Dag 66 – Angst voor verandering – deel 1

het-ontwerpEen tijdje terug zei mijn partner dat ze het best handig zou vinden om een woning te hebben met een kantoor er aan vast. Voor een situatie waarin je een bedrijf aan huis hebt is dat zeker de meest ideale situatie.

Mijn reactie op dit idee van mijn partner was heftiger dan ik dacht. Of beter, ik had een hele serie aan reacties:

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik ben maar eens gaan uitzoeken waar deze reacties vandaan kwamen. Met behulp van de tools uit de DIP cursus ben ik aan de slag gegaan.

In eerste instantie ben ik gaan kijken waarop ik nou eigenlijk reageerde of ‘afging’. De woorden of het idee van een “nieuw huis” of een “ander huis” waren duidelijke triggers.

Als reactie op die trigger-woorden ging mijn geest aan de slag met wat je interne conversaties kunt noemen (conversaties met jezelf over een ander die je verder – meestal – niet uitspreekt):

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Mijn gedachten gingen ook de andere kant op…

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Om gelijk weer terug te gaan naar…

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

En als je nog even je geest laat gaan dan schiet je in de verwijten:

Je bent mij altijd aan het pushen!

De volgende stap in het ontrafelen van de geest is het bepalen van de achterliggende emoties en gevoelens. Ik stelde vast dat ik hier met de emoties angst, onrust, bedreigende situatie, boosheid en weerstand te maken had. Aan de andere kant was ik ook geïntrigeerd en had ik verlangens, ideeën van trots en tevredenheid over een bedachte situatie.

Als ik nu kijk hoe ik in het moment waarop ik reageerde op mijn partner fysiek reageerde dan kan ik terughalen dat ik heel even stopte met ademen, alsof ik daarmee probeerde de situatie even stop te zetten om zo tijd te krijgen om erover na te denken. Een lichtjes versnelde hartslag als gevolg van de angst die ik voelde opborrelen wil ik niet uitsluiten.

Als laatste stap in dit proces ben ik naar de bron van mijn reactie gaan zoeken. De suggestie dat we als gezin (weer) ergens anders zouden gaan wonen veroorzaakte een ‘angst voor verandering’ reactie. Het niet openstaan voor verandering betekend dat ik in control wil zijn over mijn dagelijkse leven om zo te garanderen dat alles zo gaat dat ik het allemaal aan kan zonder dat het mijn gezondheid bedreigd omdat ik door bepaalde grenzen heen moet.

Nu dat ik weet wat de bron is geweest waar ik op gereageerd heb, welke reacties ik had en wat mijn geest met de situatie heeft gedaan, kan ik mij voorbereiden om in een vergelijkbare situatie bewuster te zijn van mijn geest en daarmee in het moment dat ik reageer deze reactie stoppen omdat ik zie dat het reageren op zich nergens toe lijdt dan alleen maar bijdragen aan dat waar ik uiteindelijk angsten voor heb.

Om dit effectief te kunnen doen moet ik de patronen die ik in mijn reacties herken weten stop te zetten. Dat doe ik door de punten te benoemen, hierover zelfvergeving te doen en een feitelijke correctieve actie toepas. In deel twee zal ik de patronen uitlichten en de zelfvergeving en correctie toepassen.

Dag 65 – Niet zeuren, gewoon doorgaan!

emotionsTijdens mijn wekelijkse chat met mijn buddy (begeleider) kwam aan het licht dat ik best veel zaken onderdruk. Dat is op zich niets nieuws voor mij maar gedurende het gesprek kwam het wel heel mooi naar voren met praktische voorbeelden.

Naar aanleiding van de opdracht had ik gekeken naar een bepaalde situatie die bij mij een reactie had veroorzaakt. Als ik mijn reactie of reacties onder de loep neem dan kan ik onder andere zien dat ik gereageerd heb op bepaalde ‘triggers’ (woorden, geluiden, stem tonaliteit, geuren, licht, kleur, etc.) met verschillende emoties en gevoelens.

In dit specifieke geval reageerde ik met een aantal emoties die ik in het moment niet gelijk kon benoemen. Wel weet ik nog heel goed wat mijn gedachten waren, en door die gedachten te bekijken kon ik uiteindelijk vaststellen dat mijn reactie angst was voor de geschetste situatie. De combinatie van bepaalde woorden, stemgeluid en tonaliteit zorgden ervoor dat er in mijn onderbewustzijn bepaalde knoppen werden ingedrukt. Mijn reacties met “maar” en “als” zijn uiteindelijk allen terug te brengen naar een basis emotie: angst. In dit geval angst voor verandering, angst voor een terugval naar een minder stabiele periode met fysieke en geestelijke druk.

Als je mij onmiddellijk na het voorval had gezegd dat ik met angst had gereageerd (zonder dat zozeer te uitten overigens), dan had ik het ontkend. Maar door in de context van mijn DIP Pro les dit punt te onderzoeken en uit te werken en daarna te bespreken met mijn buddy komen er toch bepaalde punten boven water waar ik meer verder kan. Ik weet nu een van de oorzaken van mijn reacties  en kan daarmee aan de slag, de oorzaak als het ware ontzenuwen door het te herkennen, zelfvergeving op die specifieke gevoelens en emoties te doen en tegelijkertijd het zover mogelijk te ontrafelen. Hierdoor leer ik mijzelf beter kennen en kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie dezelfde (angst-) reactie krijg en niet verder luister, geen oprecht of in ieder geval zinnig antwoord kan geven maar gewoon kan luisteren, verwerken en er verder iets mee doen wat zinnig is in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens en emoties te onderdrukken waardoor ik mijn hoofd als het ware in het zand steek en mijzelf de mogelijkheid ontneem om in het moment te zien hoe ik reageer op de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘triggers’ niet te herkennen waardoor ik mijn gedachten de ruimte gaf om een rookgordijn van argumenten op te trekken waarin ik een serie van emoties op deze gedachten heb toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te hebben gegund om in het moment mijn reacties te onderkennen om de echte emotie, angst in dit geval, te herkennen zodat ik daar in het moment had begrepen waar ik stond en mijzelf op effectieve wijze had kunnen aansturen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van emoties en gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn hoofd in het zand steek om zo mijn reacties niet te hoeven verantwoorden naar mijzelf. Ik stop met mijzelf te verstoppen en gevoelens en emoties te onderdrukken en sta een en gelijk aan het leven.

Dag 64 – Blinde vlek

blinde_vlekVanmorgen sprak ik een collega die ik ruim een maand niet had gezien door vakantie en vrije dagen van beide. We hadden het eerst over onze respectievelijke vakanties om daarna terug te gaan naar de periode ervoor. De weken en maanden voor de vakantieperiode waren gekenmerkt door onrust op de werkvloer. Er was van alles aan de hand in het bedrijf maar we konden geen duidelijk beeld krijgen van wat er werkelijk aan de hand was. Uiteindelijk, in de eerste week van mijn vakantie kreeg ik te horen dat ik na de vakantie een hoop collega’s niet meer terug zou zien. Ikzelf was buiten schot gebleven.

Na het gesprek voelde ik wat onrust in mijn lijf maar schonk daar verder geen aandacht aan totdat ik weer achter mijn bureau zat en met mijn kamergenoot in gesprek was. Ik zag een kleine blinde vlek van krioelende figuurtjes die steeds groter werd. “Dat is een tijd geleden”, dacht ik bij mijzelf. Terwijl ik gewoon doorsprak had ik niet mijn volledige concentratie, zo’n alsmaar groter wordende vlek beperkt je gezichtsvermogen aanzienlijk tot op het punt dat je niet meer kunt lezen. Ik deed aan drie “Standups” mee waarin de leden van de teams vertellen wat ze de dag ervoor gedaan hebben en wat ze vandaag gaan doen. De vlek bleef… Pas een half uur later, weer terug achter mijn bureau, trok de vlek weer weg en kon ik weer gewoon door met mijn werk.

Al was deze ervaring voor mij niet nieuw en had ik deze vlekken al in mijn tienerjaren, besloot ik om dit keer toch even hierbij stil te staan. Nooit eerder heb ik onderzocht wat de aanleiding van de blinde vlek zou kunnen zijn. Ik onderging het feit en was blij als het weer over was. Eigenlijk heb ik elke keer de mogelijkheid om dit signaal van mijn lijf verder te onderzoeken genegeerd, weggedrukt.

Als ik nu ga kijken naar de tijdslijn van vanmorgen zie ik in eerste instantie niets bijzonders. Of beter, ik wilde in eerste instantie niet zien wat er aan de hand was. Nu ik naar de situatie kijk en alle dimensies in ogenschouw neem, zie ik dat de oorzaak van mijn blinde vlek, een soort onwel zijn, veroorzaakt is door het feit dat ik emotioneel heb gereageerd op het feit dat we de spannende tijden op het werk en het daarop volgend ontslag van onder andere een aantal collega’s waarmee ik nauw samenwerkte als onderwerp aansneden.

Wat duidelijk werd in deze evaluatie is dat ik dit hele punt nog onvoldoende heb verwerkt. Ik heb het weggedrukt en het is dan ook niet vreemd dat het weer de kop opsteekt als een gesprek die kant opgaat. Ik heb vandaag geleerd dat ik de signalen van mijn fysieke lijf nooit moet negeren. Er is altijd een oorzaak voor fysiek ongemak en ziekte. Niet altijd is het gemakkelijk om te achterhalen wat de oorzaken zijn van het ziekte en fysieke ongemakken, maar er zijn altijd meerdere oorzaken in de zin van oorzaken die in verschillende dimensies liggen.


Om dit keer gebruik te maken van de situatie en op een effectieve manier de punten uit te werken ga ik hieronder zelfvergeving toepassen, gevolg door het uitschrijven van de realisatie en om af te sluiten pas ik zelfcorrectie toe.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van mijn fysieke lijf te negeren waardoor ik keer op keer hetzelfde proces moet doorlopen totdat ik begrijp dat ik actie moet nemen om deze ‘loop’ te doorbreken.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het minder denken te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van meer willen hebben het tegenovergestelde geloof. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in meer en minder te denken, waardoor ik geloof dat ik minder heb en minder ben en dus verlang naar meer te hebben en meer te zijn.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongemerkt een emotionele reactie te hebben op het gesprek met mijn collega dat als onderdrukte emotie mij verraste en uit balans bracht.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van reageren op bepaalde situaties waarbij ik niet de spanning, druk, stress op de juiste manier heb onderkent en een plek gegeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een drang naar overleven en doorgaan en niet willen zien wat er daadwerkelijk speelt mijn emoties heb weggestopt in plaats van opgepakt en gebruikt. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emoties niet te onderdrukken, waardoor ik geloof dat ik de gevolgen niet hoef aan te gaan en daarmee denk alles aan te kunnen zonder gevolgen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens het gesprek met mijn collega mijzelf terug te trekken in mijn geest / gedachten om zo een te worden met mijn emoties van zelf medelijden.
  • Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf terugtrekken in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mij te onttrekken van de werkelijkheid denk de gevolgen die ik onder ogen zou moeten zien uit de weg kan gaan. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.
  • Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd in het hier en nu te blijven en na ingrijpende situaties de discipline te hebben om de opgedane ervaringen zo snel mogelijk op papier te zetten en daarover zelfvergeving te doen.