Dag 53 – Recht op voorrang

Na een rit naar de bouwmarkt besloten we nog even te stoppen bij de supermarkt om vis in te slaat die zaterdag uitverkocht was. We namen gelijk vier verpakkingen diepvries zalm mee omdat we al een paar keer bot (nee, niet de vis) hadden gevangen.

Toen we na het afrekenen de winkel verlieten stak ik de weg over voor de winkel op een oversteekplaats die door ledlichtjes in de web wordt gemarkeerd. Ik deed dat terwijl er een taxi met een aardig vaartje aan kwam rijden, maar ik schatte in dat ik die auto voor kon zijn. Tot mijn verbazing toeterde de chauffeur die waarschijnlijk iets had moeten inhouden vanwege zijn (veel te) grote vaart. De toegestane snelheid is daar immers 30 KM/h. Ik maakte nog een gebaar naar de auto van wat wil je van mij, ik steek hier over op een oversteekplaats waar ik als voetganger voorrang heb.

Mijn partner had de auto ook aan zien zoeven en besloot om even te wachten, achteraf gezien de meest veilige beslissing. Waarom besloot ik door te lopen? Dat ben ik gaan onderzoeken en dat leverde een paar interessante dingen op.

Een van de redenen om door te lopen was mijn overtuiging dat ik als voetganger voorrang had op een door zijstrepen (kanalisatiestrepen) aangegeven overgang, geen zebrapad dus, maar wel met verlichte markeringen in de weg om de automobilist extra te waarschuwen. Omdat ik als bestuurder altijd stop voor voetgangers die daar willen oversteken en mij aan de maximum snelheid houdt, was dat mijn uitgangspunt om door te lopen. Duidelijk was dit niet het uitgangspunt van de taxichauffeur. Daarnaast bedacht ik dat de oversteekplaats wel goed is aangegeven maar geen zebrapad is, dus had ik als voetganger geen voorrang (of het moet blijken dat een zogeheten L2 bord -zie afbeelding- staat, daar ga ik nog eens op letten).

Nog in de roes van mijn recht op voorrang gevoel flitsten er allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik dacht bijvoorbeeld dat het jammer was dat ik geen kenteken van de taxi had, zo had ik een melding bij de centrale kunnen maken in verband met gevaarlijk rijgedrag. Toen bedacht ik wat er gebeurt zou zijn als ik expres langzamer zou zijn gaan lopen om de auto te dwingen om af te remmen en mijn voorrang te verlenen. Ik fantaseerde verder met beelden van mijzelf aangereden door de auto en scenario’s waarbij de auto na de aanrijding gewoon doorreed. Toen stopte ik met fantaseren. Ik voelde dat ik energie aan het putten was uit die fantasieën. Energie op basis van geëscaleerde scenario’s waar ik mijzelf afschilder als slachtoffer van een slechte daad van een ander die ik daarom kan terechtwijzen zodat hij zich slecht gaat voelen omdat hij een dader is en ik daardoor het zielige slachtoffer.

Ik was enigszins verbluft door al die gedachtes en de realisatie dat ik daarmee energie opwekte waarvan ik weet dat ik daar niets aan heb. Die energie is gebaseerd op gedachten, hersenspinsels, die alleen maar in mijn hoofd bestaan en niets te maken hebben met de werkelijkheid. Ik besloot ook om dit voorval uit te gaan werken in deze blog en daar meer af te rekenen in de vorm van zelfvergevingen en zelf-correctie (in de volgende blog).

Advertenties

Dag 51 – Hoe bescherm ik mijn huisdier?

scared_cat_decal_2In de afgelopen jaren, eigenlijk zolang als we huisdieren hebben, heb ik onze katten proberen te beschermen tegen de gevaren van de boze buitenwereld. Zo kan ik mij herinneren dat ik best wel boos en zelfs agressief kon worden als de kater van de overburen één van onze katten te grazen had genomen. Dit was in ons huis in Italië en het is een paar keer gebeurt dat ik de kater grommend achterna ben gerend in de hoop hem de stuipen op het lijf te jagen. Dat lukte in het moment aardig, maar op termijn had het geen effect, de kater kwam steeds weer in onze tuin en zorgde ervoor dat onze katten en dan met name het oudste mannetje er flink van langs kreeg.

Nu wil het feit dat we in onze huidige woning weer met een brutale kater te maken hebben. Het is geen vechtersbaas maar een doorzetter en zeer stoïcijns. Zo zaten onze kater en deze kater van een van onze buren samen op de rand van het terras elkaar min of meer in de gaten te houden. Onze kater absoluut niet op zijn gemak. Omdat het een rustig tafereeltje was besloot ik niet in te grijpen. In andere situaties heb ik de kater weggejaagd, voor zover het ging, want hij is echt niet bang uitgevallen.

Een paar avonden geleden liep ik met een leeg mandarijnenkistje naar de voordeur om deze in de vuilcontainer te gooien. Ik zag door het glas dat onze kater buiten voor de deur zat en stapte na het openen van de deur even naar achteren om hem naar binnen te laten. Plots draait hij zich om en zet een hoge rug op, ik kijk op, zie een schim op 4 poten bij de ingang van ons paadje en denk aan de kater. Binnen een fractie van een seconde werp ik het kistje dat ik nog in mijn hand had tot op een meter afstand van… een hondje! Oeps! Dat was de kater niet. Het hondje reageerde niet op het kistje maar staarde strak naar onze kater die langzaam maar zeker maakte dat ie uit de voeten kwam.

Het baasje is er een ogenblik later en vraagt wat er aan de hand is. Enigszins verbouwereerd door mijn actie leg ik uit dat ik zijn hond had aangezien voor een kat die ik wilde verjagen. De man zei dat het niet te voorkomen is dat katten en honden achter elkaar aan zitten, keek mij nog eens aan met een blik van ‘mafkees’ en liep vervolgens door.

Even later dacht ik dat die man eigenlijk wel gelijk had, mijn actie was die van een mafkees. Mijn handeling was een voortvloeisel van een opinie die ik in de jaren heb opgebouwd waarin ik steeds weer heb toegestaan dat ik, zelfs met agressiviteit, tekeer ga tegen dieren met de rechtvaardiging dat ze ‘mijn’ huisdieren bedreigen. Ik was eigenlijk overrompeld door mijn actie omdat ik voor mijn gevoel sneller handelde dan ik rationeel kon vatten. Alsof mijn actie automatisch plaatsvond en ik pas achteraf kon beredeneren wat er eigenlijk had plaatsgevonden. Het is bijna alsof ik mijzelf heb geprogrammeerd om in dit soort situaties op een bepaalde manier te handelen waardoor ik niet eerst hoef na te denken. Denken kost namelijk tijd en sluit een snelle reactie uit.

Hoe kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie weer zo ga handelen? Door mijzelf te herprogrammeren aangezien ik met mijn trage ratio niet kan voorkomen dat ik in een vergelijkbaar moment hetzelfde ga doen. Misschien dat ik nu uit lering die uit dit voorval komt mijzelf kan weerhouden om het weer te doen, maar ik heb daarbij de oorzaak, de bron, de programmering niet aangepakt.

In mijn volgende blog zal ik uitleggen hoe ik mijzelf op dit punt ga ‘herprogrammeren’ en dit ook toepassen.

Dag 45 – Vuurwerk, wie vindt het nou echt leuk?

Vuurwerk luchtfotoAls ik berichten in de media lees dan zie ik bijvoorbeeld dat twee derde van de Nederlanders tegen vuurwerk voor particulieren is. Als ik op Twitter en Facebook kijk naar de posts zie ik alleen maar mensen die het afkeuren. Posts over mishandelde dieren worden veelvuldig gedeeld.

Voor ik verder ga even een onderscheid maken tussen professioneel vuurwerk en het zogeheten consumenten vuurwerk. Dat laatste staat ter discussie, misschien ten onrechte omdat het beeld wordt verstoord door de overlast van mensen die het (illegale en veel te zware) vuurwerk op momenten afsteken die niets met de oude tradities te maken hebben, maar puur met… tja wat is nou de drijfveer eigenlijk om te moeten knallen, het liefst zo hard mogelijk?

Die vraag stelde ik vandaag aan een aantal collega’s en we stelden vast dat we het vroeger, in meer of mindere mate, erg spannend vonden als er een rotje afging. Verder zie ik dat het menigeen een kick geeft. Er moet iets zijn dat onder andere de jeugd beweegt om op oudejaarsdag massaal de straat op te gaan met rugtassen vol met vuurwerk gewapend met aanstekers of gewoon een sigaret wat ook nog eens stoer staat.

Daarnaast heb je de berichtgeving over het bedrag wat “wij” Nederlanders ook deze keer hebben uitgegeven aan vuurwerk. De main stream media schermt met een bedrag van 67 miljoen terwijl er in eerste instantie ook andere berichten opdoken, maar die verdwenen en nu is het laatste bericht dat we wel voor 70 miljoen aan vuurwerk hebben uitgegeven!

Als je dat bekijkt in het licht van de propaganda vanuit de overheid om ons als consument weer vertrouwen in de economie te laten hebben en zo meer geld gaan uitgeven om de economie (lees belastinginkomsten) weer op te krikken, dan ga ik twijfelen aan de oprechtheid en accuraatheid van deze berichtgeving.

#vuurwerk  op Twitter leverde een grappig beeld op. Berichten van mensen die het knallen al snel zat waren wisselden elkaar af met berichten van vuurwerkliefhebbers die juist het afsteken van vuurwerk gingen promoten als iets wat je niet kunt missen. Als tegenhanger van de opiniepeiling van Eenvandaag zie je hier tweets over petities van voorstanders van het vuurwerk.

De discussie lijkt erg op die van Zwarte Piet. Een deel van de Nederlanders voelt zich bedreigd als blijkt dat hetgeen wat ze doen, meestal uit ‘traditie’, ter discussie wordt gesteld. Bijna alsof ze worden bedreigd in hun bestaan, bijna alsof ze hun bestaan laten afhangen van het kunnen doen van zaken als vuurwerk afsteken. Het kan zijn dat het gezien wordt als aantasting van de vrijheid, ik zie het meer alsof deze mensen zich identificeren met zaken zoals het recht op vuurwerk afsteken. Ze zien niet dat ze zich hiermee reduceren tot een opinie die ze met man en macht verdedigen. Geen wonder, de opinie is wat ze zijn geworden, als die ophoud te bestaan dan gaan ze er zelf ook aan, zo voelt dat tenminste.

Dit is slechts een voorbeeld van hoe wij mensen bepaalde zaken die we zien als belangrijk en zelfs essentieel voor ons bestaan zonder enige vorm van onderzoek en (zelf-)kritiek aantrekken en daarmee alle werkelijk belangrijke zaken uit het oog verliezen. Je vraagt je bijna af of het expres wordt gedaan, of deze discussies ons afleiden van zaken die onze aandacht echt zouden verdienen maar onvoorstelbaar veel ingewikkelder zijn om aan te pakken, ware het alleen al omdat we ze niet willen accepteren als werkelijkheid.

Even terug naar de discussie over het wel of niet afsteken van vuurwerk. Zelf sta ik er als volgt in: Vuurwerk is mooi, zeker als het siervuurwerk is. En af en toe een harde knal kan ook om de aandacht te trekken van het publiek om aan te geven dat er een spektakel begint. Voor het vuurwerk om middernacht kan je de grote knal gebruiken om het begin van het nieuwe jaar aan te geven. Maar het lukraak afsteken van vuurwerk met en zonder harde knallen is in mijn ogen zinloos. Als ik iets onderneem dan vraag ik mij altijd af waarom ik iets doe en wat ik ermee kan bereiken in het belang van een ieder, direct of indirect. Daarmee neem ik verantwoordelijkheid voor mijn acties, mijn woorden, mijn gedachten die daar aan ten grondslag liggen.

Ik ben dus niet tegen vuurwerk en ook niet voor, dat is veel te zwart/wit. Ik pleit ervoor dat iedereen die overweegt vuurwerk af te steken dit doet door stil te staan bij de gevolgen hiervan voor alles wat je als die persoon kunt bedenken, het lawaai (gehoorbeschadiging), kans op verwondingen, overlast door anderen te laten schrikken, troep op straat, angst van dieren, enz. en dat tegenover de kick die het afsteken geeft, het persoonlijk belang, het stoer doen, je durf tonen, je meer en beter voelen of het omgekeerde hiervan compenseren. En dan de balans opmaken: mijn belangen ten opzichte van de belangen van de rest. Hoe echt zijn mijn belangen, zijn het wel Mijn belangen of denk ik het alleen maar?

Om bewuster te worden van hoe je eigen Ik werkt en hoe je eigen klokje tikt zodat je jezelf beter leert begrijpen en daardoor op een evenwichtige manier kunt bepalen wat werkelijk belangrijk is voor jezelf en daarmee automatisch voor alles en iedereen is de DIP Lite cursus ontwikkeld. Durf jezelf in de spiegel te bekijken en leer wat zelf-eerlijkheid is. Leer jezelf te accepteren en te vergeven en van je fouten te leren zonder schaamte en bedrog maar gewoon als jezelf, je échte ik.

Dag 44 – De achtbaan van het leven

riding-a-roller-coasterGrappig, in het Engels vind ik “rollercoaster” veel heftiger klinken dan achtbaan. Er zit meer beweging in het woord. Vandaag gaat mijn verhaal over de afgelopen periode in mijn leven. Ik heb naar aanleiding van recente gebeurtenissen de behoefte om alles wat er gebeurt is op een rijtje te zetten. Dat is inherent aan het proces wat ik aan het lopen ben waarbij ik bij alles wat ik denk, zeg en doe steeds weer naar mijzelf kijk om vast te stellen wat mijn startpunt is geweest. Een extra aanleiding om eens terug te willen kijken is dat om een een of andere reden het lijkt of wij als gezin en ik als persoon steeds met situaties te maken hebben waarbij je zou kunnen zeggen dat het met pech te maken heeft.

Als je naar die specifieke gebeurtenissen kijkt vanuit een oogpunt van ‘waarom overkomt het mij nou?’ dan zet ik mijzelf in een slachtoffer rol. Dat neemt niet weg dat als ik mijn verhaal doe aan anderen ze moeten beamen dat het echt niet meezit. Maar wat zit er niet mee? Goed bekeken is alles wat ik nu beleef en meemaak een gevolg van acties uit het verleden. Dat zou mij een wijze les moeten leren. Ik ben daarom ook een stuk voorzichtiger en accurater geworden in mijn handelingen omdat ik heb geleerd dat kleine dingen grote gevolgen kunnen hebben. Daarnaast lijkt het erop dat alles steeds sneller gaat, dat de gevolgen van acties niet lang meer op zich laten wachten. Dat heeft zijn voordeel, je weet al snel waar je aan toe bent.

Een van de dingen die ik mijzelf zag doen was dat ik gebruik maak van een ‘vervelende’ situatie om te rechtvaardigen dat ik iets anders, een handeling, een activiteit, een taak die ik mij had voorgenomen te doen, niet uit te voeren. Zo zag ik mij een bijna apathische houding aannemen ten aanzien van het dagelijkse leven. Ik merkte dat ik emotioneel werd, moeite had om mijn gedachten op een rijtje te zetten, te focussen. Ik merkte ook dat ik dat niet altijd even erg had, het was selectief. Ik had er wel last van maar niet zo erg als ik mijzelf wilde doen geloven.

Omdat er van mijn privé planning niets terecht kwam maar van mijn werkplanning wel moet ik tot de conclusie komen dat ik wel mijn doelen kan bereiken voor mijn baas (gedreven door de noodzaak geld te verdienen) maar minder goed ben in het nakomen van mijn doelstellingen als er geen geld noodzaak achter zit. Het verdienen van geld is zeker belangrijk, helemaal als ik kijk naar wat de oorzaak nummer 1 is van onze dagelijkse uitdagingen. Maar het niet nakomen van mijn persoonlijke doelstellingen die alles te maken hebben met mijn persoonlijke ontwikkeling die weer onlosmakelijk verbonden is met de ontwikkeling van de mensen waarmee ik omga dan zie ik dat ik een groot stuk verantwoordelijkheid niet heb opgepakt.

Het is niet de eerste keer, maar we gaan het weer doen met behulp van het feit dat ik het niet alleen doe maar met een hele groep waarvan iedereen, op zijn eigen manier, met dezelfde uitdagingen te maken heeft. Een groep van mensen die hun persoonlijke ervaringen met elkaar delen, zonder vooroordeel en zonder superioriteit of inferioriteit, vanuit het standpunt dat we allemaal gelijk zijn. Dat maakt het mogelijk dat we van elkaar kunnen leren, we leren bepaalde situaties, emoties, gedachten te herkennen en zien hoe anderen hiermee zijn omgegaan zodat we dat zelf ook kunnen gaan toepassen.

Concreet houdt dit in dat vanaf vandaag met mijzelf een verbintenis aanga waarin ik stel dat ik elke dag, in elk moment en in zelf eerlijkheid mij zal afvragen welke activiteit ik zal uitvoeren in het belang van een ieder en daarmee mijzelf daarbij rekening houdend met de door mijzelf en de groep gestelde activiteiten. Nog concreter houdt het in dat ik van elke minuut die ik leef verantwoording zal afleggen naar mijzelf over hoe ik van adem tot adem mijn tijd indeel. Ik zal dit doen in zelfeerlijkheid waardoor het afleggen van verantwoording niet als een straf of een last zal voelen maar als een natuurlijk proces dat open en rechtstreeks is zonder valse gedachten, back chats, emoties, manipulaties, etc.

Dit is niet iets wat iemand van de ene dag op de andere kan. Er komt heel wat bij kijken om te leren naar jezelf te kijken. Een effectieve manier dit te leren zodat je als individu jezelf stabiliseert en leert hoe je verantwoordelijkheden kunt aangaan zonder concessies of afleidingen door gedachten, emoties, angsten is het volgen van de cursus DIP lite of DIP pro. Met behulp van eersteklas lesmateriaal, uitstekende oefeningen en een doeltreffende begeleiding van mensen die al verder zijn in hetzelfde proces van zelfontwikkeling kan je jezelf terugvinden en een actieve rol gaan spelen in het werken aan een betere wereld in alle opzichten.

In mijn volgende blog zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie. Zelfvergeving en daarop zelfcorrectie zijn een uitermate doeltreffend middel om trends te stoppen, de zogeheten cirkeltjes waar we als mens zo goed in zijn om in te blijven hangen.

dag 41 van 2555: leven met Colitis Ulcerosa – deel 1 – Medicijnen

TNF-alfaremmers-33-520-400De laatste tijd zijn er veranderingen in de manier waarop ik sta ten opzichte van het feit dat ik een chronische ziekte heb. Vijfentwintig jaar geleden, toen ik werd gediagnosticeerd met Colitis Ulcerosa, een chronische ontsteking van de darm, voelde ik mij aan de ene kant slachtoffer van het feit dat ik een ziekte had maar heb mij daardoor nooit echt laten beperken. Als ik terugkijk vraag ik mij af wat mij destijds heeft gemotiveerd. Was dat een niet zeuren, gewoon doorgaan mentaliteit of zat er ook een ondergrond van overleven in? Mijn opvoeding is in ieder geval echt Hollands als het gaat om het je niet aanstellen. Het zou kunnen dat ik al veel eerder dan 25 jaar geleden symptomen had van Colitis maar deze niet heb willen zien. De redenen hiervoor zijn verschillend; het niet willen zien en erkennen dat er iets niet helemaal goed is met je, je ervoor schamen dat je iets hebt en dat dan ook niet aan de grote klok hangt, het vinden dat je je aanstelt en daarom gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is.

De consequentie van dit gedrag was in ieder geval dat de ziekte zich rond mijn twintigste goed ging manifesteren. Dat was in combinatie met andere, externe factoren, verhuizing van een land naar een ander land, cultuurshock, niet de juiste opleiding volgen, je afvragen wat je zou kunnen doen in de maatschappij en daar geen antwoord aan kunnen geven. Het resultaat was dat ik een knagende ontsteking zijn gang liet gaan tot ik van ellende besloot naar een arts te gaan. Na onderzoek en diagnose werd ik met open armen opgenomen in de wereld van de medicijnen. Ik kreeg dure medicijnen voorgeschreven die later, na verhuizing naar een ander deel van het land en een andere specialist, vervangen konden worden door een minstens zo effectief medicijn met geringere bijwerkingen. Wat achteraf opviel was dat ik maar doorging met het nemen van medicijnen en niemand sprak over het stoppen van  het gebruik ervan. Het lijkt alsof het niet bij artsen en specialisten opkomt dat je kunt beginnen én eindigen met het nemen van medicijnen. Je kunt ze het ook niet kwalijk nemen, ze hebben dat niet geleerd in hun opleiding. Na enkele jaren trouw medicijnen genomen te hebben ben ik gestopt en twintig jaar min of meer klachten vrij gebleven, totdat ik wederom in een situatie belandde waar stress, onzekerheid over inkomen, chronisch geldgebrek zorgden voor een opleving van de ontsteking.

Na ruim een jaar weer aan min of meer dezelfde medicijnen als toen heb ik maar besloten om een darm onderzoek te laten doen, ter controle. Dat gaf hetzelfde beeld als het eerste onderzoek, geen verdere bijzonderheden. Na een evaluatie gesprek met de specialist onvermijdelijk weer medicijnen voorgeschreven. Geen pillen maar (onhandige) poedertjes en zetpillen voor als het erger wordt. Na een maand een telefonisch consult waar blijkt dat de arts in de veronderstelling was dat ik de dubbele dosering had voorgeschreven gekregen dan feitelijk het geval was en dat was in de ogen van de specialist ook de reden waarom het medicijn geen effect had gehad. En passant meldde de arts dat de zetpillen in mijn geval geen zin hadden. Ik was zo verbijsterd dat ik vergeet te vragen waarom hij deze in grote hoeveelheid had voorgeschreven. Ik kreeg de toezegging dat er via de post een nieuw recept zou volgen voor clysma’s, destijds ook het meest effectief. Om uiteindelijk aan de medicijnen te komen heb ik een paar uur moeten investeren in ritjes naar apotheek om er daar achter te komen dat het recept niet was binnengekomen en het ziekenhuis om bij de poli de specialist, tussen twee patiënten in, een recept te laten uitschrijven. Zestig clysma’s krijg ik voorgeschreven, van het dure merk uiteraard.

Om herhaling van het halen van onnodige medicijnen te voorkomen neem ik maar een kleine hoeveelheid mee bij de apotheek, eerst zien of het aanslaat. De onnodige medicijnen (zetpillen) kan ik teruggeven aan de apotheek waar deze vernietigd zullen worden (zeggen ze). Geld krijg ik er niet voor omdat ze de medicijnen niet meer aan een andere patiënt kunnen aanbieden in verband met eventueel verkeerd bewaarde medicijnen, als je het zelf gebruikt bestaat het probleem dan niet? Aan dit systeem zit een luchtje… In mijn optiek schrijft de arts veel te snel en veel te veel medicijnen voor. Eén ding heb ik geleerd, niet alles halen wat er op een recept staat.

 

39 van 2555 – Auto of openbaar vervoer? (vervolg)

AutokostenIn mijn vorige blog heb ik geschreven over het proces achter een keuze die ik gemaakt heb waarbij ik op basis van ‘dimensies’ zelfvergeving heb uitgewerkt. De volgende stap is om op basis van die zelfvergevingen de daarbij behorende realisaties vast te leggen en daaraan verbintenissen te koppelen die ervoor zorgen dat ik die punten die ik heb gerealiseerd daadwerkelijk onderkend worden en uit de weg worden geruimd.

Angst dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik angsten aan het verzamelen ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze angsten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te kunnen stellen of het om gegronde angsten gaat.
Ik stop met het verzamelen van angsten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop de angsten zijn gebaseerd om zo de oorzaak van de angsten te achterhalen en te doorgronden waarmee ik tegelijkertijd diezelfde angsten kan omzetten in een waarneming van de werkelijke feiten waarover ik in het moment mijn verantwoordelijkheid neem.

Gedachten dimensie

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik beelden en gedachten aan het vormen ben over allerhande situaties die ik niet goed kan inschatten, dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze beelden en gedachten te toetsen aan de werkelijkheid om zo vast te stellen of het om fantasieën of functionele projectie om mij voor te bereiden op volgende te nemen stappen.
Ik stop met het vormen van beelden en gedachten en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarop ik die beelden en gedachten baseer om deze te kunnen stoppen en ruimte te maken voor een praktische waarneming van de werkelijke situatie en zonodig een functionele en feitelijke projectie ter voorbereiding op de te nemen stappen.

Verbeeldingsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn verbeelding al allerlei scenario’s aan het beleven ben dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze virtuele beleving stop te zetten waarbij ik vaststel dat wat ik in de geest beleef niet hetzelfde is/kan zijn als de werkelijke wereld.
Ik stop met het mijzelf te projecteren in allerlei scenario’s en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het in de geest beleven van allerlei scenario’s deze te toetsen aan het hier en nu om zo vast te stellen dat deze belevenissen niet overeenkomen met de werkelijkheid en zodoende deze activiteit te stoppen om zo ruimte te maken voor rust en stabiliteit in de geest.

Back chat dimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik in mijn gedachten commentaar/kritiek op organisaties/instanties heb die een rol spelen in het proces wat ik moet doorlopen om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of deze commentaren/kritiek gebaseerd is op feiten of op gevoelens en emoties.
Ik stop met het genereren van commentaren/kritiek op basis van emoties en gevoelens en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van commentaren/kritiek op organisaties/instanties die ik nodig heb om bepaalde processen te doorlopen of om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen deze commentaren/kritiek te analyseren om vast te stellen of zij op werkelijke feiten zijn gebaseerd.

Reactiedimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik reacties heb op zaken waar ik tegenop zie dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de reacties te stoppen door na te gaan of de reacties zijn gebaseerd op gevoelens en emoties of op feiten in het moment.
Ik stop met het hebben van reacties en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van reacties meteen te achterhalen waar deze reacties op gebaseerd zijn om zo de reactie te stoppen en mijzelf te focussen op dat wat op dat moment de juiste actie is in het belang van het proces waar ik in zit/mee bezig ben.

Fysiek gedragsdimensie:

Waneer en als ik mijzelf zie terwijl ik mijzelf zwaar en lusteloos voel worden als reactie op het niet willen doorlopen van noodzakelijke stappen en procedures om een bepaald doel te bereiken dan stop ik en haal ik adem.
Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en hier kan kiezen om hiermee door te gaan of de gevoelens van lusteloosheid te stoppen om zo de weg vrij te maken om de nodige stappen effectief te kunnen doorlopen.
Ik stop met deze gevoelens van lusteloosheid en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van lusteloosheid meteen te achterhalen wat hiervan de oorzaak is en deze te stoppen en mijzelf effectief te focussen op het effectief nemen van de benodigde stappen naar het beoogde doel/resultaat.

38 van 2555 – Auto of openbaar vervoer? (vervolg)

transports_busIn mijn vorige blog heb ik geschreven over het proces achter een keuze die ik gemaakt heb. Hieruit kon ik het volgende afleiden:

Probleem

Grote complexiteit als het gaat om het inzicht krijgen in de kosten van mobiliteit vanwege het grote aantal factoren wat hierin een rol speelt. In het geval van import van auto’s, verschillen tussen (Europese Unie) landen, wordt de complexiteit alleen maar groter. Er zijn feitelijk maar weinig alternatieven die zowel kostenbesparend zijn als beter voor het milieu. Het Model wat nu wordt toegepast stimuleert het gebruik van de auto ten nadele van het OV. Dit laatste is overigens wel voordeliger voor de staatskas. Voor ons als gezin is het een lastige rekensom geweest en de conclusie is dat mobiliteit in alle gevallen duur is (met uitzondering van de fiets natuurlijk).

Oplossing

Het regelmatig evalueren van actuele situatie met daarbij het in acht nemen van alle mogelijke factoren die op dat moment bekend zijn. De factoren zijn de feitelijke kosten, en waar mogelijk kiezen voor een oplossing waarbij het milieu minder wordt belast.

Beloning

Het in de hand houden van de kosten gerelateerd aan mobiliteit, het besef blijven houden van de impact van mobiliteit op het milieu waardoor we met een zekere regelmaat, afhankelijk van de situatie waarin we verkeren en de behoeftes die er zijn.

Hieronder de zelfvergeving volgens de verschillende dimensies.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn besluit ten aanzien van het wel of niet aanhouden van een auto laat beïnvloeden door de angst dat autobezit duurder is en kan worden dan ik aanvankelijk kan overzien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang geweest te zijn om de kosten voor het bezit van een auto niet te kunnen dragen in combinatie met hoge woonlasten (huur).

Gedachten dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om duizend en één scenario’s uit te denken met betrekking tot een leven zonder en met een auto met als gevolg dat ik door de bomen het bos niet meer zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van tevoren een voorstelling gemaakt te hebben van hoe het bij de verschillende instanties zou verlopen zonder precies te weten hoe de procedures zouden zijn, waarmee ik mijzelf bezig houdt met het vormen van beelden die nergens toe leiden.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf al te zien in één van de vele scenario’s en deze als werkelijk te beleven inclusief gevoelens van ongemak.

Back chat dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te ontwikkelen over de verschillende instanties die ik langs moest om het mogelijk te maken de auto op Nederlands kenteken te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over het feit dat ik mij gedwongen voelde om een bepaalde keuze te maken en mij daarin als slachtoffer te zien.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij slachtoffer te voelen van het feit dat ik geen keuze heb anders dan veel geld te moeten uitgeven aan de mobiliteit van mijn gezin en mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij het feit dat ik een aangifte BPM moest doen ondanks dat ik daar vrijstelling voor zou krijgen en dat ik niet in wilde zien dat dit noodzakelijk was in de procedures van de Belastingdienst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen voor het invullen van de aangifte BPM omdat de berekening ervan mij dwong om mij in materie te moeten verdiepen waar ik het nut absoluut niet van inzag.

Fysiek gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zwaar te voelen en lusteloos als ik stappen moest ondernemen in het proces van het op Nederlands kenteken zetten van de auto.

In de volgende blog zal ik verder gaan met correctieve zinnen en het aangaan van verbintenissen om zo mijn veranderingen fysiek te maken.