Dag 48 – Hoe leg ik dat nou uit

EMAIL_ADDRESS_LISTS_125099565Als het om technische zaken gaat, en specifiek om zaken die te maken hebben met websites, mail, computergebruik en internet dan gebeurt het regelmatig dat ik met mijn partner in de clinch lig. Het meest recente voorbeeld gaat over het aanmaken van een e-mailadres. Het ging om een zakelijk adres en mijn partner had daardoor de opvatting dat ze een adres moest aanmaken voor het bedrijf. Ik raadde haar aan om een persoonlijk adres te maken omdat het zakelijke al blijkt uit de domeinnaam van het e-mail adres. Ondanks verschillende voorbeelden uit andere bedrijfssituaties was het voor mijn partner niet duidelijk. Tot op vandaag. De behoefte om een mail te sturen vanuit haar eigen persoon in plaats van een onpersoonlijke afkorting in het e-mail adres maakte ineens duidelijk wat ik destijds had bedoelt.

Het voorval gaf mijn even een gevoel van gerechtigheid en ook een serie gemengde gevoelens. Mijn reacties in mijn gedachten waren onder andere: “Zie je nou! Gewoon luisteren de volgende keer en niet zo eigenwijs doen” en “Als je had geluisterd dan hadden we dit probleem nu niet gehad”. En gevoelens van balen, er is genoeg te doen en nu hebben we een probleempje erbij om op te lossen. De sterkste emotie lijkt wel gebaseerd op het feit dat ik mijn partner wil verwijten dat zij dit probleem heeft veroorzaakt. Dit wordt versterkt door frustratie omdat het niet het enige voorval is. Maar kan ik aan de andere kant van iemand verlangen alles te snappen wat ik zelf ook snap? En wellicht kan ik mij ook afvagen of ik het duidelijk genoeg heb uitgelegd, of ik duidelijk heb gemaakt wat de gevolgen zijn van het niet opvolgen van mijn advies. In dit specifieke geval kan ik mij niet precies herinneren wat ik heb gezegd. Wel weet ik nog dat ik niet snapte waarom mijn partner niet een mailaccount wilde hebben met haar eigen naam zoals gebruikelijk is als je voor iemand een e-mail account aanmaakt.

Als ik ga kijken waarom ik vaak wat geërgerd reageer op dit soort situaties dan zie ik dat mijn reacties te maken hebben met het feit dat ik geen zin heb in de consequenties die ontstaan doordat de ander(en) niet (willen) inzien wat hun keuze/beslissing tot gevolg zal hebben. Een van de oorzaken hiervan is dat ik op het moment dat het speelt onvoldoende argumenten kan aandragen om mijn standpunt duidelijk te maken. Soms zijn het ook argumenten die wat overtrokken zijn en de mogelijke consequenties niet van zo’n aard dat het er echt rekening mee gehouden moet worden.

Mijn startpunt is soms een stukje betweterigheid en ook wel superioriteit en dat bepaald de toon waarop ik mijn eventuele argumenten aandraag. Ik kan mij voorstellen dat dit tegen de haren instrijkt van diegenen die ik op dat moment iets duidelijk probeer te maken. Mij gelijk stellen aan de ander is dus een eerste stap om mijn boodschap beter over te dragen.

Daarnaast zit er ook een stukje angst. De angst om in mijn drukke rooster extra dingen te moeten gaan doen die veel tijd en energie gaan kosten en daardoor andere zaken weer opschuiven of verijdelen. Is een wat hypocriet standpunt omdat het weer grenst aan het op deze manier vinden van excuses om andere zaken niet of later uit te voeren dan afgesproken.

Het komt er dus op neer dat ik in dit soort situaties mijzelf even stop, diep adem haal en de situatie eens goed bekijk om zo op de meest effectieve manier te bepalen hoe ik uit ga leggen hoe een gegeven situatie het beste aangepakt kan worden.

Inde post van dag 50 ga ik verder in op mijn startpunten, emoties en reacties.

dag 42 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 2 – Medicijnen

SalofalkInmiddels zijn we alweer een tijdje verder en ik zie een patroon… en patronen zijn er om doorbroken te worden. Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan maar is vaak niet eens zo moeilijk.
Hier is het patroon dat ik regelmatig mijn medicijnen neem om de darmontsteking te remmen. Ik merk echter dat één van de bijwerkingen van dit medicijn is dat ik gasserig wordt en zachte ontlasting krijg. Als ik een paar dagen stop met het medicijn dan gaat de ontsteking weer opspelen en krijg ik weer last van moeheid en andere fysieke problemen.
Naast een patroon is dit ook een vicieuze cirkel. Geen medicijn betekend een ontsteking die ervoor zorgt dat ik minder energie heb, wel medicijn betekend dat ik met een aantal bijwerkingen te maken krijg. Geen van beide is een echte oplossing.
Hoe ga ik dit patroon doorbreken. Laten we de situatie eens analyseren.

  • Ten eerste wordt gesteld dat Colitis Ulcerosa een chronische aandoening is. Daar kan ik in eerste instantie weinig tegenin brengen. Het werd bij mij 25 jaar geleden gediagnosticeerd. Toch is er een periode van bijna 20 jaar waarin ik niet echt klachten had. En hier wordt het leuk: Ik kom tot de conclusie dat ik 20 jaar lang heb willen ontkennen dat ik deze aandoening had, ik heb het als het ware weten te onderdrukken al waren er, achteraf gezien, wel degelijk aantoonbare symptomen waarbij met name perioden met vermoeidheid het meest waarneembaar waren.
  • Ten tweede zijn er mijn opinies over medicijnen. Ik wil eigenlijk zonder medicijnen kunnen leven omdat ik een overtuiging heb dat medicijnen slecht zijn en niet ontwikkeld om iemand te genezen. In de loop van de tijd heb ik geleerd en moeten beamen dat medicijnen wel gebruikt kunnen worden om een situatie te stabiliseren. Sinds ik dit punt heb geaccepteerd zie ik dat het medicijn ook veel effectiever z’n werk doet.

Nu is het zaak om een stap verder te gaan. Na het vinden van een evenwicht in mijn lijf met behulp van een medicijn is het zaak dat ik onderzoek wat de oorzaken zijn van mijn aandoening. De oorzaken kunnen op allerlei vlakken liggen en misschien zal ik nooit alle onderliggende oorzaken vinden. In ieder geval kan ik beginnen alle ruis weg te halen. Dus ik ga al mijn opinies en overtuigingen die betrekking hebben tot deze aandoening uitwerken en opruimen.
In de volgende blogs zal ik deze stuk voor stuk in kaart brengen om zo verbanden met alle mogelijke dimensies bloot te leggen en weg te nemen.

39 van 2555 – Auto of openbaar vervoer? (vervolg)

AutokostenIn mijn vorige blog heb ik geschreven over het proces achter een keuze die ik gemaakt heb waarbij ik op basis van ‘dimensies’ zelfvergeving heb uitgewerkt. De volgende stap is om op basis van die zelfvergevingen de daarbij behorende realisaties vast te leggen en daaraan verbintenissen te koppelen die ervoor zorgen dat ik die punten die ik heb gerealiseerd daadwerkelijk onderkend worden en uit de weg worden geruimd.

Angst dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik angsten aan het verzamelen ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze angsten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te kunnen stellen of het om gegronde angsten gaat.
Ik stop met het verzamelen van angsten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop de angsten zijn gebaseerd om zo de oorzaak van de angsten te achterhalen en te doorgronden waarmee ik tegelijkertijd diezelfde angsten kan omzetten in een waarneming van de werkelijke feiten waarover ik in het moment mijn verantwoordelijkheid neem.

Gedachten dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik beelden en gedachten aan het vormen ben over allerhande situaties die ik niet goed kan inschatten, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze beelden en gedachten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te stellen of het om fantasieën of functionele projectie om mij voor te bereiden op volgende te nemen stappen.
Ik stop met het vormen van beelden en gedachten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop ik die beelden en gedachten baseer om deze te kunnen stoppen en ruimte te maken voor een praktische waarneming van de werkelijke situatie en zonodig een functionele en feitelijke projectie ter voorbereiding op de te nemen stappen.

Verbeeldingsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn verbeelding al allerlei scenario’s aan het beleven ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze virtuele beleving stop te zetten waarbij ik vaststel dat wat ik in de geest beleef niet hetzelfde is/kan zijn als de werkelijke wereld.
Ik stop met het mijzelf te projecteren in allerlei scenario’s en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het in de geest beleven van allerlei scenario’s deze te toetsen aan het hier en nu om zo vast te stellen dat deze belevenissen niet overeenkomen met de werkelijkheid en zodoende deze activiteit te stoppen om zo ruimte te maken voor rust en stabiliteit in de geest.

Back chat dimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn gedachten commentaar/kritiek op organisaties/instanties heb die een rol spelen in het proces wat ik moet doorlopen om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze commentaren/kritiek gebaseerd is op feiten of op gevoelens en emoties.
Ik stop met het genereren van commentaren/kritiek op basis van emoties en gevoelens en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van commentaren/kritiek op organisaties/instanties die ik nodig heb om bepaalde processen te doorlopen of om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen deze commentaren/kritiek te analyseren om vast te stellen of zij op werkelijke feiten zijn gebaseerd.

Reactiedimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik reacties heb op zaken waar ik tegenop zie dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de reacties te stoppen door na te gaan of de reacties zijn gebaseerd op gevoelens en emoties of op feiten in het moment.
Ik stop met het hebben van reacties en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van reacties meteen te achterhalen waar deze reacties op gebaseerd zijn om zo de reactie te stoppen en mijzelf te focussen op dat wat op dat moment de juiste actie is in het belang van het proces waar ik in zit/mee bezig ben.

Fysiek gedragsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik mijzelf zwaar en lusteloos voel worden als reactie op het niet willen doorlopen van noodzakelijke stappen en procedures om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de gevoelens van lusteloosheid te stoppen om zo de weg vrij te maken om de nodige stappen effectief te kunnen doorlopen.
Ik stop met deze gevoelens van lusteloosheid en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van lusteloosheid meteen te achterhalen wat hiervan de oorzaak is en deze te stoppen en mijzelf effectief te focussen op het effectief nemen van de benodigde stappen naar het beoogde doel/resultaat.

30 van 2555 – Terug naar de bron – Meer willen weten

Desteniart-SecretMindAl een tijdje ben ik een patroon aan het observeren bij mijzelf. Het gaat om de drang om nieuwsfeiten, weer en verkeer te volgen. Die behoefte om nieuws op te zoeken is sterker als er ook een aanleiding voor is. Dat kan een bepaalde gebeurtenis zijn, extreem weer, problemen op de weg en op het spoor. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit wat voor informatie het is, het is gewoon behoefte aan afleiding.

Ik zie dat ook bij een aantal van mijn collega’s. Met een zekere regelmaat kijken ze op een nieuwspagina op internet en meden ze als er een bijzonder nieuwsitem is. Op zich is er niets mis mee om de sleur van je bezigheden even te doorbreken. Het is dan wel interessant om te achterhalen wat nou je startpunt is als je je activiteit onderbreekt voor het bezoeken van een nieuwspagina. Andere collega’s die gaan een sigaretje roken of halen even koffie.

Ik kan alleen maar naar mijzelf kijken als het gaat om het achterhalen van mijn startpunt. Op mijn werk gun ik mij meestal niet de tijd om mijn werk te onderbreken om op zoek te gaan naar nieuwsfeiten. Tijdens mijn lunch zoek ik soms doelgericht naar wat nieuws of andere zaken die ik even wil uitzoeken. Thuis echter heb ik het vaker. Ik kan mij er zelfs in verliezen. Ik ga dan van alles en nog wat nalezen en bekijken. En hier zie ik twee dingen. Eén is het onderbreken of uitstellen van een bepaalde activiteit die ik zou moeten oppakken, de ander is het steeds verder zoeken naar nieuws over een bepaald feit, alsof ik een onverzadigbare honger heb om alle facetten belicht te zien of omdat ik geen genoegen neem met de informatie die ik vind en meer wil weten. En terwijl ik dit schrijf zie ik dat het geen twee dingen zijn maar één en dezelfde. Ik ga iets doen, meer of minder fanatiek, om maar niet dat te hoeven doen wat ik eigenlijk zou moeten doen. Dat moeten is overigens iets wat ik mijzelf opleg als gevolg van doelen die ik mij gesteld heb met betrekking tot mijn persoonlijke ontwikkeling, zoals het schrijven van deze blog bijvoorbeeld.

Maar waar ligt de oorsprong van dit gedrag? Waarom ga ik juist op zoek naar nieuwsfeiten en niet naar films, muziek of andere zaken? Als ik terug kijk dan zie ik wel een patroon. Ik ben altijd graag op de hoogte van wat er om mij heen gebeurt. In een auto, bus, trein of boot weet ik altijd erg graag wat mijn snelheid is, mijn verwachte reistijd, het weer bij aankomst enz. Ook met het voorbereiden van een reis kan ik zaken tot in detail uitzoeken, inclusief verwachte drukte op de weg, het weer onderweg, de hoeveelheid brandstof die ik ga gebruiken, de kosten van de reis. Om het verder te trekken heb ik het altijd leuk gevonden om op bijvoorbeeld schoolreisjes altijd diegene te zijn die weet waar we heen moeten, uitgerust met kaarten en beschrijvingen. Dit gedrag leidde ook tot het organiseren van een aantal reünies en ik kon als student mijn ei best wel kwijt in het rondleiden van Italiaanse toeristen in Nederland.

Als ik het samenvat zie ik dat ik graag goed ben voorbereid als ik dingen onderneem in de fysieke wereld. Ik probeer zoveel mogelijk informatie in te winnen over de reis en de plek van bestemming. Op zich is dat verstandig, ik zie ook geen probleem in het goed voorbereiden op iets wat je gaat ondernemen. Maar wellicht heb ik de neiging om dat voorbereiden te overdrijven. Soms betrapte ik mijzelf op het feit dat ik een reis al aan het beleven was met behulp van de beelden en plaatjes die ik tijdens het voorbereiden tegen kwam. Ook zie ik de neiging om eindeloos door te gaan zoeken naar iets wat ik zelf ook niet precies weet met als gevolg dat ik na een tijd meestal gedesillusioneerd stop met de zoektocht. In zo’n geval is het doel het zoeken geworden en niet meer het vinden van relevante informatie.

Mijn startpunt is meestal dat van het zoeken naar relevante informatie om goed voorbereid op pad te gaan. Wat ik niet wil zien is dat ik in dat proces een projectie probeer te maken naar de toekomst door alvast te gaan beleven wat er allemaal gaat gebeuren met het risico dat het in het echt toch anders gaat lopen. Als ik dat zoeken naar informatie ga doen op momenten dat ik mij eigenlijk had voorgenomen om iets anders te doen dan weet ik dat het een afleiding is en dat ik mij op dat moment moet afvragen of het wel de meest geschikte activiteit is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toe te geven aan de drang om naar aanleiding van gebeurtenissen/weersituaties/plannen op zoek te gaan naar alle mogelijke informatie/nieuws en achtergronden en daarbij uit het oog te verliezen hoever ik daarin kan gaan, wanneer ik het doe en de hoeveelheid tijd die ik eraan besteed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te laten leiden/te laten verleiden tot het tijd besteden aan het zoeken naar nieuwsfeiten/informatie op momenten dat ik een weerstand ervaar voor de activiteit die ik eigenlijk op dat moment zou moeten uitvoeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verliezen in het eindeloos verder zoeken naar informatie/nieuws als afleiding van wat ik op dat moment eigenlijk zou moeten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van geen zin hebben/verveling als startpunt te accepteren voor het niet oppakken/onderbreken van een activiteit waar ik een zekere weerstand voor voel in plaats van het mijzelf te verzetten en in het moment te bepalen welke prioriteit ik het beste kan stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat het voorbereiden op een activiteit/reis de aanleiding is om in de geest de activiteit/reis voor te beleven waar ik mij dan heerlijk in kan verliezen en tot in detail dat wat moet gaan gebeuren uitstippel zonder in te zien dat het allemaal anders zou kunnen gaan lopen. De consequentie hiervan is dat als de activiteit/reis niet als gepland verloopt ik dit als een tegenslag/negatief kan ervaren of als alles wel verloopt als gepland ik daar positieve energie uit kan halen die in feite alleen is gebaseerd op mijn geprojecteerde fantasieën.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn momenten van weerstand te onderkennen en mijzelf te pushen om de taak voort te zetten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in eerlijkheid mij te houden aan mijn voorgenomen taken en een evenwichtig rooster maak waarin er voldoende afwisseling is om zo mijn behoefte aan afleiding om te zetten in gezonde afwisseling.

29 van 2555 – Terug naar de bron – Nostalgie

SneeuwkristallenNostalgie. Dat is verlangen naar het verleden. Hoe gaat dat in z’n werk?

Meestal begint het met een trigger, een aanleiding. Vandaag had ik zo’n aanleiding. Op Facebook kwam er een melding langs van IlMeteo, de Italiaanse weersite die ik tijdens mijn verblijf in Italië als meest betrouwbare bron beschouwde voor de weersvoorspellingen. Zoals vaker in de winter kondigde de site met veel bombarie de komst van sneeuw aan. Sneeuw geeft mij nog steeds een bepaalde kriebel. Maar wat is die kriebel dan? Waar komt ie vandaan? Het kan niets anders zijn dan een plaatje, een beeld van iets uit mijn verleden dat ik heb onthouden als een plaatje of een serie plaatjes. Die plaatjes die ploppen op in mijn verbeelding en die geven mij de behoefte om het beeld weer te herleven. Als het ware ga ik proberen om iets uit het heden toe te passen op een beeld uit het verleden.

Het gevolg voor mij was dat ik, voor ik er erg in had, al was gaan zoeken naar andere plaatjes om dat beeld en het bijbehorende gevoel te voeden. Aha, er komt ook energie aan te pas! Door het trachten beelden uit het verleden te herleven ervaar ik gevoelens en emoties. Uiteraard kon ik op dat moment niet herleven waar ik naar op zoek was. Alhoewel, in mijn verbeelding kan dat wel! Verder op zoek naar beelden. Zo landde ik op de website van Monte Nerone en zag dat er sneeuw lag en dat vandaag en morgen de skipistes open waren. Mijn gedachtes dwaalden af terwijl ik verder klikte naar nog meer plaatjes om de herinneringen aan het skiën weer op te halen.

Dat lukte niet echt, ik keek naar de plaatjes van de besneeuwde pistes en keek of de prijzen voor de skipas nog hetzelfde waren gebleven. Nutteloze informatie aangezien ik op 1600 km afstand zit en geen plannen heb om die afstand af te leggen om een dagje te gaan skiën. Het was alsof ik met het kijken naar die informatie wilde herleven wat ik jaren eerder al meerdere keren had gedaan. Ik kreeg er geen warme gevoelens bij en ik kreeg ook de kriebels niet. Waarom was ik dan die website aan het bekijken? En waarom opende ik de weersite met de webcam en ging daarna nog op nog een andere site kijken?

Het was bijna een automatisme, ik doorliep een patroon dat ik, toen ik in Italië woonde regelmatig doorliep. Op zoek naar min of meer nutteloze informatie om mijn behoefte aan… tja, wat voor een behoefte eigenlijk? Ophalen van herinneringen om mij zo beter te voelen? Voelde ik mij slecht dan? Ergens diep in mij zit dus een verlangen naar het herleven van momenten die geweest zijn. Waarom? Omdat ik daar goede herinneringen aan heb. De minder goede herinneringen die onderdruk ik voor het gemak even, het gaat immers om het opwekken van een goed gevoel, een gevoel dat mij even van de werkelijkheid afleidt om zo even niet naar het heden te hoeven kijken.

Dat was best schokkend om dit zo te constateren. Om twee redenen, één omdat je zelf niet wilt toegeven dat je jezelf toestaat om afgeleid te worden, twee omdat je om je heen ziet dat we dit allemaal doen om zo de werkelijkheid van het moment waarin we leven en alle consequenties die we op dat moment zouden moeten aangaan niet aan te gaan omdat we ‘even’ iets anders te doen hebben, namelijk, het ons terugtrekken in herinneringen en verbeeldingen.

Maar wat maakt het nou uit dat we ons zo in nostalgische herinneringen terugtrekken? Ogenschijnlijk maakt het niet uit, tenzij je het gaat bekijken vanuit het oogpunt van het bijdragen aan je eigen welzijn/welbevinden. Je krijgt de indruk dat je iets herleeft en dat geeft je een goed gevoel op basis van een herinnering. Maar wat doen je nou in het echt? wat draagt het nou concreet bij aan je dagelijkse leven, in het hier en nu, in het fysieke? Niets, je hebt een moment gehand waarin je je in je geest hebt teruggetrokken en je hebt jezelf wijsgemaakt dat een nostalgische herinnering je leven even aangenaam heeft gemaakt. Het enige wat je hebt gebruikt is tijd. Die tijd had ik in ieder geval beter kunnen besteden aan andere zaken die wel concreet iets bijdragen. Helemaal nutteloos is mijn nostalgische tocht niet geweest, het heeft in ieder geval deze blog opgeleverd waarin ik een aantal punten op een rijtje heb gezet voor mijzelf en wellicht ook voor iemand anders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verleiding naar het herleven van een moment uit mijn herinnering niet te weerstaan door bijna onbewust mee te gaan in een oude routine en mij niet af te realiseren dat ik daarmee mijn geest aan het bevredigen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het herleven van een nostalgisch moment door mij terug te trekken in mijn geest belangrijker te vinden dan het op elk moment hier in het nu aanwezig te zijn en mij bezig te houden met wat zich nu in mijn fysieke wereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het herleven van een nostalgisch moment ik mijn verantwoordelijkheden aangaande mijn fysieke bestaan met alle consequenties van mijn woorden en daden uit recent en minder recent verleden niet onmiddellijk te nemen maar uit te stellen tot een later moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ergens diep in mij te geloven dat het doorlopen van een oude routine een moment uit het verleden zou kunnen terugbrengen en dat ik daarbij niet inzie dat dit altijd tot een teleurstelling zal leiden omdat gebeurtenissen uit het verleden nou eenmaal in het verleden liggen en niet teruggehaald kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik in staat ben om mij niet te laten afleiden terwijl ik bij elke weerstand die ik ervaar bij het oppakken van bepaalde zaken razendsnel een afleiding heb bedacht waar ik onevenredig veel tijd aan kan besteden. Het gaan hier om weerstanden bij met name het werken aan mijn eigen proces door blogs te schrijven en te werken aan mijn DIP cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te stoppen als ik zie dat ik een patroon aan het lopen ben van een serie handelingen die ik ergens in het verleden heb gedaan maar die in het heden geen nut hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik bij het doorlopen van oude patronen die op herinneringen gebaseerd zijn een goed gevoel krijg omdat ik de herinnering heb weggedrukt als zijnde niet relevant/niet van toepassing of zelfs slecht omdat het mij kan afleiden van de echte zaken in het leven in plaats van daadwerkelijk af te rekenen met de herinnering en het patroon zodat ik in het vervolg geen verleiding meer zal hebben om in het patroon terug te gaan op zoek naar een stukje nostalgie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep in mij nog te geloven dat het ophalen van herinneringen mij een goed gevoel kan geven waar ik in het hier en nu echt wat aan heb terwijl ik weet dat het alleen maar mijzelf voor de gek houden is en het uiteindelijk tot teleurstelling zal leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn weerstanden te herkennen en in het moment in te zien dat ik de weerstand moet aanpakken in plaats van mij te laten afleiden en te overtuigen dat er op dat moment andere dingen zijn die belangrijker zijn op dat moment zonder in zelf-eerlijkhied te kijken of dat echt zo is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te stoppen als ik merk dat ik in een patroon terecht ben gekomen waarin ik een nostalgisch beeld naloop zonder dat het een gegrond doel heeft en een bijdrage levert aan mijn zijn in het hier en nu.

23 van 2555 – Terug naar de bron – Studie keuze

kiezen3Deze blog is een voortzetting van de vorige blog 22 van 2555.

Daar zat ik dan, in het propedeuse jaar van de Hogere Tuinbouwschool in Utrecht. Ik voelde mij nog onwennig, ik was sinds een paar maanden in Nederland (vanuit Italië) en moest erg wennen aan de manieren van doen in de Nederlandse maatschappij. Een van de dingen die ik mij herinner is dat mij werd gevraagd naar mijn mening over allerlei zaken waar ik zelf niet persé een mening over wilde hebben. Daarnaast viel het mij op dat er rages waren waar veel mensen aan mededen.

Van mijn eerste jaar op de HTuS heb ik slechts wat fragmenten die ik mij kan herinneren. Ik heb geruime tijd mijn eerste twee jaar als niet leuk in mijn herinneringen opgeslagen. Als ik het enigszins weet terug te halen zie ik allerlei factoren die een rol spelen in mijn beleving van die jaren. Ik zat op een opleiding waarvan ik niet het gevoel had dat het echt iets voor mij was. Ik woonde in een land waar ik mij niet thuis voelde. Dat laatste lag natuurlijk bij mijzelf, en ook hier een gevolg van het niet staan achter de ‘keuze’ die ik had gemaakt.

Misschien is dat het wel. Tijdens mijn middelbare schooljaren heb ik geen duidelijke richting kunnen kiezen. Ik was naarstig op zoek naar referentiekaders. Maar mijn pogingen mijzelf te projecteren in de toekomst lukten niet erg. Ik was daar erg blanco in met als gevolg dat de keuze voor mij is gemaakt. Althans, zo voelde dat. En dat gevoel droeg niet erg bij aan het mij op mijn plek voelen.

Interessant eigenlijk als ik zo beschrijf dat ik geen voorstelling had van wat ik wilde gaan worden en dat de consequentie daarvan was dat ik de richting die ik opging niet kon zien als mijn eigen richting. Ik voelde mij misschien wel slachtoffer van de gang van zaken maar was niet bij machte om daar wat aan te veranderen. Toch ben ik in de daaropvolgende jaren, stapje voor stapje, mijn eigen richting gaan vinden. Na twee jaar op de HTuS, waarvan ik mij nu afvraag waarom ik er niet na het eerste jaar mee ben gestopt, heb ik werk gezocht via een uitzendbureau. In de avonduren probeerde ik deelcertificaten VWO te halen. De combinatie werk + studeren ging uiteindelijk niet zo goed. Ik ben tijdelijk getopt met werken om zo meer energie te hebben voor mijn studie. Al kan ik mij dat niet herinneren, zal mijn darmontsteking en de daarbij behorende vermoeidheid een rol gespeeld hebben. Uiteindelijk heb ik een tweejarige HBO in één jaar afgerond om zo toch een HBO diploma op zak te hebben. In dat jaar waren mijn klachten verergerd en ben ik na een aantal onderzoeken stevig aan de medicijnen gezet.

Hieronder de zelfvergeving voor post 22 en 23

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te onttrekken van mijn verantwoordelijkheden m.b.t. het maken van keuzes met als gevolg dat ik niet achter de keuzes kon staan die voor mij gemaakt zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij terug te trekken in mijn gedachten om zo het dagelijkse leven maar gedeeltelijk mee te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lag in een soort trauma-stand geleefd te hebben waardoor ik niet veel heb meegekregen van wat er daadwerkelijk van mij werd verlangd om volwaardig mee te draaien in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf getwijfeld te hebben toen ik gevraagd werd om mee te gaan naar de kamer van het meisje waar ik notabene al tijden een oogje op had. Tevens vergeef ik mijzelf dat ik door mijn gedrag de andere persoon in verwarring heb gebracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf lange tijd verweten te hebben dat ik een prachtige kans heb laten lopen om dat wat ik al zo lang wilde écht te maken zonder te zien dat ik diegene was die niet in staat was om de omslag te maken van fantasie naar werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval te hebben gezien als het ultieme voorbeeld dat ik niet in staat was om dat te realiseren wat ik graag wilde en dat lang daarna als leidraad heb vastgehouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder dan anderen gevoeld te hebben als het ging om het versieren van meisjes waarbij ik uiteindelijk nooit durfde mijn fantasieën te realiseren omdat ik bang was dat het anders zou uitpakken dan ik had gehoopt. Hierbij zie ik faalangst omdat ik mijzelf in de vergelijking met anderen niet gelijkwaardig achtte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lang te blijven hangen in mijn eerste opleiding in plaats van de situatie te evalueren en op basis daarvan een andere keuze gemaakt te hebben die meer in lijn lag met mijn interesses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te hebben neergelegd bij het feit dat de HTS geen haalbare kaart was terwijl mijn interesses wel degelijk in de techniek lagen en niet zozeer in de tuinbouw (HTuS).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te hebben genomen op de momenten die bepalend waren voor mijn verdere leer carrière.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vanaf het begin onderkend te hebben dat er iets niet goed ging met mijn gezondheid door als in een droom verder te leven zonder de werkelijke feiten van mijn dagelijkse leven onder ogen te willen zien.

22 van 2555 – Terug naar de bron – Gezondheid

Scuola Europea VareseDit is een voortzetting van de blog 21 van 2555 – Terug naar de bron – Graven in mijn verleden

Als ik zo terugkijk speelt mijn gezondheid mij regelmatig parten. Daarnaast kan ik niet zeggen dat ik mij daardoor erg belemmerd heb gevoeld. Mijn chronische darmontsteking leidde tot ongemakkelijke situaties en ik had blijkbaar minder energie dan anderen. Terwijl ik dit schrijf krijg ik allerlei beelden binnen van momenten waarop ik toch best wel ‘last’ had van mijn ziekte. Dus ik ga mijzelf hier alweer tegenspreken. Een duidelijk geval van onderdrukking. Mijn eerste herinnering is dat ik er niet zoveel last van heb gehad maar als ik wat beter kijk zie ik toch wat ongemakken. Ik probeer mij te herinneren wanneer ik voor het eerst ontdekte dat ik bloedsporen ontdekte in mijn ontlasting. Een beeld wat ik nog heb is dat ik het zag bij het bezoeken van mijn ouders, die destijds in de VS woonden, en voor hun verblijf in NL een huisje hadden gehuurd in de buurt van Enkhuizen. Terwijl ik dat schrijf zie ik mijzelf naar mijn ontlasting kijken bij mijn oma waar ik tussen ’85 en ’87 in huis heb gewoond. Verder terug wordt lastig. Dat is een heel ander hoofdstuk, een totaal andere setting, daarvoor moet ik van Nederland naar Italië en kijken wat ik nog weet van mijn laatste jaren in dat land.

Ik heb nog een paar beelden, waarvan één nog goed in mijn geheugen geprent omdat ik er later zo’n spijt van had. Had ik toen maar in het moment gehandeld, of misschien toch niet. Het verhaal: Aan het eind van het laatste jaar op de Europese School in Varese (Italië) was er door een van mijn klasgenoten een feestje georganiseerd bij haar thuis. Ik weet niet meer of het direct na de laatste dag school was of een paar dagen later, maar dat doet er niet toe. Het feest speelde zich grotendeels buiten af, het was ten slotte eind mei, begin juni. Op een gegeven moment stond ik te dansen met het meisje waar ik stiekem al jaren een oogje op had en zij was ook degene die het feest had georganiseerd. Na even te hebben gedanst nodigde zij mij uit om naar haar kamer te gaan om nog wat andere muziek uit te zoeken. Ik ben toen niet meegegaan omdat ik niet durfde, of niet geloofde dat het werkelijk waar was dat zij dat tegen mij had gezegd. Als ik hier aan terug denk moet ze mij een vreemde snuiter gevonden hebben. Dom om er op dat moment niet op in te gaan, zoiets draai je niet meer terug. Mijn mind vond dit hele akkefietje heerlijk en fantaseerde er tijdenlang lustig op los. Wat had er kunnen gebeuren als ik met haar mee was gegaan. Misschien hadden we wel zitten zoenen… Helaas voor mijn fantasie, het liep anders. Goede manier geweest om nog eens lekker lang te mindfucken op dit punt.

De periode die daar op volgde was in mijn beleving ook niet al te rooskleurig. Ik ging vrij snel na dat feestje naar Nederland waar ik introk bij mijn oma om daar als op kamers te wonen. Op zich ging dat goed en harmonieus. De opleiding die ik ‘gekozen’ had ging minder. Ik belandde vanuit een internationale setting in een in mijn ogen zeer bekrompen groepje mensen met een duidelijk tunnelzicht als het om de wereld om hen heen ging.Het feit dat ik kersvers uit Italië kwam maakte mij een vreemde eend in de bijt. Ik had weinig of geen aansluiting en zelfs voor het vak waar ik wel goed in ging (Frans) werd ik afgerekend op mijn Nederlandse spelfouten om mijn 10 naar omlaag bij te stellen (mijn gesproken Frans was beter dan dat van de docente, wellicht speelde dat een rol). Ik heb na gezakt te zijn het propedeuse jaar nog eens over gedaan om daarna weer te zakken. Dieper in de put kon ik niet zitten. Ik wist niet wat ik wilde… aha dat brengt mij weer een stapje terug…

In de laatste jaren op de middelbare school (volgens Italiaans model met afhankelijk van de jaren die je het volhield een gelijkstelling aan Mavo, Havo of Vwo) was ik al zoekende naar wat ik wilde gaan doen in het leven. Ik had de grootste moeite om mijzelf te projecteren in wat voor een baan of soort werk dan ook na mijn studie. Omdat techniek mij altijd had aangesproken (repareerde op mijn tiende al de broodrooster van de buurvrouw) had ik in eerste instantie de HTS op het oog. Het ging zelfs zo ver dat ik met mijn ouders een keer, tijdens een vakantie in NL, ben gaan kijken op een HTS in Amsterdam Zuid. Helaas bleef ik zitten in het op één na laatste jaar waardoor ik besloot (of werd er toen voor mij besloten) om niet verder te gaan dan Havo. Ik had nog door kunnen gaan voor VWO ware het niet dat mijn ouders gingen verhuizen naar een ander deel van Italië, terwijl mijn broer net als ik naar NL zou vertrekken. Er had vast wel een mouw aan gepast kunnen worden om mij dat laatste jaar te laten doen, maar het was blijkbaar niet belangrijk genoeg. Het zou interessant zijn om eens te achterhalen welke afwegingen toen zijn gemaakt. Ik heb daar geen echte herinneringen van, alsof ik niet aktief heb meegedaan en de boel maar een beetje op z’n beloop heb laten gaan.

Wordt vervolgd.