Dag 67 – Angst voor verandering – deel 2

Career-Change-FearVervolg op de blogpost van dag 66.

Om de punten waarop ik emoties en gevoelens effectief te stoppen begin ik met het uitschrijven van zelfvergevingen. Leer hoe je dit kunt doen in de DIP-Lite cursus.

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst zelf een bepaalde lading aan het beeld te geven wat door de woorden is ontstaan en dan daarop te reageren met angst en afgunst dat gevoed is door de vele dimensies, emoties en gevoelens die ik aan het woord en begrip “huis” heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het praten over een ander huis in de toekomst als bedreigend te zien voor mijn huidige situatie omdat ik bang ben dat mijn huidige situatie zomaar kan veranderen en ik daar geen trek in heb omdat dit een bedreiging is voor de rust die ik weer denk nodig te hebben om fysiek gezond te blijven.

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik de kans krijg om van het huis te genieten waar we nu in wonen. Tevens vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet de kans te willen geven om elke dag dat ik in dit huis woon ervan te genieten maar in plaats daarvan in angst te leven voor mogelijke veranderingen.

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te verwijten dat ze aan het fantaseren is over een ander huis terwijl het mijn reactie is waar ik in eerste instantie iets mee moet doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelijk met andere oplossingen te komen om het idee van mijn partner onderuit te halen in plaats van het idee te evalueren en te waarderen.

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast een negatieve reactie ook door te schieten naar een positieve reactie waarin ik fantaseer over hoe we in het gesuggereerde scenario zouden leven. En dit terwijl ik een fractie daarvoor mijn partner verweet dat zij hetzelfde deed.

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stabiel te zijn en geen vertrouwen in mijn eigen kunnen om voor de nodige rust en stabiliteit te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een reactie gebaseerd in angst niet mijn eigen

Je bent mij altijd aan het pushen!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te leven volgens mijn eigen principes en mijzelf niet aanstuur volgens die principes.

Dag 66 – Angst voor verandering – deel 1

het-ontwerpEen tijdje terug zei mijn partner dat ze het best handig zou vinden om een woning te hebben met een kantoor er aan vast. Voor een situatie waarin je een bedrijf aan huis hebt is dat zeker de meest ideale situatie.

Mijn reactie op dit idee van mijn partner was heftiger dan ik dacht. Of beter, ik had een hele serie aan reacties:

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik ben maar eens gaan uitzoeken waar deze reacties vandaan kwamen. Met behulp van de tools uit de DIP cursus ben ik aan de slag gegaan.

In eerste instantie ben ik gaan kijken waarop ik nou eigenlijk reageerde of ‘afging’. De woorden of het idee van een “nieuw huis” of een “ander huis” waren duidelijke triggers.

Als reactie op die trigger-woorden ging mijn geest aan de slag met wat je interne conversaties kunt noemen (conversaties met jezelf over een ander die je verder – meestal – niet uitspreekt):

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Mijn gedachten gingen ook de andere kant op…

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Om gelijk weer terug te gaan naar…

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

En als je nog even je geest laat gaan dan schiet je in de verwijten:

Je bent mij altijd aan het pushen!

De volgende stap in het ontrafelen van de geest is het bepalen van de achterliggende emoties en gevoelens. Ik stelde vast dat ik hier met de emoties angst, onrust, bedreigende situatie, boosheid en weerstand te maken had. Aan de andere kant was ik ook geïntrigeerd en had ik verlangens, ideeën van trots en tevredenheid over een bedachte situatie.

Als ik nu kijk hoe ik in het moment waarop ik reageerde op mijn partner fysiek reageerde dan kan ik terughalen dat ik heel even stopte met ademen, alsof ik daarmee probeerde de situatie even stop te zetten om zo tijd te krijgen om erover na te denken. Een lichtjes versnelde hartslag als gevolg van de angst die ik voelde opborrelen wil ik niet uitsluiten.

Als laatste stap in dit proces ben ik naar de bron van mijn reactie gaan zoeken. De suggestie dat we als gezin (weer) ergens anders zouden gaan wonen veroorzaakte een ‘angst voor verandering’ reactie. Het niet openstaan voor verandering betekend dat ik in control wil zijn over mijn dagelijkse leven om zo te garanderen dat alles zo gaat dat ik het allemaal aan kan zonder dat het mijn gezondheid bedreigd omdat ik door bepaalde grenzen heen moet.

Nu dat ik weet wat de bron is geweest waar ik op gereageerd heb, welke reacties ik had en wat mijn geest met de situatie heeft gedaan, kan ik mij voorbereiden om in een vergelijkbare situatie bewuster te zijn van mijn geest en daarmee in het moment dat ik reageer deze reactie stoppen omdat ik zie dat het reageren op zich nergens toe lijdt dan alleen maar bijdragen aan dat waar ik uiteindelijk angsten voor heb.

Om dit effectief te kunnen doen moet ik de patronen die ik in mijn reacties herken weten stop te zetten. Dat doe ik door de punten te benoemen, hierover zelfvergeving te doen en een feitelijke correctieve actie toepas. In deel twee zal ik de patronen uitlichten en de zelfvergeving en correctie toepassen.

Dag 64 – Blinde vlek

blinde_vlekVanmorgen sprak ik een collega die ik ruim een maand niet had gezien door vakantie en vrije dagen van beide. We hadden het eerst over onze respectievelijke vakanties om daarna terug te gaan naar de periode ervoor. De weken en maanden voor de vakantieperiode waren gekenmerkt door onrust op de werkvloer. Er was van alles aan de hand in het bedrijf maar we konden geen duidelijk beeld krijgen van wat er werkelijk aan de hand was. Uiteindelijk, in de eerste week van mijn vakantie kreeg ik te horen dat ik na de vakantie een hoop collega’s niet meer terug zou zien. Ikzelf was buiten schot gebleven.

Na het gesprek voelde ik wat onrust in mijn lijf maar schonk daar verder geen aandacht aan totdat ik weer achter mijn bureau zat en met mijn kamergenoot in gesprek was. Ik zag een kleine blinde vlek van krioelende figuurtjes die steeds groter werd. “Dat is een tijd geleden”, dacht ik bij mijzelf. Terwijl ik gewoon doorsprak had ik niet mijn volledige concentratie, zo’n alsmaar groter wordende vlek beperkt je gezichtsvermogen aanzienlijk tot op het punt dat je niet meer kunt lezen. Ik deed aan drie “Standups” mee waarin de leden van de teams vertellen wat ze de dag ervoor gedaan hebben en wat ze vandaag gaan doen. De vlek bleef… Pas een half uur later, weer terug achter mijn bureau, trok de vlek weer weg en kon ik weer gewoon door met mijn werk.

Al was deze ervaring voor mij niet nieuw en had ik deze vlekken al in mijn tienerjaren, besloot ik om dit keer toch even hierbij stil te staan. Nooit eerder heb ik onderzocht wat de aanleiding van de blinde vlek zou kunnen zijn. Ik onderging het feit en was blij als het weer over was. Eigenlijk heb ik elke keer de mogelijkheid om dit signaal van mijn lijf verder te onderzoeken genegeerd, weggedrukt.

Als ik nu ga kijken naar de tijdslijn van vanmorgen zie ik in eerste instantie niets bijzonders. Of beter, ik wilde in eerste instantie niet zien wat er aan de hand was. Nu ik naar de situatie kijk en alle dimensies in ogenschouw neem, zie ik dat de oorzaak van mijn blinde vlek, een soort onwel zijn, veroorzaakt is door het feit dat ik emotioneel heb gereageerd op het feit dat we de spannende tijden op het werk en het daarop volgend ontslag van onder andere een aantal collega’s waarmee ik nauw samenwerkte als onderwerp aansneden.

Wat duidelijk werd in deze evaluatie is dat ik dit hele punt nog onvoldoende heb verwerkt. Ik heb het weggedrukt en het is dan ook niet vreemd dat het weer de kop opsteekt als een gesprek die kant opgaat. Ik heb vandaag geleerd dat ik de signalen van mijn fysieke lijf nooit moet negeren. Er is altijd een oorzaak voor fysiek ongemak en ziekte. Niet altijd is het gemakkelijk om te achterhalen wat de oorzaken zijn van het ziekte en fysieke ongemakken, maar er zijn altijd meerdere oorzaken in de zin van oorzaken die in verschillende dimensies liggen.


Om dit keer gebruik te maken van de situatie en op een effectieve manier de punten uit te werken ga ik hieronder zelfvergeving toepassen, gevolg door het uitschrijven van de realisatie en om af te sluiten pas ik zelfcorrectie toe.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van mijn fysieke lijf te negeren waardoor ik keer op keer hetzelfde proces moet doorlopen totdat ik begrijp dat ik actie moet nemen om deze ‘loop’ te doorbreken.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het minder denken te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van meer willen hebben het tegenovergestelde geloof. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in meer en minder te denken, waardoor ik geloof dat ik minder heb en minder ben en dus verlang naar meer te hebben en meer te zijn.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongemerkt een emotionele reactie te hebben op het gesprek met mijn collega dat als onderdrukte emotie mij verraste en uit balans bracht.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van reageren op bepaalde situaties waarbij ik niet de spanning, druk, stress op de juiste manier heb onderkent en een plek gegeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een drang naar overleven en doorgaan en niet willen zien wat er daadwerkelijk speelt mijn emoties heb weggestopt in plaats van opgepakt en gebruikt. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emoties niet te onderdrukken, waardoor ik geloof dat ik de gevolgen niet hoef aan te gaan en daarmee denk alles aan te kunnen zonder gevolgen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens het gesprek met mijn collega mijzelf terug te trekken in mijn geest / gedachten om zo een te worden met mijn emoties van zelf medelijden.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf terugtrekken in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mij te onttrekken van de werkelijkheid denk de gevolgen die ik onder ogen zou moeten zien uit de weg kan gaan. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd in het hier en nu te blijven en na ingrijpende situaties de discipline te hebben om de opgedane ervaringen zo snel mogelijk op papier te zetten en daarover zelfvergeving te doen.

Dag 62 – Principe 1 – Realiseren en leven volgens mijn beste kunnen

challengeDeze post schrijf ik naar aanleiding van Mijn Beginselverklaring. Het eerste principe luidt:

Realiseren en leven volgens mijn beste kunnen

Indien ik wil leven volgens mijn beste kunnen dan moet ik beginnen met realiseren. Ten eerste ga ik kijken naar wat “mijn beste kunnen” praktisch inhoud.  Leef ik dagelijks volgens het principe “mijn beste kunnen”? Nee.  Als ik kijk hoe ik in de loop van mijn leven omgegaan ben met nieuwe situaties en uitdagingen heb ik mijzelf vaak horen zeggen dat ik niet geschikt ben, niet klaar om het aan te gaan, niet sterk, niet slim, niet groot, niet klein, etc. Hiermee leg ik mijzelf een beperking op die ik zelf heb verzonnen zonder dat daar daadwerkelijk feiten aan ten grondslag liggen.

Wat kan ik doen om geen slachtoffer te zijn van mijn eigen opgelegde beperkingen? In eerste instantie ben ik begonnen met het (h)erkennen dat deze beperkingen er zijn.  Deze stap haalt al veel druk van de ketel, en dat is nodig voor de volgende stap: verder onder de loep nemen van elke specifieke beperking, begrijpen waar deze vandaan komt, wat de oorzaken zijn, de trigger punten, de gekoppelde emoties en gevoelens, reacties. Door het uitschrijven van al deze punten is het mogelijk een goed beeld te krijgen en het punt in vele dimensies te belichten.

De volgende stap is om op elk uitgewerkt punt onszelf te vergeven voor dat specifieke punt. In het uitschrijven van deze zelfvergevingen is het van belang alle aspecten te raken die we op dat moment zien om zo volledig mogelijk te zijn in het doorgronden en het accepteren en vergeven van deze punten.

Als laatste stap pakken we de punten waarop we zelfvergeving hebben gedaan op en schrijven een zelf-correctie waarin we aangeven dat als we weer eenzelfde punt of patroon zien deze stoppen en ons verbinden aan het feit dat we er niet meer in mee gaan.

Door de bovenstaande stappen systematisch toe te passen op punten waar we tegenaan lopen en dan met name excuses, angsten, reacties, gevoelens en emoties die opspelen in bepaalde situaties waar we eigenlijk weten dat we de volgende stap kunnen en moeten nemen zijn we in staat om een heleboel beperkingen uit de weg te nemen waardoor we inderdaad in staat zijn om ons leven te realiseren en te leven volgens ons beste kunnen.

Dag 61 – Energie!

DSCF6389Eindelijk! het is avond en ik heb nog energie over. Het (nog) hebben van energie betekend heel veel voor mij. Het betekend dat ik dat kan gaan doen waar ik op andere momenten de energie niet voor heb. En dat brengt mij tot een realisatie die ik heb gedaan naar aanleiding van een opmerking over hoe ik in mijn actuele gezondheidstoestand meestal door mijn dagen heen kom: het kost mij moeite om de dingen te doen die ik wil doen door een dag heen. Dat was een echte eye-opener voor mij.  Aan de ene kant omdat ik niet beter weet, aan de andere omdat ik wellicht niet beter wil weten omdat het confronterend is om te weten dat het mij gemiddeld meer moeite kost om dingen gedaan te krijgen. Waarom? Door gebrek aan energie, letterlijk, op stofwisselingsniveau.

Als ik terugkijk dan zie ik dat er eigenlijk niets nieuws is. Ik weet dat mijn gezondheid niet optimaal is, ik weet dat mijn darmen en met name de stofwisseling in mijn darmen daarin een rol speelt, maar gek genoeg heb ik nooit alle praktische zaken op een rijtje gezet om zo alle consequenties te zien maar tegelijkertijd ook openingen te zien om daar veranderingen in aan te brengen. Nadat ik al tijden geleden had vastgesteld dat de reguliere zorg niet verder komt dan het bestrijden van symptomen waardoor het op een gegeven moment lijkt alsof de klachten verdwenen zijn (of dat de bijwerkingen van de medicijnen de overhand nemen omdat geen enkele dokter of specialist je ooit verteld dat je ook met de medicatie kan stoppen) heb ik van alles geprobeerd om mijn gezondheid op te krikken. Soms lukt het mij om gedurende een periode een wankel evenwicht te bereiken maar er hoeft maar iets te gebeuren en ik heb weer een terugval.

Het bezoek aan een natuurgenezer was eigenlijk (en eindelijk) een doorbraak. De natuurgeneeskunde, net zoals homeopathie overigens, kijkt naar de juiste balans in je lijf en kan aangeven waar er onbalans is en wat je daar aan kan doen. Een ding wordt duidelijk, maar ook dat is niet nieuw, alles komt uit mijn eigen beweging, achterover leunen en wachten tot ik weer naar 100% energie ga is er niet bij. Het is hard werken, maar als je weet waar je naar toe moet werken is het, zelfs als je niet veel energie hebt, een zeer aanvaardbare situatie. Bijna drie weken lang heb ik een soort terugval meegemaakt die mij nog eens dubbel en dwars heeft duidelijk gemaakt waar ik de afgelopen 20 tot 30 jaar mee te maken heb gehad. Ook zie ik dat ik mij eigenlijk al mijn heel leven lang door grenzen heen heb geduwd met als gevolg dat ik op een gegeven moment echt geen knip voor mijn neus waard was. Soms is dat nodig omdat de omstandigheden erom vragen, maar het is op z’n minst frustrerend als je na zo’n periode letterlijk geen boe of bah meer kunt zeggen.

Als ik terugkijk zie ik hoe ik veel efficiënter had kunnen functioneren in mijn leven. Wat ik ook zie dat ik niet zo erg veel afwijk van andere mensen om mij heen. Betekend dat anderen ook ziek zijn en niet veel energie hebben maar het niet door hebben? Misschien in lichtere mate zodat het niet opvalt? Of sta je anders in het leven als energie geen punt is? Ik weet het niet, omdat ik nooit in zo’n situatie heb gezeten. Ik begin wel steeds beter te begrijpen wat geen zin hebben en luiheid of gedemotiveerd zijn inhoudt. Dat is een mentale moeheid die je afremt en in feite murw maakt. Het geen zin in iets hebben ken ik nog wel van toen ik tussen de zeven en de tien jaar oud was, later kan ik mij niet echt herinneren ergens geen in te hebben in de zin van verveeld zijn. Natuurlijk wel het actief geen zin hebben in bijvoorbeeld huiswerk maken, dat was een soort actieve luiheid omdat, gedurende een periode in ieder geval, school mij soms iets te gemakkelijk afging, totdat ik te laat was om alles nog goed te volgen.

Weer terugkijkend naar periodes waarin ik pieken had in mijn ziektebeeld zie ik ook dat ik vaak gedurende die periodes ook extra kon doorzetten. Gedurende mijn HBO opleiding was ik eigenlijk goed ziek maar toch heb ik een tweejarige opleiding in één jaar afgerond. Ik kon niets anders erbij hebben, maar ik ben ervoor gegaan. Ik had geaccepteerd dat ik het moest doen met een bepaalde hoeveelheid energie.

In mijn latere leven heeft het hebben van minder energie er niet voor gezorgd dat ik geen uitdagingen en avonturen aanging. Misschien wel bij gebrek aan inzicht of het niet willen erkennen van mijn beperkingen die achteraf niet eens een erg grote rol hebben gespeeld. Wat ik wel zie is wat ik meer had kunnen doen als ik meer energie had gehad. Ik heb er menige dag opzitten dat ik maar matig productief ben geweest, alleen maar omdat ik de fut niet had om er meer van te maken.

In mijn volgende blogs ga ik verder in over mijn relatie met energie in kaart te brengen zodat ik daar ook vanuit de geest op gelijke pas ga lopen als lichamelijk.

Dag 56 – Toch gestopt!

artikel_88145Dit is een vervolg op de post van Dag 55.

Het is inmiddels een week later en in de tussentijd is er weer iets voorgevallen op hetzelfde stukje fietspad. Terwijl ik iets voor de prullenbak die een aantal dagen ervoor had staan roken drie van de vier jongens, die ik als verdacht had bestempeld inhaalde, zag ik een stuk verderop een fietser op het fietspad liggen.

Eenmaal ter plekke aarzelde ik geen seconde om het meisje dat wat beteuterd op het fietspad zat naast haar fiets te vragen of het wel ging. Twee vriendinnen stonden te kijken en een van hen kwam in actie, pakte de fiets op de probeerde het stuur goed te zetten. Niet veel later zat het meisje op haar fiets en vroeg aan haar vriendin om het stuur recht te zetten. Omdat het niet lukte hielp ik een handje. Nadat het er op leek dat ze weer kon gaan fietsen ging ik weer op pad.

Het was mij opgevallen dat de drie jongens die ik daarvoor was gepasseerd geen aanstalten hadden gedaan om even te stoppen. Terwijl ik verder fietste ging ik van alles speculeren. De jongens hadden gezien hoe ik hen waarnam een aantal dagen eerder en waren zeker niet van plan om te stoppen bij iemand die hen in verband zou kunnen brengen met de smeulende prullenbak.

Ik begon ook te kijken naar de situatie die zich zojuist had afgespeeld in de context van onze huidige maatschappij. In mijn beleving was het vroeger vanzelfsprekend dat je elkaar als mens helpt als er zich iets voordoet. Tegenwoordig lijkt het wel alsof iedereen bang is om in te grijpen omdat je betrokken zou kunnen raken in situaties die je niet zou wensen.

Ik heb heel snel ook een overweging gemaakt over hoe ik ging assisteren. Ik heb besloten om in eerste instantie de situatie aan te kijken en adviezen te geven in tegenstelling tot het overeind helpen van het meisje, het in orde maken van de fiets, zeg maar wat je in de personage van een (Super) Hero zou doen. Daarbij speelde ook de overweging dat het misschien bedreigend is als een onbekende man je zomaar helpt terwijl je zelf niet helemaal doorhebt wat er allemaal aan de hand is.

Omdat het meisje iets zei tegen haar vriendinnen als verklaring voor haar van in de trend van “mijn voet kwam in het voorwiel vast te zitten” begon mijn geest met een reeks gedachten, eigenlijk speculaties; zou ze niet ontbeten hebben, heeft ze last van inentingen die ze heeft gehad zoals HPV? Ik had het haar kunnen vragen maar dat had in die situatie wellicht erg vreemd geweest. En dan nog? Ik had haar bewust kunnen maken van eventuele oorzaken van haar val, maar om dat met een persoon aan te gaan die je zittend op een fietspad aantreft is wellicht wat vergezocht.

Dag 46 – Competitie met mijn kilometerteller

cat-eye-velo-5-kilometerteller-400x400Denk je ergens vanaf te zijn omdat je het probleem hebt (h)erkend, uitgeschreven en gestopt dan kom je soms bedrogen uit. In dit geval ben ik niet effectief geweest, wellicht niet grondig genoeg en heb ik niet alle dimensies aangepakt. Ik wilde er ooit een blog over schrijven en na deze laatste constatering ga ik het hierbij doen!

Afgelopen zomer heb ik regelmatig de fiets gepakt om naar mijn werk te gaan. Het is een mooie afstand, 16 kilometer heen en 17 terug. Hè? Hoe kan dat nou? Simpel, ik rijdt (meestal) een andere route heen als terug. Vanaf het moment dat ik ben gaan fietsen heb ik, met onder andere behulp van mijn kilometerteller, bijgehouden wat mijn tijden en snelheden zijn. Ik kon zo vaststellen dat ik de rit in steeds kortere tijd kon afleggen. Ik was duidelijk mijn conditie aan het opbouwen.

Al had ik het niet geheel bewust door, het kijken naar de kilometerteller heeft zeker invloed op mijn snelheid. Als ik onder de 20km/h zak dan trap ik wat harder! Waarom? Slik, moment van naar mijzelf kijken… Omdat ik vind dat langzamer fietsen dan 20km/h voor mietjes is! Waarom ik dat vind is mij een raadsel. Alhoewel, als ik een beetje ga graven kan ik wel bedenken wat hier aan ten grondslag ligt. Het meest aannemelijke is dat ik hiermee een statement maak waarmee ik zeg dat IK sneller dan die snelheid kan en daarmee BETER ben dan iemand die dat niet kan of wil.

Als ik samen met mijn partner een stukje fietste dan had ik altijd moeite om mij in te houden en ik kon het niet laten om mijn verbazing (lees: ergernis) te uiten over haar slakkensnelheden. Slaat nergens op dus. Dat laatste doe ik overigens niet meer, dus enige vooruitgang heb ik wel geboekt.

De ritten naar en van mijn werk van de afgelopen tijd, en dan met name die paar keer dat ik heb gefietst na een pauze van ongeveer drie weken door slecht weer, ziekte, zwakte en misselijkheid, duurden aanmerkelijk langer dan daarvoor. Niet zozeer omdat mijn conditie weer stappen achteruit heeft gedaan, ook niet omdat ik steeds veel tegenwind heb gehad (al speelde dat best wel een rol) maar er was iets anders waardoor ik minder gejaagd heb gefietst.

Het antwoord is bijna banaal. Omdat ik in het donker fiets, zowel op de heen als de terugweg kan ik mijn kilometerteller niet aflezen (nee, geen lichtje). Zo zie ik niet als mijn snelheid onder de 20 valt en peddel ik relaxed door zonder mij door een opinie te laten opjagen.  Voelt een stuk relaxter en het enige verschil is dat ik minder moe aankom (en een paar minuten later, maar die loop ik weer in omdat ik minder lang moet bijkomen van de tocht).

Het is duidelijk dat ik deze 20 KM opinie maar eens en voor altijd moet gaan stoppen. In mijn volgende blogs ga ik de verschillende lagen of dimensies die met deze opinie te maken hebben uitpluizen.