Dag 64 – Blinde vlek

blinde_vlekVanmorgen sprak ik een collega die ik ruim een maand niet had gezien door vakantie en vrije dagen van beide. We hadden het eerst over onze respectievelijke vakanties om daarna terug te gaan naar de periode ervoor. De weken en maanden voor de vakantieperiode waren gekenmerkt door onrust op de werkvloer. Er was van alles aan de hand in het bedrijf maar we konden geen duidelijk beeld krijgen van wat er werkelijk aan de hand was. Uiteindelijk, in de eerste week van mijn vakantie kreeg ik te horen dat ik na de vakantie een hoop collega’s niet meer terug zou zien. Ikzelf was buiten schot gebleven.

Na het gesprek voelde ik wat onrust in mijn lijf maar schonk daar verder geen aandacht aan totdat ik weer achter mijn bureau zat en met mijn kamergenoot in gesprek was. Ik zag een kleine blinde vlek van krioelende figuurtjes die steeds groter werd. “Dat is een tijd geleden”, dacht ik bij mijzelf. Terwijl ik gewoon doorsprak had ik niet mijn volledige concentratie, zo’n alsmaar groter wordende vlek beperkt je gezichtsvermogen aanzienlijk tot op het punt dat je niet meer kunt lezen. Ik deed aan drie “Standups” mee waarin de leden van de teams vertellen wat ze de dag ervoor gedaan hebben en wat ze vandaag gaan doen. De vlek bleef… Pas een half uur later, weer terug achter mijn bureau, trok de vlek weer weg en kon ik weer gewoon door met mijn werk.

Al was deze ervaring voor mij niet nieuw en had ik deze vlekken al in mijn tienerjaren, besloot ik om dit keer toch even hierbij stil te staan. Nooit eerder heb ik onderzocht wat de aanleiding van de blinde vlek zou kunnen zijn. Ik onderging het feit en was blij als het weer over was. Eigenlijk heb ik elke keer de mogelijkheid om dit signaal van mijn lijf verder te onderzoeken genegeerd, weggedrukt.

Als ik nu ga kijken naar de tijdslijn van vanmorgen zie ik in eerste instantie niets bijzonders. Of beter, ik wilde in eerste instantie niet zien wat er aan de hand was. Nu ik naar de situatie kijk en alle dimensies in ogenschouw neem, zie ik dat de oorzaak van mijn blinde vlek, een soort onwel zijn, veroorzaakt is door het feit dat ik emotioneel heb gereageerd op het feit dat we de spannende tijden op het werk en het daarop volgend ontslag van onder andere een aantal collega’s waarmee ik nauw samenwerkte als onderwerp aansneden.

Wat duidelijk werd in deze evaluatie is dat ik dit hele punt nog onvoldoende heb verwerkt. Ik heb het weggedrukt en het is dan ook niet vreemd dat het weer de kop opsteekt als een gesprek die kant opgaat. Ik heb vandaag geleerd dat ik de signalen van mijn fysieke lijf nooit moet negeren. Er is altijd een oorzaak voor fysiek ongemak en ziekte. Niet altijd is het gemakkelijk om te achterhalen wat de oorzaken zijn van het ziekte en fysieke ongemakken, maar er zijn altijd meerdere oorzaken in de zin van oorzaken die in verschillende dimensies liggen.


Om dit keer gebruik te maken van de situatie en op een effectieve manier de punten uit te werken ga ik hieronder zelfvergeving toepassen, gevolg door het uitschrijven van de realisatie en om af te sluiten pas ik zelfcorrectie toe.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van mijn fysieke lijf te negeren waardoor ik keer op keer hetzelfde proces moet doorlopen totdat ik begrijp dat ik actie moet nemen om deze ‘loop’ te doorbreken.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het minder denken te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van meer willen hebben het tegenovergestelde geloof. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in meer en minder te denken, waardoor ik geloof dat ik minder heb en minder ben en dus verlang naar meer te hebben en meer te zijn.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongemerkt een emotionele reactie te hebben op het gesprek met mijn collega dat als onderdrukte emotie mij verraste en uit balans bracht.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van reageren op bepaalde situaties waarbij ik niet de spanning, druk, stress op de juiste manier heb onderkent en een plek gegeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een drang naar overleven en doorgaan en niet willen zien wat er daadwerkelijk speelt mijn emoties heb weggestopt in plaats van opgepakt en gebruikt. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emoties niet te onderdrukken, waardoor ik geloof dat ik de gevolgen niet hoef aan te gaan en daarmee denk alles aan te kunnen zonder gevolgen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens het gesprek met mijn collega mijzelf terug te trekken in mijn geest / gedachten om zo een te worden met mijn emoties van zelf medelijden.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf terugtrekken in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mij te onttrekken van de werkelijkheid denk de gevolgen die ik onder ogen zou moeten zien uit de weg kan gaan. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd in het hier en nu te blijven en na ingrijpende situaties de discipline te hebben om de opgedane ervaringen zo snel mogelijk op papier te zetten en daarover zelfvergeving te doen.

Dag 62 – Principe 1 – Realiseren en leven volgens mijn beste kunnen

challengeDeze post schrijf ik naar aanleiding van Mijn Beginselverklaring. Het eerste principe luidt:

Realiseren en leven volgens mijn beste kunnen

Indien ik wil leven volgens mijn beste kunnen dan moet ik beginnen met realiseren. Ten eerste ga ik kijken naar wat “mijn beste kunnen” praktisch inhoud.  Leef ik dagelijks volgens het principe “mijn beste kunnen”? Nee.  Als ik kijk hoe ik in de loop van mijn leven omgegaan ben met nieuwe situaties en uitdagingen heb ik mijzelf vaak horen zeggen dat ik niet geschikt ben, niet klaar om het aan te gaan, niet sterk, niet slim, niet groot, niet klein, etc. Hiermee leg ik mijzelf een beperking op die ik zelf heb verzonnen zonder dat daar daadwerkelijk feiten aan ten grondslag liggen.

Wat kan ik doen om geen slachtoffer te zijn van mijn eigen opgelegde beperkingen? In eerste instantie ben ik begonnen met het (h)erkennen dat deze beperkingen er zijn.  Deze stap haalt al veel druk van de ketel, en dat is nodig voor de volgende stap: verder onder de loep nemen van elke specifieke beperking, begrijpen waar deze vandaan komt, wat de oorzaken zijn, de trigger punten, de gekoppelde emoties en gevoelens, reacties. Door het uitschrijven van al deze punten is het mogelijk een goed beeld te krijgen en het punt in vele dimensies te belichten.

De volgende stap is om op elk uitgewerkt punt onszelf te vergeven voor dat specifieke punt. In het uitschrijven van deze zelfvergevingen is het van belang alle aspecten te raken die we op dat moment zien om zo volledig mogelijk te zijn in het doorgronden en het accepteren en vergeven van deze punten.

Als laatste stap pakken we de punten waarop we zelfvergeving hebben gedaan op en schrijven een zelf-correctie waarin we aangeven dat als we weer eenzelfde punt of patroon zien deze stoppen en ons verbinden aan het feit dat we er niet meer in mee gaan.

Door de bovenstaande stappen systematisch toe te passen op punten waar we tegenaan lopen en dan met name excuses, angsten, reacties, gevoelens en emoties die opspelen in bepaalde situaties waar we eigenlijk weten dat we de volgende stap kunnen en moeten nemen zijn we in staat om een heleboel beperkingen uit de weg te nemen waardoor we inderdaad in staat zijn om ons leven te realiseren en te leven volgens ons beste kunnen.

Dag 61 – Energie!

DSCF6389Eindelijk! het is avond en ik heb nog energie over. Het (nog) hebben van energie betekend heel veel voor mij. Het betekend dat ik dat kan gaan doen waar ik op andere momenten de energie niet voor heb. En dat brengt mij tot een realisatie die ik heb gedaan naar aanleiding van een opmerking over hoe ik in mijn actuele gezondheidstoestand meestal door mijn dagen heen kom: het kost mij moeite om de dingen te doen die ik wil doen door een dag heen. Dat was een echte eye-opener voor mij.  Aan de ene kant omdat ik niet beter weet, aan de andere omdat ik wellicht niet beter wil weten omdat het confronterend is om te weten dat het mij gemiddeld meer moeite kost om dingen gedaan te krijgen. Waarom? Door gebrek aan energie, letterlijk, op stofwisselingsniveau.

Als ik terugkijk dan zie ik dat er eigenlijk niets nieuws is. Ik weet dat mijn gezondheid niet optimaal is, ik weet dat mijn darmen en met name de stofwisseling in mijn darmen daarin een rol speelt, maar gek genoeg heb ik nooit alle praktische zaken op een rijtje gezet om zo alle consequenties te zien maar tegelijkertijd ook openingen te zien om daar veranderingen in aan te brengen. Nadat ik al tijden geleden had vastgesteld dat de reguliere zorg niet verder komt dan het bestrijden van symptomen waardoor het op een gegeven moment lijkt alsof de klachten verdwenen zijn (of dat de bijwerkingen van de medicijnen de overhand nemen omdat geen enkele dokter of specialist je ooit verteld dat je ook met de medicatie kan stoppen) heb ik van alles geprobeerd om mijn gezondheid op te krikken. Soms lukt het mij om gedurende een periode een wankel evenwicht te bereiken maar er hoeft maar iets te gebeuren en ik heb weer een terugval.

Het bezoek aan een natuurgenezer was eigenlijk (en eindelijk) een doorbraak. De natuurgeneeskunde, net zoals homeopathie overigens, kijkt naar de juiste balans in je lijf en kan aangeven waar er onbalans is en wat je daar aan kan doen. Een ding wordt duidelijk, maar ook dat is niet nieuw, alles komt uit mijn eigen beweging, achterover leunen en wachten tot ik weer naar 100% energie ga is er niet bij. Het is hard werken, maar als je weet waar je naar toe moet werken is het, zelfs als je niet veel energie hebt, een zeer aanvaardbare situatie. Bijna drie weken lang heb ik een soort terugval meegemaakt die mij nog eens dubbel en dwars heeft duidelijk gemaakt waar ik de afgelopen 20 tot 30 jaar mee te maken heb gehad. Ook zie ik dat ik mij eigenlijk al mijn heel leven lang door grenzen heen heb geduwd met als gevolg dat ik op een gegeven moment echt geen knip voor mijn neus waard was. Soms is dat nodig omdat de omstandigheden erom vragen, maar het is op z’n minst frustrerend als je na zo’n periode letterlijk geen boe of bah meer kunt zeggen.

Als ik terugkijk zie ik hoe ik veel efficiënter had kunnen functioneren in mijn leven. Wat ik ook zie dat ik niet zo erg veel afwijk van andere mensen om mij heen. Betekend dat anderen ook ziek zijn en niet veel energie hebben maar het niet door hebben? Misschien in lichtere mate zodat het niet opvalt? Of sta je anders in het leven als energie geen punt is? Ik weet het niet, omdat ik nooit in zo’n situatie heb gezeten. Ik begin wel steeds beter te begrijpen wat geen zin hebben en luiheid of gedemotiveerd zijn inhoudt. Dat is een mentale moeheid die je afremt en in feite murw maakt. Het geen zin in iets hebben ken ik nog wel van toen ik tussen de zeven en de tien jaar oud was, later kan ik mij niet echt herinneren ergens geen in te hebben in de zin van verveeld zijn. Natuurlijk wel het actief geen zin hebben in bijvoorbeeld huiswerk maken, dat was een soort actieve luiheid omdat, gedurende een periode in ieder geval, school mij soms iets te gemakkelijk afging, totdat ik te laat was om alles nog goed te volgen.

Weer terugkijkend naar periodes waarin ik pieken had in mijn ziektebeeld zie ik ook dat ik vaak gedurende die periodes ook extra kon doorzetten. Gedurende mijn HBO opleiding was ik eigenlijk goed ziek maar toch heb ik een tweejarige opleiding in één jaar afgerond. Ik kon niets anders erbij hebben, maar ik ben ervoor gegaan. Ik had geaccepteerd dat ik het moest doen met een bepaalde hoeveelheid energie.

In mijn latere leven heeft het hebben van minder energie er niet voor gezorgd dat ik geen uitdagingen en avonturen aanging. Misschien wel bij gebrek aan inzicht of het niet willen erkennen van mijn beperkingen die achteraf niet eens een erg grote rol hebben gespeeld. Wat ik wel zie is wat ik meer had kunnen doen als ik meer energie had gehad. Ik heb er menige dag opzitten dat ik maar matig productief ben geweest, alleen maar omdat ik de fut niet had om er meer van te maken.

In mijn volgende blogs ga ik verder in over mijn relatie met energie in kaart te brengen zodat ik daar ook vanuit de geest op gelijke pas ga lopen als lichamelijk.

Day 58 – The urge of pleasing and manipulation – Part 1 – Realization

full_the-reptilians-interdimensional-technology-of-deception-and-manipulation-part-1-part-158Recently, during a chat with my DIP buddy, I had a realization related to the fact I sometimes rush when feel the other has to wait for an answer. This realization opened a huge point that I see is a kind of red line going through my life and I feel it is now time to dig into this point and find out where it comes from.

Ever since I had my last chat I am experiencing resistance related to going on with my assignment. When looking closer at this point I see it is related to a mix of feelings and emotions on their turn related to what we discussed in the chat. My buddy used an example to explain how I should proceed in order to get my self-corrective statements right. The point she used was manipulation. Instead of seeing this as an example I reacted on the manipulation word and felt kind of attacked.

So, why did I react so strongly on the word manipulation?

I immediately realized I connected the word manipulation with the topic of the blog post I was writing within my assignment with the title “Fear for Money”. What happened? I connected the manipulation example with the context of having had little money and having been limited as a living being by this point (lack of money) in my daily life.

The result of my mind making this connection with the word manipulation and my assignment was that I experienced this as if my buddy was actually blaming me to have had manipulating behavior while being in the situation of having little or no money. This directly started feeding my construct of seeing myself as a victim during that period of time, or better until today, because I clearly am not ready with this point.

So, this is a massive, multi-dimensional point. I am going to work this through in the next series of posts in order to reveal all layers until I cleared every issue. The first step will be to identify all the dimensions involved, the relations to other points and issues and then through self-forgiving and self-corrective-statements end participating in all the points I unveiled.

Dag 57 – Stilstaan bij stoppen

stoppenDit is een vervolg op de post van Dag 55 en Dag 56. Vandaag sta ik stil bij de punten die ik in de vorige twee verhalen heb beschreven. Ik ga dieper in op de context en pas dan zelfvergeving en zelf-correcties toe.

Door al die afwegingen was ik al lang en breed voorbij de rokende prullenbak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten leiden door mijn gedachten waarmee ik mijzelf afhankelijk maak van de traagheid van mijn gedachten in situaties waarin ik in vol vertrouwen van mijzelf in zelf-beweging in één adem kan handelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het toelaten van gedachten en mij daarin verlies, hoe kort dat ook moge lijken en daarmee ‘kostbare’tijd verloren laat gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik hiermee niets anders bereik dan een werkelijkheid in mijn gedachten te creëren die niet aansluit met de werkelijkheid. Ik stop met dit patroon van gedachten en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties te staan als mijzelf en in één adem te bepalen welke actie ik in dat moment neem; in één adem overweeg ik acties en consequenties in zelf-eerlijkheid en in het belang van alles wat ik in dat moment kan overzien.

Omdat ik niet zozeer gedrag zag dat kon aangeven dat zij de aanstichters waren van de prullenbakbrand begon ik twijfels te krijgen of zij inderdaad wel de mogelijke daders konden zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in deze situatie te gaan speculeren over wie de daders zouden kunnen zijn waarbij ik afgeleid werd door twijfels omdat ik geen feiten had om de aannames die ik maakte te staven in plaats van onbevooroordeeld de situatie in mij op te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het maken van aannames op basis van herinneringen in plaats van het nemen van acties op basis van waarnemingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik hiermee niet handel op de manier die het meest effectief heeft en dat ik daarmee niet het beste haal uit het moment. Ik stop met dit patroon van aannames en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties te handelen op basis van de feiten.

Terwijl ik doorfietste bedacht mijn geest nog een mogelijkheid om het viertal vast te leggen, nog iets doorfietsen en de jongens opwachten om een foto te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scenario’s uit te werken van hoe ik de op basis van mijn aannames gedoodverfde verdachte jongens kon ‘framen’ waarmee ik mijzelf heb toegestaan om mij terug te trekken in mijn fantasieën waarvan ik  bij voorbaat weet dat het niet aansluit met wat er werkelijk gebeurt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het fantaseren over mogelijke scenario’s waarbij ik in de hoofdrol de held ben die helpt om de ‘slechterikken’ uit mijn fantasiewereld te pakken zodat ze kunnen boeten voor hun daden, dat stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik hiermee niet handel op de manier die in het belang is van mijzelf noch de maatschappij waar ik deel van uitmaak. Ik stop met dit patroon van fantaseren en ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg dit soort fantasieën niet meer toe te staan.

Het was mij opgevallen dat de drie jongens die ik daarvoor was gepasseerd geen aanstalten hadden gedaan om even te stoppen. Terwijl ik verder fietste ging ik van alles speculeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor anderen te gaan bepalen op basis van speculaties/aannames wat zij zouden moeten gaan doen in een bepaalde situatie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het doen van aannames van hoe anderen in een bepaalde situatie zouden moeten reageren/handelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik hiermee niet het principe hanteer waarbij ikzelf het startpunt van elke actie ben die ik in een gegeven moment bepaal te doen maar denk te kunnen bepalen hoe anderen zouden moeten gaan handelen in die specifieke situatie. Ik stop met dit patroon van aannames en ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg dit soort gedachten/aannames/speculaties niet meer toe te staan.

Omdat het meisje iets zei tegen haar vriendinnen als verklaring voor haar van in de trend van “mijn voet kwam in het voorwiel vast te zitten” begon mijn geest met een reeks gedachten, eigenlijk speculaties…

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een stukje verhaal en bij gebrek aan een totaalplaatje te gaan fantaseren over wat de oorzaken van het specifieke voorval zouden kunnen zijn om daarna, op basis van mijn eigen aannames mij te kunnen druk maken om die redenen/oorzaken en daar energie uit te halen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van fantaseren/bedenken op basis van een kleine aanleiding alleen maar om zelf een aanleiding te hebben om zo gedachten te ontwikkelen die weer de basis vormen voor emoties/reacties waaruit ik energie kan halen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij en zie dat ik hiermee niets anders bereik dan rondzingen in een fictieve wereld van gedachten die niet meer te maken heeft met de werkelijkheid en dat ik de emoties die daar uit voortkomen wel in de werkelijkheid, in het fysieke beleef (versnelde hartslag) waarmee ik een situatie beleef die alleen maar is ontstaan uit mijn eigen gedachten. Ik stop met dit patroon van fantaseren en ontwikkelen van gedachten om daar energie mee op te wekken waarmee mijn geest weer aan de haal gaat en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties te handelen naar mijn beste inzicht in dat moment, zonder emoties en gevoelens die ontstaan zijn uit mijn fantasie.

Bij het schrijven van de zelfvergevingen en de zelf-correcties zie ik een algeheel patroon van in de ‘mind (Engels)’ of in gedachten te zijn terwijl ik fiets. Blijkbaar is de activiteit fietsen, wat een voor mijn lijf een geautomatiseerde handeling is, een prima situatie voor mijn geest/gedachten/’mind’ om lekker aan de slag te gaan. Naast het feit dat dit fantaseren geen bijdrage levert aan mijn dagelijks leven maar voor afleiding zorgt waardoor ik mij afsluit voor dat wat er werkelijk gaande is in dat moment, en dan heb ik het over alle prikkels die mijn lijf binnenkomen als geluiden van vogels, de wind, het landschap, zijn er ook consequenties van dat fantaseren die ik met mij meeneem in tijd om later nog eens lekker op door te gaan, wat weer zorgt voor afleiding waardoor ik mij niet volledig kan focussen op wat er in het moment gebeurt. Het is ook best wel eng, als ik in mijn eigen gedachten zou moeten geloven, om in elk moment dat ik leef/adem volledig ‘hier’ te zijn, bewust van alle prikkels die mijn lichaam opvangt. Kan ik dat wel aan? Kan ik wel staan als mijzelf zonder te moeten schuilen in mijn gedachten? “Ik denk van wel”, zou het voor de hand liggende antwoord zijn, maar daar gaan we weer… met gedachten. Het is een hele oefening om los te komen van de patronen die ik hierboven het uitgeschreven. Het doel/resultaat is echter dat ik, stapje voor stapje, bewuster wordt van hoe ik als mijzelf, in alle dimensies, functioneer. Hierdoor kan ik ook steeds bewuster handelen en daarmee bewuster in het leven staan, effectiever handelen in elke gegeven situatie en daarmee bijdragen aan een betere wereld voor mijzelf en daarmee voor iedereen.

Een betere wereld begint bij jezelf!

 

Dag 56 – Toch gestopt!

artikel_88145Dit is een vervolg op de post van Dag 55.

Het is inmiddels een week later en in de tussentijd is er weer iets voorgevallen op hetzelfde stukje fietspad. Terwijl ik iets voor de prullenbak die een aantal dagen ervoor had staan roken drie van de vier jongens, die ik als verdacht had bestempeld inhaalde, zag ik een stuk verderop een fietser op het fietspad liggen.

Eenmaal ter plekke aarzelde ik geen seconde om het meisje dat wat beteuterd op het fietspad zat naast haar fiets te vragen of het wel ging. Twee vriendinnen stonden te kijken en een van hen kwam in actie, pakte de fiets op de probeerde het stuur goed te zetten. Niet veel later zat het meisje op haar fiets en vroeg aan haar vriendin om het stuur recht te zetten. Omdat het niet lukte hielp ik een handje. Nadat het er op leek dat ze weer kon gaan fietsen ging ik weer op pad.

Het was mij opgevallen dat de drie jongens die ik daarvoor was gepasseerd geen aanstalten hadden gedaan om even te stoppen. Terwijl ik verder fietste ging ik van alles speculeren. De jongens hadden gezien hoe ik hen waarnam een aantal dagen eerder en waren zeker niet van plan om te stoppen bij iemand die hen in verband zou kunnen brengen met de smeulende prullenbak.

Ik begon ook te kijken naar de situatie die zich zojuist had afgespeeld in de context van onze huidige maatschappij. In mijn beleving was het vroeger vanzelfsprekend dat je elkaar als mens helpt als er zich iets voordoet. Tegenwoordig lijkt het wel alsof iedereen bang is om in te grijpen omdat je betrokken zou kunnen raken in situaties die je niet zou wensen.

Ik heb heel snel ook een overweging gemaakt over hoe ik ging assisteren. Ik heb besloten om in eerste instantie de situatie aan te kijken en adviezen te geven in tegenstelling tot het overeind helpen van het meisje, het in orde maken van de fiets, zeg maar wat je in de personage van een (Super) Hero zou doen. Daarbij speelde ook de overweging dat het misschien bedreigend is als een onbekende man je zomaar helpt terwijl je zelf niet helemaal doorhebt wat er allemaal aan de hand is.

Omdat het meisje iets zei tegen haar vriendinnen als verklaring voor haar van in de trend van “mijn voet kwam in het voorwiel vast te zitten” begon mijn geest met een reeks gedachten, eigenlijk speculaties; zou ze niet ontbeten hebben, heeft ze last van inentingen die ze heeft gehad zoals HPV? Ik had het haar kunnen vragen maar dat had in die situatie wellicht erg vreemd geweest. En dan nog? Ik had haar bewust kunnen maken van eventuele oorzaken van haar val, maar om dat met een persoon aan te gaan die je zittend op een fietspad aantreft is wellicht wat vergezocht.

Dag 54 – Recht op voorrang, of toch niet?

OversteekplaatsDit is een vervolg op de post van Dag 53.

Naar aanleiding van mijn ervaringen bij de oversteekplaats en met name de gedachten die in mij opkwamen ga ik hier dieper in op de de gedachten om deze in de juiste context te plaatsen en daarop zelfvergeving te doen om vervolgens zelf-correcties toe te passen.

Nog in de roes van mijn recht op voorrang gevoel flitsten er allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik dacht bijvoorbeeld dat het jammer was dat ik geen kenteken van de taxi had, zo had ik een melding bij de centrale kunnen maken in verband met gevaarlijk rijgedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedachten van wraak te koppelen aan het feit dat het onthouden van het kenteken van de taxi de mogelijkheid had kunnen geven om de taxichauffeur op zijn nummer te zetten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van aanleidingen zoeken om mijn gram te halen of wraak te nemen, waarmee ik feitelijk uit ben op het mijzelf opladen met ‘vuile’ energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee niets anders bereik dan mijn geest voeden met energie waar ik in het fysieke niets aan heb. Ik stop met dit patroon van energie opbouwen en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties mij te focussen op hetgeen gebeurt in het hier en nu zonder afleiding van de geest.

Toen bedacht ik wat er gebeurt zou zijn als ik expres langzamer zou zijn gaan lopen om de auto te dwingen om af te remmen en mijn voorrang te verlenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte toe te staan om expres langzamer te lopen om zo de taxi te dwingen af te remmen, een actie waarmee ik mijzelf superieur stel aan de taxichauffeur met als doel hem te laten ervaren/voelen dat hij zich niet goed gedraagt door te hard te rijden en te toeteren omdat ik zo ‘vrij’ was om er van uit te gaan dat hij bij deze voetgangers overgang wel zou afremmen voor overstekende personen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van manieren vinden om anderen die in mijn ogen niet goed handelen de les te leren door hen opzettelijk te hinderen om zo mijn punt te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij en zie dat ik hiermee niets anders bereik dan mijzelf en anderen in gevaar te brengen en er geen leermoment in zit voor de taxichauffeur. Ik stop met dit patroon van anderen een waarschuwend vingertje willen toewijzen en daarmee gevaarlijke situaties creërend en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties te handelen naar mijn beste inzicht in dat moment zonder emoties en gevoelens de kans te geven om er een heel eigen verhaal van te maken.

Ik fantaseerde verder met beelden van mijzelf aangereden door de auto en scenario’s waarbij de auto na de aanrijding gewoon doorreed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scenario’s te gaan bedenken waarin ik als slachtoffer heerlijk kan zwelgen in zelf-medelijden om daar veel energie van de geest uit te kunnen halen om daarmee wellicht nog meer verschrikkelijke scenario’s te bedenken die allemaal niets met de werkelijkheid te maken hebben en alleen in mijn eigen hoofd bestaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van fantaseren met als doel daar energie uit te halen om zo een scenario te bouwen waar ik vol verontwaardiging en zelf-medelijden kan bevestigen dat ik slachtoffer ben en dus zielig en hulpbehoevend, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij en zie dat ik hiermee niets anders bereik dan mijzelf mentaal te bevredigen en mijzelf hierdoor afleid en beperk in het kunnen zien en leven van het fysieke leven dat zich afspeelt op het moment van die gedachten met als gevolg dat ik niet heb geleefd in het hier en nu, mijn aandacht ergens anders had en mogelijk niet alles uit de echte situatie heb gehaald door in mijn hoofd te zitten.Ik stop dit patroon van fantaseren en ga met mijzelf de verbintenis aan om in vergelijkbare situaties te focussen op wat er in de fysieke realiteit gebeurt en daar mee verder te gaan.

Dag 53 – Recht op voorrang

Na een rit naar de bouwmarkt besloten we nog even te stoppen bij de supermarkt om vis in te slaat die zaterdag uitverkocht was. We namen gelijk vier verpakkingen diepvries zalm mee omdat we al een paar keer bot (nee, niet de vis) hadden gevangen.

Toen we na het afrekenen de winkel verlieten stak ik de weg over voor de winkel op een oversteekplaats die door ledlichtjes in de web wordt gemarkeerd. Ik deed dat terwijl er een taxi met een aardig vaartje aan kwam rijden, maar ik schatte in dat ik die auto voor kon zijn. Tot mijn verbazing toeterde de chauffeur die waarschijnlijk iets had moeten inhouden vanwege zijn (veel te) grote vaart. De toegestane snelheid is daar immers 30 KM/h. Ik maakte nog een gebaar naar de auto van wat wil je van mij, ik steek hier over op een oversteekplaats waar ik als voetganger voorrang heb.

Mijn partner had de auto ook aan zien zoeven en besloot om even te wachten, achteraf gezien de meest veilige beslissing. Waarom besloot ik door te lopen? Dat ben ik gaan onderzoeken en dat leverde een paar interessante dingen op.

Een van de redenen om door te lopen was mijn overtuiging dat ik als voetganger voorrang had op een door zijstrepen (kanalisatiestrepen) aangegeven overgang, geen zebrapad dus, maar wel met verlichte markeringen in de weg om de automobilist extra te waarschuwen. Omdat ik als bestuurder altijd stop voor voetgangers die daar willen oversteken en mij aan de maximum snelheid houdt, was dat mijn uitgangspunt om door te lopen. Duidelijk was dit niet het uitgangspunt van de taxichauffeur. Daarnaast bedacht ik dat de oversteekplaats wel goed is aangegeven maar geen zebrapad is, dus had ik als voetganger geen voorrang (of het moet blijken dat een zogeheten L2 bord -zie afbeelding- staat, daar ga ik nog eens op letten).

Nog in de roes van mijn recht op voorrang gevoel flitsten er allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik dacht bijvoorbeeld dat het jammer was dat ik geen kenteken van de taxi had, zo had ik een melding bij de centrale kunnen maken in verband met gevaarlijk rijgedrag. Toen bedacht ik wat er gebeurt zou zijn als ik expres langzamer zou zijn gaan lopen om de auto te dwingen om af te remmen en mijn voorrang te verlenen. Ik fantaseerde verder met beelden van mijzelf aangereden door de auto en scenario’s waarbij de auto na de aanrijding gewoon doorreed. Toen stopte ik met fantaseren. Ik voelde dat ik energie aan het putten was uit die fantasieën. Energie op basis van geëscaleerde scenario’s waar ik mijzelf afschilder als slachtoffer van een slechte daad van een ander die ik daarom kan terechtwijzen zodat hij zich slecht gaat voelen omdat hij een dader is en ik daardoor het zielige slachtoffer.

Ik was enigszins verbluft door al die gedachtes en de realisatie dat ik daarmee energie opwekte waarvan ik weet dat ik daar niets aan heb. Die energie is gebaseerd op gedachten, hersenspinsels, die alleen maar in mijn hoofd bestaan en niets te maken hebben met de werkelijkheid. Ik besloot ook om dit voorval uit te gaan werken in deze blog en daar meer af te rekenen in de vorm van zelfvergevingen en zelf-correctie (in de volgende blog).

Dag 51 – Hoe bescherm ik mijn huisdier?

scared_cat_decal_2In de afgelopen jaren, eigenlijk zolang als we huisdieren hebben, heb ik onze katten proberen te beschermen tegen de gevaren van de boze buitenwereld. Zo kan ik mij herinneren dat ik best wel boos en zelfs agressief kon worden als de kater van de overburen één van onze katten te grazen had genomen. Dit was in ons huis in Italië en het is een paar keer gebeurt dat ik de kater grommend achterna ben gerend in de hoop hem de stuipen op het lijf te jagen. Dat lukte in het moment aardig, maar op termijn had het geen effect, de kater kwam steeds weer in onze tuin en zorgde ervoor dat onze katten en dan met name het oudste mannetje er flink van langs kreeg.

Nu wil het feit dat we in onze huidige woning weer met een brutale kater te maken hebben. Het is geen vechtersbaas maar een doorzetter en zeer stoïcijns. Zo zaten onze kater en deze kater van een van onze buren samen op de rand van het terras elkaar min of meer in de gaten te houden. Onze kater absoluut niet op zijn gemak. Omdat het een rustig tafereeltje was besloot ik niet in te grijpen. In andere situaties heb ik de kater weggejaagd, voor zover het ging, want hij is echt niet bang uitgevallen.

Een paar avonden geleden liep ik met een leeg mandarijnenkistje naar de voordeur om deze in de vuilcontainer te gooien. Ik zag door het glas dat onze kater buiten voor de deur zat en stapte na het openen van de deur even naar achteren om hem naar binnen te laten. Plots draait hij zich om en zet een hoge rug op, ik kijk op, zie een schim op 4 poten bij de ingang van ons paadje en denk aan de kater. Binnen een fractie van een seconde werp ik het kistje dat ik nog in mijn hand had tot op een meter afstand van… een hondje! Oeps! Dat was de kater niet. Het hondje reageerde niet op het kistje maar staarde strak naar onze kater die langzaam maar zeker maakte dat ie uit de voeten kwam.

Het baasje is er een ogenblik later en vraagt wat er aan de hand is. Enigszins verbouwereerd door mijn actie leg ik uit dat ik zijn hond had aangezien voor een kat die ik wilde verjagen. De man zei dat het niet te voorkomen is dat katten en honden achter elkaar aan zitten, keek mij nog eens aan met een blik van ‘mafkees’ en liep vervolgens door.

Even later dacht ik dat die man eigenlijk wel gelijk had, mijn actie was die van een mafkees. Mijn handeling was een voortvloeisel van een opinie die ik in de jaren heb opgebouwd waarin ik steeds weer heb toegestaan dat ik, zelfs met agressiviteit, tekeer ga tegen dieren met de rechtvaardiging dat ze ‘mijn’ huisdieren bedreigen. Ik was eigenlijk overrompeld door mijn actie omdat ik voor mijn gevoel sneller handelde dan ik rationeel kon vatten. Alsof mijn actie automatisch plaatsvond en ik pas achteraf kon beredeneren wat er eigenlijk had plaatsgevonden. Het is bijna alsof ik mijzelf heb geprogrammeerd om in dit soort situaties op een bepaalde manier te handelen waardoor ik niet eerst hoef na te denken. Denken kost namelijk tijd en sluit een snelle reactie uit.

Hoe kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie weer zo ga handelen? Door mijzelf te herprogrammeren aangezien ik met mijn trage ratio niet kan voorkomen dat ik in een vergelijkbaar moment hetzelfde ga doen. Misschien dat ik nu uit lering die uit dit voorval komt mijzelf kan weerhouden om het weer te doen, maar ik heb daarbij de oorzaak, de bron, de programmering niet aangepakt.

In mijn volgende blog zal ik uitleggen hoe ik mijzelf op dit punt ga ‘herprogrammeren’ en dit ook toepassen.

Dag 45 – Vuurwerk, wie vindt het nou echt leuk?

Vuurwerk luchtfotoAls ik berichten in de media lees dan zie ik bijvoorbeeld dat twee derde van de Nederlanders tegen vuurwerk voor particulieren is. Als ik op Twitter en Facebook kijk naar de posts zie ik alleen maar mensen die het afkeuren. Posts over mishandelde dieren worden veelvuldig gedeeld.

Voor ik verder ga even een onderscheid maken tussen professioneel vuurwerk en het zogeheten consumenten vuurwerk. Dat laatste staat ter discussie, misschien ten onrechte omdat het beeld wordt verstoord door de overlast van mensen die het (illegale en veel te zware) vuurwerk op momenten afsteken die niets met de oude tradities te maken hebben, maar puur met… tja wat is nou de drijfveer eigenlijk om te moeten knallen, het liefst zo hard mogelijk?

Die vraag stelde ik vandaag aan een aantal collega’s en we stelden vast dat we het vroeger, in meer of mindere mate, erg spannend vonden als er een rotje afging. Verder zie ik dat het menigeen een kick geeft. Er moet iets zijn dat onder andere de jeugd beweegt om op oudejaarsdag massaal de straat op te gaan met rugtassen vol met vuurwerk gewapend met aanstekers of gewoon een sigaret wat ook nog eens stoer staat.

Daarnaast heb je de berichtgeving over het bedrag wat “wij” Nederlanders ook deze keer hebben uitgegeven aan vuurwerk. De main stream media schermt met een bedrag van 67 miljoen terwijl er in eerste instantie ook andere berichten opdoken, maar die verdwenen en nu is het laatste bericht dat we wel voor 70 miljoen aan vuurwerk hebben uitgegeven!

Als je dat bekijkt in het licht van de propaganda vanuit de overheid om ons als consument weer vertrouwen in de economie te laten hebben en zo meer geld gaan uitgeven om de economie (lees belastinginkomsten) weer op te krikken, dan ga ik twijfelen aan de oprechtheid en accuraatheid van deze berichtgeving.

#vuurwerk  op Twitter leverde een grappig beeld op. Berichten van mensen die het knallen al snel zat waren wisselden elkaar af met berichten van vuurwerkliefhebbers die juist het afsteken van vuurwerk gingen promoten als iets wat je niet kunt missen. Als tegenhanger van de opiniepeiling van Eenvandaag zie je hier tweets over petities van voorstanders van het vuurwerk.

De discussie lijkt erg op die van Zwarte Piet. Een deel van de Nederlanders voelt zich bedreigd als blijkt dat hetgeen wat ze doen, meestal uit ‘traditie’, ter discussie wordt gesteld. Bijna alsof ze worden bedreigd in hun bestaan, bijna alsof ze hun bestaan laten afhangen van het kunnen doen van zaken als vuurwerk afsteken. Het kan zijn dat het gezien wordt als aantasting van de vrijheid, ik zie het meer alsof deze mensen zich identificeren met zaken zoals het recht op vuurwerk afsteken. Ze zien niet dat ze zich hiermee reduceren tot een opinie die ze met man en macht verdedigen. Geen wonder, de opinie is wat ze zijn geworden, als die ophoud te bestaan dan gaan ze er zelf ook aan, zo voelt dat tenminste.

Dit is slechts een voorbeeld van hoe wij mensen bepaalde zaken die we zien als belangrijk en zelfs essentieel voor ons bestaan zonder enige vorm van onderzoek en (zelf-)kritiek aantrekken en daarmee alle werkelijk belangrijke zaken uit het oog verliezen. Je vraagt je bijna af of het expres wordt gedaan, of deze discussies ons afleiden van zaken die onze aandacht echt zouden verdienen maar onvoorstelbaar veel ingewikkelder zijn om aan te pakken, ware het alleen al omdat we ze niet willen accepteren als werkelijkheid.

Even terug naar de discussie over het wel of niet afsteken van vuurwerk. Zelf sta ik er als volgt in: Vuurwerk is mooi, zeker als het siervuurwerk is. En af en toe een harde knal kan ook om de aandacht te trekken van het publiek om aan te geven dat er een spektakel begint. Voor het vuurwerk om middernacht kan je de grote knal gebruiken om het begin van het nieuwe jaar aan te geven. Maar het lukraak afsteken van vuurwerk met en zonder harde knallen is in mijn ogen zinloos. Als ik iets onderneem dan vraag ik mij altijd af waarom ik iets doe en wat ik ermee kan bereiken in het belang van een ieder, direct of indirect. Daarmee neem ik verantwoordelijkheid voor mijn acties, mijn woorden, mijn gedachten die daar aan ten grondslag liggen.

Ik ben dus niet tegen vuurwerk en ook niet voor, dat is veel te zwart/wit. Ik pleit ervoor dat iedereen die overweegt vuurwerk af te steken dit doet door stil te staan bij de gevolgen hiervan voor alles wat je als die persoon kunt bedenken, het lawaai (gehoorbeschadiging), kans op verwondingen, overlast door anderen te laten schrikken, troep op straat, angst van dieren, enz. en dat tegenover de kick die het afsteken geeft, het persoonlijk belang, het stoer doen, je durf tonen, je meer en beter voelen of het omgekeerde hiervan compenseren. En dan de balans opmaken: mijn belangen ten opzichte van de belangen van de rest. Hoe echt zijn mijn belangen, zijn het wel Mijn belangen of denk ik het alleen maar?

Om bewuster te worden van hoe je eigen Ik werkt en hoe je eigen klokje tikt zodat je jezelf beter leert begrijpen en daardoor op een evenwichtige manier kunt bepalen wat werkelijk belangrijk is voor jezelf en daarmee automatisch voor alles en iedereen is de DIP Lite cursus ontwikkeld. Durf jezelf in de spiegel te bekijken en leer wat zelf-eerlijkheid is. Leer jezelf te accepteren en te vergeven en van je fouten te leren zonder schaamte en bedrog maar gewoon als jezelf, je échte ik.