Dag 67 – Angst voor verandering – deel 2

Career-Change-FearVervolg op de blogpost van dag 66.

Om de punten waarop ik emoties en gevoelens effectief te stoppen begin ik met het uitschrijven van zelfvergevingen. Leer hoe je dit kunt doen in de DIP-Lite cursus.

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst zelf een bepaalde lading aan het beeld te geven wat door de woorden is ontstaan en dan daarop te reageren met angst en afgunst dat gevoed is door de vele dimensies, emoties en gevoelens die ik aan het woord en begrip “huis” heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het praten over een ander huis in de toekomst als bedreigend te zien voor mijn huidige situatie omdat ik bang ben dat mijn huidige situatie zomaar kan veranderen en ik daar geen trek in heb omdat dit een bedreiging is voor de rust die ik weer denk nodig te hebben om fysiek gezond te blijven.

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik de kans krijg om van het huis te genieten waar we nu in wonen. Tevens vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet de kans te willen geven om elke dag dat ik in dit huis woon ervan te genieten maar in plaats daarvan in angst te leven voor mogelijke veranderingen.

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te verwijten dat ze aan het fantaseren is over een ander huis terwijl het mijn reactie is waar ik in eerste instantie iets mee moet doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelijk met andere oplossingen te komen om het idee van mijn partner onderuit te halen in plaats van het idee te evalueren en te waarderen.

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast een negatieve reactie ook door te schieten naar een positieve reactie waarin ik fantaseer over hoe we in het gesuggereerde scenario zouden leven. En dit terwijl ik een fractie daarvoor mijn partner verweet dat zij hetzelfde deed.

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stabiel te zijn en geen vertrouwen in mijn eigen kunnen om voor de nodige rust en stabiliteit te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een reactie gebaseerd in angst niet mijn eigen

Je bent mij altijd aan het pushen!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te leven volgens mijn eigen principes en mijzelf niet aanstuur volgens die principes.

Dag 66 – Angst voor verandering – deel 1

het-ontwerpEen tijdje terug zei mijn partner dat ze het best handig zou vinden om een woning te hebben met een kantoor er aan vast. Voor een situatie waarin je een bedrijf aan huis hebt is dat zeker de meest ideale situatie.

Mijn reactie op dit idee van mijn partner was heftiger dan ik dacht. Of beter, ik had een hele serie aan reacties:

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik ben maar eens gaan uitzoeken waar deze reacties vandaan kwamen. Met behulp van de tools uit de DIP cursus ben ik aan de slag gegaan.

In eerste instantie ben ik gaan kijken waarop ik nou eigenlijk reageerde of ‘afging’. De woorden of het idee van een “nieuw huis” of een “ander huis” waren duidelijke triggers.

Als reactie op die trigger-woorden ging mijn geest aan de slag met wat je interne conversaties kunt noemen (conversaties met jezelf over een ander die je verder – meestal – niet uitspreekt):

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Mijn gedachten gingen ook de andere kant op…

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Om gelijk weer terug te gaan naar…

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

En als je nog even je geest laat gaan dan schiet je in de verwijten:

Je bent mij altijd aan het pushen!

De volgende stap in het ontrafelen van de geest is het bepalen van de achterliggende emoties en gevoelens. Ik stelde vast dat ik hier met de emoties angst, onrust, bedreigende situatie, boosheid en weerstand te maken had. Aan de andere kant was ik ook geïntrigeerd en had ik verlangens, ideeën van trots en tevredenheid over een bedachte situatie.

Als ik nu kijk hoe ik in het moment waarop ik reageerde op mijn partner fysiek reageerde dan kan ik terughalen dat ik heel even stopte met ademen, alsof ik daarmee probeerde de situatie even stop te zetten om zo tijd te krijgen om erover na te denken. Een lichtjes versnelde hartslag als gevolg van de angst die ik voelde opborrelen wil ik niet uitsluiten.

Als laatste stap in dit proces ben ik naar de bron van mijn reactie gaan zoeken. De suggestie dat we als gezin (weer) ergens anders zouden gaan wonen veroorzaakte een ‘angst voor verandering’ reactie. Het niet openstaan voor verandering betekend dat ik in control wil zijn over mijn dagelijkse leven om zo te garanderen dat alles zo gaat dat ik het allemaal aan kan zonder dat het mijn gezondheid bedreigd omdat ik door bepaalde grenzen heen moet.

Nu dat ik weet wat de bron is geweest waar ik op gereageerd heb, welke reacties ik had en wat mijn geest met de situatie heeft gedaan, kan ik mij voorbereiden om in een vergelijkbare situatie bewuster te zijn van mijn geest en daarmee in het moment dat ik reageer deze reactie stoppen omdat ik zie dat het reageren op zich nergens toe lijdt dan alleen maar bijdragen aan dat waar ik uiteindelijk angsten voor heb.

Om dit effectief te kunnen doen moet ik de patronen die ik in mijn reacties herken weten stop te zetten. Dat doe ik door de punten te benoemen, hierover zelfvergeving te doen en een feitelijke correctieve actie toepas. In deel twee zal ik de patronen uitlichten en de zelfvergeving en correctie toepassen.

Dag 65 – Niet zeuren, gewoon doorgaan!

emotionsTijdens mijn wekelijkse chat met mijn buddy (begeleider) kwam aan het licht dat ik best veel zaken onderdruk. Dat is op zich niets nieuws voor mij maar gedurende het gesprek kwam het wel heel mooi naar voren met praktische voorbeelden.

Naar aanleiding van de opdracht had ik gekeken naar een bepaalde situatie die bij mij een reactie had veroorzaakt. Als ik mijn reactie of reacties onder de loep neem dan kan ik onder andere zien dat ik gereageerd heb op bepaalde ‘triggers’ (woorden, geluiden, stem tonaliteit, geuren, licht, kleur, etc.) met verschillende emoties en gevoelens.

In dit specifieke geval reageerde ik met een aantal emoties die ik in het moment niet gelijk kon benoemen. Wel weet ik nog heel goed wat mijn gedachten waren, en door die gedachten te bekijken kon ik uiteindelijk vaststellen dat mijn reactie angst was voor de geschetste situatie. De combinatie van bepaalde woorden, stemgeluid en tonaliteit zorgden ervoor dat er in mijn onderbewustzijn bepaalde knoppen werden ingedrukt. Mijn reacties met “maar” en “als” zijn uiteindelijk allen terug te brengen naar een basis emotie: angst. In dit geval angst voor verandering, angst voor een terugval naar een minder stabiele periode met fysieke en geestelijke druk.

Als je mij onmiddellijk na het voorval had gezegd dat ik met angst had gereageerd (zonder dat zozeer te uitten overigens), dan had ik het ontkend. Maar door in de context van mijn DIP Pro les dit punt te onderzoeken en uit te werken en daarna te bespreken met mijn buddy komen er toch bepaalde punten boven water waar ik meer verder kan. Ik weet nu een van de oorzaken van mijn reacties  en kan daarmee aan de slag, de oorzaak als het ware ontzenuwen door het te herkennen, zelfvergeving op die specifieke gevoelens en emoties te doen en tegelijkertijd het zover mogelijk te ontrafelen. Hierdoor leer ik mijzelf beter kennen en kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie dezelfde (angst-) reactie krijg en niet verder luister, geen oprecht of in ieder geval zinnig antwoord kan geven maar gewoon kan luisteren, verwerken en er verder iets mee doen wat zinnig is in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens en emoties te onderdrukken waardoor ik mijn hoofd als het ware in het zand steek en mijzelf de mogelijkheid ontneem om in het moment te zien hoe ik reageer op de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘triggers’ niet te herkennen waardoor ik mijn gedachten de ruimte gaf om een rookgordijn van argumenten op te trekken waarin ik een serie van emoties op deze gedachten heb toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te hebben gegund om in het moment mijn reacties te onderkennen om de echte emotie, angst in dit geval, te herkennen zodat ik daar in het moment had begrepen waar ik stond en mijzelf op effectieve wijze had kunnen aansturen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van emoties en gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn hoofd in het zand steek om zo mijn reacties niet te hoeven verantwoorden naar mijzelf. Ik stop met mijzelf te verstoppen en gevoelens en emoties te onderdrukken en sta een en gelijk aan het leven.

Dag 49 – Oh nee! Mijn telefoon ligt nog in het pashokje!!!

pashokje-1Vanmiddag waren mijn partner en ik naar de stad gegaan om voor mij een nieuw pak uit te zoeken. In de paskamer begon ik broeken en jasjes te passen tot ik de juiste maat had gevonden. Intussen liep mijn partner heen en weer naar de rekken om het kledingstuk in een net grotere of kleinere maat te pakken.

Terwijl ik even stond te wachten op een grotere maat broek besloot ik om een paar foto’s te maken van mijn nieuwe outfit. Het viel niet mee om mijzelf vast te leggen zonder een zeer angstige blik in mijn ogen. Ik blijk dat vaker te doen maar heb er zelf geen erg in.

Eindelijk paste broek en jasje goed. Ik pakte de spullen bij elkaar en vervolgens gingen we nog even naar een geschikt overhemd en stropdas kijken. Daarna alles afgerekend en pas toen ik de winkel uitliep en in mijn zakken voelde naar het strookje van de fietsenstalling stelde ik vast dat mijn telefoon niet in mijn broekzak zat.

Ik wist gelijk wat er aan de hand was, ik had bij het pakken van de spullen na het aandoen van mijn gewone kloffie mijn telefoon gewoon op het plankje in het pashokje laten liggen. Terwijl mijn partner alvast naar de fietsenstalling ging haastte ik mij terug de winkel in om in het pashokje te kijken waar ik ongeveer een kwartier eerder nog had gestaan. In eerste instantie hield ik mij nog niet echt bezig met de mogelijkheid dat mijn telefoon er niet meer zou liggen, eerst kijken dan verder handelen.

Het plankje in het pashokje was leeg! Telefoon weg! Ik wendde mij tot de kassa dame waar ik kort daarvoor had afgerekend en legde uit dat ik mijn telefoon in een hokje had laten liggen en dat nu, een kwartier later, deze er niet meer lag en vroeg of iemand het toestel bij de kassa had afgegeven. Dat was niet het geval. Een mevrouw die daar stond bood aan om met haar telefoon even naar mijn telefoon te bellen om zo te horen of hij ergens lag. Helaas bleek ze haar telefoon thuis gelaten te hebben. Het was echter een goed idee om naar mijn eigen toestel te bellen, maar om dat te doen moest ik naar de klantenservice, één etage hoger.

Zo gezegd, zo gedaan. Na even wachten in de rij legde ik ook hier mijn situatie uit en mocht toen de telefoon gebruiken om naar mijn eigen nummer te bellen. Terwijl ik dat deed herinnerde ik mij ineens dat ik mijn toestel op stil had gezet tijdens het maken van foto’s in het kleedhokje. Het toestel zou dus alleen maar trillen. Daarnaast was ik ook niet meer bij de kleedhokjes om iets te kunnen horen. Ik stelde voor om mijn gegevens achter te laten bij de klantenservice en ging vervolgens weer terug naar de pashokjes om nog een laatste keer te checken of mijn telefoon niet was teruggebracht. Dat was niet het geval dus ging ik maar richting de uitgang en de fietsenstalling waar mijn partner inmiddels al een tijdje stond te wachten.

Bij de uitgang sprak ik nog een bewaker aan om te vragen wat zij normaal doen als er een verloren voorwerp wordt gebracht. Ik kreeg te horen dat alles naar de klantenservice wordt gebracht. Mooi, ik had dus de juiste stappen gelopen om in het geval dat er een eerlijke vinder zou zijn men zou weten hoe mij te bereiken.

Pas toen ik mijn partner bij ging praten over wat ik had gedaan begon ik de gevolgen van een verloren en misschien gestolen toestel verder op een rijtje te zetten. Ondanks ik heel systematisch de verder te nemen maatregelen aan het uitwerken was merkte ik dat ik diep van binnen toch een beetje, heel lichtjes, een gevoel van onrust kreeg. Het beïnvloedde, voor zover ik kon vaststellen, niet mijn handelen en denken.

Terwijl wij naar huis fietsten kreeg ik toch een beetje haast toen we al pratend vaststelden dat er de mogelijkheid bestond dat iemand met mijn telefoon zou gaan bellen, misschien wel met dure buitenlandse nummers. Ik beredeneerde wel dat om dit te kunnen doen een eventuele dief eerst de unlock figuur moet raden om het toestel te ontgrendelen, pas dan zou er gebeld kunnen worden. Ook het opnieuw starten van het toestel of de sim in een ander toestel stoppen zou niet veel geholpen hebben zonder de pincode van de Simkaart.

Toch kreeg ik de kriebels en besloot ik om zo snel mogelijk de Sim te blokkeren. Via een dienst van een antivirus software dat op mijn telefoon draait probeerde ik uit te vinden waar het toestel zich op dat moment bevond en toen dat niet lukte deed ik een poging om het toestel op afstand te wissen. Een van de gevolgen van het kraken van de beveiliging had kunnen zijn dat de persoon met mijn toestel toegang zou hebben tot mijn mail en een aantal social media diensten. Daarvan het ik uit voorzorg de wachtwoorden van aangepast.

Rond vijf uur gaat de vaste telefoon. De winkel aan de lijn die mijn goed nieuws kon brengen, mijn telefoon was terecht! Gevonden en teruggebracht door een personeelslid. Dat was mooi zeg! Wel jammer dat ik mijn Simkaart al had laten blokkeren waardoor ik tot volgende week moet wachten op een nieuwe werkende Simkaart.

Uiteindelijk waren de gevolgen van het niet altijd bewust zijn van mijn eigen doen en laten waardoor ik na het terug omkleden in mijn eigen kleding de telefoon niet terug in mijn broekzak had gestopt nog goed te overzien. Ik heb in ieder geval gezien en geleerd dat ik ook of juist vooral in niet alledaagse situaties altijd bewust moet blijven van alle handelingen die je doet. Je kunt nu zeggen van dat dit iedereen kan overkomen, maar het hoeft niet . Als ik in het pashokje drie tellen meer de tijd had genomen om even te checken of ik alles had was dit niet gebeurt. Aan de andere kant is het ook weer mooi dat het is gebeurt omdat het mij een mooie gelegenheid geeft om eens naar het hele proces te kijken van wat er zich in de geest afspeelt om zo mijzelf beter te leren kennen en in een ander moment effectiever te kunnen zijn en zo geen onnodige en eventueel financiële gevolgen te hebben van een gedane of gelaten handeling.

In een mijn volgende blogs zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie.

Dag 48 – Hoe leg ik dat nou uit

EMAIL_ADDRESS_LISTS_125099565Als het om technische zaken gaat, en specifiek om zaken die te maken hebben met websites, mail, computergebruik en internet dan gebeurt het regelmatig dat ik met mijn partner in de clinch lig. Het meest recente voorbeeld gaat over het aanmaken van een e-mailadres. Het ging om een zakelijk adres en mijn partner had daardoor de opvatting dat ze een adres moest aanmaken voor het bedrijf. Ik raadde haar aan om een persoonlijk adres te maken omdat het zakelijke al blijkt uit de domeinnaam van het e-mail adres. Ondanks verschillende voorbeelden uit andere bedrijfssituaties was het voor mijn partner niet duidelijk. Tot op vandaag. De behoefte om een mail te sturen vanuit haar eigen persoon in plaats van een onpersoonlijke afkorting in het e-mail adres maakte ineens duidelijk wat ik destijds had bedoelt.

Het voorval gaf mijn even een gevoel van gerechtigheid en ook een serie gemengde gevoelens. Mijn reacties in mijn gedachten waren onder andere: “Zie je nou! Gewoon luisteren de volgende keer en niet zo eigenwijs doen” en “Als je had geluisterd dan hadden we dit probleem nu niet gehad”. En gevoelens van balen, er is genoeg te doen en nu hebben we een probleempje erbij om op te lossen. De sterkste emotie lijkt wel gebaseerd op het feit dat ik mijn partner wil verwijten dat zij dit probleem heeft veroorzaakt. Dit wordt versterkt door frustratie omdat het niet het enige voorval is. Maar kan ik aan de andere kant van iemand verlangen alles te snappen wat ik zelf ook snap? En wellicht kan ik mij ook afvagen of ik het duidelijk genoeg heb uitgelegd, of ik duidelijk heb gemaakt wat de gevolgen zijn van het niet opvolgen van mijn advies. In dit specifieke geval kan ik mij niet precies herinneren wat ik heb gezegd. Wel weet ik nog dat ik niet snapte waarom mijn partner niet een mailaccount wilde hebben met haar eigen naam zoals gebruikelijk is als je voor iemand een e-mail account aanmaakt.

Als ik ga kijken waarom ik vaak wat geërgerd reageer op dit soort situaties dan zie ik dat mijn reacties te maken hebben met het feit dat ik geen zin heb in de consequenties die ontstaan doordat de ander(en) niet (willen) inzien wat hun keuze/beslissing tot gevolg zal hebben. Een van de oorzaken hiervan is dat ik op het moment dat het speelt onvoldoende argumenten kan aandragen om mijn standpunt duidelijk te maken. Soms zijn het ook argumenten die wat overtrokken zijn en de mogelijke consequenties niet van zo’n aard dat het er echt rekening mee gehouden moet worden.

Mijn startpunt is soms een stukje betweterigheid en ook wel superioriteit en dat bepaald de toon waarop ik mijn eventuele argumenten aandraag. Ik kan mij voorstellen dat dit tegen de haren instrijkt van diegenen die ik op dat moment iets duidelijk probeer te maken. Mij gelijk stellen aan de ander is dus een eerste stap om mijn boodschap beter over te dragen.

Daarnaast zit er ook een stukje angst. De angst om in mijn drukke rooster extra dingen te moeten gaan doen die veel tijd en energie gaan kosten en daardoor andere zaken weer opschuiven of verijdelen. Is een wat hypocriet standpunt omdat het weer grenst aan het op deze manier vinden van excuses om andere zaken niet of later uit te voeren dan afgesproken.

Het komt er dus op neer dat ik in dit soort situaties mijzelf even stop, diep adem haal en de situatie eens goed bekijk om zo op de meest effectieve manier te bepalen hoe ik uit ga leggen hoe een gegeven situatie het beste aangepakt kan worden.

Inde post van dag 50 ga ik verder in op mijn startpunten, emoties en reacties.

Dag 44 – De achtbaan van het leven

riding-a-roller-coasterGrappig, in het Engels vind ik “rollercoaster” veel heftiger klinken dan achtbaan. Er zit meer beweging in het woord. Vandaag gaat mijn verhaal over de afgelopen periode in mijn leven. Ik heb naar aanleiding van recente gebeurtenissen de behoefte om alles wat er gebeurt is op een rijtje te zetten. Dat is inherent aan het proces wat ik aan het lopen ben waarbij ik bij alles wat ik denk, zeg en doe steeds weer naar mijzelf kijk om vast te stellen wat mijn startpunt is geweest. Een extra aanleiding om eens terug te willen kijken is dat om een een of andere reden het lijkt of wij als gezin en ik als persoon steeds met situaties te maken hebben waarbij je zou kunnen zeggen dat het met pech te maken heeft.

Als je naar die specifieke gebeurtenissen kijkt vanuit een oogpunt van ‘waarom overkomt het mij nou?’ dan zet ik mijzelf in een slachtoffer rol. Dat neemt niet weg dat als ik mijn verhaal doe aan anderen ze moeten beamen dat het echt niet meezit. Maar wat zit er niet mee? Goed bekeken is alles wat ik nu beleef en meemaak een gevolg van acties uit het verleden. Dat zou mij een wijze les moeten leren. Ik ben daarom ook een stuk voorzichtiger en accurater geworden in mijn handelingen omdat ik heb geleerd dat kleine dingen grote gevolgen kunnen hebben. Daarnaast lijkt het erop dat alles steeds sneller gaat, dat de gevolgen van acties niet lang meer op zich laten wachten. Dat heeft zijn voordeel, je weet al snel waar je aan toe bent.

Een van de dingen die ik mijzelf zag doen was dat ik gebruik maak van een ‘vervelende’ situatie om te rechtvaardigen dat ik iets anders, een handeling, een activiteit, een taak die ik mij had voorgenomen te doen, niet uit te voeren. Zo zag ik mij een bijna apathische houding aannemen ten aanzien van het dagelijkse leven. Ik merkte dat ik emotioneel werd, moeite had om mijn gedachten op een rijtje te zetten, te focussen. Ik merkte ook dat ik dat niet altijd even erg had, het was selectief. Ik had er wel last van maar niet zo erg als ik mijzelf wilde doen geloven.

Omdat er van mijn privé planning niets terecht kwam maar van mijn werkplanning wel moet ik tot de conclusie komen dat ik wel mijn doelen kan bereiken voor mijn baas (gedreven door de noodzaak geld te verdienen) maar minder goed ben in het nakomen van mijn doelstellingen als er geen geld noodzaak achter zit. Het verdienen van geld is zeker belangrijk, helemaal als ik kijk naar wat de oorzaak nummer 1 is van onze dagelijkse uitdagingen. Maar het niet nakomen van mijn persoonlijke doelstellingen die alles te maken hebben met mijn persoonlijke ontwikkeling die weer onlosmakelijk verbonden is met de ontwikkeling van de mensen waarmee ik omga dan zie ik dat ik een groot stuk verantwoordelijkheid niet heb opgepakt.

Het is niet de eerste keer, maar we gaan het weer doen met behulp van het feit dat ik het niet alleen doe maar met een hele groep waarvan iedereen, op zijn eigen manier, met dezelfde uitdagingen te maken heeft. Een groep van mensen die hun persoonlijke ervaringen met elkaar delen, zonder vooroordeel en zonder superioriteit of inferioriteit, vanuit het standpunt dat we allemaal gelijk zijn. Dat maakt het mogelijk dat we van elkaar kunnen leren, we leren bepaalde situaties, emoties, gedachten te herkennen en zien hoe anderen hiermee zijn omgegaan zodat we dat zelf ook kunnen gaan toepassen.

Concreet houdt dit in dat vanaf vandaag met mijzelf een verbintenis aanga waarin ik stel dat ik elke dag, in elk moment en in zelf eerlijkheid mij zal afvragen welke activiteit ik zal uitvoeren in het belang van een ieder en daarmee mijzelf daarbij rekening houdend met de door mijzelf en de groep gestelde activiteiten. Nog concreter houdt het in dat ik van elke minuut die ik leef verantwoording zal afleggen naar mijzelf over hoe ik van adem tot adem mijn tijd indeel. Ik zal dit doen in zelfeerlijkheid waardoor het afleggen van verantwoording niet als een straf of een last zal voelen maar als een natuurlijk proces dat open en rechtstreeks is zonder valse gedachten, back chats, emoties, manipulaties, etc.

Dit is niet iets wat iemand van de ene dag op de andere kan. Er komt heel wat bij kijken om te leren naar jezelf te kijken. Een effectieve manier dit te leren zodat je als individu jezelf stabiliseert en leert hoe je verantwoordelijkheden kunt aangaan zonder concessies of afleidingen door gedachten, emoties, angsten is het volgen van de cursus DIP lite of DIP pro. Met behulp van eersteklas lesmateriaal, uitstekende oefeningen en een doeltreffende begeleiding van mensen die al verder zijn in hetzelfde proces van zelfontwikkeling kan je jezelf terugvinden en een actieve rol gaan spelen in het werken aan een betere wereld in alle opzichten.

In mijn volgende blog zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie. Zelfvergeving en daarop zelfcorrectie zijn een uitermate doeltreffend middel om trends te stoppen, de zogeheten cirkeltjes waar we als mens zo goed in zijn om in te blijven hangen.

Dag 40 van 2555: Opinies

autobandenEen paar maanden terug heb ik nieuwe banden laten monteren om te voorkomen dat ik de zomer zou doorrijden met winterbanden. Al maken we niet veel km is het in mijn optiek zonde om dat te doen met winterbanden die van zachter rubber zijn gemaakt als all-seaon/zomerbanden en daardoor relatief sneller slijten. Na een discussie hierover met mijn partner zou ik tot de conclusie kunnen komen dat mijn argumentatie op een opinie berust. Haar beredenering was simpel. Het geld voor die nieuwe banden hadden we kunnen investeren in ons klushuis. In haar optiek waren de banden maar weinig versleten en hadden we er best de zomer mee door kunnen rijden. Daarnaast heb je met het Nederlandse klimaat genoeg aan all-season, zeker onder een auto met permanente vierwiel aandrijving. Hiermee had mijn partner absoluut een punt, maar op het moment van aanschaf van de banden wisten we nog niet of we nog een reis naar bijvoorbeeld Italië zouden maken. In de zomerse hitte zou dat een aardige slijtageslag geweest zijn voor die banden. Enfin, argumenten genoeg aan beide kanten en uiteindelijk gaat het niet om wie er gelijk heeft maar het stellen van de juiste prioriteiten. Of er in dit proces opinies in het spel waren kan ik zo snel niet zeggen.

Anderhalve maand na de montage van de nieuwe banden stelde ik vast dat het stuur trilde bij een bepaalde snelheid. Ik had ook trillingen ervaren met de winterbanden maar wist dat deze banden die opnieuw gemaakt zijn over een gebruikte bandenkarkas niet heel precies zijn gemaakt. Dus ging ik terug naar de garage om de vermoedelijke boosdoeners opnieuw uit te laten balanceren. Er werden geen afwijkingen gevonden maar ik was er van overtuigd dat hiermee het probleem was opgelost. Dit duurde niet lang. Op een stuk snelweg voelde ik weer mijn stuur trillen. Naar aanleiding daarvan ben ik goed gaan opletten en merkte dat ook op zeer lage snelheden, in een parkeergarage bijvoorbeeld de auto lichtjes hobbelde. Ik dacht aan een onregelmatige band, dat had ik tenslotte ook toegeschreven aan de winterbanden. Wat niet in mij opkwam dat het heel toevallig aan dezelfde kant was. Dus weer naar de garage om het probleem voor te leggen. Zij besloten om de banden maar weer uit te balanceren om zo dat punt uit te kunnen sluiten. Tenslotte vroeg de garage of ze een stukje mochten rijden om het probleem zelf te ervaren.

Na de eerste keer dat ik het trillen vaststelde schoot er door mijn hoofd dat het geen best werk was geweest wat de garage had afgeleverd. Toen het probleem na de tweede keer nog niet was verholpen vond ik de garage rechtuit incompetent, zeker omdat de baas had geopperd dat het wellicht aan de schokbrekers kon liggen. Ik heb allerlei gedachten gehad zoals het bij een andere garage laten uitbalanceren en hen de rekening sturen als bleek dat ze het werk niet goed hadden gedaan.

Gelukkig besloot ik niet toe te geven aan deze geestkronkels en legde het probleem nogmaals voor aan een verder zeer behulpzame garage. De uiteindelijke conclusie is dat er waarschijnlijk een iets kromme aandrijfas is waardoor een wiel iets slingert, voelbaar op zeer lage snelheden en op de snelweg boven de 110 Km/h. Dat sluit aan op de beschadigde aandrijfashoes die bij de laatste keuring vervangen moest worden. Wellicht heeft het wiel ooit een harde klap gehad en is de as lichtjes verbogen.

Conclusie is dat mijn geest/gedachten al een loopje met mij namen op basis van aannames en niet van feiten. Uit dit voorval heb ik weer geleerd dat je nooit zomaar conclusies kan trekken maar eerst alle mogelijke factoren in beschouwing nemen. Het resultaat is meestal anders dan je gedachtenspinsels je hadden doen geloven. De geest is snel in het leggen van verbanden die gebaseerd zijn op het voeden van emoties zodat we daar energie uit kunnen trekken. Energie waar je uiteindelijk niet aan hebt dan alleen maar het jojo effect tussen allerlei emoties van onrechtvaardigheid, je gram halen, je gelijk krijgen, je afgezet voelen, etc.

Luister dus niet naar je gedachtes maar handel in het moment, beoordeel de situatie met de middelen die je op dat moment tot je beschikking hebt en neem dan de juiste beslissing waar je ook volledig achter kan staan in volle verantwoordelijkheid. De heren van de garage heb ik na de laatste keer hartelijk bedankt voor hun behulpzaamheid.