Dag 53 – Recht op voorrang

Na een rit naar de bouwmarkt besloten we nog even te stoppen bij de supermarkt om vis in te slaat die zaterdag uitverkocht was. We namen gelijk vier verpakkingen diepvries zalm mee omdat we al een paar keer bot (nee, niet de vis) hadden gevangen.

Toen we na het afrekenen de winkel verlieten stak ik de weg over voor de winkel op een oversteekplaats die door ledlichtjes in de web wordt gemarkeerd. Ik deed dat terwijl er een taxi met een aardig vaartje aan kwam rijden, maar ik schatte in dat ik die auto voor kon zijn. Tot mijn verbazing toeterde de chauffeur die waarschijnlijk iets had moeten inhouden vanwege zijn (veel te) grote vaart. De toegestane snelheid is daar immers 30 KM/h. Ik maakte nog een gebaar naar de auto van wat wil je van mij, ik steek hier over op een oversteekplaats waar ik als voetganger voorrang heb.

Mijn partner had de auto ook aan zien zoeven en besloot om even te wachten, achteraf gezien de meest veilige beslissing. Waarom besloot ik door te lopen? Dat ben ik gaan onderzoeken en dat leverde een paar interessante dingen op.

Een van de redenen om door te lopen was mijn overtuiging dat ik als voetganger voorrang had op een door zijstrepen (kanalisatiestrepen) aangegeven overgang, geen zebrapad dus, maar wel met verlichte markeringen in de weg om de automobilist extra te waarschuwen. Omdat ik als bestuurder altijd stop voor voetgangers die daar willen oversteken en mij aan de maximum snelheid houdt, was dat mijn uitgangspunt om door te lopen. Duidelijk was dit niet het uitgangspunt van de taxichauffeur. Daarnaast bedacht ik dat de oversteekplaats wel goed is aangegeven maar geen zebrapad is, dus had ik als voetganger geen voorrang (of het moet blijken dat een zogeheten L2 bord -zie afbeelding- staat, daar ga ik nog eens op letten).

Nog in de roes van mijn recht op voorrang gevoel flitsten er allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik dacht bijvoorbeeld dat het jammer was dat ik geen kenteken van de taxi had, zo had ik een melding bij de centrale kunnen maken in verband met gevaarlijk rijgedrag. Toen bedacht ik wat er gebeurt zou zijn als ik expres langzamer zou zijn gaan lopen om de auto te dwingen om af te remmen en mijn voorrang te verlenen. Ik fantaseerde verder met beelden van mijzelf aangereden door de auto en scenario’s waarbij de auto na de aanrijding gewoon doorreed. Toen stopte ik met fantaseren. Ik voelde dat ik energie aan het putten was uit die fantasieën. Energie op basis van geëscaleerde scenario’s waar ik mijzelf afschilder als slachtoffer van een slechte daad van een ander die ik daarom kan terechtwijzen zodat hij zich slecht gaat voelen omdat hij een dader is en ik daardoor het zielige slachtoffer.

Ik was enigszins verbluft door al die gedachtes en de realisatie dat ik daarmee energie opwekte waarvan ik weet dat ik daar niets aan heb. Die energie is gebaseerd op gedachten, hersenspinsels, die alleen maar in mijn hoofd bestaan en niets te maken hebben met de werkelijkheid. Ik besloot ook om dit voorval uit te gaan werken in deze blog en daar meer af te rekenen in de vorm van zelfvergevingen en zelf-correctie (in de volgende blog).

Dag 52 – Oh nee! Mijn telefoon ligt nog in het pashokje – vervolg

xl_Samsung_GalaxyS2White_Hands1_614Deze blog is het vervolg op de blog van dag 49.

Als een dergelijk voorval als het in een pashokje laten liggen van je telefoon je overkomt dan heb je te maken met een hele serie aan reacties en gedachtes. Wat ging er allemaal door mij heen en welke emoties had ik daarbij, hoe ging ik daarmee om en hoe heb ik mijzelf in deze situatie beschouwd en beoordeelt. Op basis van die emoties en gevoelens zal ik mijzelf vergeven door het punt uit te werken, het patroon blootleggen en zelfcorrectie toepassen om het patroon te doorbreken.

“Ik wist gelijk wat er aan de hand was, ik had bij het pakken van de spullen na het aandoen van mijn gewone kloffie mijn telefoon gewoon op het plankje in het pashokje laten liggen.” 

Als een flits ging er van alles door mij heen zoals: “Jeetje wat dom! Hoe heb je dat nou kunnen doen! Wat een sukkel zeg! En dat terwijl je wist dat je de telefoon daar had neergelegd. Kon je niet gewoon beter opletten, je hoofd erbij houden?”
– Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik mijzelf als dom bestempel en verwijt dat ik beter had moeten weten.
– Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf verwijten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf hiermee te kort doe en niet anders dan een opinie over mijzelf uit zonder dat ik daarmee bijdraag aan de situatie. Ik stop met dit patroon van zelfverwijt en ga met mijzelf de verbintenis aan om in een vergelijkbare situatie mijn aandacht volledig te richten op de gegeven situatie om zo op een effectieve manier mijzelf te kunnen aansturen.

“Het plankje in het pashokje was leeg! Telefoon weg! Ik wendde mij tot de kassa dame waar ik kort daarvoor had afgerekend en legde uit dat ik mijn telefoon in een hokje had laten liggen en dat nu, een kwartier later, deze er niet meer lag en vroeg of iemand het toestel bij de kassa had afgegeven. Dat was niet het geval.”

Ook hier flitste er van alles door mijn hoofd. Ik begon allerlei scenario’s te bedenken waarin ik de mensen die ik had gezien tijdens het passen een dubieuze rol probeerde te geven als gelegenheidsdief.
– Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om willekeurige mensen figurant te laten zijn in mijn fantasieën en daarmee hen in feite te bestempelen als dief zonder dit op enige wijze te kunnen aantonen of bewijzen.
– Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet gebeurde scenario’s te bedenken om zo aan mijzelf uit te leggen wat er gebeurt zou kunnen zijn en daarbij willekeurig mensen betrek in mijn gedachten die in werkelijkheid niet met het voorval te maken hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee de waarneming van de werkelijke situatie kan beïnvloeden met fantasieën in plaats van feiten. Ik stop met dit patroon van fantaseren en ga met mijzelf de verbintenis aan om in gelijke situaties mijn aandacht in het hier en nu te houden zonder afleiding van en door de geest.

“Terwijl wij naar huis fietsten kreeg ik toch een beetje haast toen we al pratend vaststelden dat er de mogelijkheid bestond dat iemand met mijn telefoon zou gaan bellen, misschien wel met dure buitenlandse nummers.”

Als langzaam tot mij door begint te dringen dat ik niet alleen mijn telefoon kwijt ben, met alle (financiële) gevolgen van dien, maar dat er ook nog mogelijk misbruik van gemaakt zou kunnen worden, krijg ik de kriebels en weer gaan er allerlei fantasiescenario’s een eigen leven leiden.
– Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik uit angst om financiële schade te leiden gehaast ga handelen.
– Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor onbekende financiële gevolgen en mij daardoor laat beïnvloeden met als gevolg dat ik niet meer effectief en gefocust kan handelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer  en zie dat ik hiermee mijn angst voor financiële gevolgen de boventoon laat voeren in plaats van de 1+1 conclusie dat ik in deze situatie het beste mijn telefoon op afstand kan wissen en mijn SIM moet blokkeren om misbruik te voorkomen.

Dag 51 – Hoe bescherm ik mijn huisdier?

scared_cat_decal_2In de afgelopen jaren, eigenlijk zolang als we huisdieren hebben, heb ik onze katten proberen te beschermen tegen de gevaren van de boze buitenwereld. Zo kan ik mij herinneren dat ik best wel boos en zelfs agressief kon worden als de kater van de overburen één van onze katten te grazen had genomen. Dit was in ons huis in Italië en het is een paar keer gebeurt dat ik de kater grommend achterna ben gerend in de hoop hem de stuipen op het lijf te jagen. Dat lukte in het moment aardig, maar op termijn had het geen effect, de kater kwam steeds weer in onze tuin en zorgde ervoor dat onze katten en dan met name het oudste mannetje er flink van langs kreeg.

Nu wil het feit dat we in onze huidige woning weer met een brutale kater te maken hebben. Het is geen vechtersbaas maar een doorzetter en zeer stoïcijns. Zo zaten onze kater en deze kater van een van onze buren samen op de rand van het terras elkaar min of meer in de gaten te houden. Onze kater absoluut niet op zijn gemak. Omdat het een rustig tafereeltje was besloot ik niet in te grijpen. In andere situaties heb ik de kater weggejaagd, voor zover het ging, want hij is echt niet bang uitgevallen.

Een paar avonden geleden liep ik met een leeg mandarijnenkistje naar de voordeur om deze in de vuilcontainer te gooien. Ik zag door het glas dat onze kater buiten voor de deur zat en stapte na het openen van de deur even naar achteren om hem naar binnen te laten. Plots draait hij zich om en zet een hoge rug op, ik kijk op, zie een schim op 4 poten bij de ingang van ons paadje en denk aan de kater. Binnen een fractie van een seconde werp ik het kistje dat ik nog in mijn hand had tot op een meter afstand van… een hondje! Oeps! Dat was de kater niet. Het hondje reageerde niet op het kistje maar staarde strak naar onze kater die langzaam maar zeker maakte dat ie uit de voeten kwam.

Het baasje is er een ogenblik later en vraagt wat er aan de hand is. Enigszins verbouwereerd door mijn actie leg ik uit dat ik zijn hond had aangezien voor een kat die ik wilde verjagen. De man zei dat het niet te voorkomen is dat katten en honden achter elkaar aan zitten, keek mij nog eens aan met een blik van ‘mafkees’ en liep vervolgens door.

Even later dacht ik dat die man eigenlijk wel gelijk had, mijn actie was die van een mafkees. Mijn handeling was een voortvloeisel van een opinie die ik in de jaren heb opgebouwd waarin ik steeds weer heb toegestaan dat ik, zelfs met agressiviteit, tekeer ga tegen dieren met de rechtvaardiging dat ze ‘mijn’ huisdieren bedreigen. Ik was eigenlijk overrompeld door mijn actie omdat ik voor mijn gevoel sneller handelde dan ik rationeel kon vatten. Alsof mijn actie automatisch plaatsvond en ik pas achteraf kon beredeneren wat er eigenlijk had plaatsgevonden. Het is bijna alsof ik mijzelf heb geprogrammeerd om in dit soort situaties op een bepaalde manier te handelen waardoor ik niet eerst hoef na te denken. Denken kost namelijk tijd en sluit een snelle reactie uit.

Hoe kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie weer zo ga handelen? Door mijzelf te herprogrammeren aangezien ik met mijn trage ratio niet kan voorkomen dat ik in een vergelijkbaar moment hetzelfde ga doen. Misschien dat ik nu uit lering die uit dit voorval komt mijzelf kan weerhouden om het weer te doen, maar ik heb daarbij de oorzaak, de bron, de programmering niet aangepakt.

In mijn volgende blog zal ik uitleggen hoe ik mijzelf op dit punt ga ‘herprogrammeren’ en dit ook toepassen.

Dag 50 – Hoe leg ik dat nou uit, uitgelegd

Email-marketing2Dit is een vervolg op de blog van Dag 48.

Om eens te gaan kijken wat er allemaal aan de hand is in de context van de in de blog beschreven situatie ga ik een aantal punten uitlichten waarover ik zelfvergeving ga doen. Hiermee bekijk ik en wordt ik mij volledig bewust van de (re-) actie die ik gehad/gedaan en door zelfvergeving accepteer ik de situatie en neem volledige verantwoordelijkheid voor de situatie en de gevolgen. Ik probeer zoveel mogelijk alle dimensies te belichten. Hierdoor zal ik in mijn zelfvergeving andere punten tegenkomen waar ik apart weer zelfvergeving op zal doen.

  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een situatie waarin ik mij superieur aan een ander voel doordat ik denk meer kennis van zaken te hebben een gevoel van gerechtigheid te hebben.
    • Hierbij vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur aan anderen te voelen als ik denk meer kennis van zaken te hebben als anderen in plaats van een situatie uit te gaan waarin ik eerst vaststel of iedereen dezelfde kennis/informatie heeft om zo vanuit een gelijkwaardig standpunt verder te kunnen gaan.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van balen te ontwikkelen vanuit zelf-medelijden omdat ik geen zin heb om de gevolgen te lopen van de situatie waarop ik reageer.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de gevolgen van een situatie waarin ikzelf niet alles heb gedaan om de gevolgen uit te sluiten. Geen zin hebben is dus het niet willen aanvaarden van mijn verantwoordelijkheden.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te willen verwijten dat zij de oorzaak van het probleem is zonder in ogenschouw te nemen dat ik wellicht onvoldoende moeite heb gedaan om het punt waar het om gaat duidelijk te maken en te belichten van verschillende invalshoeken.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te voelen voor het feit dat dit niet het enige voorval is in een vergelijkbare context. Hierbij is de frustratie gevoed door het gevoel dat mijn partner per definitie geen interesse of geen begrip heeft voor bepaalde technische zaken en daarnaast ook nog eens eigenwijs kan zijn en niet klakkeloos mijn adviezen opvolgt/aanneemt.
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn partner geen interesse of begrip heeft voor bepaalde technische zaken terwijl ik in eerste instantie moet nagaan of ik duidelijk genoeg ben geweest en mijn partner alle ins- en outs heb gegeven om de gegeven situatie te begrijpen
    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvatting te hebben dat mijn partner eigenwijs is en niet in te zien dat dit een reactie is op mijn eigen gevoelens en emoties om weg te drukken dat ik eerst zelf al mijn verantwoordelijkheden had moeten nemen voor ik tot deze conclusie kan komen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in de consequenties van de beslissingen die mijn partner neemt in die situaties waar wij van mening verschillen omdat ik uiteindelijk onvoldoende argumenten heb kunnen aandragen om mijn standpunt duidelijk te kunnen maken.

    • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onvoldoende argumenten aan te dragen in situaties waarin ik moet uitleggen wat de gevolgen zijn van bepaalde (technische) beslissingen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om betweterigheid en superioriteit ten aanzien van mijn partner (of anderen) toe te staan/te voelen op basis van het feit dat ik meer dan zij weet en hiermee de polariteit in stand houdt door die kennis niet te delen.
  • Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het feit dat de gevolgen van de beslissingen van anderen die ik uiteindelijk zelf had kunnen beïnvloeden/voorkomen.