voor als je de beurt kreeg.

Als ik zo naar die jaren kijk dan zou ik kunnen concluderen dat ik mijzelf steeds meer in een fantasiewereld terugtrok, steeds meer in mijn eigen wereld. De vraag is waarom ik dat deed. Ik heb een periode gehad waarin ik werd gepest en ik had ook niet altijd het gevoel makkelijk aansluiting te vinden met klasgenoten.

Ik zie hier een hele sterke lijn die ik de laatste tijd steeds duidelijker zie opkomen. Ik zag mijzelf als minder dan de mensen om mij heen. Het was/is iets ongrijpbaars, iets wat van erg diep van binnenuit komt. Misschien wel genetisch. Mijn vader heeft vaak op zijn tenen moeten lopen om zijn werk te kunnen doen en mijn opa zag zichzelf als een bescheiden man ondanks het feit dat hij vele mensen om zich heen hadden die hem erg waardeerden als persoon. Van mijn opa weet ik het niet, maar van mijn vader weet ik zeker dat hij zich, bewust of onbewust, verzet heeft tegen dat gevoel van minder zijn. Dat heeft geresulteerd in een mooie carrière. Dat laatste is natuurlijk ten koste gegaan van andere zaken zoals zijn aansluiting met het gezin die werd verstoord door afwezigheid zowel als hij op reis was als afwezigheid als hij thuis was maar zich volledig focuste op zichzelf ontspannen en weer opladen om er weer tegenaan te kunnen. Het gezin draaide in dat proces mee wat zich met name in het weekeinde afspeelde. Eigenlijk onderbrak mijn vader een vrij harmonieus evenwicht tussen mijn moeder en haar twee zoons als hij ’s avonds moe en prikkelbaar thuiskwam en in het weekeinde enigszins geforceerd moest ontspannen door dwangmatig te gaan wandelen, zeilen, skiën, sauna, enz.

In de komende blogs zal ik dieper ingaan op onder andere dit gevoel van minderwaardigheid, mijn onderdrukte emoties, mijn angsten m.b.t. mijn gezondheid. Hier zal ik steeds graven in het verleden om zo te achterhalen waar de bron ligt om zo deze te benoemen en een plek te geven waardoor ik dan in staat zal zijn om ermee af te rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedurende een lange periode in mijn leven mijn gevoelens en emoties te onderdrukken. Dit heeft betrekking tot gevoelens van verdriet om dingen die tegenzitten in het leven (ook al zijn het altijd gevolgen van wat ik eerder in mijn leven heb gedaan), maar ook gevoelens van vreugde omdat ik die mijzelf niet volledig gunde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van herinneringen op een groot aantal punten niet als aanleiding zag om juist dat punt verder te gaan onderzoeken maar daarin te berusten en daardoor niet mijn zelf-verantwoordlelijkheid te nemen over dat gedeelte van mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bewust herinneringen zo goed weg te drukken dat ik zelf ging geloven dat die momenten nooit in mijn leven hebben plaatsgevonden in plaats van mijzelf te pushen om uit te zoeken wat ik mij nog van een bepaalde gebeurtenis kon herinneren om zo mijn verantwoordelijkheden te kunnen nemen over hetgeen was gebeurt en de gevolgen van deze gebeurtenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het punt van het onderdrukken van emoties niet te willen aanpakken omdat ik bang ben een beerput te openen en mijzelf te moeten ‘facen’ en daar in zelf-oprechtheid iets aan te moeten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder dan andere te beschouwen terwijl ik weet dat dit in geen enkele situatie het geval kan zijn, zelfs als de ander zich als meerdere gedraagt en dat mogelijk nog versterkt door mijn onderdanige/minderwaardige opstelling.

15 van 2555 – Is er ook aan eten gedacht?

Huge_saladDe laatste jaren is het volgen van een juist dieet een belangrijke dagelijkse bezigheid. Waar ik vroeger wel lette op wat ik at heb ik samen met mijn partner de afgelopen jaren verschillende aanpakken uitgeprobeerd. Niet altijd bleek het startpunt zuiver te zijn en vaak ging ik uit gemak mee met de trend  die mijn partner zette. Wat ik in al die jaren nooit heb onderzocht is mijn voorliefde voor salades. Salades met bijvoorbeeld een versnipperd uitje, knoflook, komkommer, paprika, wortel, tomaat, avocado, wat rijst of bonen, andijvie of (ijsber) sla.

Zeker de laatste tijd at ik enorme hoeveelheden omdat ik ergens aanvoelde dat het mijn lijf geen voldoening gaf. Mijn gehele eetpatroon, maar met name die salade die ik elke lunch, 7 dagen per week, nuttigde, was niet toereikend. En ook al at ik enorme hoeveelheden bij ontbijt, lunch en avondeten met ook nog een paar tussendoortjes, ik kwam geen gram aan, integendeel, het leek wel of ik steeds lichter werd (toelichting: dieet zonder suikers, tarwe en gist, weinig vlees).

Dit duurde maar voort en ik was niet in staat het te doorbreken, totdat ik met een natuurgenezer sprak die onomwonden aangaf dat voor mijn actuele situatie (met een latente chronische darmontsteking) júist het eten van al die rauwkost geen goede keus was. Schuurt de darmwand teveel en die moet juist weer herstellen. Door veel rauwkost te eten zorgde ik niet voor meer voeding voor mijn lijf maar juist omgekeerd, mijn darmen kregen niet de kans zich te herstellen en konden daarom niet de juiste hoeveelheid voedingsstoffen uit het voedsel halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat het beste is voor mijn lijf maar wat het gemakkelijkst was voor mijn dagelijkse ritme als het ging om het kiezen van welke voeding ik tot mij nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verantwoordelijkheid voor het kiezen van de juiste voeding en het te volgen dieet aan mijn partner overliet waarmee ik niet het beste koos voor mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij mijn partner te klagen over het niet voldoening hebben van het eten waardoor zij gevoelens en emoties ontwikkelde en bij elke maaltijd hoopte dat mijn onverzadigbare honger enigszins gestild zou worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan te nemen dat het eten van salades voor mij de beste oplossing was omdat ik het nou eenmaal al zoveel jaren deed zonder te onderzoeken of dit gerecht net zoals alle andere wel of niet goed voor mijn gestel was in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lange tijd mij niet prettig te voelen bij het moeten eten van grote hoeveelheden voedsel zonder daar voldoende aan te hebben in plaats van te gaan onderzoeken waarom ik niet voldoende energie en voeding uit mijn voedsel haalde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben ontwikkeld met betrekking tot mijn lichaamsgewicht en het in mijn ogen te licht zijn zag als ziekte en als een consequentie van mijn chronische darmontsteking en dat compenseerde met het eten van steeds grotere hoeveelheden eten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om naar mijn lijf te luisteren als het om voeding gaat en te onderzoeken en proefondervindelijk vast te stellen welke voeding in een bepaald moment voor mijn lichaam het meest geschikt is.

14 van 2555 – Ik ben de redder in nood!

redders-in-noodEen tijdje terug was er op mijn werk een vacature geplaatst om iemand aan te trekken die met zijn werkzaamheden een deel van mijn tak zou gaan verlichten. Reacties bleven echter uit, tot vandaag. Dat kwam omdat sinds gisteren de vacature op Mosterboard is gezet. De eerste van de twee reacties stond mij wel aan, een overtuigende motivatie en een goed ogend CV. Verder voldeed de persoon aan het profiel van ‘young professional’.

Het duurde niet lang voordat ik mijzelf betrapte op het gevoel van blijdschap, en dat gevoel ben ik gaan onderzoeken. Wat maakte mij nou blij in deze situatie? Dat er een mogelijke kandidaat was die mijn taken komt verlichten? Nee, het zat dieper…

Ik koppelde terug aan mijn manager dat ik deze kandidaat wel wilde uitnodigen. Na zijn akkoord heb ik een uitnodiging per mail gestuurd en niet veel later belt de kandidaat om te bevestigen dat hij op de afgesproken tijd kan komen. Weer voelde ik blijdschap in mij opkomen, helemaal toen ik hoorde dat de persoon aan de telefoon toch wat nerveus was.

Toen wist ik wat mij zo blij maakte! Ik herkende mijzelf in deze persoon toen ik op zoek was naar een baan en erg blij was met het feit dat ik werd uitgenodigd. Ik wist dat daarmee de kans op een baan aanzienlijk zou toenemen. En hier voel ik mij dus als een redder voor een ander die in een vergelijkbare situatie zit, tenminste, dat neem ik aan.

Dat wordt lastig om in een gesprek een objectieve waarneming van deze persoon te doen als er ondergrondse emoties mee spelen!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijdschap te voelen voor een voor mij herkenbare situatie bij een ander met als startpunt dat ik in mijn huidige situatie de mogelijkheid heb om iemand anders net zo blij te maken als ik zelf was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het gevoel van blijdschap als aanleiding al scenario’s uit te denken waarin ik de kandidaat ging interviewen en uiteindelijk een baan ging aanbieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van weldoen te halen uit de gedachte dat ik iemand anders in een voor mij herkenbare situatie zou kunnen helpen om zijn situatie te verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een veronderstelling te concluderen dat deze kandidaat in een vergelijkbare situatie verkeert als toen ikzelf op zoek was naar een nieuwe baan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren als een weldoener voor anderen waardoor ik mijzelf als meer voordoe dan een ander in plaats van de persoon als gelijke te behandelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet beter te voelen dan anderen die verkeren in situaties die vergelijkbaar zijn met situaties waarin ikzelf heb verkeerd en waarbij ik energie put uit het gevoel van weldoener of redder in nood.

9 van 2555 – Het uitstel-personage

Laatst ben ik gaan letten op die momenten dat ik aan iets denk dat in de toekomst ligt, iets leuks, iets om naar te verlagen. Vaak is het een woord of een plaatje genoeg om dit proces te starten. Laatst zag ik een advertentie met ‘The Movies’ filmtheater. “Leuk”, dacht ik gelijk. Met mooie herinneringen uit het verleden ging ik gelijk fantaseren hoe leuk het zou zijn om ook hier in onze huidige stad die ervaring om naar een bepaald soort films te gaan te herhalen /herleven(?).

Wat is nou de aanleiding om te gaan fantaseren over een ander moment dan het moment waarin ik op dat moment ben? Het is de wens om ergens anders te willen zijn. Maar waarom wil ik ergens anders zijn. Is het moment waarop in aan iets anders denk te saai? Of ligt het wat dieper? Is het een moment waarop ik in zelf-eerlijkheid bepaalde zaken zou moeten oppakken maar deze uitstel en als afleiding ga bedenken wat ik zou kunnen gaan doen (uitstel-personnage)? Maar waarom kan ik niet nadenken over leuke dingen die ik zou kunnen ondernemen (rechtvaardigings-personnage)?

Als ik terugkijk is het bijna schokkend om vast te stellen hoeveel momenten er in een dag zitten waarop ik door even iets anders te doen eigenlijk een uitstel-moment inlas omdat ik op dat moment dat wat ik zou moeten oppakken even niet aankan. Om het nog ingewikkelder te maken zijn er ook echt praktische zaken en fysieke grenzen die in het geheel meewegen. Het is aan mijn zelfeerlijkheid om te bepalen of ik gehoor geef aan het uitstel-personage of dat ik daadwerkelijk een reden heb om een actie uit te stellen. Wat wel opvalt is dat het werken aan mijn proces makkelijker uitstelt dan andere zaken of nog beter gedefinieerd, ik geef voorrang aan die taken waar ik positieve gevoelens bij heb. Taken/werkzaamheden/klusjes waarvan ik niet goed weet hoe ik ze moet uitvoeren of waar ik geen prettig gevoel bij heb omdat er een bepaalde emotie bij hoort worden steeds vooruit geschoven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties een rol te laten spelen in het prioriteiten stellen/verantwoordelijkheden nemen voor bepaalde taken/opdrachten in plaats van in het moment alle van belang zijnde factoren mee te wegen en de prioriteit te stellen die in het belang van een ieder is en waarbij ik mijn verantwoordelijkheid neem om alle betrokkenen op de juiste manier te informeren over prioriteiten en voortgang om zo in een situatie van open communicatie alle factoren mee te laten wegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situatie met een ‘negatieve’ emotie niet gelijk te behandelen als situaties met een positieve emotie en daarmee de polariteit versterk van positieve en negatieve emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerde en toegestaan om mijn emoties en gevoelens als trigger voor het uitstel-personage te laten fungeren waarmee ik mijn verantwoordelijkheden niet heb genomen in het moment en daarmee de polariteit tussen positief en negatief in stand houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken systematisch niet op te pakken waarmee ik het alleen maar moeilijker maak om deze later alsnog op te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om in de mind te gaan zitten door te gaan fantaseren over zaken die leuk zouden zijn om te doen in de toekomst waarmee ik op dat moment niet in het hier en nu handel en als het ware stop met bewust fysiek aanwezig zijn in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over anderen die geen zin hebben in bepaalde zaken/taken terwijl ik zelf net zo hard bij elke taak/handeling mijn zelf-eerlijkheid opzij schuif om mijn uitstel-personnage de ruimte te geven om met een hele reeks onderbouwingen mij de keuze te laten maken die het beste voelt, of het minst erg of het ergst waarmee ik toch andere ‘leukere’ taken/zaken niet in zelfeerlijkheid en gelijkheid de juiste prioriteit geef.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het exacte moment waarop het uitstel-personnage in actie kom te leren herkennen en mijzelf op dat moment te stoppen. Ik haal adem en overweeg in het moment, rekening houdend met alle mij bekende factoren in dat moment, welke prioriteit ik ga geven en neem de volle verantwoordelijkheid voor de gevolgen van al mijn acties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn activiteiten zo te balanceren dat er geen onnodige fysieke vermoeidheid ontstaat en dat ik maatregelen neem om eventuele gevolgen van langdurig naar een computer scherm te kijken te accepteren door af en toe een pauze te nemen en eventueel mijzelf voorzie van de nodige hulpmiddelen zoals een bril om vermoeidheid van de ogen tegen te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het zien/horen van berichten eerst te ademen, mijzelf te stoppen en in het moment, met volle aandacht en met het nemen van al mijn verantwoordelijkheden het bericht tot mij neem en daar actie op neem.