Dag 56 – Toch gestopt!

artikel_88145Dit is een vervolg op de post van Dag 55.

Het is inmiddels een week later en in de tussentijd is er weer iets voorgevallen op hetzelfde stukje fietspad. Terwijl ik iets voor de prullenbak die een aantal dagen ervoor had staan roken drie van de vier jongens, die ik als verdacht had bestempeld inhaalde, zag ik een stuk verderop een fietser op het fietspad liggen.

Eenmaal ter plekke aarzelde ik geen seconde om het meisje dat wat beteuterd op het fietspad zat naast haar fiets te vragen of het wel ging. Twee vriendinnen stonden te kijken en een van hen kwam in actie, pakte de fiets op de probeerde het stuur goed te zetten. Niet veel later zat het meisje op haar fiets en vroeg aan haar vriendin om het stuur recht te zetten. Omdat het niet lukte hielp ik een handje. Nadat het er op leek dat ze weer kon gaan fietsen ging ik weer op pad.

Het was mij opgevallen dat de drie jongens die ik daarvoor was gepasseerd geen aanstalten hadden gedaan om even te stoppen. Terwijl ik verder fietste ging ik van alles speculeren. De jongens hadden gezien hoe ik hen waarnam een aantal dagen eerder en waren zeker niet van plan om te stoppen bij iemand die hen in verband zou kunnen brengen met de smeulende prullenbak.

Ik begon ook te kijken naar de situatie die zich zojuist had afgespeeld in de context van onze huidige maatschappij. In mijn beleving was het vroeger vanzelfsprekend dat je elkaar als mens helpt als er zich iets voordoet. Tegenwoordig lijkt het wel alsof iedereen bang is om in te grijpen omdat je betrokken zou kunnen raken in situaties die je niet zou wensen.

Ik heb heel snel ook een overweging gemaakt over hoe ik ging assisteren. Ik heb besloten om in eerste instantie de situatie aan te kijken en adviezen te geven in tegenstelling tot het overeind helpen van het meisje, het in orde maken van de fiets, zeg maar wat je in de personage van een (Super) Hero zou doen. Daarbij speelde ook de overweging dat het misschien bedreigend is als een onbekende man je zomaar helpt terwijl je zelf niet helemaal doorhebt wat er allemaal aan de hand is.

Omdat het meisje iets zei tegen haar vriendinnen als verklaring voor haar van in de trend van “mijn voet kwam in het voorwiel vast te zitten” begon mijn geest met een reeks gedachten, eigenlijk speculaties; zou ze niet ontbeten hebben, heeft ze last van inentingen die ze heeft gehad zoals HPV? Ik had het haar kunnen vragen maar dat had in die situatie wellicht erg vreemd geweest. En dan nog? Ik had haar bewust kunnen maken van eventuele oorzaken van haar val, maar om dat met een persoon aan te gaan die je zittend op een fietspad aantreft is wellicht wat vergezocht.

Advertenties

Dag 47 – Competitie met mijn kilometerteller – uitgeplozen

snelle fietserDit is een vervolg op de blog Dag 46 – Competitie met mijn kilometerteller.

Aan de hand van het verhaal en de daarin vastgestelde feiten schrijf ik hieronder zelfvergevingszinnen op die de bron van de 20 km/h opinie moeten ontrafelen. Daarna schrijf ik de correctieve zinnen uit en sluit af met de verbintenis die ik met mijzelf aanga om het vastgestelde patroon te stoppen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door een kilometerteller als het gaat om het bepalen welke snelheid ik zou moeten fietsen op een gegeven ogenblik in plaats van de factoren die er werkelijk toe doen een rol te laten spelen zoals fysieke conditie, wind, temperatuur.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beïnvloeding van mijn kilometerteller als het gaat om de snelheid die ik eigenlijk zou moeten fietsen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de juiste informatie gebruik voor het bepalen van de meest geschikte snelheid. Ik stop met mij te laten beïnvloeden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het aflezen van een snelheid niet bepalend kan zijn voor de werkelijke en meest geschikte snelheid die ik op een gegeven moment het beste kan aanhouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat een snelheid onder de 20 km/h een snelheid voor watjes is en niet voor iemand zoals ik.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarbij ik vind dat het boven een bepaalde snelheid blijven essentieel is voor mijn imago, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen meetpunt nodig heb om te bevestigen wat ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf meten aan dit ijkpunt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mij de verbintenis aan om te zien dat ik om te staan als mijzelf in het leven mij niet hoef te meten aan zelf of door anderen opgelegde ijkpunten maar in elk moment het beste doe in het gegeven moment volgend de inzichten die ik op dat moment heb en de verantwoordelijkheden die ik neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onder de 20 km/h fietsen te zien als een afgang, een falen, een feit dat mijn zijn aantast en derhalve niet geaccepteerd kan worden.

Wanneer ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfbeoordeling gebaseerd op een opinie en de afgeleiden daarvan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen opinies nodig heb om te zijn wie ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat hebben van een opinie tot niets leidt dan tot deceptie en afleiding / verblinding van de zaken die er werkelijk er toe doen.

27 van 2555 – Terug naar de bron – Behoefte om te bewegen

409 Cartoon trainenVorig weekeinde gebeurde het weer. Rond het middaguur was het mooi zonnig weer en ik nam mij voor om na de lunch, om het eten beter te verteren, een wandeling te maken. Maar tegen de tijd dat we klaar waren met de lunch was het mooie weer al voorbij. Toch maar gaan wandelen anders blijf je binnen en daar wordt ik suf van.

Naast het weer heb ik regelmatig een ander dilemma, ga ik met mijn partner wandelen of fietsen, dan heb ik bij terugkomst niet het gevoel dat ik enige inspanning heb geleverd. Wel een frisse neus gehaald maar niet die fysieke beweging gedaan die ik voor ogen had.

Vandaag ben ik op eigen houtje gegaan. Dat doe ik wel vaker maar ik had daarbij altijd het gevoel dat ik daarmee mijn partner benadeelde, haar de aanleiding ontnam om ook wat beweging te doen en een frisse neus te halen. Het is natuurlijk gezelliger om iets met z’n tweeën of met het hele gezin te ondernemen. In de mooie seizoenen doen we dat ook regelmatig. Op zo’n dag als vandaag, een zondag, dan reserveer ik een paar uur om aan mijn conditie te werken. Zeker ’s winters zit ik veel stil en dat is niet goed voor mijn lijf, dat voel ik en daar wil ik iets aan doen.

Waar komt die behoefte van mij om te bewegen vandaan? Is het oprecht een behoefte aan fysieke beweging of is het een idee dat ik heb omdat ik nou eenmaal een bepaalde leeftijd heb en mij nog moet bewijzen? Ik zie die behoefte om zich te bewijzen bij andere mannen van mijn leeftijd. Die gaan fanatiek een bepaalde sport beoefenen en lijken zich daarin enigszins te verliezen. Ik geloof niet dat het voor mij geldt. Mijn drijfveer is om mijn niet daverende conditie weer op pijl te brengen en te houden met een minimum aan beweging. Een van de aanleidingen is mijn lichaamsgewicht en het feit dat mijn spieren de laatste jaren in omvang afgenomen lijken te zijn. Dit is gelijk gegaan met het schrappen van de meeste suikers uit mijn dieet en daarbij ook nog een dikke darm die niet optimaal functioneert.

Als ik verder terugkijk heb ik het altijd wel prettig gevonden om fysiek bezig te zijn. Als twintiger en dertiger maakte ik graag lange fietstochten al zie ik dat sinds ik getrouwd ben dit drastisch is afgenomen. In mijn eerste huwelijksjaren ben ik ook behoorlijk zwaar geweest, ik woog ruim 15 kilo meer dan nu.

Wat heeft ertoe geleid dat ik ineens veel minder ben gaan bewegen? Het samen met mijn partner een ander ritme opbouwen heeft daar zeker mee te maken gehad. Je past je activiteiten op de ander aan. Ook het krijgen van kinderen en het hebben van andere activiteiten en verplichtingen zorgt ervoor dat je de beschikbare tijd anders gaat indelen.

Terugkijkend zie ik dat ik best vaak back chat heb gehad over het feit dat ik mijn partner niet makkelijk kon bewegen om te bewegen. Lopen gaat langzaam, fietsen gaat langzaam. Tot voor kort kon ik mij daar aan ergeren zonder mij af te vragen waarom ik mij ergerde. Wat wilde ik dan? Dat mijn partner zich conform mijn normen ging aanpassen en maar harder moest lopen en fietsen? Zodat ik lekker op mijn eigen tempo maar wel in haar gezelschap mijn behoefte aan beweging kon bevredigen? Dat is natuurlijk niet de aanpak.

De oplossing is om mijn activiteiten zo in te delen dat er ruimte is om aan mijn conditie te werken en daarnaast ook de gezamenlijke wandel- of fietstochten met partner en eventueel de kinderen. Door los te laten dat een wandeling of fietstocht met mijn gezin een activiteit is om mijn conditie op te krikken/op pijl te houden is er ook geen reden meer om mij te ergeren en back chats te ontwikkelen.

In mijn motivatie om aan mijn conditie te werken zie ik ook een beetje angst. Het zit mij niet lekker dat ik zo dun ben en niet in staat ben om iets zwaarder te worden ondanks dat ik meer dan genoeg eet. Daaruit is het idee geboren om mijn ‘luie’ spiermassa te trainen waardoor ik wat meer body ga krijgen. Daarbij besef ik mij dat je voor spiermassa moet blijven trainen, het doel is dan ook om de hoeveelheid beweging realistisch te houden. Terug naar een dieet met meer suikers zie ik niet zitten omdat het voor mijn gezondheid alleen nadelig zou zijn.

Wel kan ik er naar uitkijken dat de dagen weer wat langer gaan worden en het weer wat beter. Dat geeft mij de gelegenheid een paar dagen per week naar mijn werk te fietsen. De afstand is net mooi om niet teveel te zijn om mijn conditie op pijl te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beperken door factoren die ik buiten mijzelf plaats en niet inzie dat ik altijd zelf verantwoordelijk ben voor elke actie die ik neem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de activiteit die ik samen met mijn partner/gezin doe gelijk maak aan de activiteit die ik onderneem om mijn conditie op pijl te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belemmerd te voelen in mijn doen en laten als het gaat om dat te doen wat goed is voor mijn lijf in plaats van het beste te kiezen voor mijn lijf zonder mijn andere activiteiten/taken/verantwoordelijkheden te compromitteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in mijn eerste huwelijksjaren niet op mijn voeding en beweging gelet te hebben omdat ik in het patroon van het dagelijkse leven niet zag dat daar een mogelijkheid voor was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als motivatie voor het doen van beweging mijn angst voor mijn gezondheid te gebruiken in plaats van in het moment af te wegen wat voor mijn lijf het beste is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet ingezien te hebben dat ik de schuld/oorzaak voor het niet kunnen doen wat goed is voor mijn lijf buiten mijzelf heb gelegd door anderen invloeden toe te schrijven die ik zelf bedacht en toepaste.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik luie spiermassa heb die ik moet gaan trainen. Hiermee bevestig ik dat ik vind dat ik niet mijn best heb gedaan en dus nu wel mijn best moet doen en zo een polariteit uitspeel die weer kan terugslaan naar de andere kant.