Dag 43 – Giro 555

giro-555-den-haagSinds de tornado op de Filipijnen volg ik met regelmaat de nieuwsitems over deze ramp die mij onvermijdelijk worden voorgeschoteld als ik via de gebruikelijke kanalen door de nieuwsberichten heen loop. Toen ik hoorde dat Giro 555 werd geopend om geld in te zamelen voor de slachtoffers inclusief een landelijke TV aktie nam ik mij voor om eens goed te volgen wat dit voor een gevolgen zou hebben onder de mensen.

Het valt mij op dat er kritische geluiden zijn en er vragen gesteld worden over het feit dat het ingezamelde geld wel terecht komt waar gezegd wordt dat het terecht zou moeten komen. Desondanks is er inmiddels al ruim 13 miljoen ingezameld. Dat verhalen uit het verleden niet leiden tot het niet doneren is wellicht goed voor dat gedeelte wat uiteindelijk bij de hulpbehoevenden terecht komt. Het feit dat er veel aan de strijkstok blijft kleven is blijkbaar geaccepteerd bij gebrek aan alternatieven.

De keus om te geven wordt misschien of wellicht bespoedigd door het gevoel dat we hiermee een gevoel van schuld afkopen, het schuldgevoel veroorzaakt door het feit dat we het hier nu beter hebben dan de slachtoffers van de ramp. Maar is dat wel de juiste drijfveer? Ja, want het levert geld op. Nee, want door op deze manier geld te geven kopen we een stukje verantwoordelijkheid af waardoor we met een schoon geweten gewoon verder kunnen met ons dagelijkse leven alsof er niets aan de hand is. Af en toe zeggen hoe verschrikkelijk we het vinden voor die mensen om daarna terug te gaan naar de orde van de dag. Dit schuldgevoel is bekend bij de inzamelende organisaties en niet voor niets worden allerlei acties op touw gezet door de media waar we de hele dag door worden blootgesteld aan de beelden uit het rampgebied. Dit werkt erg goed en levert een hoop geld op.

Wat ook opvalt is dat dit soort ‘gelegenheden’ misbruikt worden om propaganda te maken voor eigen belang. Kijk naar de politici en BN-ers die maar al te graag een dag meedraaien in het telefoonteam van Giro 555. Kijk maar naar bedrijven die officieel cheques ter waarde van x euro met veel poespas komen brengen om vooral goed in de picture te komen. Je kunt het bedrag ook gewoon overmaken toch? Elke ramp is een uitgelezen moment voor een grote groep organisaties, instellingen en bedrijven om in de handen te wrijven; profit! Over de ruggen van de slachtoffers en betaald door de zich schuldig voelende burger, mooier kan je het niet krijgen.

Hiermee zeg ik niet dat je moet stoppen met je dagelijkse leven, integendeel. Het is belangrijk dat wij en eigenlijk iedereen buiten de rampgebieden in de wereld een zo stabiel mogelijke situatie hebben zodat we in staat zijn om diegene die het minder goed hebben te helpen. Dat helpen zou echter verder moeten gaan dan alleen geld te geven. Dat is te gemakkelijk. Los van het feit dat de verwoestende kracht erg groot was bij deze orkaan blijft het feit dat het een gebied is waar minder welvaart bestaat waardoor er relatief meer schade is dan in situaties waar de infrastructuur beter bestand is gemaakt voor dit soort situaties. Met infrastructuur bedoel ik niet alleen betere huizen en gebouwen maar ook wegen, communicatie, schuilplaatsen, coördinatie waardoor er beter geëvacueerd had kunnen worden.

Een andere vraag is waarom wij als burgers bij moeten dragen aan rampen van dergelijke omvang. Eigenlijk zou de overheid dit moeten en kunnen oppakken zonder de hulp van de burger. Dat de burger moet inspringen geeft aan dat de overheid haar zaken niet op orde heeft, ook niet als het gaat om de manier te reguleren waarop de welvaart is verdeelt onder de burgers. De verschillen worden steeds groter tussen arm en rijk, ook in ons eigen land. Steeds meer mensen hebben moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Dit weten we allemaal, maar we leven die wetenschap niet. Dit wordt maar eens bevestigd door het verhaal van mijn zoon over een leraar die zegt dat iedereen verplicht een euro moet doneren aan de slachtoffers. Het zou mooi zijn als je het zo kan stellen maar dan moeten we eerst een betere gelijkheid bewerkstelligen. En daar laten we het met z’n allen afweten, zolang ik het maar goed heb, dan is het allemaal goed en zijn de problemen om mij heen op veilige afstand. Met het verhaal over die leraar vroeg ik mij gelijk af of hij of zij hetzelfde had gezegd als je persoonlijk hebt ervaren wat het is om geen geld te hebben, bankrekening leeg, portemonnee leeg, en toch verder moeten gaan met je leven.

We kunnen ons inzetten voor de mens in nood, daar is niets mis mee. Maar we zouden dat niet alleen in dit soort situaties moeten doen, als de media daar aandacht aan besteden. Dat wordt gedaan omdat er veel geld te verdienen valt aan rampen, daar moeten we ons bewust van worden. Waar de media weinig of geen aandacht aan besteden is de medeburger in nood die in onze stad of zelfs in onze straat woont. Daar valt niets aan te verdienen. Daarnaast is onze maatschappij zo gemaakt dat we ons als burger schamen als we in de problemen zijn, met name financiële problemen. De gevolgen kunnen echter rampzalig zijn en slopend waardoor een steeds groter groeiende groep medeburgers door dagelijkse stress wordt opgevreten en uiteindelijk een steeds grotere belasting gaat vormen voor onze al zo getergde gezondheidszorg.

Ik zie gelukkig ook dat er een groeiende groep mensen is die steeds meer inziet dat er iets niet kopt in hoe onze maatschappij nu werkt. Er ontstaan allerlei initiatieven die oplossingen aandragen om voor iedere burger een solide en zekere basis te geven in de vorm van een gegarandeerd inkomen. De BIP initiatieven zijn hier een voorbeeld van. Als we als maatschappij in staat zijn om evenwicht en stabiliteit te garanderen voor alle mensen dan kunnen we vanuit die stabiele positie veel beter en efficiënter anderen gaan helpen die nog niet in die stabiliteit leven. Als het aan mij ligt wordt het tijd om te stoppen met het afkopen van schuld en daarmee afschuiven van verantwoordelijkheden. We moeten ons bewust gaan worden van onze rol in de maatschappij en op de planeet en leren om in onze acties en beslissingen, hoe klein dan ook, altijd het belang van het geheel in acht te nemen omdat we daarmee niet alleen de anderen dienen maar ook onszelf omdat we deel zijn van het geheel.

Advertenties

Dag 40 van 2555: Opinies

autobandenEen paar maanden terug heb ik nieuwe banden laten monteren om te voorkomen dat ik de zomer zou doorrijden met winterbanden. Al maken we niet veel km is het in mijn optiek zonde om dat te doen met winterbanden die van zachter rubber zijn gemaakt als all-seaon/zomerbanden en daardoor relatief sneller slijten. Na een discussie hierover met mijn partner zou ik tot de conclusie kunnen komen dat mijn argumentatie op een opinie berust. Haar beredenering was simpel. Het geld voor die nieuwe banden hadden we kunnen investeren in ons klushuis. In haar optiek waren de banden maar weinig versleten en hadden we er best de zomer mee door kunnen rijden. Daarnaast heb je met het Nederlandse klimaat genoeg aan all-season, zeker onder een auto met permanente vierwiel aandrijving. Hiermee had mijn partner absoluut een punt, maar op het moment van aanschaf van de banden wisten we nog niet of we nog een reis naar bijvoorbeeld Italië zouden maken. In de zomerse hitte zou dat een aardige slijtageslag geweest zijn voor die banden. Enfin, argumenten genoeg aan beide kanten en uiteindelijk gaat het niet om wie er gelijk heeft maar het stellen van de juiste prioriteiten. Of er in dit proces opinies in het spel waren kan ik zo snel niet zeggen.

Anderhalve maand na de montage van de nieuwe banden stelde ik vast dat het stuur trilde bij een bepaalde snelheid. Ik had ook trillingen ervaren met de winterbanden maar wist dat deze banden die opnieuw gemaakt zijn over een gebruikte bandenkarkas niet heel precies zijn gemaakt. Dus ging ik terug naar de garage om de vermoedelijke boosdoeners opnieuw uit te laten balanceren. Er werden geen afwijkingen gevonden maar ik was er van overtuigd dat hiermee het probleem was opgelost. Dit duurde niet lang. Op een stuk snelweg voelde ik weer mijn stuur trillen. Naar aanleiding daarvan ben ik goed gaan opletten en merkte dat ook op zeer lage snelheden, in een parkeergarage bijvoorbeeld de auto lichtjes hobbelde. Ik dacht aan een onregelmatige band, dat had ik tenslotte ook toegeschreven aan de winterbanden. Wat niet in mij opkwam dat het heel toevallig aan dezelfde kant was. Dus weer naar de garage om het probleem voor te leggen. Zij besloten om de banden maar weer uit te balanceren om zo dat punt uit te kunnen sluiten. Tenslotte vroeg de garage of ze een stukje mochten rijden om het probleem zelf te ervaren.

Na de eerste keer dat ik het trillen vaststelde schoot er door mijn hoofd dat het geen best werk was geweest wat de garage had afgeleverd. Toen het probleem na de tweede keer nog niet was verholpen vond ik de garage rechtuit incompetent, zeker omdat de baas had geopperd dat het wellicht aan de schokbrekers kon liggen. Ik heb allerlei gedachten gehad zoals het bij een andere garage laten uitbalanceren en hen de rekening sturen als bleek dat ze het werk niet goed hadden gedaan.

Gelukkig besloot ik niet toe te geven aan deze geestkronkels en legde het probleem nogmaals voor aan een verder zeer behulpzame garage. De uiteindelijke conclusie is dat er waarschijnlijk een iets kromme aandrijfas is waardoor een wiel iets slingert, voelbaar op zeer lage snelheden en op de snelweg boven de 110 Km/h. Dat sluit aan op de beschadigde aandrijfashoes die bij de laatste keuring vervangen moest worden. Wellicht heeft het wiel ooit een harde klap gehad en is de as lichtjes verbogen.

Conclusie is dat mijn geest/gedachten al een loopje met mij namen op basis van aannames en niet van feiten. Uit dit voorval heb ik weer geleerd dat je nooit zomaar conclusies kan trekken maar eerst alle mogelijke factoren in beschouwing nemen. Het resultaat is meestal anders dan je gedachtenspinsels je hadden doen geloven. De geest is snel in het leggen van verbanden die gebaseerd zijn op het voeden van emoties zodat we daar energie uit kunnen trekken. Energie waar je uiteindelijk niet aan hebt dan alleen maar het jojo effect tussen allerlei emoties van onrechtvaardigheid, je gram halen, je gelijk krijgen, je afgezet voelen, etc.

Luister dus niet naar je gedachtes maar handel in het moment, beoordeel de situatie met de middelen die je op dat moment tot je beschikking hebt en neem dan de juiste beslissing waar je ook volledig achter kan staan in volle verantwoordelijkheid. De heren van de garage heb ik na de laatste keer hartelijk bedankt voor hun behulpzaamheid.

7 van 2555 – Ik-ben-minder-personage

Al eerder heb ik geschreven over het mijzelf minder voelen dan anderen als het ging om het hebben van geld. Toen ik iets verder ging graven in die richting kwam ik tot de constatering dat ik dat met heel veel dingen al heel mijn leven doe! Met gevoelens als “Wie ben ik nou”, en “Als die ander voor wil dan gaat ie maar voor”. Wat een loser-instelling is mijn reactie nu. Ik kan mij zelfs situaties herinneren waar ik een oogje had op een meisje maar mij zelf te min vond om daadwerkelijk toenadering te zoeken. Ik verklaarde dat als verlegenheid en gaf de mind de ruimte om van alles te fantaseren. Soms leek het wel of ik angst had om een verhouding of relatie aan te gaan. Van mensen om mij heen kreeg ik dan ook te horen dat ik niet open stond voor relaties en ik dacht dat ik makkelijk te kwetsen was en ging het daarom allemaal maar niet aan. Terugkijkend zou je kunnen concluderen dat het hebben van een relatie mij niet echt boeide. Het hield mij echter met vlagen bezig, en dat met name in momenten dat ik het moeilijk had met aangaan van veranderingen of wanneer ik afleiding nodig had van zaken die ik liever even niet wilde aangaan.

Een ander punt waar ik duidelijk mijzelf minderwaardig opstelde was het verdienen van geld. Al sinds mijn schooltijd worstelde ik met de vraag wat ik voor werk zou gaan doen en op wat voor een manier ik geld zou moeten gaan verdienen. Alles gezien vanuit een perspectief van “Wie ben ik nou ten opzichte van anderen die wel de mogelijkheid hebben om een goede baan met een vet salaris te hebben”. Het niet kunnen vormen van een duidelijk beeld van een professie met daaraan gekoppeld salaris/weelde heeft mij mateloos gefrustreerd en achteraf gezien ook beperkt/belemmerd in het oppakken van mogelijkheden, puur omdat ik deze niet zag/wilde zien. De polariteit hierin was misschien dat ik op jongere leeftijd mij ogenschijnlijk gedroeg als rijkeluiszoon. Later speelde ik daar de polariteit van uit door meerdere periodes te hebben gekend waarin ik met zeer weinig moest rondkomen.

Nog steeds heb ik in sommige situaties de neiging mijzelf weg te cijferen om anderen voor te laten gaan met een instelling van “ik ben het niet waard”. Een sterk gevoel hierbij is het zich niet willen opdringen aan anderen, iets wat zich uit in het altijd bewust zijn van wat er om je heen gebeurt om zo niet in de weg te lopen. Soms kijk ik naar een van onze katten die zeer schichtig is en altijd alles en iedereen probeert te ontwijken met een grote boog en zie ik dat gedrag als een uitvergroting van mijn eigen gedrag. Ik heb zo best kansen laten liggen waar ik later spijt van had. Toch was dat gevoel van mij niet willen opdringen uit “respect” voor de ander vaak doorslaggevend.

Ik zie het nu als een big time mindfuck in. Een prachtige manier inclusief vergoelijkingen om mijzelf te dwarsbomen. En dat terwijl de praktijk het tegendeel bewees. Zowel in sociaal verband waar ik een graag geziene gast was als in werksituaties waar met altijd tevreden was met mijn inzet is er zelden of nooit een aanleiding geweest om te twijfelen aan mijn sociale vaardigheden en professionele capaciteiten. Met de ‘troost’ (lees=rechtvaardiging) dat ik een laatbloeier ben, heb ik bepaalde stappen pas later in mijn leven gezet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘Ik-ben-minder-personage’ aan te nemen in situaties waarin in rechtvaardiging nodig had in plaats van het aangaan van de betreffende situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als loser te bestempelen waarmee ik een oordeel uit over mijzelf en mijzelf daardoor bevestig in het minder zijn door nu de polariteit uit te spelen dat ik over de tijd heen meer geworden zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen dan anderen in situaties van competitie waarbij ik bij voorbaat de strijd niet aanging en mijzelf wijsmaakte dat ik het niet waard was om (mee te delen) met het beoogde doel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in tijden dat ik voor veranderingen en beslissingen stond afleiding te zoeken door mijzelf terug te trekken in de mind en te fantaseren over mogelijke relaties met een meisje dat ik op dat moment leuk vond. Ik vergeef mijzelf daarbij dat ik tot het oneindige naar redenen zocht om deze fantasieën niet naar het hier en nu te brengen en de paar keer dat ik dat heb aangedurfd om mijn (bedachte) gevoelens te uiten werden deze in uiterste verbazing ontvangen omdat ze in het geheel niet aansloten op mijn gedrag in het echte leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken in mijn ontwikkeling door de opinie vast te houden dat ik niet begreep hoe ik net als vele anderen een baan zou vinden en daarmee een inkomen zou genereren omdat ik geen goed beeld kon krijgen/het mechanisme niet inzag van werken en geld verdienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondergronds altijd het gevoel van minderwaardigheid te koesteren en vast te houden in plaats van de kansen en mogelijkheden die ik tegenkwam op te pakken en te lopen. Hiermee vergeef ik mijzelf ook dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de download van mijn ouders voort te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ‘rijkeluiszoon-personage’ aan te nemen waarmee ik meespeelde in een polariteit die door mijn vader/ouders in stand werd gehouden als tegenpool op het van bescheiden afkomst zijn en zich daar tegen verzetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen de door mijn vader uitgestippeld levenspad  van succesvol zijn in werk en leven waardoor ik de polariteit heb uitgespeeld en het exact tegenovergestelde heb bewerkstelligd en mij in situaties heb gemanoeuvreerd van relatieve armoede en weinig carrière ontwikkeling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het respect voor een ander persoon als mindere dan die persoon te voelen waardoor een relatie/interactie met die persoon per definitie al op ongelijkheid was gebaseerd die overigens alleen in mijn eigen beleving bestond en zich uiteindelijk ook kon gaan manifesteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten beperken in mijn dagelijkse handelen door erfelijke ‘beperkingen’ of downloads door op elk moment in het moment te zijn en te handelen in het belang van alles en iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verzetten tegen een door mijn ouders/erfelijk bepaalde factoren levenspad door in het hier en nu te handelen, adem na adem, waarbij ik in elk moment mijn verantwoordelijkheden neem voor al mijn gedachten/woorden/handelingen in het belang van alles en iedereen.

equalmoney.org

3 van 2555 – Shit uit het verleden

deurwaarderWat gebeurt er als je iets niet goed meer herinnert, om wat voor een reden dan ook? Dan komt er vroeg of laat een consequentie. Zo ook voor een jaren geleden afgesloten bankrekening. Door verhuizing naar het buitenland was het lastiger dan normaal om in de gaten te houden of de rekening op de juiste manier was afgesloten. Achteraf bleek dat ik nog geld had overgemaakt in de veronderstelling dat daarmee een eventueel tekort aan saldo werd vereffend. In de veronderstelling dat geen bericht goed bericht was het ik nooit meer gecontroleerd of het allemaal gelukt was. Nu, bij terugkomst in Nederland, na 6 jaar in het buitenland, blijkt dat er een flink bedrag openstond. Blijkbaar zijn er nog allerlei bedragen afgeschreven waarvan ik geen afschrift meer gekregen heb. Met de rente en de incassokosten en vorderingskosten is het geheel een fors bedrag geworden. En mij rest niets anders dan het bedrag te betalen.

Ik heb overwogen in beroep te gaan, maar uiteindelijk is het mijn nalatigheid geweest die dit als consequentie heeft. Ik zou mijn kunnen beroepen op het feit dat ik niet alle brieven van de bank heb gehad omdat ik mijn postadres in korte tijd een aantal keer had gewijzigd. Ik kan daarmee zeggen dat ik het allemaal niet wist, maar hoe lastig het ook had geweest om de situatie van mijn bankrekening te traceren, als ik destijds alle mogelijkheden had afgewogen, dan had ik wellicht de zaak beter gevolgd en zat ik nu niet met extra hoge kosten.

Dit is een mooi voorbeeld van wat de consequenties kunnen zijn van het aannemen van het “Ik weet het niet-personnage” en geeft duidelijk aan dat ik, ondanks de vele redenen die ik kan opgeven om uit te leggen waarom het zo ik gelopen, de consequenties gedeeltelijk of geheel had kunnen voorkomen door grondiger te handelen en het afhandelen van deze zaak niet op zijn beloop had gelaten om mij later te kunnen beroepen op het “ik weet het niet (meer)”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om destijds niet alle stappen te hebben doorlopen om er zeker van te zijn dat de bankrekening op de juiste manier zou worden afgesloten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen als ik wordt geconfronteerd met de gevolgen van mijn nalatigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kortademig te worden en mijn hartslag te laten versnellen als ik aan de gang moet met de afhandeling van de consequenties van mijn (niet) handelen in het verleden. Als ik nu mijn hart snel voel kloppen en kortademig wordt dan stop ik, haal ik aden en focus mijzelf op de te verrichten handelingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties te voelen van oneerlijkheid, slachtoffer zijn, machteloosheid als ik word geconfronteerd met de consequenties van mijn eigen handelen. Als ik nu deze emoties voel dan stop ik, haal ik aden en overweeg de te nemen stappen in het belang van iedereen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om in beroep te gaan om zodoende mijn ‘gelijk’ te halen terwijl ik , als ik in zelf-eerlijkheid naar de situatie kijk, weet dat ik niet alles in het werk heb gesteld om deze consequenties te voorkomen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn (financiële) zaken secuur bij te houden en geen aannames te doen maar alle stappen naloop om een correcte afhandeling van zaken te verzekeren.