Dag 71 – Ergernissen

3165-1-mediumHet was al een paar keer eerder gebeurt maar laatst viel het mij op, of beter gezegd, ik was mij er bewust van dat ik ergens op reageerde. Dat laatste is op zich al een goed punt omdat ik vaak, als ik terugkijk op hoe mijn dag is verlopen, geen punten kan aanduiden waar ik ergens op gereageerd heb. Dat houdt niet in dat ik niet reageer maar dat ik heel goed ben in het onderdrukken en wegstoppen van reacties. Ik ben mijzelf ook aan het trainen om bewuster te worden van momenten waar ik op iets reageer en daar in het moment van reactie al iets mee te doen. Dat heeft twee voordelen, ik kan mij de reactie later zeker herinneren omdat ik er bewust van ben geweest en daarnaast heb ik op het moment dat ik in reactie ga de gelegenheid om naar mijzelf te kijken en waar mogelijk al maatregelen nemen om de reactie te stoppen. Dat in tegenstelling tot het wegdrukken van een reactie.

Als ik nu ga kijken naar de momenten waarop ik reageer op dingen die om mij heen gebeuren dan zie ik dat mijn eerste neiging is om de bron van die ergernis de schuld te geven van het feit dat het bij mij een reactie teweeg brengt. Nu heb ik dank zij mijn DIP cursus geleerd dat reacties altijd vanuit jezelf starten en dat je reageert op een ‘trigger’ van buitenaf. Dat kan een woord of een situatie, een geur, een geluid zijn dat waarop je, meestal onbewust, reageert.

De kunst is dus om alert te zijn op het moment dat je ergens op reageert. In het geval van een ergernis is het feit dat je je ineens ergens aan ergert het teken dat je moet gaan opletten. Laatst zat ik achter mijn bureau op mijn werk en merkte dat ik mij in toenemende mate stoorde aan een gesprek tussen twee collega’s even verderop. Mijn eerste constatering was er een van verbazing: “Huh? Erger ik mij aan een gesprek? Wat raar!” Dus ging ik kijken naar wat mij dat stoorde aan dat gesprek. Wat het de inhoud van het besprokene? Dat zou raar zijn omdat ik het gesprek niet aan het volgen was. Was het de toon? Ik zocht al te ver. Maar daar kwam ik pas later achter. In het moment van ergernis heb ik zelfvergeving gedaan op het feit dat ik mij ergerde en de reactie gestopt. Niet veel later zat ik weer lekker te werken.

Bij het analyseren van dit specifieke voorval zie ik dat een aantal factoren een rol speelden in het veroorzaken van mijn ergernis reactie.

  • Ik was met iets bezig wat al mijn concentratie vergde en die kon ik niet geheel opbrengen.
  • Bepaalde woorden die werden uitgesproken door de pratende collega’s veroorzaakten een reactie gebaseerd op een herinnering waarin dezelfde woorden een rol speelden en waarin ik mij niet geheel op mijn gemak voelde.

Ik had nog een paar andere punten die echt gericht waren op de sprekers en daarbij ook gevoed door de ergernis van het moment. De punten leken legitiem, maar bij nader inzien waren zij dat geenszins omdat ze waren vastgesteld op basis van een startpunt van ergernis en niet vanuit een startpunt van introspectie. Een van die punten was dat ik mij afvroeg waarom zo’n gesprek onder werktijd moet plaatsvinden terwijl ik er zelf niet vies van ben om even een informeel, niet werk gerelateerd gesprek aan te gaan met mijn collega’s om even een break te hebben.

De conclusie is dus dat ik mij ergerde aan iets wat in mijn omgeving gebeurde omdat ik zelf mijn reacties (emoties) niet goed onderkende. Met andere woorden ben ik mij in dat soort momenten niet bewust genoeg van hoe ik in alle opzichten denk en handel. Dat laatste klinkt bijna utopisch en is zeker iets waarnaar je kunt streven na vele jaren oefening. Toch is het niet onmogelijk en het voorbeeld wat ik hier heb beschreven is in feite al een stap in de goede richting. Het heeft voorkomen dat ik deze ergernis heb verdrukt om erop te wachten dat die er op een later tijdstip, wellicht veel feller, weer tevoorschijn komt. Uiteindelijk had dit kunnen leiden tot het aanspreken van de collega’s op hun gedrag terwijl het hele probleem niets met hen te maken heeft.

Het proces van het bewuster worden van je gedachten, je handelingen en je (emotionele) reacties is een essentieel onderdeel van algehele bewustwording van hoe jij als persoon in de wereld staat. Dit procesleidt er uiteindelijk toe dat je steeds stabieler bent en in ongeacht welke situatie echt jezelf kunt zijn en daarom ook optimaal in die situatie kunt handelen. Hierdoor loop je minder tegen kleine en grotere gevolgen van het hebben van emoties en gevoelens die je niet begrijpt en de daaraan gekoppelde reacties. Door jezelf beter te begrijpen en te zien hoe je ‘klokje tikt’ kan je ook beter de mensen om je heen en de wereld om je heen begrijpen en daardoor effectiever handelen. Hierdoor krijg je zelf meer rust in je hoofd en lichaam en kan je ook meer genieten van het leven.

In mijn volgende blog zal ik de punten die ik heb gezien uitwerken en daar zelfvergeving op doen.

Advertenties

Dag 67 – Angst voor verandering – deel 2

Career-Change-FearVervolg op de blogpost van dag 66.

Om de punten waarop ik emoties en gevoelens effectief te stoppen begin ik met het uitschrijven van zelfvergevingen. Leer hoe je dit kunt doen in de DIP-Lite cursus.

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst zelf een bepaalde lading aan het beeld te geven wat door de woorden is ontstaan en dan daarop te reageren met angst en afgunst dat gevoed is door de vele dimensies, emoties en gevoelens die ik aan het woord en begrip “huis” heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het praten over een ander huis in de toekomst als bedreigend te zien voor mijn huidige situatie omdat ik bang ben dat mijn huidige situatie zomaar kan veranderen en ik daar geen trek in heb omdat dit een bedreiging is voor de rust die ik weer denk nodig te hebben om fysiek gezond te blijven.

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik de kans krijg om van het huis te genieten waar we nu in wonen. Tevens vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet de kans te willen geven om elke dag dat ik in dit huis woon ervan te genieten maar in plaats daarvan in angst te leven voor mogelijke veranderingen.

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te verwijten dat ze aan het fantaseren is over een ander huis terwijl het mijn reactie is waar ik in eerste instantie iets mee moet doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelijk met andere oplossingen te komen om het idee van mijn partner onderuit te halen in plaats van het idee te evalueren en te waarderen.

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast een negatieve reactie ook door te schieten naar een positieve reactie waarin ik fantaseer over hoe we in het gesuggereerde scenario zouden leven. En dit terwijl ik een fractie daarvoor mijn partner verweet dat zij hetzelfde deed.

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stabiel te zijn en geen vertrouwen in mijn eigen kunnen om voor de nodige rust en stabiliteit te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een reactie gebaseerd in angst niet mijn eigen

Je bent mij altijd aan het pushen!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te leven volgens mijn eigen principes en mijzelf niet aanstuur volgens die principes.

Dag 66 – Angst voor verandering – deel 1

het-ontwerpEen tijdje terug zei mijn partner dat ze het best handig zou vinden om een woning te hebben met een kantoor er aan vast. Voor een situatie waarin je een bedrijf aan huis hebt is dat zeker de meest ideale situatie.

Mijn reactie op dit idee van mijn partner was heftiger dan ik dacht. Of beter, ik had een hele serie aan reacties:

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik ben maar eens gaan uitzoeken waar deze reacties vandaan kwamen. Met behulp van de tools uit de DIP cursus ben ik aan de slag gegaan.

In eerste instantie ben ik gaan kijken waarop ik nou eigenlijk reageerde of ‘afging’. De woorden of het idee van een “nieuw huis” of een “ander huis” waren duidelijke triggers.

Als reactie op die trigger-woorden ging mijn geest aan de slag met wat je interne conversaties kunt noemen (conversaties met jezelf over een ander die je verder – meestal – niet uitspreekt):

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Mijn gedachten gingen ook de andere kant op…

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Om gelijk weer terug te gaan naar…

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

En als je nog even je geest laat gaan dan schiet je in de verwijten:

Je bent mij altijd aan het pushen!

De volgende stap in het ontrafelen van de geest is het bepalen van de achterliggende emoties en gevoelens. Ik stelde vast dat ik hier met de emoties angst, onrust, bedreigende situatie, boosheid en weerstand te maken had. Aan de andere kant was ik ook geïntrigeerd en had ik verlangens, ideeën van trots en tevredenheid over een bedachte situatie.

Als ik nu kijk hoe ik in het moment waarop ik reageerde op mijn partner fysiek reageerde dan kan ik terughalen dat ik heel even stopte met ademen, alsof ik daarmee probeerde de situatie even stop te zetten om zo tijd te krijgen om erover na te denken. Een lichtjes versnelde hartslag als gevolg van de angst die ik voelde opborrelen wil ik niet uitsluiten.

Als laatste stap in dit proces ben ik naar de bron van mijn reactie gaan zoeken. De suggestie dat we als gezin (weer) ergens anders zouden gaan wonen veroorzaakte een ‘angst voor verandering’ reactie. Het niet openstaan voor verandering betekend dat ik in control wil zijn over mijn dagelijkse leven om zo te garanderen dat alles zo gaat dat ik het allemaal aan kan zonder dat het mijn gezondheid bedreigd omdat ik door bepaalde grenzen heen moet.

Nu dat ik weet wat de bron is geweest waar ik op gereageerd heb, welke reacties ik had en wat mijn geest met de situatie heeft gedaan, kan ik mij voorbereiden om in een vergelijkbare situatie bewuster te zijn van mijn geest en daarmee in het moment dat ik reageer deze reactie stoppen omdat ik zie dat het reageren op zich nergens toe lijdt dan alleen maar bijdragen aan dat waar ik uiteindelijk angsten voor heb.

Om dit effectief te kunnen doen moet ik de patronen die ik in mijn reacties herken weten stop te zetten. Dat doe ik door de punten te benoemen, hierover zelfvergeving te doen en een feitelijke correctieve actie toepas. In deel twee zal ik de patronen uitlichten en de zelfvergeving en correctie toepassen.

Dag 65 – Niet zeuren, gewoon doorgaan!

emotionsTijdens mijn wekelijkse chat met mijn buddy (begeleider) kwam aan het licht dat ik best veel zaken onderdruk. Dat is op zich niets nieuws voor mij maar gedurende het gesprek kwam het wel heel mooi naar voren met praktische voorbeelden.

Naar aanleiding van de opdracht had ik gekeken naar een bepaalde situatie die bij mij een reactie had veroorzaakt. Als ik mijn reactie of reacties onder de loep neem dan kan ik onder andere zien dat ik gereageerd heb op bepaalde ‘triggers’ (woorden, geluiden, stem tonaliteit, geuren, licht, kleur, etc.) met verschillende emoties en gevoelens.

In dit specifieke geval reageerde ik met een aantal emoties die ik in het moment niet gelijk kon benoemen. Wel weet ik nog heel goed wat mijn gedachten waren, en door die gedachten te bekijken kon ik uiteindelijk vaststellen dat mijn reactie angst was voor de geschetste situatie. De combinatie van bepaalde woorden, stemgeluid en tonaliteit zorgden ervoor dat er in mijn onderbewustzijn bepaalde knoppen werden ingedrukt. Mijn reacties met “maar” en “als” zijn uiteindelijk allen terug te brengen naar een basis emotie: angst. In dit geval angst voor verandering, angst voor een terugval naar een minder stabiele periode met fysieke en geestelijke druk.

Als je mij onmiddellijk na het voorval had gezegd dat ik met angst had gereageerd (zonder dat zozeer te uitten overigens), dan had ik het ontkend. Maar door in de context van mijn DIP Pro les dit punt te onderzoeken en uit te werken en daarna te bespreken met mijn buddy komen er toch bepaalde punten boven water waar ik meer verder kan. Ik weet nu een van de oorzaken van mijn reacties  en kan daarmee aan de slag, de oorzaak als het ware ontzenuwen door het te herkennen, zelfvergeving op die specifieke gevoelens en emoties te doen en tegelijkertijd het zover mogelijk te ontrafelen. Hierdoor leer ik mijzelf beter kennen en kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie dezelfde (angst-) reactie krijg en niet verder luister, geen oprecht of in ieder geval zinnig antwoord kan geven maar gewoon kan luisteren, verwerken en er verder iets mee doen wat zinnig is in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens en emoties te onderdrukken waardoor ik mijn hoofd als het ware in het zand steek en mijzelf de mogelijkheid ontneem om in het moment te zien hoe ik reageer op de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘triggers’ niet te herkennen waardoor ik mijn gedachten de ruimte gaf om een rookgordijn van argumenten op te trekken waarin ik een serie van emoties op deze gedachten heb toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te hebben gegund om in het moment mijn reacties te onderkennen om de echte emotie, angst in dit geval, te herkennen zodat ik daar in het moment had begrepen waar ik stond en mijzelf op effectieve wijze had kunnen aansturen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van emoties en gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn hoofd in het zand steek om zo mijn reacties niet te hoeven verantwoorden naar mijzelf. Ik stop met mijzelf te verstoppen en gevoelens en emoties te onderdrukken en sta een en gelijk aan het leven.

Dag 64 – Blinde vlek

blinde_vlekVanmorgen sprak ik een collega die ik ruim een maand niet had gezien door vakantie en vrije dagen van beide. We hadden het eerst over onze respectievelijke vakanties om daarna terug te gaan naar de periode ervoor. De weken en maanden voor de vakantieperiode waren gekenmerkt door onrust op de werkvloer. Er was van alles aan de hand in het bedrijf maar we konden geen duidelijk beeld krijgen van wat er werkelijk aan de hand was. Uiteindelijk, in de eerste week van mijn vakantie kreeg ik te horen dat ik na de vakantie een hoop collega’s niet meer terug zou zien. Ikzelf was buiten schot gebleven.

Na het gesprek voelde ik wat onrust in mijn lijf maar schonk daar verder geen aandacht aan totdat ik weer achter mijn bureau zat en met mijn kamergenoot in gesprek was. Ik zag een kleine blinde vlek van krioelende figuurtjes die steeds groter werd. “Dat is een tijd geleden”, dacht ik bij mijzelf. Terwijl ik gewoon doorsprak had ik niet mijn volledige concentratie, zo’n alsmaar groter wordende vlek beperkt je gezichtsvermogen aanzienlijk tot op het punt dat je niet meer kunt lezen. Ik deed aan drie “Standups” mee waarin de leden van de teams vertellen wat ze de dag ervoor gedaan hebben en wat ze vandaag gaan doen. De vlek bleef… Pas een half uur later, weer terug achter mijn bureau, trok de vlek weer weg en kon ik weer gewoon door met mijn werk.

Al was deze ervaring voor mij niet nieuw en had ik deze vlekken al in mijn tienerjaren, besloot ik om dit keer toch even hierbij stil te staan. Nooit eerder heb ik onderzocht wat de aanleiding van de blinde vlek zou kunnen zijn. Ik onderging het feit en was blij als het weer over was. Eigenlijk heb ik elke keer de mogelijkheid om dit signaal van mijn lijf verder te onderzoeken genegeerd, weggedrukt.

Als ik nu ga kijken naar de tijdslijn van vanmorgen zie ik in eerste instantie niets bijzonders. Of beter, ik wilde in eerste instantie niet zien wat er aan de hand was. Nu ik naar de situatie kijk en alle dimensies in ogenschouw neem, zie ik dat de oorzaak van mijn blinde vlek, een soort onwel zijn, veroorzaakt is door het feit dat ik emotioneel heb gereageerd op het feit dat we de spannende tijden op het werk en het daarop volgend ontslag van onder andere een aantal collega’s waarmee ik nauw samenwerkte als onderwerp aansneden.

Wat duidelijk werd in deze evaluatie is dat ik dit hele punt nog onvoldoende heb verwerkt. Ik heb het weggedrukt en het is dan ook niet vreemd dat het weer de kop opsteekt als een gesprek die kant opgaat. Ik heb vandaag geleerd dat ik de signalen van mijn fysieke lijf nooit moet negeren. Er is altijd een oorzaak voor fysiek ongemak en ziekte. Niet altijd is het gemakkelijk om te achterhalen wat de oorzaken zijn van het ziekte en fysieke ongemakken, maar er zijn altijd meerdere oorzaken in de zin van oorzaken die in verschillende dimensies liggen.


Om dit keer gebruik te maken van de situatie en op een effectieve manier de punten uit te werken ga ik hieronder zelfvergeving toepassen, gevolg door het uitschrijven van de realisatie en om af te sluiten pas ik zelfcorrectie toe.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van mijn fysieke lijf te negeren waardoor ik keer op keer hetzelfde proces moet doorlopen totdat ik begrijp dat ik actie moet nemen om deze ‘loop’ te doorbreken.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het minder denken te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van meer willen hebben het tegenovergestelde geloof. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in meer en minder te denken, waardoor ik geloof dat ik minder heb en minder ben en dus verlang naar meer te hebben en meer te zijn.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongemerkt een emotionele reactie te hebben op het gesprek met mijn collega dat als onderdrukte emotie mij verraste en uit balans bracht.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van reageren op bepaalde situaties waarbij ik niet de spanning, druk, stress op de juiste manier heb onderkent en een plek gegeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een drang naar overleven en doorgaan en niet willen zien wat er daadwerkelijk speelt mijn emoties heb weggestopt in plaats van opgepakt en gebruikt. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emoties niet te onderdrukken, waardoor ik geloof dat ik de gevolgen niet hoef aan te gaan en daarmee denk alles aan te kunnen zonder gevolgen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens het gesprek met mijn collega mijzelf terug te trekken in mijn geest / gedachten om zo een te worden met mijn emoties van zelf medelijden.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf terugtrekken in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mij te onttrekken van de werkelijkheid denk de gevolgen die ik onder ogen zou moeten zien uit de weg kan gaan. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd in het hier en nu te blijven en na ingrijpende situaties de discipline te hebben om de opgedane ervaringen zo snel mogelijk op papier te zetten en daarover zelfvergeving te doen.

Dag 63 – Monetaire frustraties

venting1-547x300

Op een dag gaf mijn partner aan dat het voor haar opstartend bedrijf noodzakelijk is om een mobiele printer aan te schaffen. Ik had zojuist een transactie afgerond waarbij je voor je oude computer nog een klein bedrag kan terugkrijgen en mijn partner zei daarop dat we dat geld mooi konden gebruiken om een gedeelte van de aanschaf van de printer mee te bekostigen. Ik reageerde daarop met frustratie omdat ik al een andere bestemming voor dat geld had, uitstapjes met het gezin.

Mijn motivatie hiervoor is dat we dit jaar het vakantiegeld in de zaak hebben gestopt en er daarmee geen geld is voor vermaak anders dan wat er eventueel aan het eind van de maand overblijft, en aangezien dat meestal niets is leek het mij wel zo aardig om via de verkoop van goederen die we niet nodig hebben iets extra’s binnen te halen. Het gaat om kleine bedragen waarmee je kleine dingen kunt doen.

De suggestie om deze kleine bedragen te gebruiken voor het bekostigen van zakelijke uitgaven schoot mij in het verkeerde keelgat. Om de financiën op orde te krijgen probeer ik juist te gaan werken met het reserveren van bedragen en het maken van begrotingen. In de afgelopen jaren heb ik steeds moeten schuiven met geld en tijdelijk uit potjes moten pakken om toch rond te komen. Als daarbij (te) laat betaalde rekeningen komen dan wordt het erg lastig om alles bij te houden en later weer op orde te krijgen.

Nu dat we net mooi rond komen is het voor mij belangrijk dit evenwicht te bewaren en het geeft mij onrust als er verstorende factoren zijn die het overzicht en de methodiek verstoren. De conclusie die ik uit dit voorval trek is dat geld gerelateerde zaken al snel frustratie opleveren, en die frustraties zijn het gevolg van het hebben van bepaalde gevoelens en emoties die door geld gerelateerde zaken worden getriggerd.

Hieronder zal ik aan de hand van zelfvergevingen de verschillende punten uitwerken die ik als oorzaak zie voor mijn frustraties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van frustratie toe te staan als mijn partner opmerkingen of voorstellen doet over geldzaken die niet in mijn verwachtingspatroon liggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefrustreerd raken indien zaken buiten mijn verwachtingspatroon gebeuren, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van het onder controle hebben van bepaalde zaken het tegenovergestelde bereik. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn verwachtingen zo te managen dat ik stabiel in het punt ben en niet door externe factoren van mijn a propos raak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens onderdrukte angst in de vorm van frustratie te uiten als er maar ook een suggestie ontstaat van het bedreigen of ondermijnen van mijn geldbeheer.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van angst, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit angst handel en daarmee het tegenovergestelde bewerkstellig dan het beoogde resultaat. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn angsten te onderdrukken waardoor ik geloof dat ik toch alles onder controle heb, maar mijn angsten onderken en uitzoek om deze als dusdanig een plek te geven of weg te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet open te staan voor suggesties over geldbeheer en deze niet objectief te bekijken en dan een onderbouwde terugkoppeling te geven over het nut of de haalbaarheid van de gesuggereerde oplossing.
Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het afwijzen van suggesties, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik vanuit een punt van onzekerheid mijzelf afsluit van suggesties. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onzekerheden te onderkennen en uit te zoeken, waardoor ik open kan staan voor suggesties en deze afhandel op hun waarde in het gegeven moment.

Dag 62 – Principe 1 – Realiseren en leven volgens mijn beste kunnen

challengeDeze post schrijf ik naar aanleiding van Mijn Beginselverklaring. Het eerste principe luidt:

Realiseren en leven volgens mijn beste kunnen

Indien ik wil leven volgens mijn beste kunnen dan moet ik beginnen met realiseren. Ten eerste ga ik kijken naar wat “mijn beste kunnen” praktisch inhoud.  Leef ik dagelijks volgens het principe “mijn beste kunnen”? Nee.  Als ik kijk hoe ik in de loop van mijn leven omgegaan ben met nieuwe situaties en uitdagingen heb ik mijzelf vaak horen zeggen dat ik niet geschikt ben, niet klaar om het aan te gaan, niet sterk, niet slim, niet groot, niet klein, etc. Hiermee leg ik mijzelf een beperking op die ik zelf heb verzonnen zonder dat daar daadwerkelijk feiten aan ten grondslag liggen.

Wat kan ik doen om geen slachtoffer te zijn van mijn eigen opgelegde beperkingen? In eerste instantie ben ik begonnen met het (h)erkennen dat deze beperkingen er zijn.  Deze stap haalt al veel druk van de ketel, en dat is nodig voor de volgende stap: verder onder de loep nemen van elke specifieke beperking, begrijpen waar deze vandaan komt, wat de oorzaken zijn, de trigger punten, de gekoppelde emoties en gevoelens, reacties. Door het uitschrijven van al deze punten is het mogelijk een goed beeld te krijgen en het punt in vele dimensies te belichten.

De volgende stap is om op elk uitgewerkt punt onszelf te vergeven voor dat specifieke punt. In het uitschrijven van deze zelfvergevingen is het van belang alle aspecten te raken die we op dat moment zien om zo volledig mogelijk te zijn in het doorgronden en het accepteren en vergeven van deze punten.

Als laatste stap pakken we de punten waarop we zelfvergeving hebben gedaan op en schrijven een zelf-correctie waarin we aangeven dat als we weer eenzelfde punt of patroon zien deze stoppen en ons verbinden aan het feit dat we er niet meer in mee gaan.

Door de bovenstaande stappen systematisch toe te passen op punten waar we tegenaan lopen en dan met name excuses, angsten, reacties, gevoelens en emoties die opspelen in bepaalde situaties waar we eigenlijk weten dat we de volgende stap kunnen en moeten nemen zijn we in staat om een heleboel beperkingen uit de weg te nemen waardoor we inderdaad in staat zijn om ons leven te realiseren en te leven volgens ons beste kunnen.