Dag 45 – Vuurwerk, wie vindt het nou echt leuk?

Vuurwerk luchtfotoAls ik berichten in de media lees dan zie ik bijvoorbeeld dat twee derde van de Nederlanders tegen vuurwerk voor particulieren is. Als ik op Twitter en Facebook kijk naar de posts zie ik alleen maar mensen die het afkeuren. Posts over mishandelde dieren worden veelvuldig gedeeld.

Voor ik verder ga even een onderscheid maken tussen professioneel vuurwerk en het zogeheten consumenten vuurwerk. Dat laatste staat ter discussie, misschien ten onrechte omdat het beeld wordt verstoord door de overlast van mensen die het (illegale en veel te zware) vuurwerk op momenten afsteken die niets met de oude tradities te maken hebben, maar puur met… tja wat is nou de drijfveer eigenlijk om te moeten knallen, het liefst zo hard mogelijk?

Die vraag stelde ik vandaag aan een aantal collega’s en we stelden vast dat we het vroeger, in meer of mindere mate, erg spannend vonden als er een rotje afging. Verder zie ik dat het menigeen een kick geeft. Er moet iets zijn dat onder andere de jeugd beweegt om op oudejaarsdag massaal de straat op te gaan met rugtassen vol met vuurwerk gewapend met aanstekers of gewoon een sigaret wat ook nog eens stoer staat.

Daarnaast heb je de berichtgeving over het bedrag wat “wij” Nederlanders ook deze keer hebben uitgegeven aan vuurwerk. De main stream media schermt met een bedrag van 67 miljoen terwijl er in eerste instantie ook andere berichten opdoken, maar die verdwenen en nu is het laatste bericht dat we wel voor 70 miljoen aan vuurwerk hebben uitgegeven!

Als je dat bekijkt in het licht van de propaganda vanuit de overheid om ons als consument weer vertrouwen in de economie te laten hebben en zo meer geld gaan uitgeven om de economie (lees belastinginkomsten) weer op te krikken, dan ga ik twijfelen aan de oprechtheid en accuraatheid van deze berichtgeving.

#vuurwerk  op Twitter leverde een grappig beeld op. Berichten van mensen die het knallen al snel zat waren wisselden elkaar af met berichten van vuurwerkliefhebbers die juist het afsteken van vuurwerk gingen promoten als iets wat je niet kunt missen. Als tegenhanger van de opiniepeiling van Eenvandaag zie je hier tweets over petities van voorstanders van het vuurwerk.

De discussie lijkt erg op die van Zwarte Piet. Een deel van de Nederlanders voelt zich bedreigd als blijkt dat hetgeen wat ze doen, meestal uit ‘traditie’, ter discussie wordt gesteld. Bijna alsof ze worden bedreigd in hun bestaan, bijna alsof ze hun bestaan laten afhangen van het kunnen doen van zaken als vuurwerk afsteken. Het kan zijn dat het gezien wordt als aantasting van de vrijheid, ik zie het meer alsof deze mensen zich identificeren met zaken zoals het recht op vuurwerk afsteken. Ze zien niet dat ze zich hiermee reduceren tot een opinie die ze met man en macht verdedigen. Geen wonder, de opinie is wat ze zijn geworden, als die ophoud te bestaan dan gaan ze er zelf ook aan, zo voelt dat tenminste.

Dit is slechts een voorbeeld van hoe wij mensen bepaalde zaken die we zien als belangrijk en zelfs essentieel voor ons bestaan zonder enige vorm van onderzoek en (zelf-)kritiek aantrekken en daarmee alle werkelijk belangrijke zaken uit het oog verliezen. Je vraagt je bijna af of het expres wordt gedaan, of deze discussies ons afleiden van zaken die onze aandacht echt zouden verdienen maar onvoorstelbaar veel ingewikkelder zijn om aan te pakken, ware het alleen al omdat we ze niet willen accepteren als werkelijkheid.

Even terug naar de discussie over het wel of niet afsteken van vuurwerk. Zelf sta ik er als volgt in: Vuurwerk is mooi, zeker als het siervuurwerk is. En af en toe een harde knal kan ook om de aandacht te trekken van het publiek om aan te geven dat er een spektakel begint. Voor het vuurwerk om middernacht kan je de grote knal gebruiken om het begin van het nieuwe jaar aan te geven. Maar het lukraak afsteken van vuurwerk met en zonder harde knallen is in mijn ogen zinloos. Als ik iets onderneem dan vraag ik mij altijd af waarom ik iets doe en wat ik ermee kan bereiken in het belang van een ieder, direct of indirect. Daarmee neem ik verantwoordelijkheid voor mijn acties, mijn woorden, mijn gedachten die daar aan ten grondslag liggen.

Ik ben dus niet tegen vuurwerk en ook niet voor, dat is veel te zwart/wit. Ik pleit ervoor dat iedereen die overweegt vuurwerk af te steken dit doet door stil te staan bij de gevolgen hiervan voor alles wat je als die persoon kunt bedenken, het lawaai (gehoorbeschadiging), kans op verwondingen, overlast door anderen te laten schrikken, troep op straat, angst van dieren, enz. en dat tegenover de kick die het afsteken geeft, het persoonlijk belang, het stoer doen, je durf tonen, je meer en beter voelen of het omgekeerde hiervan compenseren. En dan de balans opmaken: mijn belangen ten opzichte van de belangen van de rest. Hoe echt zijn mijn belangen, zijn het wel Mijn belangen of denk ik het alleen maar?

Om bewuster te worden van hoe je eigen Ik werkt en hoe je eigen klokje tikt zodat je jezelf beter leert begrijpen en daardoor op een evenwichtige manier kunt bepalen wat werkelijk belangrijk is voor jezelf en daarmee automatisch voor alles en iedereen is de DIP Lite cursus ontwikkeld. Durf jezelf in de spiegel te bekijken en leer wat zelf-eerlijkheid is. Leer jezelf te accepteren en te vergeven en van je fouten te leren zonder schaamte en bedrog maar gewoon als jezelf, je échte ik.

32 van 2555 – Terug naar de bron – Wat nu weer!

Energy-is-never-realVrijdag avond open ik mijn mailprogramma en tussen de ongelezen berichten zie ik de naam van het administratiekantoor staan die onze huurzaken afhandelt. Omdat er rond de huur allerlei zaken spelen had ik bij het zien van de mail al een reactie. Bij het lezen van de mail ging mijn hart sneller kloppen en kreeg ik een mengeling van reacties en emoties. Dit kwam omdat ik aan de naam van het administratiekantoor een opinie heb gekoppeld. Die opinie is weer gebaseerd op een verhaal van de huurbaas. Het zien van die naam zorgt ervoor dat mijn geest koppelingen gaat leggen met beelden  en verhalen die ik heb opgeslagen. Ik kon dan ook niet objectief de inhoud van het bericht lezen. Ik las het bericht dan ook snel en werd alleen maar onrustiger.

In eerste instantie had ik alleen maar het kopje gelezen. Dat was al voldoende om alle reacties teweeg te brengen. Ik las het kopje net voordat ik iets anders ging doen en het lukte mij in eerste instantie slecht met moeite om mijn aandacht erbij te houden omdat mijn geest steeds weer terugging naar die reacties waar heel duidelijk ook energie mee gemoeid was. Ik haalde als het ware energie uit de reacties die ik had op het lezen van die paar woorden in de context die ik zelf had gemaakt door een lading te verbinden aan de naam van het administratiekantoor.

Om welke reacties ging het eigenlijk? Het was een mengeling van verbazing, boosheid, verontwaardiging, angst om iets stoms gedaan te hebben en niet als laatste de angst iets gedaan te hebben of iets te moeten gaan lezen wat mij geld zou gaan kosten. Na een uur was ik klaar met mijn andere activiteit en een stuk rustiger. Het rustig worden had wel enige moeite gekost, maar met gecontroleerde ademhaling is het toch gelukt. Ik had mijzelf teruggebracht in het hier en nu en kon vanuit dat punt de mail eens goed gaan lezen.

Ik besloot gelijk een reactie te schrijven op het bericht. Na een paar paragrafen geschreven te hebben las ik het resultaat voor aan mijn partner. Zij koppelde een aantal dingen terug waaruit onder andere bleek dat ik de andere partij bezig was zaken te verwijten en erger nog, ik had de verwijten twee keer in een andere formulering opgeschreven. Ik was dus bezig mijn verontwaardiging te uiten in plaats van een zakelijke reactie te schrijven. Ik floepte er ook nog eens uit dat ik vond dat mijn reactie in goede juridische taal was geschreven, alsof ik hiermee het administratiekantoor wilde afbluffen door duidelijk te maken dat ze met mij niet moesten sollen.

Het kostte mij dan ook enige moeite om mijn verhaal zo te schrijven dat het een duidelijk antwoord werd op de gestelde vragen met daarin omschreven wat voor beide partijen de gevolgen waren van de beschreven en gestelde punten. Het proces van het onderkennen van mijn reacties op de zender van het bericht en de inhoud en vervolgens het terugbrengen van het geheel tot de essentie om daar een eenduidig en helder antwoord op te formuleren was niet eenvoudig, zeker omdat ik mijn reacties, gevoelens en emoties niet wilde onderdrukken maar gelijk wilde onderkennen om te voorkomen dat ze in een volgende situatie weer op dezelfde manier een rol gaan spelen.

Het resultaat was een reactie waarin ik duidelijk maakte wat de situatie was, wat de gevolgen waren geweest van eerdere acties van zowel de kant van het administratiekantoor en ikzelf als huurder, wat de huidige situatie was en wat de volgende acties en consequenties waren voor beide partijen. En dit alles zonder verwijten, zonder een ander aan te wijzen als schuldige of van nalatigheid te beschuldigen waardoor ook voor de andere partij geen wedloop ontstaat voor wie er gelijk heeft en wat er te verwijten valt bij de ander. De hierop volgende eventuele discussies gaan over feitelijke zaken waarin beide partijen kunnen handelen naar aanleiding van wat er daadwerkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotioneel te reageren op een bericht doordat mijn geest een koppeling maakte tussen een opinie en een aantal woorden die razend snel werden omgezet in allerlei mogelijke speculaties, aannames en gedachten spinsels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van de naam van de afzender al een bepaalde reactie te hebben van “wat nu weer!”,  “vast weer gezeur”, “oh, de partij die de door ons betaalde huur niet netjes doorbetaald aan de eigenaar van het huis”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van het onderwerp van de mail de reactie te hebben van “wat willen ze van me” zonder het bericht gelezen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het lezen van enkele regels zodanig in de stress te schieten dat ik minstens een kwartier nodig had om mij volledig te kunnen concentreren op een andere activiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bericht in eerste instantie vluchtig te hebben gelezen op zoek naar steekwoorden die als het ware mijn reactie/beeld/opinie moesten bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties toe te laten zonder eerst goed te hebben uitgezocht waar het bericht over ging en wat voor mij de mogelijke consequenties zouden zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn eerste geschreven reactie met verwijten te komen om zo mijn gelijk te halen voor de acties die ik in die context al had genomen, alsof ik niet kon staan voor de beslissingen die ik in een eerder stadium had genomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij het veranderen van mijn verwijtende zinnen naar zinnen die feiten weergaven omdat ik daarmee het gevoel had niet meer mijn gram te kunnen halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie te voelen bij de opmerkingen van mijn partner over wat ik had geschreven omdat ik et gevoel kreeg dat ik niet goed bezig was en mijn werk voor niets was geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het ontvangen van berichten, of het nou een brief is, een mailbericht of een telefoontje al bij voorbaat reacties te hebben en mijn geest toelaat om razendsnel relaties te leggen tussen allerlei woorden en beelden die op dat moment voorhanden zijn om zo doomscenario’s uit te werken die niets te maken hebben met de werkelijkheid en mij zo afleiden van hetgeen wat in dat moment gebeurt en mij te mogelijkheid ontneemt om in het hier en nu, op basis van wat er op dat moment is de beste actie te nemen in het belang van iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het ontvangen van berichten de geest te stoppen. Ik haal adem en neem het bericht tot mij. Pas dan bepaal ik met wat ik in het moment kan overzien, in zelf-oprechtheid, wat mijn (re-) acties zullen zijn.

10 van 2555 – Het ‘Ik-ben-speciaal-personage’

Dit weekeinde stond geheel ik het teken van klussen. Het was alweer een tijd geleden dat ik ècht had geklust. Ik praat niet over een paar kasten in elkaar zetten maar het structureel aanpassen of verbouwen van een huis. Het project is het aanbrengen van een vliering en het betimmeren van het voormalige keukentje naast de kamer van mijn zoon met als doel om zo een muffig hok met een oud keukenblok wat door de vorige eigenaren als een berghok werd gebruikt om te toveren tot een ruimte waar kasten kunnen staan en op de vliering ruimte voor opslag waar we in dit huis zo om verlegen zitten.

Terwijl ik druk bezig was met het aanbrengen van de vloerconstructie was ik tevreden over het feit dat het allemaal precies ging en roemde mijn altijd al geprezen timmermansoog. Ik liet mij verleiden om nog eens te benadrukken dat dankzij mijn inzichten en kundigheid het uitvoeren van zo’n klus best gemakkelijk ging. Met een zekere trots en een bepaalde glinstering in mijn ogen hoorde ik mijzelf verkondigen dat ik dan ook bijzonder goed ben in precisiewerk waarop mijn partner opmerkte dat ik daarmee in een Ik-ben-speciaal-personage stap en mijzelf identificeer met met dat bepaalde feit.

Ik zag mijzelf in een oud patroon terugkeren waarbij ik zelfvoldoening haal uit herinneringen van andere klus ervaringen waar mijn vakkundigheid door mijzelf en anderen werd geprezen. Naast het aannemen van het feit dat ik in die specifieke klus gewoon mijn best heb gedaan, was ik bezig mijn eigen ego te strelen door te bevestigen dat ik werkelijk een goede en precieze klusser ben. Met welk praktisch doel? Wat bereik ik door mijzelf op te hemelen in een context die slechts een zeer klein deel uitmaakt van de activiteiten die in in de loop  van mijn leven uitvoer. Het gaat hier alleen om het krijgen van een goed gevoel zonder mij te beseffen dat het jezelf goed voelen door het doen van uitspraken in de rol van een ‘Ik-ben-speciaal-personage’ slechts om een gevoel gaat en niets te maken heeft met wat op dat moment daadwerkelijk gebeurt en van belang is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik met het aannemen van de ‘Ik-ben-speciaal-personage’ persoonlijkheid mijzelf beter zie dan anderen en mijzelf boven anderen plaats en niet zie dat het mijzelf verheerlijken slechts gebaseerd is op ego-strelerij en niet anders tot doel heeft dan het voeden van een systeem en/of polariteit van goed en slecht, kundig en niet kundig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opmerking over het geleverde werk door een ander persoon in combinatie met het zoeken naar bevestigingen van eigen opinies over mijn eigen kunnen/vaardigheden mij de rol laten aannemen van het ‘Ik-ben-speciaal-personage’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het gevoel van speciaal zijn mijzelf de illusie geef van mij beter voelen als polariteit van het mij minder voelen dan anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen en ervaringen te gebruiken om mijn zogenaamde vakkundigheid te onderbouwen en om daaraan eerdere positieve gevoelens van zelfvoldaan zijn weer te gebruiken om mijzelf op te laden met positieve energie waarmee ik automatisch de polariteit aanga en ook negatieve energie opwek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken door mijzelf te identificeren met slechts dat ene feit waar ik op dat moment goed in was en dat te kiezen als zijnde de betere ik terwijl ik begrijp dat ik meer dan alleen dat ene ben door in elk moment, adem na adem, de voor dat moment beste handelingen te verrichten die in mijn kunnen liggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in vele situaties op te trekken aan het gevoel/energie die werd opgewekt op het moment dat anderen mijn handeling/prestatie beoordeelden als een buitengewone prestatie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de “ik-ben-speciaal-personage” niet meer toe te staan omdat ik inzie dat het een actie van de mind is om energie op te wekken die slechts tot het voedden van mijn ego leidt en niet in het belang is van het geheel.

6 van 2555 – Mea culpa

Vanavond had ik een situatie waarin weer eens het mechanisme van iemand anders iets verwijten terwijl je zelf ermee zit duidelijk werd. Terug uit mijn werk ging ik bij mijn dochter kijken hoe het met haar ging. De laatste dagen voelt ze zich niet goed en ligt ze veel op bed. Terwijl ik vroeg hoe het ging kwamen bij haar de tranen waarmee duidelijk werd dat mijn vraag of aanwezigheid een reactie gaf. Ik ging mij afvragen wat er aan de hand was en zei dat er duidelijk was dat haar iets dwars zat. Alsof ze dat niet wist. Ik realiseerde mij op dat moment niet dat ik daarmee zout in de wond wreef. Met de botte bijl ging ik verder om tot de conclusie te komen dat ze waarschijnlijk weer, net zoals vorig jaar zomer, in een depressie zat. Om het nog te benadrukken zei ik dat ook nog eens tegen haar. Het enige wat mij op dat moment restte was haar kamer te verlaten met het gevoel het volledig verprutst te hebben.

Wat waren mijn motivaties om de situatie op deze manier aan te pakken? Zelfbelang en ego. Alles is terug te herleiden naar een vader-systeem die niet graag ziet dat zijn kind-systeem niet naar behoren functioneert. Vanuit eigen belang probeerde ik de situatie te forceren zonder alle factoren in ogenschouw te nemen. Hierdoor heb ik de situatie geen zier geholpen, alleen verergerd. Nu schrijf ik de situatie uit en neem ik mijn verantwoordelijkheden op de punten die ik in mij kan verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een nieuwe situatie te beoordelen op basis van herinneringen die worden opgeroepen en op basis van die herinneringen een oordeel uit te spreken in plaats van deze situatie in het moment te bekijken en te handelen naar het belang van iedereen en niet uit eigen belang en manipulatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie/het gedrag van mijn dochter te bestempelen als depressief gedrag puur omdat ik hetzelfde patroon denk te herkennen uit eerdere ervaringen in plaats van een gesprek aan te gaan met mijn dochter waarmee ik op basis van feiten kan vast stellen wat er aan de hand is en zo ook in staat ben daadwerkelijke ondersteuning te bieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen belang en ego voor het belang van iedereen te laten gaan bij het reageren op een situatie die in mijn ogen en mijn beleving op basis van herinneringen bedreigend is voor mijn image als vader omdat ik vrees gezien te worden als falend ouder met een depressief kind waar ik geen verandering in weet te brengen.

Ik vergeef mijzelf om mijn vader-systeem toe te staan om invloed te hebben op hoe ik in een bepaalde situatie sta zonder te willen zien wat de consequenties zijn van het handelen/praten vanuit zo’n systeem voor mijzelf, mijn dochter en indirect alles en iedereen om mij heen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie waarin mijn dochter verkeert te benaderen vanuit eigen belang en met als insteek dat haar houding niet wenselijk en niet past in het ideaalbeeld van een vader-dochter construct en een familie/gezinsconstruct.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezorgdheid voor mijn dochter te vertalen in gevoelens van angst voor herhaling en ergernis voor onwenselijk gedrag in plaats van naar ingangspunten te zoeken om ondersteunend en in het belang van een ieder bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan te nemen dat ik het proces van mijn dochter kan beïnvloeden door eigenbelang voorop te zetten met als gevolg dat het proces voor beide alleen maar gefrustreerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schuldgevoel voor mijn eventuele mogelijke bijdrage aan de situatie van mijn dochter om te zetten in manipulatief gedrag waarbij ik tracht met opmerkingen en suggesties de aanwezige situatie te beïnvloeden zodat een mogelijke consequentie van een vroeger falen in opvoeding of het geven van steun wordt weggewerkt alsof het niet bestaan zou hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in een vergelijkbare situatie niet in mijn vader-systeem te schieten maar te stoppen. Ik haal adem en ik zeg stop. Ik beoordeel de situatie en handel vervolgens in het belang van een ieder met inachtname van alle mogelijke consequenties voor zover ik die op dat moment kan overzien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in een vergelijkbare situatie niet mijn angst/imago/ego/eigenbelang zwaarder te laten wegen dan het handelen in het interesse en het belang van iedereen/het geheel voor zover ik dat in het moment kan overzien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schuldgevoel niet mijn leidraad te laten zijn. Als ik schuldgevoel krijg dan stop ik. Ik haal adem en neem in het moment mijn verantwoordelijkheid voor dat wat zich in dat moment voordoet.