dag 42 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 2 – Medicijnen

SalofalkInmiddels zijn we alweer een tijdje verder en ik zie een patroon… en patronen zijn er om doorbroken te worden. Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan maar is vaak niet eens zo moeilijk.
Hier is het patroon dat ik regelmatig mijn medicijnen neem om de darmontsteking te remmen. Ik merk echter dat één van de bijwerkingen van dit medicijn is dat ik gasserig wordt en zachte ontlasting krijg. Als ik een paar dagen stop met het medicijn dan gaat de ontsteking weer opspelen en krijg ik weer last van moeheid en andere fysieke problemen.
Naast een patroon is dit ook een vicieuze cirkel. Geen medicijn betekend een ontsteking die ervoor zorgt dat ik minder energie heb, wel medicijn betekend dat ik met een aantal bijwerkingen te maken krijg. Geen van beide is een echte oplossing.
Hoe ga ik dit patroon doorbreken. Laten we de situatie eens analyseren.

  • Ten eerste wordt gesteld dat Colitis Ulcerosa een chronische aandoening is. Daar kan ik in eerste instantie weinig tegenin brengen. Het werd bij mij 25 jaar geleden gediagnosticeerd. Toch is er een periode van bijna 20 jaar waarin ik niet echt klachten had. En hier wordt het leuk: Ik kom tot de conclusie dat ik 20 jaar lang heb willen ontkennen dat ik deze aandoening had, ik heb het als het ware weten te onderdrukken al waren er, achteraf gezien, wel degelijk aantoonbare symptomen waarbij met name perioden met vermoeidheid het meest waarneembaar waren.
  • Ten tweede zijn er mijn opinies over medicijnen. Ik wil eigenlijk zonder medicijnen kunnen leven omdat ik een overtuiging heb dat medicijnen slecht zijn en niet ontwikkeld om iemand te genezen. In de loop van de tijd heb ik geleerd en moeten beamen dat medicijnen wel gebruikt kunnen worden om een situatie te stabiliseren. Sinds ik dit punt heb geaccepteerd zie ik dat het medicijn ook veel effectiever z’n werk doet.

Nu is het zaak om een stap verder te gaan. Na het vinden van een evenwicht in mijn lijf met behulp van een medicijn is het zaak dat ik onderzoek wat de oorzaken zijn van mijn aandoening. De oorzaken kunnen op allerlei vlakken liggen en misschien zal ik nooit alle onderliggende oorzaken vinden. In ieder geval kan ik beginnen alle ruis weg te halen. Dus ik ga al mijn opinies en overtuigingen die betrekking hebben tot deze aandoening uitwerken en opruimen.
In de volgende blogs zal ik deze stuk voor stuk in kaart brengen om zo verbanden met alle mogelijke dimensies bloot te leggen en weg te nemen.

Advertenties

dag 41 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 1 – Medicijnen

TNF-alfaremmers-33-520-400De laatste tijd zijn er veranderingen in de manier waarop ik sta ten opzichte van het feit dat ik een chronische ziekte heb. Vijfentwintig jaar geleden, toen ik werd gediagnosticeerd met Colitis Ulcerosa, een chronische ontsteking van de darm, voelde ik mij aan de ene kant slachtoffer van het feit dat ik een ziekte had maar heb mij daardoor nooit echt laten beperken. Als ik terugkijk vraag ik mij af wat mij destijds heeft gemotiveerd. Was dat een niet zeuren, gewoon doorgaan mentaliteit of zat er ook een ondergrond van overleven in? Mijn opvoeding is in ieder geval echt Hollands als het gaat om het je niet aanstellen. Het zou kunnen dat ik al veel eerder dan 25 jaar geleden symptomen had van Colitis maar deze niet heb willen zien. De redenen hiervoor zijn verschillend; het niet willen zien en erkennen dat er iets niet helemaal goed is met je, je ervoor schamen dat je iets hebt en dat dan ook niet aan de grote klok hangt, het vinden dat je je aanstelt en daarom gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is.

De consequentie van dit gedrag was in ieder geval dat de ziekte zich rond mijn twintigste goed ging manifesteren. Dat was in combinatie met andere, externe factoren, verhuizing van een land naar een ander land, cultuurshock, niet de juiste opleiding volgen, je afvragen wat je zou kunnen doen in de maatschappij en daar geen antwoord aan kunnen geven. Het resultaat was dat ik een knagende ontsteking zijn gang liet gaan tot ik van ellende besloot naar een arts te gaan. Na onderzoek en diagnose werd ik met open armen opgenomen in de wereld van de medicijnen. Ik kreeg dure medicijnen voorgeschreven die later, na verhuizing naar een ander deel van het land en een andere specialist, vervangen konden worden door een minstens zo effectief medicijn met geringere bijwerkingen. Wat achteraf opviel was dat ik maar doorging met het nemen van medicijnen en niemand sprak over het stoppen van  het gebruik ervan. Het lijkt alsof het niet bij artsen en specialisten opkomt dat je kunt beginnen én eindigen met het nemen van medicijnen. Je kunt ze het ook niet kwalijk nemen, ze hebben dat niet geleerd in hun opleiding. Na enkele jaren trouw medicijnen genomen te hebben ben ik gestopt en twintig jaar min of meer klachten vrij gebleven, totdat ik wederom in een situatie belandde waar stress, onzekerheid over inkomen, chronisch geldgebrek zorgden voor een opleving van de ontsteking.

Na ruim een jaar weer aan min of meer dezelfde medicijnen als toen heb ik maar besloten om een darm onderzoek te laten doen, ter controle. Dat gaf hetzelfde beeld als het eerste onderzoek, geen verdere bijzonderheden. Na een evaluatie gesprek met de specialist onvermijdelijk weer medicijnen voorgeschreven. Geen pillen maar (onhandige) poedertjes en zetpillen voor als het erger wordt. Na een maand een telefonisch consult waar blijkt dat de arts in de veronderstelling was dat ik de dubbele dosering had voorgeschreven gekregen dan feitelijk het geval was en dat was in de ogen van de specialist ook de reden waarom het medicijn geen effect had gehad. En passant meldde de arts dat de zetpillen in mijn geval geen zin hadden. Ik was zo verbijsterd dat ik vergeet te vragen waarom hij deze in grote hoeveelheid had voorgeschreven. Ik kreeg de toezegging dat er via de post een nieuw recept zou volgen voor clysma’s, destijds ook het meest effectief. Om uiteindelijk aan de medicijnen te komen heb ik een paar uur moeten investeren in ritjes naar apotheek om er daar achter te komen dat het recept niet was binnengekomen en het ziekenhuis om bij de poli de specialist, tussen twee patiënten in, een recept te laten uitschrijven. Zestig clysma’s krijg ik voorgeschreven, van het dure merk uiteraard.

Om herhaling van het halen van onnodige medicijnen te voorkomen neem ik maar een kleine hoeveelheid mee bij de apotheek, eerst zien of het aanslaat. De onnodige medicijnen (zetpillen) kan ik teruggeven aan de apotheek waar deze vernietigd zullen worden (zeggen ze). Geld krijg ik er niet voor omdat ze de medicijnen niet meer aan een andere patiënt kunnen aanbieden in verband met eventueel verkeerd bewaarde medicijnen, als je het zelf gebruikt bestaat het probleem dan niet? Aan dit systeem zit een luchtje… In mijn optiek schrijft de arts veel te snel en veel te veel medicijnen voor. Eén ding heb ik geleerd, niet alles halen wat er op een recept staat.

 

39 van 2555 – Auto of openbaar vervoer? (vervolg)

AutokostenIn mijn vorige blog heb ik geschreven over het proces achter een keuze die ik gemaakt heb waarbij ik op basis van ‘dimensies’ zelfvergeving heb uitgewerkt. De volgende stap is om op basis van die zelfvergevingen de daarbij behorende realisaties vast te leggen en daaraan verbintenissen te koppelen die ervoor zorgen dat ik die punten die ik heb gerealiseerd daadwerkelijk onderkend worden en uit de weg worden geruimd.

Angst dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik angsten aan het verzamelen ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze angsten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te kunnen stellen of het om gegronde angsten gaat.
Ik stop met het verzamelen van angsten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop de angsten zijn gebaseerd om zo de oorzaak van de angsten te achterhalen en te doorgronden waarmee ik tegelijkertijd diezelfde angsten kan omzetten in een waarneming van de werkelijke feiten waarover ik in het moment mijn verantwoordelijkheid neem.

Gedachten dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik beelden en gedachten aan het vormen ben over allerhande situaties die ik niet goed kan inschatten, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze beelden en gedachten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te stellen of het om fantasieën of functionele projectie om mij voor te bereiden op volgende te nemen stappen.
Ik stop met het vormen van beelden en gedachten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop ik die beelden en gedachten baseer om deze te kunnen stoppen en ruimte te maken voor een praktische waarneming van de werkelijke situatie en zonodig een functionele en feitelijke projectie ter voorbereiding op de te nemen stappen.

Verbeeldingsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn verbeelding al allerlei scenario’s aan het beleven ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze virtuele beleving stop te zetten waarbij ik vaststel dat wat ik in de geest beleef niet hetzelfde is/kan zijn als de werkelijke wereld.
Ik stop met het mijzelf te projecteren in allerlei scenario’s en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het in de geest beleven van allerlei scenario’s deze te toetsen aan het hier en nu om zo vast te stellen dat deze belevenissen niet overeenkomen met de werkelijkheid en zodoende deze activiteit te stoppen om zo ruimte te maken voor rust en stabiliteit in de geest.

Back chat dimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn gedachten commentaar/kritiek op organisaties/instanties heb die een rol spelen in het proces wat ik moet doorlopen om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze commentaren/kritiek gebaseerd is op feiten of op gevoelens en emoties.
Ik stop met het genereren van commentaren/kritiek op basis van emoties en gevoelens en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van commentaren/kritiek op organisaties/instanties die ik nodig heb om bepaalde processen te doorlopen of om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen deze commentaren/kritiek te analyseren om vast te stellen of zij op werkelijke feiten zijn gebaseerd.

Reactiedimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik reacties heb op zaken waar ik tegenop zie dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de reacties te stoppen door na te gaan of de reacties zijn gebaseerd op gevoelens en emoties of op feiten in het moment.
Ik stop met het hebben van reacties en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van reacties meteen te achterhalen waar deze reacties op gebaseerd zijn om zo de reactie te stoppen en mijzelf te focussen op dat wat op dat moment de juiste actie is in het belang van het proces waar ik in zit/mee bezig ben.

Fysiek gedragsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik mijzelf zwaar en lusteloos voel worden als reactie op het niet willen doorlopen van noodzakelijke stappen en procedures om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de gevoelens van lusteloosheid te stoppen om zo de weg vrij te maken om de nodige stappen effectief te kunnen doorlopen.
Ik stop met deze gevoelens van lusteloosheid en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van lusteloosheid meteen te achterhalen wat hiervan de oorzaak is en deze te stoppen en mijzelf effectief te focussen op het effectief nemen van de benodigde stappen naar het beoogde doel/resultaat.

35 van 2555 – Hou je hoofd erbij!

Lite-in-the-head“Hou je hoofd erbij!”, dat zei ik tegen mijzelf toen ik gisteren bij het achteruit rijden uit een parkeervak tegen een andere auto aan tikte. Geen schade gelukkig, maar hoe kon het gebeuren? Mijn eerste reactie was dat ik er niet helemaal bij was met mijn hoofd. Razendsnel schoten er allerlei motivaties en verklaringen door mijn hoofd om te kunnen aantonen dat de schuld voor het voorval vooral niet bij mij lag. Zo vroeg ik mij af waarom iemand zijn auto nou zo langs de stoep had neergezet dat het belemmerend kon zijn voor het uitdraaien van auto’s die wel op gemarkeerde parkeerplaatsen stonden. Mijn partner stond naar mij te kijken terwijl ik de manoeuvre uitvoerde en die dacht nog: “Wat gaat ie ver achteruit, hij ziet die auto toch wel?”.

Dit was een mooi voorval om eens te gaan uitzoeken. Ten eerste stelde ik vast dat ik routineus de handeling had uitgevoerd, ik reed zoals ik altijd doe als ik daar geparkeerd sta, met een bepaalde draai achteruit. Dit verklaart niet waarom ik de auto over het hoofd zag, alhoewel, in mijn achteruitkijkspiegel kon ik die auto best eens over het hoofd gezien hebben aangezien het om een lage sport auto ging. Wel vreemd dat ik geen rekening hield met die auto omdat ik enkele minuten voor ik in de auto stapte nog naar die auto had gekeken en dacht: “Daar staat die auto weer op die ‘handige’ plek”. Ik had dus beter moeten weten.

Het enige wat ik kan concluderen is dat ik op het moment dat ik achteruit reed niet helemaal in het hier en nu was. Ik voerde de actie uit op een routine zonder te kijken en bewust te zijn wat de situatie echt was in dat moment. De automatische piloot dus. Wat was de oorzaak dat ik niet helemaal in het hier en nu was? Gisteren volde ik mij niet lekker, met zo’n verkouden hoofd met nét geen hoofdpijn en nét niet duizelig. Geen ideale situatie maar ook niet zo dat ik het als een belemmering zag op mijn functioneren. Wel interessant om te bekijken waarom ik neig om niet in het hier en nu te zijn als ik mij niet optimaal voel.

Ik stel hierbij vast dat ik de neiging heb om mij in mijn geest terug te trekken als ik mij fysiek niet helemaal goed voel. Alsof ik de fysieke toestand waarin ik op dat moment verkeer niet aankan (of niet wil aangaan) en mij daardoor ‘lekker’ veilig terugtrek in mijn geest/gedachten om zo de fysieke werkelijkheid niet volledig te hoeven ervaren. Het lijkt op een soort zelfverdedigingsmechanisme wat, als je het goed beschouwd, nergens toe lijdt dan alleen maar teleurstelling en uitstel van noodzakelijke handelingen. Met noodzakelijke handelingen bedoel ik handelingen die ik verricht op basis van wat op dat moment nodig is in het fysieke.

Het wordt vermakelijk als ik ga kijken naar alles wat er door mijn hoofd is geschoten nadat mijn partner mij vroeg hoe het nou kwam dat ik die auto niet had zien staan. Die opmerking drukte in eerste instantie mijn neus op het feit dat ik zelf deze situatie had kunnen voorkomen en dat terwijl ik in een split second al een heelboel andere gedachten had gehad. In feite vond ik dat vanwege het foutief parkeren van een auto die daardoor ‘in de weg’ stond en waardoor ik niet mijn geautomatiseerde handeling van uit mijn parkeervak rijden niet op de ‘gewone’ manier kon uitvoeren, ik niet fout ben maar diegene die de auto op die ‘onhandige’ plek heeft neergezet, bijna met de intentie: “Zie je wel! Dat krijg je ervan als je je auto buiten de parkeervakken parkeert. Het feit dat ik er tegenaan gereden ben is je eigen stomme schuld”.

Als ik in zelf-eerlijkheid naar de situatie ga kijken zie ik dat ik de enige ben die verantwoording naar mijzelf moet afleggen. Er is geen enkele andere rechtvaardiging mogelijk. Ook niet als ik zeg dat het komt omdat ik mij niet helemaal goed voelde. Als dat zo is dan had ik moeten besluiten om niet de auto in te stappen waarmee ik uit had gesloten dat er bepaalde gevolgen hadden ontstaan. Met andere woorden, als ik bewust ben van mijn fysieke staat en mijn fysieke kunnen dan kan ik altijd vaststellen tot welke fysieke handelingen ik wel of niet in staat ben. Het is altijd een check in de fysieke werkelijkheid die er moet plaatsvinden en dat heeft niets te maken met eventuele ideeën die ik zou kunnen hebben over zo’n situatie, ideeën staan immers nooit in relatie tot de fysieke werkelijkheid.

Probleem

Het uitvoeren van handelingen op de ‘automatische piloot’ door het niet (geheel) in het hier en nu zijn, dus met je hoofd in de wolken of als ‘zelf’ teruggetrokken zijn in de mind/geest.

Oplossing

Het mezelf bewust maken van de situaties waarin ik de neiging heb om mij in mijn geest terug te trekken en daar in het vervolg op te letten door dit als trigger points te zien om mijzelf in dat moment weer terug te zetten in het hier en nu en mij dus volledig bewust te zijn van de situatie waarin ik verkeer.

Beloning

Het ten aller tijde bewust zijn van mijn handelingen (hier vallen ook woorden en gedachten onder) leidt er toe dat ik in elk moment de volledige verantwoordelijkheid kan nemen voor alles wat ik denk, zeg en doe. Hiermee kan ik op elk moment de werkelijke fysieke situatie waarnemen en daarnaar handelen zonder dat ik te maken heb met gedachten die mij op het verkeerde been zetten doordat ik andere verwachtingen met betrekking tot de echte situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn als ik in de fysieke wereld een bepaalde handeling uitvoer omdat ik daarmee mijzelf en anderen in gevaar kan brengen of op z’n minst niet noodzakelijke gevolgen veroorzaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmiddellijk na het aangesproken te zijn op het voorval dat is veroorzaakt door het handelen in een toestand van ‘niet in het hier en nu zijn’ allerlei redenen te bedenken die mijn handeling zouden moeten verklaren en waardoor ik mijn verantwoordelijkheid kan afschuiven op oorzaken die buiten mijzelf liggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het inzien dat ik de enige ben die volledige verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn eigen acties ik mijzelf verwijt, na reconstructie van het voorval, dat ik zaken over het hoofd heb gezien die ik had moeten zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schuld voor het voorval neer te willen leggen bij een ander die in mijn opinie door zijn/haar handelen de situatie heeft gecreëerd die ertoe leidde dat ik uiteindelijk het slachtoffer ben geworden van de gevolgen van die situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te hebben stilgestaan bij mijn actuele fysieke gesteldheid en dat ik niet heb getoetst of ik, in die toestand, mijzelf in staat achtte om de handelingen te verrichten die ik even later zou gaan uitvoeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien dat ik in de toestand waarin ik verkeerde, het teruggetrokken zijn in de geest vanwege het niet fysiek optimaal voelen, invloed kon hebben op de manier waarmee ik handelingen zou gaan verrichten in de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de fysieke toestand waarin ik verkeerde te bagatelliseren omdat ik het feit dat ik er rekening mee zou moeten houden als een beperking van mijn ‘vrijheid’ zag waardoor ik niet kon doen wat ik mij had voorgenomen te gaan doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om misbruik te maken van situaties waarin mijn fysieke toestand mij belemmert in het uitvoeren van bepaalde taken door de ene keer toch de taken uit te voeren in de wetenschap dat ik dat niet optimaal zal doen en de andere keer taken juist niet uitvoer die ik wel had kunnen doen met als motivatie dat ik er fysiek niet fit genoeg voor was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet altijd in zelf-oprechtheid/zelf-eerlijkheid te kunnen bepalen wanneer mijn fysieke gesteldheid wel of niet een belemmering is voor het uitvoeren van bepaalde taken en dat ik in die beoordeling ook factoren laat meewegen die gebaseerd zijn op gevoelens en emoties en dus niet op de werkelijke fysieke wereld.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te trainen de werkelijke staat van mijn fysieke gesteldheid te herkennen en zonder ruis te bepalen wat ik op een gegeven moment wel of niet kan ondernemen zodat ik daarvoor mijn volledige verantwoordelijkheid kan nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in zelf verwijt te schieten als ik inzie dat ik iets niet goed heb gedaan maar in dat moment de situatie waarneem en mijn verantwoordelijkheid neem voor de gevolgen van die actie/handeling.

Als ik vaststel dat ik om wat voor een reden dan ook in de geest ben en niet in de fysieke werkelijkheid, dan stop ik, haal ik adem. Ik breng mijzelf tot stilstand en neem de fysieke werkelijkheid waar van mijzelf en mijn omgeving. Op basis van deze situatie bepaal ik wat mijn volgende actie/handeling zal zijn met in acht name van alle factoren die ik op dat moment tot mijn beschikking heb, in zelf-oprechtheid en in het belang van een ieder.

34 van 2555 – Terug naar de Bron – Het belang van goede gezondheid/welzijn

relaxedVorige keer schreef ik nog over mijn verlangen naar rust. Ik stelde zojuist vast dat die drang naar rust voor een deel voortkomt uit de situatie waarin ik mij lichamelijk bevind. Als ik terugkijk zie ik dat ik al jaren aan het tobben ben met mijn gezondheid. Omdat ik al jaren niet meer optimaal functioneer is dat mijn referentiepunt geworden. Pas als ik mij weer beter ga voelen merk ik dat ik meer energie heb, ik ben daardoor rustiger omdat het verrichten van mijn dagelijkse handelingen, of eigenlijk het uitvoeren van elke taak die ik onderneem, een stuk gemakkelijker gaat. ‘Normaal’ als ik een onderwerp voor een blog bedenk dan moet ik mijzelf ertoe bewegen die innerlijke rust te krijgen om zo’n blog ook te schrijven. Het schrijven kost mij moeite omdat ik moeite heb de focus te houden, het kost mij moeite om de zinnen goed te formuleren en het kost mij moeite om te typen. Het typen gaat langzaam en met veel fouten.

Vandaag is dat anders, ik schrijf met gemak, en ik heb focus. Dat komt omdat ik mij innerlijk rustig en ontspannen voel. En, voor zover ik kan vaststellen, lukt het mij om ontspannen te zijn omdat mijn lijf beter functioneert of beter in balans is dan bijvoorbeeld een aantal weken terug. Soms vroeg ik mij af hoe het mensen lukt om zo productief te zijn. Maar ik zie ook een hoop mensen om mij heen die niet zo productief zijn, daarvan zijn er ongetwijfeld mensen die, net zoals ik, te kampen hebben met een niet optimale gesteldheid. Wellicht zijn er ook mensen die zich prima voelen maar om andere redenen niet de focus willen leggen op bijvoorbeeld het leveren van goed werk. Hier zie ik overigens dat ik een back chat heb; ik stel regelmatig vast dat collega’s op het werk niet de kwaliteit leveren die van hen wordt verwacht. Mijn back chat hierover is dat zij in mijn ogen beter werk zouden moeten leveren. Ik vergeet hierbij dat ik met het uiten van deze opinie geen rekening houdt met de situatie waarin deze personen zich bevinden. Het kan zijn dat zij uiteindelijk ook te kampen hebben met een onbalans waardoor ze niet optimaal kunnen functioneren.

Dit brengt mij tot de conclusie dat wij als mensheid allemaal ergens mee te kampen hebben, ieder ons eigen ding op onze eigen manier. Laten we eens gestructureerd kijken naar dit punt van gezondheid/welzijn.

Probleem:

Onze maatschappij is een prestatiegerichte maatschappij. Hierdoor voelen wij allemaal de dagelijkse druk om te presteren, kinderen op school, werknemers op hun werk, partners in een relatie, etc. Aan het woord presteren zit een lading die wordt veroorzaakt doordat het uitdrukt wat het systeem waarin we leven van ons zou verlangen. De drang om te presteren komt voort uit de drang/noodzaak om je toekomst veilig te stellen (dus je geld), geld te verdienen door je werk te doen, je beste beentje voor te zetten in een relatie uit angst dat je partner je anders niet meer aantrekkelijk/leuk vindt.

Oplossing:

De oplossing is het vinden van een balans in je bestaan waarin je aandacht geeft aan het welzijn van je lijf en je geest. Welzijn heeft betrekking op je fysieke gesteldheid en die staat nauw verbonden met je geestelijke gesteldheid. Het een kan je niet aanpakken zonder de ander. Als ik hier naar mijzelf kijk dan zie ik hoezeer het mij beter voelen op lichamelijk niveau een sterke uitwerking heeft om mijn prestaties. Ik kan in mijn enthousiasme eventueel doorslaan en weer overdrijven in de roes dat ik mij beter voel, maar dat is een ander punt.

Beloning:

Door ervoor te zorgen dat we ons fysiek gezond houden door ons lijf te respecteren, op de juiste manier te onderhouden met gezonde voeding en beweging (en dan bedoel ik niet allerlei vitaminen preparaten en als een gek gaan sporten maar eten wat goed voelt voor je lijf en voldoende dagelijkse beweging voor een goed onderhoud van het lijf) kunnen we de basis leggen voor de juiste ontspanning waardoor we beter in staat zijn om in het moment te zijn (tegenover het steeds in de toekomst/verleden kijken) en zo te bepalen wat we op dat moment kunnen ondernemen met onze volle aandacht, inzicht, talenten en zelf-verantwoordelijkheid/eerlijkheid.

Ook al is het mij realiseren dat het zo belangrijk voor mij is om mijn gestel (zowel lichamelijk als geestelijk) in balans te krijgen is het elke keer als ik mij weer (wat) beter voel een openbaring. Het is alsof ik na zo’n periode dat ik mij beter voel weer ongemerkt in wat minder gunstige situatie laat wegglijden en pas merk dat ik niet optimaal functioneerde als ik weer in de situatie verkeer dat het beter gaat.

Het is duidelijk dat ik hier te maken heb met een patroon. En patronen zijn er om doorbroken te worden. Het herkennen, onderkennen en aanpakken van patronen pak ik aan door zelf-vergeving toe te passen op de herkenningspunten en de consequenties, deze punten te stoppen en met mijzelf een verbintenis aan te gaan om deze punten te corrigeren. Voor meer informatie over hoe je dit op een gestructureerde en effectieve manier kunt aanpakken kijk naar de DIP Lite cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van beter en slechter voelen niet te (h)erkennen en daardoor niet de juiste aanpak/stappen genomen te hebben om mijn patroon te stoppen/doorbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij herhaling niet te hebben ingezien dat mijn welzijn onlosmakelijk is verbonden met de fysieke toestand van mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet altijd de hoogste prioriteit gegeven te hebben aan het nemen van de nodige stappen om mijn gezondheid te verbeteren in de waan dat ik het niet kan maken om voor mijn eigen lijf op te komen omdat het uitvoeren van mijn werk belangrijker is uit angst dat het niet vervullen van de verwachtingen rond mijn werk gerelateerde prestaties een bedreiging kan zijn voor mijn inkomen, mijn leven en dus mijn gezondheid. Ik vergeef mijzelf daarbij ook te hebben geaccepteerd en toegestaan om deze vicieuze cirkel niet in te zien en te hebben doorbroken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn dagelijkse leven het belang van stabiliteit van mijn gestel ondergeschikt te hebben gemaakt aan het belang van overleven uit angst voor het niet voldoende presteren op mijn werk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het presteren op mijn werk voorrang gegeven te hebben boven het belang om mijzelf te ontwikkelen naar een punt van zelf-stabiliteit waardoor ik beter in staat ben om alle zaken waarmee ik dagelijks wordt geconfronteerd op een doeltreffende manier op/aan te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf en mijn gezondheid ondergeschikt te maken aan het idee/de opinie dat ik elke dag moet presteren in het systeem zonder in te zien dat dit gedrag een averechts effect heeft juist op mijn prestaties en gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opjagen door tijd en daarmee willens en wetens onder druk zet waardoor ik weet dat ik minder effectief kan zijn en als gevolg onevenredig veel tijd besteed aan de zaken die ik zou willen doen of zelfs niet aan zaken toe kom die ik daarmee uitstel of in het geheel niet meer uitvoer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, gedreven door de wens om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen, een onrealistische planning maak en op het moment dat her er op aan komt mijn eigen planning niet te willen zien, te vergeten. Hierdoor verlies ik doelstellingen uit het oog die wel haalbaar zijn als ik in mijn planning op een realistische manier omga met alle belanghebbende factoren, inclusief mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ik mij een dag beter voel te opzichte van de dagen ervoor om alles wat ik graag zou willen doen in één keer op te pakken en uit te voeren waarmee ik weer een situatie van onbalans creëer met valse verwachtingen en daaraan gekoppelde teleurstellingen die ik vervolgens weer onderdruk of vergoelijk door te stellen dat ik het niet aankan in verband met mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stappen die nodig zijn om mijn lijf gezonder te maken steeds weer laat liggen in het belang van andere zaken die op dat moment belangrijker lijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat er onbalans is tussen mijn activiteiten dit stramien te stoppen, te ademen en in het moment te bepalen wat voor mij en voor alles wat ik op dat moment kan overzien in volledige zelf-oprechtheid kan ondernemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten aller tijde de nodige stappen/acties te ondernemen om ervoor te zorgen dat mijn fysieke lijf goed kan functioneren door goed op te letten welke voeding ik tot mij neem en hoe ik op de verschillende soorten voeding reageer. Hierbij neem ik mijn volledige verantwoordelijkheid voor het welzijn van mijn eigen lijf en laat het wel of niet innemen van bepaald voedsel niet over aan de situatie of de mening van anderen maar onderzoek systematisch zelf hoe mijn lijf reageert op elk voedseltype dat ik inneem.

33 – Terug naar de bron – Snakken naar rust

eigenwoning1Met de laatste ontwikkelingen rond het kopen van een huis stelde ik weer eens vast wat voor een impact het bezig zijn met iets dergelijks als een stabiele woonplek op mijn leven/lijf heeft. Vorige week zijn we gaan kijken naar een huis met een prijskaartje dat ons in staat zou stellen om het zonder tussenkomst van banken te financieren. Omdat het huis ons aanstond besloten we te kijken of we die financiering bij de ‘familiebank’ rond zouden krijgen.

Toen we in eerste instantie een ‘ja’ kregen met daarop een ‘nee’ toen de hoogte van het totale bedrag duidelijk werd incasseerde ik deze tegenslag met een diepe zucht. Daarna besefte ik mij dat ik, ondanks de voornemens het niet meer te doen, toch druk bezig was geweest met het plannen van een groot aantal zaken die het gevolg waren van het kopen en op orde krijgen van een woning. Alles wat ik tot dat moment had bedacht kon in de prullenbak, verloren inspanningen dus. Toen ik als gevolg daarvan met mijn partner nog eens onze huidige situatie doornam en besefte hoezeer wij klem zaten in een ongunstige situatie was het alsof ik terugviel in de toestand waarin ik juist dacht uit gekomen te zijn.

De impact op mijn lijf was groter dan ik had verwacht en de gevolgen ervan kon ik duidelijk merken. En dat terwijl het  doom-scenario maar van korte duur was. Na wat rekenen kregen we van de ‘familiebank’ te horen dat het toch mogelijk was om het gewenste bedrag te financieren. Een hele opluchting maar het achtbaan-effect was er toch geweest, van ja naar nee en dan weer naar ja geschud. Met name dat schudden heeft veel impact omdat het zaken betreft die de grondvesten van je bestaan zijn. Een vaste plek om te wonen ten opzichte van een huurwoning voor bepaalde tijd of aantrekkelijke maandlasten met de mogelijkheid om wat opzij te leggen versus een hoge huur en geen reserves zijn grote contrasten die een sterke invloed hebben op je dagelijkse leven.

De gretigheid waarmee ik een situatie van wonen in een eigen huis met acceptabele maandlasten wil aangaan is zo groot dat ik geneigd ben om al mijn energie daar in te gaan steken alsof ik op die manier het moment waarop het echt gaat gebeuren naar voren wil halen. Er gaat niets boven een gedegen voorbereiding natuurlijk, maar het is ook zaak om dat in evenwicht te doen met alle andere zaken die bij het dagelijkse leven horen. De afspraak met mijzelf wordt dus dat ik de dagelijkse zaken doorloop en een verantwoorde hoeveelheid tijd steek in de voorbereidingen voor ons toekomstige huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke bestaan dusdanig door de ontwikkelingen rond wonen te laten beïnvloeden dat ik daardoor een paar dagen ziek ben geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storten in het proces van voorbereiding op de aanstaande aankoop van de woning zonder dit in balans te brengen met de andere taken en zaken die bij mijn dagelijkse leven horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van een negatief antwoord mijzelf terug te voelen vallen naar een situatie van minderwaardigheid waar ik van dacht dat ik daar uit was gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bestaansrecht te baseren op factoren als het kunnen kopen van een huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij emotioneel te laten beïnvloeden door factoren die ik op dat moment als cruciaal en van levensbelang beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ervaringen en herinneringen met betrekking tot (gebrek aan) geld zwaar te laten wegen op momenten dat er zaken spelen die sterke invloed hebben op mijn toekomstige financiële situatie waardoor deze een buitenproportionele reactie teweegbrengt die weer invloed heeft op mijn fysieke bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties die invloed kunnen hebben op mijn huidige en toekomstige financiële situatie aan de ene kant rationeel op te pakken terwijl ik onder water toch veel meer emoties heb die ik systematisch onderdruk omdat ik ze niet van toepassing vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties van angst voor toekomstige financiële situaties te onderdrukken in plaats van deze te herkennen, een plek te geven en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emotionele reacties niet meer te onderdrukken maar deze een plaats te geven zodat ik ze (h)erken, benoem en voor altijd kan opruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij zaken waarin ik enthousiasme en gedrevenheid voel de energie en tijd die ik eraan besteed in de context van al mijn taken en verplichtingen trek om zo in het belang van alle zaken te bepalen hoeveel tijd en aandacht hieraan besteed kan worden.

31 van 2555 – Terug naar de bron – Toch een eigen huis?

JohanWagenaarstraat14Nadat de laatste poging om een huis te kopen is verijdelt door het niet rond krijgen van de lening bij de bank had ik mij ingesteld op het feit dat we voorlopig niet een eigen huis kunnen kopen. De gang van zaken rond het vorige huis heeft tot spannende momenten geleid waarin er toch steeds momenten waren die mogelijk konden leiden tot de koop van de woning. Ik merkte dat het bij mij veel onrust opleverde, ook fysiek, en dat is nou juist wat ik zoveel mogelijk wil voorkomen om mijn fysieke lijf de rust te geven die het nodig heeft om stabiel en gezond te zijn met name in verband met mijn chronische darm ontsteking.

Toch is de situatie waar we nu in verkeren niet de meest ideale, we hebben hoge woonlasten door met name een hoge huur. Toen mijn partner weer begon over het kopen van een woning dacht ik heel even van “Als dat maar geen stress gaat opleveren” . Tegelijkertijd besefte ik dat ik zelf in grote mate de hoeveelheid stress in de hand heb door wel of niet bepaalde situaties aan te gaan. Het idee is om naar scherp geprijsde woningen te zoeken waar we in de komende tijd het een en ander aan gaan verspijkeren/verbeteren. Omdat het probleem bij ons niet het inkomen is betekend de aankoop van een woning met eigen geld dat je elke maand een aardig bedrag opzij kan leggen om stukje bij beetje de woning op te knappen.

Het feit dat er toch een mogelijkheid blijkt te zijn laat mij beseffen dat het voor mij toch belangrijk is om naar een stabiele woonsituatie te streven die ook in de komende 10 a 20 jaar te handhaven is, ook als het financieel weer wat minder zou gaan. In de komende tijd zal het er niet makkelijker op worden, onzekere economische situatie dus ook onzeker inkomen, hogere kosten voor alles wat je nodig hebt om te leven, genoeg ingrediënten om geen grote financiële risico’s aan te gaan die alleen tot ellende kan gaan leiden. Ik merk dat het voor mij belangrijk is om hierin een zo stabiel mogelijke situatie te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen als het om het kopen van een huis gaat omdat ik bang ben dat welke poging dan ook zal leiden tot veel stress en een uiteindelijke teleurstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de oorzaak gelijk te leggen in het niet hebben van de gewenste/ideale woonsituatie (voor zover deze bestaat).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet lukken van het kopen van de vorige woning dit als een nederlaag te ervaren in de strijd tegen de banken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet doorgaan van de koop van de vorige woning het zoeken naar een koopwoning als een onmogelijk doel te hebben gesteld en daarbij afstand te hebben genomen van de mogelijkheid om een woning te kopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij na de mislukte koop van de vorige woning veroordeeld te zien tot het nog lange tijd moeten huren van een woning waardoor er voorlopig geen mogelijkheid zou zijn om geld opzij te leggen om te sparen voor een eigen woning.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vorige koopervaring te gebruiken als motivatie om niet verder te gaan zoeken naar een woonsituatie die financieel aantrekkelijker is dan de huidige.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het optimaliseren van mijn huidige woonsituatie in financiële zin voor mijn uit te schuiven met als gevolg dat ik niet voorbereid ben op het moment dat het einde van het huidige huurcontract in zich komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle mogelijkheden die er zijn in elk moment te benutten als het gaat om het stabiliseren van mijn financiële en leefsituatie omdat ik mij laat afleiden door gevoelens van verslagenheid na het niet lukken van een kooptransactie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de oorzaak van mijn angsten niet te wijten aan externe factoren maar te onderzoeken wat de echte oorzaak van de angst is door in mijzelf na te gaan wat het startpunt van de angst is en daarna alle dimensies (lagen) te doorlopen totdat ik uitgerafeld heb waar de angst(en) vandaan kwam(en).

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de schuld te geven aan iets wat buiten mijzelf ligt terwijl ik weet dat de oorzaak altijd in mijzelf ligt. Ik ga dan ook de verbintenis aan om mijzelf te stabiliseren door factoren die onrust veroorzaken uit te zoeken en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet neer te leggen bij een tegenslag maar mijzelf te stabiliseren en in het moment na te gaan wat mijn mogelijkheden zijn en daar naar te handelen.