Dag 51 – Hoe bescherm ik mijn huisdier?

scared_cat_decal_2In de afgelopen jaren, eigenlijk zolang als we huisdieren hebben, heb ik onze katten proberen te beschermen tegen de gevaren van de boze buitenwereld. Zo kan ik mij herinneren dat ik best wel boos en zelfs agressief kon worden als de kater van de overburen één van onze katten te grazen had genomen. Dit was in ons huis in Italië en het is een paar keer gebeurt dat ik de kater grommend achterna ben gerend in de hoop hem de stuipen op het lijf te jagen. Dat lukte in het moment aardig, maar op termijn had het geen effect, de kater kwam steeds weer in onze tuin en zorgde ervoor dat onze katten en dan met name het oudste mannetje er flink van langs kreeg.

Nu wil het feit dat we in onze huidige woning weer met een brutale kater te maken hebben. Het is geen vechtersbaas maar een doorzetter en zeer stoïcijns. Zo zaten onze kater en deze kater van een van onze buren samen op de rand van het terras elkaar min of meer in de gaten te houden. Onze kater absoluut niet op zijn gemak. Omdat het een rustig tafereeltje was besloot ik niet in te grijpen. In andere situaties heb ik de kater weggejaagd, voor zover het ging, want hij is echt niet bang uitgevallen.

Een paar avonden geleden liep ik met een leeg mandarijnenkistje naar de voordeur om deze in de vuilcontainer te gooien. Ik zag door het glas dat onze kater buiten voor de deur zat en stapte na het openen van de deur even naar achteren om hem naar binnen te laten. Plots draait hij zich om en zet een hoge rug op, ik kijk op, zie een schim op 4 poten bij de ingang van ons paadje en denk aan de kater. Binnen een fractie van een seconde werp ik het kistje dat ik nog in mijn hand had tot op een meter afstand van… een hondje! Oeps! Dat was de kater niet. Het hondje reageerde niet op het kistje maar staarde strak naar onze kater die langzaam maar zeker maakte dat ie uit de voeten kwam.

Het baasje is er een ogenblik later en vraagt wat er aan de hand is. Enigszins verbouwereerd door mijn actie leg ik uit dat ik zijn hond had aangezien voor een kat die ik wilde verjagen. De man zei dat het niet te voorkomen is dat katten en honden achter elkaar aan zitten, keek mij nog eens aan met een blik van ‘mafkees’ en liep vervolgens door.

Even later dacht ik dat die man eigenlijk wel gelijk had, mijn actie was die van een mafkees. Mijn handeling was een voortvloeisel van een opinie die ik in de jaren heb opgebouwd waarin ik steeds weer heb toegestaan dat ik, zelfs met agressiviteit, tekeer ga tegen dieren met de rechtvaardiging dat ze ‘mijn’ huisdieren bedreigen. Ik was eigenlijk overrompeld door mijn actie omdat ik voor mijn gevoel sneller handelde dan ik rationeel kon vatten. Alsof mijn actie automatisch plaatsvond en ik pas achteraf kon beredeneren wat er eigenlijk had plaatsgevonden. Het is bijna alsof ik mijzelf heb geprogrammeerd om in dit soort situaties op een bepaalde manier te handelen waardoor ik niet eerst hoef na te denken. Denken kost namelijk tijd en sluit een snelle reactie uit.

Hoe kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie weer zo ga handelen? Door mijzelf te herprogrammeren aangezien ik met mijn trage ratio niet kan voorkomen dat ik in een vergelijkbaar moment hetzelfde ga doen. Misschien dat ik nu uit lering die uit dit voorval komt mijzelf kan weerhouden om het weer te doen, maar ik heb daarbij de oorzaak, de bron, de programmering niet aangepakt.

In mijn volgende blog zal ik uitleggen hoe ik mijzelf op dit punt ga ‘herprogrammeren’ en dit ook toepassen.

Dag 50 – Hoe leg ik dat nou uit, uitgelegd

Email-marketing2Dit is een vervolg op de blog van Dag 48.

Om eens te gaan kijken wat er allemaal aan de hand is in de context van de in de blog beschreven situatie ga ik een aantal punten uitlichten waarover ik zelfvergeving ga doen. Hiermee bekijk ik en wordt ik mij volledig bewust van de (re-) actie die ik gehad/gedaan en door zelfvergeving accepteer ik de situatie en neem volledige verantwoordelijkheid voor de situatie en de gevolgen. Ik probeer zoveel mogelijk alle dimensies te belichten. Hierdoor zal ik in mijn zelfvergeving andere punten tegenkomen waar ik apart weer zelfvergeving op zal doen.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een situatie waarin ik mij superieur aan een ander voel doordat ik denk meer kennis van zaken te hebben een gevoel van gerechtigheid te hebben.
    • Hierbij vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur aan anderen te voelen als ik denk meer kennis van zaken te hebben als anderen in plaats van een situatie uit te gaan waarin ik eerst vaststel of iedereen dezelfde kennis/informatie heeft om zo vanuit een gelijkwaardig standpunt verder te kunnen gaan.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van balen te ontwikkelen vanuit zelf-medelijden omdat ik geen zin heb om de gevolgen te lopen van de situatie waarop ik reageer.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de gevolgen van een situatie waarin ikzelf niet alles heb gedaan om de gevolgen uit te sluiten. Geen zin hebben is dus het niet willen aanvaarden van mijn verantwoordelijkheden.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te willen verwijten dat zij de oorzaak van het probleem is zonder in ogenschouw te nemen dat ik wellicht onvoldoende moeite heb gedaan om het punt waar het om gaat duidelijk te maken en te belichten van verschillende invalshoeken.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te voelen voor het feit dat dit niet het enige voorval is in een vergelijkbare context. Hierbij is de frustratie gevoed door het gevoel dat mijn partner per definitie geen interesse of geen begrip heeft voor bepaalde technische zaken en daarnaast ook nog eens eigenwijs kan zijn en niet klakkeloos mijn adviezen opvolgt/aanneemt.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn partner geen interesse of begrip heeft voor bepaalde technische zaken terwijl ik in eerste instantie moet nagaan of ik duidelijk genoeg ben geweest en mijn partner alle ins- en outs heb gegeven om de gegeven situatie te begrijpen
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvatting te hebben dat mijn partner eigenwijs is en niet in te zien dat dit een reactie is op mijn eigen gevoelens en emoties om weg te drukken dat ik eerst zelf al mijn verantwoordelijkheden had moeten nemen voor ik tot deze conclusie kan komen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de consequenties van de beslissingen die mijn partner neemt in die situaties waar wij van mening verschillen omdat ik uiteindelijk onvoldoende argumenten heb kunnen aandragen om mijn standpunt duidelijk te kunnen maken.

    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onvoldoende argumenten aan te dragen in situaties waarin ik moet uitleggen wat de gevolgen zijn van bepaalde (technische) beslissingen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om betweterigheid en superioriteit ten aanzien van mijn partner (of anderen) toe te staan/te voelen op basis van het feit dat ik meer dan zij weet en hiermee de polariteit in stand houdt door die kennis niet te delen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het feit dat de gevolgen van de beslissingen van anderen die ik uiteindelijk zelf had kunnen beïnvloeden/voorkomen.

Dag 48 – Hoe leg ik dat nou uit

EMAIL_ADDRESS_LISTS_125099565Als het om technische zaken gaat, en specifiek om zaken die te maken hebben met websites, mail, computergebruik en internet dan gebeurt het regelmatig dat ik met mijn partner in de clinch lig. Het meest recente voorbeeld gaat over het aanmaken van een e-mailadres. Het ging om een zakelijk adres en mijn partner had daardoor de opvatting dat ze een adres moest aanmaken voor het bedrijf. Ik raadde haar aan om een persoonlijk adres te maken omdat het zakelijke al blijkt uit de domeinnaam van het e-mail adres. Ondanks verschillende voorbeelden uit andere bedrijfssituaties was het voor mijn partner niet duidelijk. Tot op vandaag. De behoefte om een mail te sturen vanuit haar eigen persoon in plaats van een onpersoonlijke afkorting in het e-mail adres maakte ineens duidelijk wat ik destijds had bedoelt.

Het voorval gaf mijn even een gevoel van gerechtigheid en ook een serie gemengde gevoelens. Mijn reacties in mijn gedachten waren onder andere: “Zie je nou! Gewoon luisteren de volgende keer en niet zo eigenwijs doen” en “Als je had geluisterd dan hadden we dit probleem nu niet gehad”. En gevoelens van balen, er is genoeg te doen en nu hebben we een probleempje erbij om op te lossen. De sterkste emotie lijkt wel gebaseerd op het feit dat ik mijn partner wil verwijten dat zij dit probleem heeft veroorzaakt. Dit wordt versterkt door frustratie omdat het niet het enige voorval is. Maar kan ik aan de andere kant van iemand verlangen alles te snappen wat ik zelf ook snap? En wellicht kan ik mij ook afvagen of ik het duidelijk genoeg heb uitgelegd, of ik duidelijk heb gemaakt wat de gevolgen zijn van het niet opvolgen van mijn advies. In dit specifieke geval kan ik mij niet precies herinneren wat ik heb gezegd. Wel weet ik nog dat ik niet snapte waarom mijn partner niet een mailaccount wilde hebben met haar eigen naam zoals gebruikelijk is als je voor iemand een e-mail account aanmaakt.

Als ik ga kijken waarom ik vaak wat geërgerd reageer op dit soort situaties dan zie ik dat mijn reacties te maken hebben met het feit dat ik geen zin heb in de consequenties die ontstaan doordat de ander(en) niet (willen) inzien wat hun keuze/beslissing tot gevolg zal hebben. Een van de oorzaken hiervan is dat ik op het moment dat het speelt onvoldoende argumenten kan aandragen om mijn standpunt duidelijk te maken. Soms zijn het ook argumenten die wat overtrokken zijn en de mogelijke consequenties niet van zo’n aard dat het er echt rekening mee gehouden moet worden.

Mijn startpunt is soms een stukje betweterigheid en ook wel superioriteit en dat bepaald de toon waarop ik mijn eventuele argumenten aandraag. Ik kan mij voorstellen dat dit tegen de haren instrijkt van diegenen die ik op dat moment iets duidelijk probeer te maken. Mij gelijk stellen aan de ander is dus een eerste stap om mijn boodschap beter over te dragen.

Daarnaast zit er ook een stukje angst. De angst om in mijn drukke rooster extra dingen te moeten gaan doen die veel tijd en energie gaan kosten en daardoor andere zaken weer opschuiven of verijdelen. Is een wat hypocriet standpunt omdat het weer grenst aan het op deze manier vinden van excuses om andere zaken niet of later uit te voeren dan afgesproken.

Het komt er dus op neer dat ik in dit soort situaties mijzelf even stop, diep adem haal en de situatie eens goed bekijk om zo op de meest effectieve manier te bepalen hoe ik uit ga leggen hoe een gegeven situatie het beste aangepakt kan worden.

Inde post van dag 50 ga ik verder in op mijn startpunten, emoties en reacties.

dag 42 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 2 – Medicijnen

SalofalkInmiddels zijn we alweer een tijdje verder en ik zie een patroon… en patronen zijn er om doorbroken te worden. Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan maar is vaak niet eens zo moeilijk.
Hier is het patroon dat ik regelmatig mijn medicijnen neem om de darmontsteking te remmen. Ik merk echter dat één van de bijwerkingen van dit medicijn is dat ik gasserig wordt en zachte ontlasting krijg. Als ik een paar dagen stop met het medicijn dan gaat de ontsteking weer opspelen en krijg ik weer last van moeheid en andere fysieke problemen.
Naast een patroon is dit ook een vicieuze cirkel. Geen medicijn betekend een ontsteking die ervoor zorgt dat ik minder energie heb, wel medicijn betekend dat ik met een aantal bijwerkingen te maken krijg. Geen van beide is een echte oplossing.
Hoe ga ik dit patroon doorbreken. Laten we de situatie eens analyseren.

  • Ten eerste wordt gesteld dat Colitis Ulcerosa een chronische aandoening is. Daar kan ik in eerste instantie weinig tegenin brengen. Het werd bij mij 25 jaar geleden gediagnosticeerd. Toch is er een periode van bijna 20 jaar waarin ik niet echt klachten had. En hier wordt het leuk: Ik kom tot de conclusie dat ik 20 jaar lang heb willen ontkennen dat ik deze aandoening had, ik heb het als het ware weten te onderdrukken al waren er, achteraf gezien, wel degelijk aantoonbare symptomen waarbij met name perioden met vermoeidheid het meest waarneembaar waren.
  • Ten tweede zijn er mijn opinies over medicijnen. Ik wil eigenlijk zonder medicijnen kunnen leven omdat ik een overtuiging heb dat medicijnen slecht zijn en niet ontwikkeld om iemand te genezen. In de loop van de tijd heb ik geleerd en moeten beamen dat medicijnen wel gebruikt kunnen worden om een situatie te stabiliseren. Sinds ik dit punt heb geaccepteerd zie ik dat het medicijn ook veel effectiever z’n werk doet.

Nu is het zaak om een stap verder te gaan. Na het vinden van een evenwicht in mijn lijf met behulp van een medicijn is het zaak dat ik onderzoek wat de oorzaken zijn van mijn aandoening. De oorzaken kunnen op allerlei vlakken liggen en misschien zal ik nooit alle onderliggende oorzaken vinden. In ieder geval kan ik beginnen alle ruis weg te halen. Dus ik ga al mijn opinies en overtuigingen die betrekking hebben tot deze aandoening uitwerken en opruimen.
In de volgende blogs zal ik deze stuk voor stuk in kaart brengen om zo verbanden met alle mogelijke dimensies bloot te leggen en weg te nemen.

Dag 40 van 2555: Opinies

autobandenEen paar maanden terug heb ik nieuwe banden laten monteren om te voorkomen dat ik de zomer zou doorrijden met winterbanden. Al maken we niet veel km is het in mijn optiek zonde om dat te doen met winterbanden die van zachter rubber zijn gemaakt als all-seaon/zomerbanden en daardoor relatief sneller slijten. Na een discussie hierover met mijn partner zou ik tot de conclusie kunnen komen dat mijn argumentatie op een opinie berust. Haar beredenering was simpel. Het geld voor die nieuwe banden hadden we kunnen investeren in ons klushuis. In haar optiek waren de banden maar weinig versleten en hadden we er best de zomer mee door kunnen rijden. Daarnaast heb je met het Nederlandse klimaat genoeg aan all-season, zeker onder een auto met permanente vierwiel aandrijving. Hiermee had mijn partner absoluut een punt, maar op het moment van aanschaf van de banden wisten we nog niet of we nog een reis naar bijvoorbeeld Italië zouden maken. In de zomerse hitte zou dat een aardige slijtageslag geweest zijn voor die banden. Enfin, argumenten genoeg aan beide kanten en uiteindelijk gaat het niet om wie er gelijk heeft maar het stellen van de juiste prioriteiten. Of er in dit proces opinies in het spel waren kan ik zo snel niet zeggen.

Anderhalve maand na de montage van de nieuwe banden stelde ik vast dat het stuur trilde bij een bepaalde snelheid. Ik had ook trillingen ervaren met de winterbanden maar wist dat deze banden die opnieuw gemaakt zijn over een gebruikte bandenkarkas niet heel precies zijn gemaakt. Dus ging ik terug naar de garage om de vermoedelijke boosdoeners opnieuw uit te laten balanceren. Er werden geen afwijkingen gevonden maar ik was er van overtuigd dat hiermee het probleem was opgelost. Dit duurde niet lang. Op een stuk snelweg voelde ik weer mijn stuur trillen. Naar aanleiding daarvan ben ik goed gaan opletten en merkte dat ook op zeer lage snelheden, in een parkeergarage bijvoorbeeld de auto lichtjes hobbelde. Ik dacht aan een onregelmatige band, dat had ik tenslotte ook toegeschreven aan de winterbanden. Wat niet in mij opkwam dat het heel toevallig aan dezelfde kant was. Dus weer naar de garage om het probleem voor te leggen. Zij besloten om de banden maar weer uit te balanceren om zo dat punt uit te kunnen sluiten. Tenslotte vroeg de garage of ze een stukje mochten rijden om het probleem zelf te ervaren.

Na de eerste keer dat ik het trillen vaststelde schoot er door mijn hoofd dat het geen best werk was geweest wat de garage had afgeleverd. Toen het probleem na de tweede keer nog niet was verholpen vond ik de garage rechtuit incompetent, zeker omdat de baas had geopperd dat het wellicht aan de schokbrekers kon liggen. Ik heb allerlei gedachten gehad zoals het bij een andere garage laten uitbalanceren en hen de rekening sturen als bleek dat ze het werk niet goed hadden gedaan.

Gelukkig besloot ik niet toe te geven aan deze geestkronkels en legde het probleem nogmaals voor aan een verder zeer behulpzame garage. De uiteindelijke conclusie is dat er waarschijnlijk een iets kromme aandrijfas is waardoor een wiel iets slingert, voelbaar op zeer lage snelheden en op de snelweg boven de 110 Km/h. Dat sluit aan op de beschadigde aandrijfashoes die bij de laatste keuring vervangen moest worden. Wellicht heeft het wiel ooit een harde klap gehad en is de as lichtjes verbogen.

Conclusie is dat mijn geest/gedachten al een loopje met mij namen op basis van aannames en niet van feiten. Uit dit voorval heb ik weer geleerd dat je nooit zomaar conclusies kan trekken maar eerst alle mogelijke factoren in beschouwing nemen. Het resultaat is meestal anders dan je gedachtenspinsels je hadden doen geloven. De geest is snel in het leggen van verbanden die gebaseerd zijn op het voeden van emoties zodat we daar energie uit kunnen trekken. Energie waar je uiteindelijk niet aan hebt dan alleen maar het jojo effect tussen allerlei emoties van onrechtvaardigheid, je gram halen, je gelijk krijgen, je afgezet voelen, etc.

Luister dus niet naar je gedachtes maar handel in het moment, beoordeel de situatie met de middelen die je op dat moment tot je beschikking hebt en neem dan de juiste beslissing waar je ook volledig achter kan staan in volle verantwoordelijkheid. De heren van de garage heb ik na de laatste keer hartelijk bedankt voor hun behulpzaamheid.

39 van 2555 – Auto of openbaar vervoer? (vervolg)

AutokostenIn mijn vorige blog heb ik geschreven over het proces achter een keuze die ik gemaakt heb waarbij ik op basis van ‘dimensies’ zelfvergeving heb uitgewerkt. De volgende stap is om op basis van die zelfvergevingen de daarbij behorende realisaties vast te leggen en daaraan verbintenissen te koppelen die ervoor zorgen dat ik die punten die ik heb gerealiseerd daadwerkelijk onderkend worden en uit de weg worden geruimd.

Angst dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik angsten aan het verzamelen ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze angsten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te kunnen stellen of het om gegronde angsten gaat.
Ik stop met het verzamelen van angsten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop de angsten zijn gebaseerd om zo de oorzaak van de angsten te achterhalen en te doorgronden waarmee ik tegelijkertijd diezelfde angsten kan omzetten in een waarneming van de werkelijke feiten waarover ik in het moment mijn verantwoordelijkheid neem.

Gedachten dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik beelden en gedachten aan het vormen ben over allerhande situaties die ik niet goed kan inschatten, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze beelden en gedachten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te stellen of het om fantasieën of functionele projectie om mij voor te bereiden op volgende te nemen stappen.
Ik stop met het vormen van beelden en gedachten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop ik die beelden en gedachten baseer om deze te kunnen stoppen en ruimte te maken voor een praktische waarneming van de werkelijke situatie en zonodig een functionele en feitelijke projectie ter voorbereiding op de te nemen stappen.

Verbeeldingsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn verbeelding al allerlei scenario’s aan het beleven ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze virtuele beleving stop te zetten waarbij ik vaststel dat wat ik in de geest beleef niet hetzelfde is/kan zijn als de werkelijke wereld.
Ik stop met het mijzelf te projecteren in allerlei scenario’s en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het in de geest beleven van allerlei scenario’s deze te toetsen aan het hier en nu om zo vast te stellen dat deze belevenissen niet overeenkomen met de werkelijkheid en zodoende deze activiteit te stoppen om zo ruimte te maken voor rust en stabiliteit in de geest.

Back chat dimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn gedachten commentaar/kritiek op organisaties/instanties heb die een rol spelen in het proces wat ik moet doorlopen om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze commentaren/kritiek gebaseerd is op feiten of op gevoelens en emoties.
Ik stop met het genereren van commentaren/kritiek op basis van emoties en gevoelens en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van commentaren/kritiek op organisaties/instanties die ik nodig heb om bepaalde processen te doorlopen of om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen deze commentaren/kritiek te analyseren om vast te stellen of zij op werkelijke feiten zijn gebaseerd.

Reactiedimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik reacties heb op zaken waar ik tegenop zie dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de reacties te stoppen door na te gaan of de reacties zijn gebaseerd op gevoelens en emoties of op feiten in het moment.
Ik stop met het hebben van reacties en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van reacties meteen te achterhalen waar deze reacties op gebaseerd zijn om zo de reactie te stoppen en mijzelf te focussen op dat wat op dat moment de juiste actie is in het belang van het proces waar ik in zit/mee bezig ben.

Fysiek gedragsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik mijzelf zwaar en lusteloos voel worden als reactie op het niet willen doorlopen van noodzakelijke stappen en procedures om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de gevoelens van lusteloosheid te stoppen om zo de weg vrij te maken om de nodige stappen effectief te kunnen doorlopen.
Ik stop met deze gevoelens van lusteloosheid en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van lusteloosheid meteen te achterhalen wat hiervan de oorzaak is en deze te stoppen en mijzelf effectief te focussen op het effectief nemen van de benodigde stappen naar het beoogde doel/resultaat.

32 van 2555 – Terug naar de bron – Wat nu weer!

Energy-is-never-realVrijdag avond open ik mijn mailprogramma en tussen de ongelezen berichten zie ik de naam van het administratiekantoor staan die onze huurzaken afhandelt. Omdat er rond de huur allerlei zaken spelen had ik bij het zien van de mail al een reactie. Bij het lezen van de mail ging mijn hart sneller kloppen en kreeg ik een mengeling van reacties en emoties. Dit kwam omdat ik aan de naam van het administratiekantoor een opinie heb gekoppeld. Die opinie is weer gebaseerd op een verhaal van de huurbaas. Het zien van die naam zorgt ervoor dat mijn geest koppelingen gaat leggen met beelden  en verhalen die ik heb opgeslagen. Ik kon dan ook niet objectief de inhoud van het bericht lezen. Ik las het bericht dan ook snel en werd alleen maar onrustiger.

In eerste instantie had ik alleen maar het kopje gelezen. Dat was al voldoende om alle reacties teweeg te brengen. Ik las het kopje net voordat ik iets anders ging doen en het lukte mij in eerste instantie slecht met moeite om mijn aandacht erbij te houden omdat mijn geest steeds weer terugging naar die reacties waar heel duidelijk ook energie mee gemoeid was. Ik haalde als het ware energie uit de reacties die ik had op het lezen van die paar woorden in de context die ik zelf had gemaakt door een lading te verbinden aan de naam van het administratiekantoor.

Om welke reacties ging het eigenlijk? Het was een mengeling van verbazing, boosheid, verontwaardiging, angst om iets stoms gedaan te hebben en niet als laatste de angst iets gedaan te hebben of iets te moeten gaan lezen wat mij geld zou gaan kosten. Na een uur was ik klaar met mijn andere activiteit en een stuk rustiger. Het rustig worden had wel enige moeite gekost, maar met gecontroleerde ademhaling is het toch gelukt. Ik had mijzelf teruggebracht in het hier en nu en kon vanuit dat punt de mail eens goed gaan lezen.

Ik besloot gelijk een reactie te schrijven op het bericht. Na een paar paragrafen geschreven te hebben las ik het resultaat voor aan mijn partner. Zij koppelde een aantal dingen terug waaruit onder andere bleek dat ik de andere partij bezig was zaken te verwijten en erger nog, ik had de verwijten twee keer in een andere formulering opgeschreven. Ik was dus bezig mijn verontwaardiging te uiten in plaats van een zakelijke reactie te schrijven. Ik floepte er ook nog eens uit dat ik vond dat mijn reactie in goede juridische taal was geschreven, alsof ik hiermee het administratiekantoor wilde afbluffen door duidelijk te maken dat ze met mij niet moesten sollen.

Het kostte mij dan ook enige moeite om mijn verhaal zo te schrijven dat het een duidelijk antwoord werd op de gestelde vragen met daarin omschreven wat voor beide partijen de gevolgen waren van de beschreven en gestelde punten. Het proces van het onderkennen van mijn reacties op de zender van het bericht en de inhoud en vervolgens het terugbrengen van het geheel tot de essentie om daar een eenduidig en helder antwoord op te formuleren was niet eenvoudig, zeker omdat ik mijn reacties, gevoelens en emoties niet wilde onderdrukken maar gelijk wilde onderkennen om te voorkomen dat ze in een volgende situatie weer op dezelfde manier een rol gaan spelen.

Het resultaat was een reactie waarin ik duidelijk maakte wat de situatie was, wat de gevolgen waren geweest van eerdere acties van zowel de kant van het administratiekantoor en ikzelf als huurder, wat de huidige situatie was en wat de volgende acties en consequenties waren voor beide partijen. En dit alles zonder verwijten, zonder een ander aan te wijzen als schuldige of van nalatigheid te beschuldigen waardoor ook voor de andere partij geen wedloop ontstaat voor wie er gelijk heeft en wat er te verwijten valt bij de ander. De hierop volgende eventuele discussies gaan over feitelijke zaken waarin beide partijen kunnen handelen naar aanleiding van wat er daadwerkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotioneel te reageren op een bericht doordat mijn geest een koppeling maakte tussen een opinie en een aantal woorden die razend snel werden omgezet in allerlei mogelijke speculaties, aannames en gedachten spinsels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van de naam van de afzender al een bepaalde reactie te hebben van “wat nu weer!”,  “vast weer gezeur”, “oh, de partij die de door ons betaalde huur niet netjes doorbetaald aan de eigenaar van het huis”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van het onderwerp van de mail de reactie te hebben van “wat willen ze van me” zonder het bericht gelezen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het lezen van enkele regels zodanig in de stress te schieten dat ik minstens een kwartier nodig had om mij volledig te kunnen concentreren op een andere activiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bericht in eerste instantie vluchtig te hebben gelezen op zoek naar steekwoorden die als het ware mijn reactie/beeld/opinie moesten bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties toe te laten zonder eerst goed te hebben uitgezocht waar het bericht over ging en wat voor mij de mogelijke consequenties zouden zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn eerste geschreven reactie met verwijten te komen om zo mijn gelijk te halen voor de acties die ik in die context al had genomen, alsof ik niet kon staan voor de beslissingen die ik in een eerder stadium had genomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij het veranderen van mijn verwijtende zinnen naar zinnen die feiten weergaven omdat ik daarmee het gevoel had niet meer mijn gram te kunnen halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie te voelen bij de opmerkingen van mijn partner over wat ik had geschreven omdat ik et gevoel kreeg dat ik niet goed bezig was en mijn werk voor niets was geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het ontvangen van berichten, of het nou een brief is, een mailbericht of een telefoontje al bij voorbaat reacties te hebben en mijn geest toelaat om razendsnel relaties te leggen tussen allerlei woorden en beelden die op dat moment voorhanden zijn om zo doomscenario’s uit te werken die niets te maken hebben met de werkelijkheid en mij zo afleiden van hetgeen wat in dat moment gebeurt en mij te mogelijkheid ontneemt om in het hier en nu, op basis van wat er op dat moment is de beste actie te nemen in het belang van iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het ontvangen van berichten de geest te stoppen. Ik haal adem en neem het bericht tot mij. Pas dan bepaal ik met wat ik in het moment kan overzien, in zelf-oprechtheid, wat mijn (re-) acties zullen zijn.