Dag 63 – Monetaire frustraties

venting1-547x300

Op een dag gaf mijn partner aan dat het voor haar opstartend bedrijf noodzakelijk is om een mobiele printer aan te schaffen. Ik had zojuist een transactie afgerond waarbij je voor je oude computer nog een klein bedrag kan terugkrijgen en mijn partner zei daarop dat we dat geld mooi konden gebruiken om een gedeelte van de aanschaf van de printer mee te bekostigen. Ik reageerde daarop met frustratie omdat ik al een andere bestemming voor dat geld had, uitstapjes met het gezin.

Mijn motivatie hiervoor is dat we dit jaar het vakantiegeld in de zaak hebben gestopt en er daarmee geen geld is voor vermaak anders dan wat er eventueel aan het eind van de maand overblijft, en aangezien dat meestal niets is leek het mij wel zo aardig om via de verkoop van goederen die we niet nodig hebben iets extra’s binnen te halen. Het gaat om kleine bedragen waarmee je kleine dingen kunt doen.

De suggestie om deze kleine bedragen te gebruiken voor het bekostigen van zakelijke uitgaven schoot mij in het verkeerde keelgat. Om de financiën op orde te krijgen probeer ik juist te gaan werken met het reserveren van bedragen en het maken van begrotingen. In de afgelopen jaren heb ik steeds moeten schuiven met geld en tijdelijk uit potjes moten pakken om toch rond te komen. Als daarbij (te) laat betaalde rekeningen komen dan wordt het erg lastig om alles bij te houden en later weer op orde te krijgen.

Nu dat we net mooi rond komen is het voor mij belangrijk dit evenwicht te bewaren en het geeft mij onrust als er verstorende factoren zijn die het overzicht en de methodiek verstoren. De conclusie die ik uit dit voorval trek is dat geld gerelateerde zaken al snel frustratie opleveren, en die frustraties zijn het gevolg van het hebben van bepaalde gevoelens en emoties die door geld gerelateerde zaken worden getriggerd.

Hieronder zal ik aan de hand van zelfvergevingen de verschillende punten uitwerken die ik als oorzaak zie voor mijn frustraties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van frustratie toe te staan als mijn partner opmerkingen of voorstellen doet over geldzaken die niet in mijn verwachtingspatroon liggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefrustreerd raken indien zaken buiten mijn verwachtingspatroon gebeuren, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van het onder controle hebben van bepaalde zaken het tegenovergestelde bereik. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn verwachtingen zo te managen dat ik stabiel in het punt ben en niet door externe factoren van mijn a propos raak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens onderdrukte angst in de vorm van frustratie te uiten als er maar ook een suggestie ontstaat van het bedreigen of ondermijnen van mijn geldbeheer.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van angst, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit angst handel en daarmee het tegenovergestelde bewerkstellig dan het beoogde resultaat. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn angsten te onderdrukken waardoor ik geloof dat ik toch alles onder controle heb, maar mijn angsten onderken en uitzoek om deze als dusdanig een plek te geven of weg te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet open te staan voor suggesties over geldbeheer en deze niet objectief te bekijken en dan een onderbouwde terugkoppeling te geven over het nut of de haalbaarheid van de gesuggereerde oplossing.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het afwijzen van suggesties, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een punt van onzekerheid mijzelf afsluit van suggesties. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onzekerheden te onderkennen en uit te zoeken, waardoor ik open kan staan voor suggesties en deze afhandel op hun waarde in het gegeven moment.

Dag 49 – Oh nee! Mijn telefoon ligt nog in het pashokje!!!

pashokje-1Vanmiddag waren mijn partner en ik naar de stad gegaan om voor mij een nieuw pak uit te zoeken. In de paskamer begon ik broeken en jasjes te passen tot ik de juiste maat had gevonden. Intussen liep mijn partner heen en weer naar de rekken om het kledingstuk in een net grotere of kleinere maat te pakken.

Terwijl ik even stond te wachten op een grotere maat broek besloot ik om een paar foto’s te maken van mijn nieuwe outfit. Het viel niet mee om mijzelf vast te leggen zonder een zeer angstige blik in mijn ogen. Ik blijk dat vaker te doen maar heb er zelf geen erg in.

Eindelijk paste broek en jasje goed. Ik pakte de spullen bij elkaar en vervolgens gingen we nog even naar een geschikt overhemd en stropdas kijken. Daarna alles afgerekend en pas toen ik de winkel uitliep en in mijn zakken voelde naar het strookje van de fietsenstalling stelde ik vast dat mijn telefoon niet in mijn broekzak zat.

Ik wist gelijk wat er aan de hand was, ik had bij het pakken van de spullen na het aandoen van mijn gewone kloffie mijn telefoon gewoon op het plankje in het pashokje laten liggen. Terwijl mijn partner alvast naar de fietsenstalling ging haastte ik mij terug de winkel in om in het pashokje te kijken waar ik ongeveer een kwartier eerder nog had gestaan. In eerste instantie hield ik mij nog niet echt bezig met de mogelijkheid dat mijn telefoon er niet meer zou liggen, eerst kijken dan verder handelen.

Het plankje in het pashokje was leeg! Telefoon weg! Ik wendde mij tot de kassa dame waar ik kort daarvoor had afgerekend en legde uit dat ik mijn telefoon in een hokje had laten liggen en dat nu, een kwartier later, deze er niet meer lag en vroeg of iemand het toestel bij de kassa had afgegeven. Dat was niet het geval. Een mevrouw die daar stond bood aan om met haar telefoon even naar mijn telefoon te bellen om zo te horen of hij ergens lag. Helaas bleek ze haar telefoon thuis gelaten te hebben. Het was echter een goed idee om naar mijn eigen toestel te bellen, maar om dat te doen moest ik naar de klantenservice, één etage hoger.

Zo gezegd, zo gedaan. Na even wachten in de rij legde ik ook hier mijn situatie uit en mocht toen de telefoon gebruiken om naar mijn eigen nummer te bellen. Terwijl ik dat deed herinnerde ik mij ineens dat ik mijn toestel op stil had gezet tijdens het maken van foto’s in het kleedhokje. Het toestel zou dus alleen maar trillen. Daarnaast was ik ook niet meer bij de kleedhokjes om iets te kunnen horen. Ik stelde voor om mijn gegevens achter te laten bij de klantenservice en ging vervolgens weer terug naar de pashokjes om nog een laatste keer te checken of mijn telefoon niet was teruggebracht. Dat was niet het geval dus ging ik maar richting de uitgang en de fietsenstalling waar mijn partner inmiddels al een tijdje stond te wachten.

Bij de uitgang sprak ik nog een bewaker aan om te vragen wat zij normaal doen als er een verloren voorwerp wordt gebracht. Ik kreeg te horen dat alles naar de klantenservice wordt gebracht. Mooi, ik had dus de juiste stappen gelopen om in het geval dat er een eerlijke vinder zou zijn men zou weten hoe mij te bereiken.

Pas toen ik mijn partner bij ging praten over wat ik had gedaan begon ik de gevolgen van een verloren en misschien gestolen toestel verder op een rijtje te zetten. Ondanks ik heel systematisch de verder te nemen maatregelen aan het uitwerken was merkte ik dat ik diep van binnen toch een beetje, heel lichtjes, een gevoel van onrust kreeg. Het beïnvloedde, voor zover ik kon vaststellen, niet mijn handelen en denken.

Terwijl wij naar huis fietsten kreeg ik toch een beetje haast toen we al pratend vaststelden dat er de mogelijkheid bestond dat iemand met mijn telefoon zou gaan bellen, misschien wel met dure buitenlandse nummers. Ik beredeneerde wel dat om dit te kunnen doen een eventuele dief eerst de unlock figuur moet raden om het toestel te ontgrendelen, pas dan zou er gebeld kunnen worden. Ook het opnieuw starten van het toestel of de sim in een ander toestel stoppen zou niet veel geholpen hebben zonder de pincode van de Simkaart.

Toch kreeg ik de kriebels en besloot ik om zo snel mogelijk de Sim te blokkeren. Via een dienst van een antivirus software dat op mijn telefoon draait probeerde ik uit te vinden waar het toestel zich op dat moment bevond en toen dat niet lukte deed ik een poging om het toestel op afstand te wissen. Een van de gevolgen van het kraken van de beveiliging had kunnen zijn dat de persoon met mijn toestel toegang zou hebben tot mijn mail en een aantal social media diensten. Daarvan het ik uit voorzorg de wachtwoorden van aangepast.

Rond vijf uur gaat de vaste telefoon. De winkel aan de lijn die mijn goed nieuws kon brengen, mijn telefoon was terecht! Gevonden en teruggebracht door een personeelslid. Dat was mooi zeg! Wel jammer dat ik mijn Simkaart al had laten blokkeren waardoor ik tot volgende week moet wachten op een nieuwe werkende Simkaart.

Uiteindelijk waren de gevolgen van het niet altijd bewust zijn van mijn eigen doen en laten waardoor ik na het terug omkleden in mijn eigen kleding de telefoon niet terug in mijn broekzak had gestopt nog goed te overzien. Ik heb in ieder geval gezien en geleerd dat ik ook of juist vooral in niet alledaagse situaties altijd bewust moet blijven van alle handelingen die je doet. Je kunt nu zeggen van dat dit iedereen kan overkomen, maar het hoeft niet . Als ik in het pashokje drie tellen meer de tijd had genomen om even te checken of ik alles had was dit niet gebeurt. Aan de andere kant is het ook weer mooi dat het is gebeurt omdat het mij een mooie gelegenheid geeft om eens naar het hele proces te kijken van wat er zich in de geest afspeelt om zo mijzelf beter te leren kennen en in een ander moment effectiever te kunnen zijn en zo geen onnodige en eventueel financiële gevolgen te hebben van een gedane of gelaten handeling.

In een mijn volgende blogs zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie.

Dag 44 – De achtbaan van het leven

riding-a-roller-coasterGrappig, in het Engels vind ik “rollercoaster” veel heftiger klinken dan achtbaan. Er zit meer beweging in het woord. Vandaag gaat mijn verhaal over de afgelopen periode in mijn leven. Ik heb naar aanleiding van recente gebeurtenissen de behoefte om alles wat er gebeurt is op een rijtje te zetten. Dat is inherent aan het proces wat ik aan het lopen ben waarbij ik bij alles wat ik denk, zeg en doe steeds weer naar mijzelf kijk om vast te stellen wat mijn startpunt is geweest. Een extra aanleiding om eens terug te willen kijken is dat om een een of andere reden het lijkt of wij als gezin en ik als persoon steeds met situaties te maken hebben waarbij je zou kunnen zeggen dat het met pech te maken heeft.

Als je naar die specifieke gebeurtenissen kijkt vanuit een oogpunt van ‘waarom overkomt het mij nou?’ dan zet ik mijzelf in een slachtoffer rol. Dat neemt niet weg dat als ik mijn verhaal doe aan anderen ze moeten beamen dat het echt niet meezit. Maar wat zit er niet mee? Goed bekeken is alles wat ik nu beleef en meemaak een gevolg van acties uit het verleden. Dat zou mij een wijze les moeten leren. Ik ben daarom ook een stuk voorzichtiger en accurater geworden in mijn handelingen omdat ik heb geleerd dat kleine dingen grote gevolgen kunnen hebben. Daarnaast lijkt het erop dat alles steeds sneller gaat, dat de gevolgen van acties niet lang meer op zich laten wachten. Dat heeft zijn voordeel, je weet al snel waar je aan toe bent.

Een van de dingen die ik mijzelf zag doen was dat ik gebruik maak van een ‘vervelende’ situatie om te rechtvaardigen dat ik iets anders, een handeling, een activiteit, een taak die ik mij had voorgenomen te doen, niet uit te voeren. Zo zag ik mij een bijna apathische houding aannemen ten aanzien van het dagelijkse leven. Ik merkte dat ik emotioneel werd, moeite had om mijn gedachten op een rijtje te zetten, te focussen. Ik merkte ook dat ik dat niet altijd even erg had, het was selectief. Ik had er wel last van maar niet zo erg als ik mijzelf wilde doen geloven.

Omdat er van mijn privé planning niets terecht kwam maar van mijn werkplanning wel moet ik tot de conclusie komen dat ik wel mijn doelen kan bereiken voor mijn baas (gedreven door de noodzaak geld te verdienen) maar minder goed ben in het nakomen van mijn doelstellingen als er geen geld noodzaak achter zit. Het verdienen van geld is zeker belangrijk, helemaal als ik kijk naar wat de oorzaak nummer 1 is van onze dagelijkse uitdagingen. Maar het niet nakomen van mijn persoonlijke doelstellingen die alles te maken hebben met mijn persoonlijke ontwikkeling die weer onlosmakelijk verbonden is met de ontwikkeling van de mensen waarmee ik omga dan zie ik dat ik een groot stuk verantwoordelijkheid niet heb opgepakt.

Het is niet de eerste keer, maar we gaan het weer doen met behulp van het feit dat ik het niet alleen doe maar met een hele groep waarvan iedereen, op zijn eigen manier, met dezelfde uitdagingen te maken heeft. Een groep van mensen die hun persoonlijke ervaringen met elkaar delen, zonder vooroordeel en zonder superioriteit of inferioriteit, vanuit het standpunt dat we allemaal gelijk zijn. Dat maakt het mogelijk dat we van elkaar kunnen leren, we leren bepaalde situaties, emoties, gedachten te herkennen en zien hoe anderen hiermee zijn omgegaan zodat we dat zelf ook kunnen gaan toepassen.

Concreet houdt dit in dat vanaf vandaag met mijzelf een verbintenis aanga waarin ik stel dat ik elke dag, in elk moment en in zelf eerlijkheid mij zal afvragen welke activiteit ik zal uitvoeren in het belang van een ieder en daarmee mijzelf daarbij rekening houdend met de door mijzelf en de groep gestelde activiteiten. Nog concreter houdt het in dat ik van elke minuut die ik leef verantwoording zal afleggen naar mijzelf over hoe ik van adem tot adem mijn tijd indeel. Ik zal dit doen in zelfeerlijkheid waardoor het afleggen van verantwoording niet als een straf of een last zal voelen maar als een natuurlijk proces dat open en rechtstreeks is zonder valse gedachten, back chats, emoties, manipulaties, etc.

Dit is niet iets wat iemand van de ene dag op de andere kan. Er komt heel wat bij kijken om te leren naar jezelf te kijken. Een effectieve manier dit te leren zodat je als individu jezelf stabiliseert en leert hoe je verantwoordelijkheden kunt aangaan zonder concessies of afleidingen door gedachten, emoties, angsten is het volgen van de cursus DIP lite of DIP pro. Met behulp van eersteklas lesmateriaal, uitstekende oefeningen en een doeltreffende begeleiding van mensen die al verder zijn in hetzelfde proces van zelfontwikkeling kan je jezelf terugvinden en een actieve rol gaan spelen in het werken aan een betere wereld in alle opzichten.

In mijn volgende blog zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie. Zelfvergeving en daarop zelfcorrectie zijn een uitermate doeltreffend middel om trends te stoppen, de zogeheten cirkeltjes waar we als mens zo goed in zijn om in te blijven hangen.

Dag 43 – Giro 555

giro-555-den-haagSinds de tornado op de Filipijnen volg ik met regelmaat de nieuwsitems over deze ramp die mij onvermijdelijk worden voorgeschoteld als ik via de gebruikelijke kanalen door de nieuwsberichten heen loop. Toen ik hoorde dat Giro 555 werd geopend om geld in te zamelen voor de slachtoffers inclusief een landelijke TV aktie nam ik mij voor om eens goed te volgen wat dit voor een gevolgen zou hebben onder de mensen.

Het valt mij op dat er kritische geluiden zijn en er vragen gesteld worden over het feit dat het ingezamelde geld wel terecht komt waar gezegd wordt dat het terecht zou moeten komen. Desondanks is er inmiddels al ruim 13 miljoen ingezameld. Dat verhalen uit het verleden niet leiden tot het niet doneren is wellicht goed voor dat gedeelte wat uiteindelijk bij de hulpbehoevenden terecht komt. Het feit dat er veel aan de strijkstok blijft kleven is blijkbaar geaccepteerd bij gebrek aan alternatieven.

De keus om te geven wordt misschien of wellicht bespoedigd door het gevoel dat we hiermee een gevoel van schuld afkopen, het schuldgevoel veroorzaakt door het feit dat we het hier nu beter hebben dan de slachtoffers van de ramp. Maar is dat wel de juiste drijfveer? Ja, want het levert geld op. Nee, want door op deze manier geld te geven kopen we een stukje verantwoordelijkheid af waardoor we met een schoon geweten gewoon verder kunnen met ons dagelijkse leven alsof er niets aan de hand is. Af en toe zeggen hoe verschrikkelijk we het vinden voor die mensen om daarna terug te gaan naar de orde van de dag. Dit schuldgevoel is bekend bij de inzamelende organisaties en niet voor niets worden allerlei acties op touw gezet door de media waar we de hele dag door worden blootgesteld aan de beelden uit het rampgebied. Dit werkt erg goed en levert een hoop geld op.

Wat ook opvalt is dat dit soort ‘gelegenheden’ misbruikt worden om propaganda te maken voor eigen belang. Kijk naar de politici en BN-ers die maar al te graag een dag meedraaien in het telefoonteam van Giro 555. Kijk maar naar bedrijven die officieel cheques ter waarde van x euro met veel poespas komen brengen om vooral goed in de picture te komen. Je kunt het bedrag ook gewoon overmaken toch? Elke ramp is een uitgelezen moment voor een grote groep organisaties, instellingen en bedrijven om in de handen te wrijven; profit! Over de ruggen van de slachtoffers en betaald door de zich schuldig voelende burger, mooier kan je het niet krijgen.

Hiermee zeg ik niet dat je moet stoppen met je dagelijkse leven, integendeel. Het is belangrijk dat wij en eigenlijk iedereen buiten de rampgebieden in de wereld een zo stabiel mogelijke situatie hebben zodat we in staat zijn om diegene die het minder goed hebben te helpen. Dat helpen zou echter verder moeten gaan dan alleen geld te geven. Dat is te gemakkelijk. Los van het feit dat de verwoestende kracht erg groot was bij deze orkaan blijft het feit dat het een gebied is waar minder welvaart bestaat waardoor er relatief meer schade is dan in situaties waar de infrastructuur beter bestand is gemaakt voor dit soort situaties. Met infrastructuur bedoel ik niet alleen betere huizen en gebouwen maar ook wegen, communicatie, schuilplaatsen, coördinatie waardoor er beter geëvacueerd had kunnen worden.

Een andere vraag is waarom wij als burgers bij moeten dragen aan rampen van dergelijke omvang. Eigenlijk zou de overheid dit moeten en kunnen oppakken zonder de hulp van de burger. Dat de burger moet inspringen geeft aan dat de overheid haar zaken niet op orde heeft, ook niet als het gaat om de manier te reguleren waarop de welvaart is verdeelt onder de burgers. De verschillen worden steeds groter tussen arm en rijk, ook in ons eigen land. Steeds meer mensen hebben moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Dit weten we allemaal, maar we leven die wetenschap niet. Dit wordt maar eens bevestigd door het verhaal van mijn zoon over een leraar die zegt dat iedereen verplicht een euro moet doneren aan de slachtoffers. Het zou mooi zijn als je het zo kan stellen maar dan moeten we eerst een betere gelijkheid bewerkstelligen. En daar laten we het met z’n allen afweten, zolang ik het maar goed heb, dan is het allemaal goed en zijn de problemen om mij heen op veilige afstand. Met het verhaal over die leraar vroeg ik mij gelijk af of hij of zij hetzelfde had gezegd als je persoonlijk hebt ervaren wat het is om geen geld te hebben, bankrekening leeg, portemonnee leeg, en toch verder moeten gaan met je leven.

We kunnen ons inzetten voor de mens in nood, daar is niets mis mee. Maar we zouden dat niet alleen in dit soort situaties moeten doen, als de media daar aandacht aan besteden. Dat wordt gedaan omdat er veel geld te verdienen valt aan rampen, daar moeten we ons bewust van worden. Waar de media weinig of geen aandacht aan besteden is de medeburger in nood die in onze stad of zelfs in onze straat woont. Daar valt niets aan te verdienen. Daarnaast is onze maatschappij zo gemaakt dat we ons als burger schamen als we in de problemen zijn, met name financiële problemen. De gevolgen kunnen echter rampzalig zijn en slopend waardoor een steeds groter groeiende groep medeburgers door dagelijkse stress wordt opgevreten en uiteindelijk een steeds grotere belasting gaat vormen voor onze al zo getergde gezondheidszorg.

Ik zie gelukkig ook dat er een groeiende groep mensen is die steeds meer inziet dat er iets niet kopt in hoe onze maatschappij nu werkt. Er ontstaan allerlei initiatieven die oplossingen aandragen om voor iedere burger een solide en zekere basis te geven in de vorm van een gegarandeerd inkomen. De BIP initiatieven zijn hier een voorbeeld van. Als we als maatschappij in staat zijn om evenwicht en stabiliteit te garanderen voor alle mensen dan kunnen we vanuit die stabiele positie veel beter en efficiënter anderen gaan helpen die nog niet in die stabiliteit leven. Als het aan mij ligt wordt het tijd om te stoppen met het afkopen van schuld en daarmee afschuiven van verantwoordelijkheden. We moeten ons bewust gaan worden van onze rol in de maatschappij en op de planeet en leren om in onze acties en beslissingen, hoe klein dan ook, altijd het belang van het geheel in acht te nemen omdat we daarmee niet alleen de anderen dienen maar ook onszelf omdat we deel zijn van het geheel.

Dag 40 van 2555: Opinies

autobandenEen paar maanden terug heb ik nieuwe banden laten monteren om te voorkomen dat ik de zomer zou doorrijden met winterbanden. Al maken we niet veel km is het in mijn optiek zonde om dat te doen met winterbanden die van zachter rubber zijn gemaakt als all-seaon/zomerbanden en daardoor relatief sneller slijten. Na een discussie hierover met mijn partner zou ik tot de conclusie kunnen komen dat mijn argumentatie op een opinie berust. Haar beredenering was simpel. Het geld voor die nieuwe banden hadden we kunnen investeren in ons klushuis. In haar optiek waren de banden maar weinig versleten en hadden we er best de zomer mee door kunnen rijden. Daarnaast heb je met het Nederlandse klimaat genoeg aan all-season, zeker onder een auto met permanente vierwiel aandrijving. Hiermee had mijn partner absoluut een punt, maar op het moment van aanschaf van de banden wisten we nog niet of we nog een reis naar bijvoorbeeld Italië zouden maken. In de zomerse hitte zou dat een aardige slijtageslag geweest zijn voor die banden. Enfin, argumenten genoeg aan beide kanten en uiteindelijk gaat het niet om wie er gelijk heeft maar het stellen van de juiste prioriteiten. Of er in dit proces opinies in het spel waren kan ik zo snel niet zeggen.

Anderhalve maand na de montage van de nieuwe banden stelde ik vast dat het stuur trilde bij een bepaalde snelheid. Ik had ook trillingen ervaren met de winterbanden maar wist dat deze banden die opnieuw gemaakt zijn over een gebruikte bandenkarkas niet heel precies zijn gemaakt. Dus ging ik terug naar de garage om de vermoedelijke boosdoeners opnieuw uit te laten balanceren. Er werden geen afwijkingen gevonden maar ik was er van overtuigd dat hiermee het probleem was opgelost. Dit duurde niet lang. Op een stuk snelweg voelde ik weer mijn stuur trillen. Naar aanleiding daarvan ben ik goed gaan opletten en merkte dat ook op zeer lage snelheden, in een parkeergarage bijvoorbeeld de auto lichtjes hobbelde. Ik dacht aan een onregelmatige band, dat had ik tenslotte ook toegeschreven aan de winterbanden. Wat niet in mij opkwam dat het heel toevallig aan dezelfde kant was. Dus weer naar de garage om het probleem voor te leggen. Zij besloten om de banden maar weer uit te balanceren om zo dat punt uit te kunnen sluiten. Tenslotte vroeg de garage of ze een stukje mochten rijden om het probleem zelf te ervaren.

Na de eerste keer dat ik het trillen vaststelde schoot er door mijn hoofd dat het geen best werk was geweest wat de garage had afgeleverd. Toen het probleem na de tweede keer nog niet was verholpen vond ik de garage rechtuit incompetent, zeker omdat de baas had geopperd dat het wellicht aan de schokbrekers kon liggen. Ik heb allerlei gedachten gehad zoals het bij een andere garage laten uitbalanceren en hen de rekening sturen als bleek dat ze het werk niet goed hadden gedaan.

Gelukkig besloot ik niet toe te geven aan deze geestkronkels en legde het probleem nogmaals voor aan een verder zeer behulpzame garage. De uiteindelijke conclusie is dat er waarschijnlijk een iets kromme aandrijfas is waardoor een wiel iets slingert, voelbaar op zeer lage snelheden en op de snelweg boven de 110 Km/h. Dat sluit aan op de beschadigde aandrijfashoes die bij de laatste keuring vervangen moest worden. Wellicht heeft het wiel ooit een harde klap gehad en is de as lichtjes verbogen.

Conclusie is dat mijn geest/gedachten al een loopje met mij namen op basis van aannames en niet van feiten. Uit dit voorval heb ik weer geleerd dat je nooit zomaar conclusies kan trekken maar eerst alle mogelijke factoren in beschouwing nemen. Het resultaat is meestal anders dan je gedachtenspinsels je hadden doen geloven. De geest is snel in het leggen van verbanden die gebaseerd zijn op het voeden van emoties zodat we daar energie uit kunnen trekken. Energie waar je uiteindelijk niet aan hebt dan alleen maar het jojo effect tussen allerlei emoties van onrechtvaardigheid, je gram halen, je gelijk krijgen, je afgezet voelen, etc.

Luister dus niet naar je gedachtes maar handel in het moment, beoordeel de situatie met de middelen die je op dat moment tot je beschikking hebt en neem dan de juiste beslissing waar je ook volledig achter kan staan in volle verantwoordelijkheid. De heren van de garage heb ik na de laatste keer hartelijk bedankt voor hun behulpzaamheid.

37 van 2555 – Auto of openbaar vervoer?

Subaru-wielAl een tijdje ben ik alle stappen aan het doorlopen die nodig zijn om onze auto van Italiaans op Nederlands kenteken te zetten. Het begon met het laten keuren van de auto, reparaties uit laten voeren, herkeuren, aanvraag vrijstelling BPM insturen, BPM aangifte doen, wachten op het kentekenbewijs en als laatste het laten maken van Nederlandse kentekenplaten.

Het klinkt als een lang proces, en dat is het in zekere zin ook wel. In ons geval was dat juist mooi omdat we zo lang mogelijk de auto op Italiaans kenteken wilden houden in verband met de aanzienlijk lagere kosten. Als is de autoverzekering in Italië twee keer zo duur, de wegenbelasting is in Nederland zes maal zo hoog. Daarbij moet je wel rekenen dat er in Nederland geen tolwegen zijn.

Autobezit is in Nederland dus een stuk duurder dan in Italië, het feit dat de brandstof in Italië weer iets duurder is kan je hier verwaarlozen. In ons geval is de wegenbelasting met name zo hoog omdat we een auto hebben met een LPG installatie waardoor je duurder wordt aangeslagen dan met enkel op benzine rijden. Dat benzine een euro per liter duurder is dan LPG wordt volledig teniet gedaan door de hogere motorrijtuigenbelasting. Pas als we meer dan 11000 km per jaar gaan rijden bereiken we het omslagpunt. Voorlopig komen we niet boven de 7500 km per jaar uit.

Het kromme aan deze constructie is dat je, vanwege de hoge vaste kosten van het autobezit, je geneigd bent om voor elke verplaatsing de auto te nemen waar je eventueel ook voor het openbaar vervoer had kunnen kiezen. OV wordt pas interessant als je geen lasten van een auto hebt. Als je gaat berekenen wat het kost om al je reizen met het OV te doen gaat kosten dan is de auto toch nog goedkoper, zeker als je er met meerdere personen gebruik van maakt. Een gezin is met de auto veel goedkoper uit dan treinkaartjes voor ieder afzonderlijk familielid.

Een tijdje terug hebben we al zitten rekenen en we waren al zover dat we besloten hadden de auto weg te doen en voor ons vervoer gebruik te maken van het OV of een huurauto. Een aantal zaken dwongen ons tot het herzien van deze keuze. De auto hadden we dan naar de sloop moeten brengen waarbij we een kapitaal vernietigden van 3 a 4000 euro. De auto verkopen met Italiaans kenteken was geen optie hier in Nederland. Om de auto in Nederland te verkopen moest deze eerst op Nederlands kenteken gezet worden. Dat laatste gold ook als we de auto wilden aanhouden. Daarnaast bleek de auto ook moeilijk verkopen omdat de tweede hands automarkt ingezakt is en voor het segment van grotere auto’s met een relatief hoog gebruik is weinig of geen vraag.

We zijn dus min of meer veroordeeld tot het houden van onze auto met als enige andere optie de sloop. Toch blijkt het regelmatig huren van een auto en het regelmatig gebruik maken van het OV duurder en ook onpraktischer te zijn. Doorslaggevend was uiteindelijk het besef dat we de komende tijd een vervoermiddel nodig hebben om klusmaterialen te vervoeren voor ons toekomstige huis en daarna de verhuizing die we op wat grote stukken na met eigen auto kunnen gaan doen.

Over een jaar gaan we weer evalueren of het loont om deze auto aan te houden. Tegen die tijd zullen de belastingen hoger worden, is al bekend dat de accijns op LPG 7 cent de liter omhoog gaat en zullen en vast andere factoren zijn die we mee zullen nemen in de evaluatie.

Probleem

Grote complexiteit als het gaat om het inzicht krijgen in de kosten van mobiliteit vanwege het grote aantal factoren wat hierin een rol speelt. In het geval van import van auto’s, verschillen tussen (Europese Unie) landen, wordt de complexiteit alleen maar groter. Er zijn feitelijk maar weinig alternatieven die zowel kostenbesparend zijn als beter voor het milieu. Het Model wat nu wordt toegepast stimuleert het gebruik van de auto ten nadele van het OV. Dit laatste is overigens wel voordeliger voor de staatskas. Voor ons als gezin is het een lastige rekensom geweest en de conclusie is dat mobiliteit in alle gevallen duur is (met uitzondering van de fiets natuurlijk).

Oplossing

Het regelmatig evalueren van actuele situatie met daarbij het in acht nemen van alle mogelijke factoren die op dat moment bekend zijn. De factoren zijn de feitelijke kosten, en waar mogelijk kiezen voor een oplossing waarbij het milieu minder wordt belast.

Beloning

Het in de hand houden van de kosten gerelateerd aan mobiliteit, het besef blijven houden van de impact van mobiliteit op het milieu waardoor we met een zekere regelmaat, afhankelijk van de situatie waarin we verkeren en de behoeftes die er zijn.

Zie vervolg in de volgende blog voor zelfvergeving en zelf-correctie.

34 van 2555 – Terug naar de Bron – Het belang van goede gezondheid/welzijn

relaxedVorige keer schreef ik nog over mijn verlangen naar rust. Ik stelde zojuist vast dat die drang naar rust voor een deel voortkomt uit de situatie waarin ik mij lichamelijk bevind. Als ik terugkijk zie ik dat ik al jaren aan het tobben ben met mijn gezondheid. Omdat ik al jaren niet meer optimaal functioneer is dat mijn referentiepunt geworden. Pas als ik mij weer beter ga voelen merk ik dat ik meer energie heb, ik ben daardoor rustiger omdat het verrichten van mijn dagelijkse handelingen, of eigenlijk het uitvoeren van elke taak die ik onderneem, een stuk gemakkelijker gaat. ‘Normaal’ als ik een onderwerp voor een blog bedenk dan moet ik mijzelf ertoe bewegen die innerlijke rust te krijgen om zo’n blog ook te schrijven. Het schrijven kost mij moeite omdat ik moeite heb de focus te houden, het kost mij moeite om de zinnen goed te formuleren en het kost mij moeite om te typen. Het typen gaat langzaam en met veel fouten.

Vandaag is dat anders, ik schrijf met gemak, en ik heb focus. Dat komt omdat ik mij innerlijk rustig en ontspannen voel. En, voor zover ik kan vaststellen, lukt het mij om ontspannen te zijn omdat mijn lijf beter functioneert of beter in balans is dan bijvoorbeeld een aantal weken terug. Soms vroeg ik mij af hoe het mensen lukt om zo productief te zijn. Maar ik zie ook een hoop mensen om mij heen die niet zo productief zijn, daarvan zijn er ongetwijfeld mensen die, net zoals ik, te kampen hebben met een niet optimale gesteldheid. Wellicht zijn er ook mensen die zich prima voelen maar om andere redenen niet de focus willen leggen op bijvoorbeeld het leveren van goed werk. Hier zie ik overigens dat ik een back chat heb; ik stel regelmatig vast dat collega’s op het werk niet de kwaliteit leveren die van hen wordt verwacht. Mijn back chat hierover is dat zij in mijn ogen beter werk zouden moeten leveren. Ik vergeet hierbij dat ik met het uiten van deze opinie geen rekening houdt met de situatie waarin deze personen zich bevinden. Het kan zijn dat zij uiteindelijk ook te kampen hebben met een onbalans waardoor ze niet optimaal kunnen functioneren.

Dit brengt mij tot de conclusie dat wij als mensheid allemaal ergens mee te kampen hebben, ieder ons eigen ding op onze eigen manier. Laten we eens gestructureerd kijken naar dit punt van gezondheid/welzijn.

Probleem:

Onze maatschappij is een prestatiegerichte maatschappij. Hierdoor voelen wij allemaal de dagelijkse druk om te presteren, kinderen op school, werknemers op hun werk, partners in een relatie, etc. Aan het woord presteren zit een lading die wordt veroorzaakt doordat het uitdrukt wat het systeem waarin we leven van ons zou verlangen. De drang om te presteren komt voort uit de drang/noodzaak om je toekomst veilig te stellen (dus je geld), geld te verdienen door je werk te doen, je beste beentje voor te zetten in een relatie uit angst dat je partner je anders niet meer aantrekkelijk/leuk vindt.

Oplossing:

De oplossing is het vinden van een balans in je bestaan waarin je aandacht geeft aan het welzijn van je lijf en je geest. Welzijn heeft betrekking op je fysieke gesteldheid en die staat nauw verbonden met je geestelijke gesteldheid. Het een kan je niet aanpakken zonder de ander. Als ik hier naar mijzelf kijk dan zie ik hoezeer het mij beter voelen op lichamelijk niveau een sterke uitwerking heeft om mijn prestaties. Ik kan in mijn enthousiasme eventueel doorslaan en weer overdrijven in de roes dat ik mij beter voel, maar dat is een ander punt.

Beloning:

Door ervoor te zorgen dat we ons fysiek gezond houden door ons lijf te respecteren, op de juiste manier te onderhouden met gezonde voeding en beweging (en dan bedoel ik niet allerlei vitaminen preparaten en als een gek gaan sporten maar eten wat goed voelt voor je lijf en voldoende dagelijkse beweging voor een goed onderhoud van het lijf) kunnen we de basis leggen voor de juiste ontspanning waardoor we beter in staat zijn om in het moment te zijn (tegenover het steeds in de toekomst/verleden kijken) en zo te bepalen wat we op dat moment kunnen ondernemen met onze volle aandacht, inzicht, talenten en zelf-verantwoordelijkheid/eerlijkheid.

Ook al is het mij realiseren dat het zo belangrijk voor mij is om mijn gestel (zowel lichamelijk als geestelijk) in balans te krijgen is het elke keer als ik mij weer (wat) beter voel een openbaring. Het is alsof ik na zo’n periode dat ik mij beter voel weer ongemerkt in wat minder gunstige situatie laat wegglijden en pas merk dat ik niet optimaal functioneerde als ik weer in de situatie verkeer dat het beter gaat.

Het is duidelijk dat ik hier te maken heb met een patroon. En patronen zijn er om doorbroken te worden. Het herkennen, onderkennen en aanpakken van patronen pak ik aan door zelf-vergeving toe te passen op de herkenningspunten en de consequenties, deze punten te stoppen en met mijzelf een verbintenis aan te gaan om deze punten te corrigeren. Voor meer informatie over hoe je dit op een gestructureerde en effectieve manier kunt aanpakken kijk naar de DIP Lite cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van beter en slechter voelen niet te (h)erkennen en daardoor niet de juiste aanpak/stappen genomen te hebben om mijn patroon te stoppen/doorbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij herhaling niet te hebben ingezien dat mijn welzijn onlosmakelijk is verbonden met de fysieke toestand van mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet altijd de hoogste prioriteit gegeven te hebben aan het nemen van de nodige stappen om mijn gezondheid te verbeteren in de waan dat ik het niet kan maken om voor mijn eigen lijf op te komen omdat het uitvoeren van mijn werk belangrijker is uit angst dat het niet vervullen van de verwachtingen rond mijn werk gerelateerde prestaties een bedreiging kan zijn voor mijn inkomen, mijn leven en dus mijn gezondheid. Ik vergeef mijzelf daarbij ook te hebben geaccepteerd en toegestaan om deze vicieuze cirkel niet in te zien en te hebben doorbroken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn dagelijkse leven het belang van stabiliteit van mijn gestel ondergeschikt te hebben gemaakt aan het belang van overleven uit angst voor het niet voldoende presteren op mijn werk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het presteren op mijn werk voorrang gegeven te hebben boven het belang om mijzelf te ontwikkelen naar een punt van zelf-stabiliteit waardoor ik beter in staat ben om alle zaken waarmee ik dagelijks wordt geconfronteerd op een doeltreffende manier op/aan te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf en mijn gezondheid ondergeschikt te maken aan het idee/de opinie dat ik elke dag moet presteren in het systeem zonder in te zien dat dit gedrag een averechts effect heeft juist op mijn prestaties en gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opjagen door tijd en daarmee willens en wetens onder druk zet waardoor ik weet dat ik minder effectief kan zijn en als gevolg onevenredig veel tijd besteed aan de zaken die ik zou willen doen of zelfs niet aan zaken toe kom die ik daarmee uitstel of in het geheel niet meer uitvoer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, gedreven door de wens om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen, een onrealistische planning maak en op het moment dat her er op aan komt mijn eigen planning niet te willen zien, te vergeten. Hierdoor verlies ik doelstellingen uit het oog die wel haalbaar zijn als ik in mijn planning op een realistische manier omga met alle belanghebbende factoren, inclusief mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ik mij een dag beter voel te opzichte van de dagen ervoor om alles wat ik graag zou willen doen in één keer op te pakken en uit te voeren waarmee ik weer een situatie van onbalans creëer met valse verwachtingen en daaraan gekoppelde teleurstellingen die ik vervolgens weer onderdruk of vergoelijk door te stellen dat ik het niet aankan in verband met mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stappen die nodig zijn om mijn lijf gezonder te maken steeds weer laat liggen in het belang van andere zaken die op dat moment belangrijker lijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat er onbalans is tussen mijn activiteiten dit stramien te stoppen, te ademen en in het moment te bepalen wat voor mij en voor alles wat ik op dat moment kan overzien in volledige zelf-oprechtheid kan ondernemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten aller tijde de nodige stappen/acties te ondernemen om ervoor te zorgen dat mijn fysieke lijf goed kan functioneren door goed op te letten welke voeding ik tot mij neem en hoe ik op de verschillende soorten voeding reageer. Hierbij neem ik mijn volledige verantwoordelijkheid voor het welzijn van mijn eigen lijf en laat het wel of niet innemen van bepaald voedsel niet over aan de situatie of de mening van anderen maar onderzoek systematisch zelf hoe mijn lijf reageert op elk voedseltype dat ik inneem.