Dag 49 – Oh nee! Mijn telefoon ligt nog in het pashokje!!!

pashokje-1Vanmiddag waren mijn partner en ik naar de stad gegaan om voor mij een nieuw pak uit te zoeken. In de paskamer begon ik broeken en jasjes te passen tot ik de juiste maat had gevonden. Intussen liep mijn partner heen en weer naar de rekken om het kledingstuk in een net grotere of kleinere maat te pakken.

Terwijl ik even stond te wachten op een grotere maat broek besloot ik om een paar foto’s te maken van mijn nieuwe outfit. Het viel niet mee om mijzelf vast te leggen zonder een zeer angstige blik in mijn ogen. Ik blijk dat vaker te doen maar heb er zelf geen erg in.

Eindelijk paste broek en jasje goed. Ik pakte de spullen bij elkaar en vervolgens gingen we nog even naar een geschikt overhemd en stropdas kijken. Daarna alles afgerekend en pas toen ik de winkel uitliep en in mijn zakken voelde naar het strookje van de fietsenstalling stelde ik vast dat mijn telefoon niet in mijn broekzak zat.

Ik wist gelijk wat er aan de hand was, ik had bij het pakken van de spullen na het aandoen van mijn gewone kloffie mijn telefoon gewoon op het plankje in het pashokje laten liggen. Terwijl mijn partner alvast naar de fietsenstalling ging haastte ik mij terug de winkel in om in het pashokje te kijken waar ik ongeveer een kwartier eerder nog had gestaan. In eerste instantie hield ik mij nog niet echt bezig met de mogelijkheid dat mijn telefoon er niet meer zou liggen, eerst kijken dan verder handelen.

Het plankje in het pashokje was leeg! Telefoon weg! Ik wendde mij tot de kassa dame waar ik kort daarvoor had afgerekend en legde uit dat ik mijn telefoon in een hokje had laten liggen en dat nu, een kwartier later, deze er niet meer lag en vroeg of iemand het toestel bij de kassa had afgegeven. Dat was niet het geval. Een mevrouw die daar stond bood aan om met haar telefoon even naar mijn telefoon te bellen om zo te horen of hij ergens lag. Helaas bleek ze haar telefoon thuis gelaten te hebben. Het was echter een goed idee om naar mijn eigen toestel te bellen, maar om dat te doen moest ik naar de klantenservice, één etage hoger.

Zo gezegd, zo gedaan. Na even wachten in de rij legde ik ook hier mijn situatie uit en mocht toen de telefoon gebruiken om naar mijn eigen nummer te bellen. Terwijl ik dat deed herinnerde ik mij ineens dat ik mijn toestel op stil had gezet tijdens het maken van foto’s in het kleedhokje. Het toestel zou dus alleen maar trillen. Daarnaast was ik ook niet meer bij de kleedhokjes om iets te kunnen horen. Ik stelde voor om mijn gegevens achter te laten bij de klantenservice en ging vervolgens weer terug naar de pashokjes om nog een laatste keer te checken of mijn telefoon niet was teruggebracht. Dat was niet het geval dus ging ik maar richting de uitgang en de fietsenstalling waar mijn partner inmiddels al een tijdje stond te wachten.

Bij de uitgang sprak ik nog een bewaker aan om te vragen wat zij normaal doen als er een verloren voorwerp wordt gebracht. Ik kreeg te horen dat alles naar de klantenservice wordt gebracht. Mooi, ik had dus de juiste stappen gelopen om in het geval dat er een eerlijke vinder zou zijn men zou weten hoe mij te bereiken.

Pas toen ik mijn partner bij ging praten over wat ik had gedaan begon ik de gevolgen van een verloren en misschien gestolen toestel verder op een rijtje te zetten. Ondanks ik heel systematisch de verder te nemen maatregelen aan het uitwerken was merkte ik dat ik diep van binnen toch een beetje, heel lichtjes, een gevoel van onrust kreeg. Het beïnvloedde, voor zover ik kon vaststellen, niet mijn handelen en denken.

Terwijl wij naar huis fietsten kreeg ik toch een beetje haast toen we al pratend vaststelden dat er de mogelijkheid bestond dat iemand met mijn telefoon zou gaan bellen, misschien wel met dure buitenlandse nummers. Ik beredeneerde wel dat om dit te kunnen doen een eventuele dief eerst de unlock figuur moet raden om het toestel te ontgrendelen, pas dan zou er gebeld kunnen worden. Ook het opnieuw starten van het toestel of de sim in een ander toestel stoppen zou niet veel geholpen hebben zonder de pincode van de Simkaart.

Toch kreeg ik de kriebels en besloot ik om zo snel mogelijk de Sim te blokkeren. Via een dienst van een antivirus software dat op mijn telefoon draait probeerde ik uit te vinden waar het toestel zich op dat moment bevond en toen dat niet lukte deed ik een poging om het toestel op afstand te wissen. Een van de gevolgen van het kraken van de beveiliging had kunnen zijn dat de persoon met mijn toestel toegang zou hebben tot mijn mail en een aantal social media diensten. Daarvan het ik uit voorzorg de wachtwoorden van aangepast.

Rond vijf uur gaat de vaste telefoon. De winkel aan de lijn die mijn goed nieuws kon brengen, mijn telefoon was terecht! Gevonden en teruggebracht door een personeelslid. Dat was mooi zeg! Wel jammer dat ik mijn Simkaart al had laten blokkeren waardoor ik tot volgende week moet wachten op een nieuwe werkende Simkaart.

Uiteindelijk waren de gevolgen van het niet altijd bewust zijn van mijn eigen doen en laten waardoor ik na het terug omkleden in mijn eigen kleding de telefoon niet terug in mijn broekzak had gestopt nog goed te overzien. Ik heb in ieder geval gezien en geleerd dat ik ook of juist vooral in niet alledaagse situaties altijd bewust moet blijven van alle handelingen die je doet. Je kunt nu zeggen van dat dit iedereen kan overkomen, maar het hoeft niet . Als ik in het pashokje drie tellen meer de tijd had genomen om even te checken of ik alles had was dit niet gebeurt. Aan de andere kant is het ook weer mooi dat het is gebeurt omdat het mij een mooie gelegenheid geeft om eens naar het hele proces te kijken van wat er zich in de geest afspeelt om zo mijzelf beter te leren kennen en in een ander moment effectiever te kunnen zijn en zo geen onnodige en eventueel financiële gevolgen te hebben van een gedane of gelaten handeling.

In een mijn volgende blogs zal ik de punten toelichten waar ik tegenaan ben gelopen met behulp van zelfvergeving en een definitieve correctie/aanpassing van dat punt doen via een zelfcorrectie.

Dag 48 – Hoe leg ik dat nou uit

EMAIL_ADDRESS_LISTS_125099565Als het om technische zaken gaat, en specifiek om zaken die te maken hebben met websites, mail, computergebruik en internet dan gebeurt het regelmatig dat ik met mijn partner in de clinch lig. Het meest recente voorbeeld gaat over het aanmaken van een e-mailadres. Het ging om een zakelijk adres en mijn partner had daardoor de opvatting dat ze een adres moest aanmaken voor het bedrijf. Ik raadde haar aan om een persoonlijk adres te maken omdat het zakelijke al blijkt uit de domeinnaam van het e-mail adres. Ondanks verschillende voorbeelden uit andere bedrijfssituaties was het voor mijn partner niet duidelijk. Tot op vandaag. De behoefte om een mail te sturen vanuit haar eigen persoon in plaats van een onpersoonlijke afkorting in het e-mail adres maakte ineens duidelijk wat ik destijds had bedoelt.

Het voorval gaf mijn even een gevoel van gerechtigheid en ook een serie gemengde gevoelens. Mijn reacties in mijn gedachten waren onder andere: “Zie je nou! Gewoon luisteren de volgende keer en niet zo eigenwijs doen” en “Als je had geluisterd dan hadden we dit probleem nu niet gehad”. En gevoelens van balen, er is genoeg te doen en nu hebben we een probleempje erbij om op te lossen. De sterkste emotie lijkt wel gebaseerd op het feit dat ik mijn partner wil verwijten dat zij dit probleem heeft veroorzaakt. Dit wordt versterkt door frustratie omdat het niet het enige voorval is. Maar kan ik aan de andere kant van iemand verlangen alles te snappen wat ik zelf ook snap? En wellicht kan ik mij ook afvagen of ik het duidelijk genoeg heb uitgelegd, of ik duidelijk heb gemaakt wat de gevolgen zijn van het niet opvolgen van mijn advies. In dit specifieke geval kan ik mij niet precies herinneren wat ik heb gezegd. Wel weet ik nog dat ik niet snapte waarom mijn partner niet een mailaccount wilde hebben met haar eigen naam zoals gebruikelijk is als je voor iemand een e-mail account aanmaakt.

Als ik ga kijken waarom ik vaak wat geërgerd reageer op dit soort situaties dan zie ik dat mijn reacties te maken hebben met het feit dat ik geen zin heb in de consequenties die ontstaan doordat de ander(en) niet (willen) inzien wat hun keuze/beslissing tot gevolg zal hebben. Een van de oorzaken hiervan is dat ik op het moment dat het speelt onvoldoende argumenten kan aandragen om mijn standpunt duidelijk te maken. Soms zijn het ook argumenten die wat overtrokken zijn en de mogelijke consequenties niet van zo’n aard dat het er echt rekening mee gehouden moet worden.

Mijn startpunt is soms een stukje betweterigheid en ook wel superioriteit en dat bepaald de toon waarop ik mijn eventuele argumenten aandraag. Ik kan mij voorstellen dat dit tegen de haren instrijkt van diegenen die ik op dat moment iets duidelijk probeer te maken. Mij gelijk stellen aan de ander is dus een eerste stap om mijn boodschap beter over te dragen.

Daarnaast zit er ook een stukje angst. De angst om in mijn drukke rooster extra dingen te moeten gaan doen die veel tijd en energie gaan kosten en daardoor andere zaken weer opschuiven of verijdelen. Is een wat hypocriet standpunt omdat het weer grenst aan het op deze manier vinden van excuses om andere zaken niet of later uit te voeren dan afgesproken.

Het komt er dus op neer dat ik in dit soort situaties mijzelf even stop, diep adem haal en de situatie eens goed bekijk om zo op de meest effectieve manier te bepalen hoe ik uit ga leggen hoe een gegeven situatie het beste aangepakt kan worden.

Inde post van dag 50 ga ik verder in op mijn startpunten, emoties en reacties.

Dag 47 – Competitie met mijn kilometerteller – uitgeplozen

snelle fietserDit is een vervolg op de blog Dag 46 – Competitie met mijn kilometerteller.

Aan de hand van het verhaal en de daarin vastgestelde feiten schrijf ik hieronder zelfvergevingszinnen op die de bron van de 20 km/h opinie moeten ontrafelen. Daarna schrijf ik de correctieve zinnen uit en sluit af met de verbintenis die ik met mijzelf aanga om het vastgestelde patroon te stoppen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door een kilometerteller als het gaat om het bepalen welke snelheid ik zou moeten fietsen op een gegeven ogenblik in plaats van de factoren die er werkelijk toe doen een rol te laten spelen zoals fysieke conditie, wind, temperatuur.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beïnvloeding van mijn kilometerteller als het gaat om de snelheid die ik eigenlijk zou moeten fietsen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de juiste informatie gebruik voor het bepalen van de meest geschikte snelheid. Ik stop met mij te laten beïnvloeden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het aflezen van een snelheid niet bepalend kan zijn voor de werkelijke en meest geschikte snelheid die ik op een gegeven moment het beste kan aanhouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat een snelheid onder de 20 km/h een snelheid voor watjes is en niet voor iemand zoals ik.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarbij ik vind dat het boven een bepaalde snelheid blijven essentieel is voor mijn imago, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen meetpunt nodig heb om te bevestigen wat ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf meten aan dit ijkpunt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mij de verbintenis aan om te zien dat ik om te staan als mijzelf in het leven mij niet hoef te meten aan zelf of door anderen opgelegde ijkpunten maar in elk moment het beste doe in het gegeven moment volgend de inzichten die ik op dat moment heb en de verantwoordelijkheden die ik neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onder de 20 km/h fietsen te zien als een afgang, een falen, een feit dat mijn zijn aantast en derhalve niet geaccepteerd kan worden.

Wanneer ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfbeoordeling gebaseerd op een opinie en de afgeleiden daarvan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik geen opinies nodig heb om te zijn wie ik werkelijk ben. Ik stop met het mijzelf beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat hebben van een opinie tot niets leidt dan tot deceptie en afleiding / verblinding van de zaken die er werkelijk er toe doen.

Dag 46 – Competitie met mijn kilometerteller

cat-eye-velo-5-kilometerteller-400x400Denk je ergens vanaf te zijn omdat je het probleem hebt (h)erkend, uitgeschreven en gestopt dan kom je soms bedrogen uit. In dit geval ben ik niet effectief geweest, wellicht niet grondig genoeg en heb ik niet alle dimensies aangepakt. Ik wilde er ooit een blog over schrijven en na deze laatste constatering ga ik het hierbij doen!

Afgelopen zomer heb ik regelmatig de fiets gepakt om naar mijn werk te gaan. Het is een mooie afstand, 16 kilometer heen en 17 terug. Hè? Hoe kan dat nou? Simpel, ik rijdt (meestal) een andere route heen als terug. Vanaf het moment dat ik ben gaan fietsen heb ik, met onder andere behulp van mijn kilometerteller, bijgehouden wat mijn tijden en snelheden zijn. Ik kon zo vaststellen dat ik de rit in steeds kortere tijd kon afleggen. Ik was duidelijk mijn conditie aan het opbouwen.

Al had ik het niet geheel bewust door, het kijken naar de kilometerteller heeft zeker invloed op mijn snelheid. Als ik onder de 20km/h zak dan trap ik wat harder! Waarom? Slik, moment van naar mijzelf kijken… Omdat ik vind dat langzamer fietsen dan 20km/h voor mietjes is! Waarom ik dat vind is mij een raadsel. Alhoewel, als ik een beetje ga graven kan ik wel bedenken wat hier aan ten grondslag ligt. Het meest aannemelijke is dat ik hiermee een statement maak waarmee ik zeg dat IK sneller dan die snelheid kan en daarmee BETER ben dan iemand die dat niet kan of wil.

Als ik samen met mijn partner een stukje fietste dan had ik altijd moeite om mij in te houden en ik kon het niet laten om mijn verbazing (lees: ergernis) te uiten over haar slakkensnelheden. Slaat nergens op dus. Dat laatste doe ik overigens niet meer, dus enige vooruitgang heb ik wel geboekt.

De ritten naar en van mijn werk van de afgelopen tijd, en dan met name die paar keer dat ik heb gefietst na een pauze van ongeveer drie weken door slecht weer, ziekte, zwakte en misselijkheid, duurden aanmerkelijk langer dan daarvoor. Niet zozeer omdat mijn conditie weer stappen achteruit heeft gedaan, ook niet omdat ik steeds veel tegenwind heb gehad (al speelde dat best wel een rol) maar er was iets anders waardoor ik minder gejaagd heb gefietst.

Het antwoord is bijna banaal. Omdat ik in het donker fiets, zowel op de heen als de terugweg kan ik mijn kilometerteller niet aflezen (nee, geen lichtje). Zo zie ik niet als mijn snelheid onder de 20 valt en peddel ik relaxed door zonder mij door een opinie te laten opjagen.  Voelt een stuk relaxter en het enige verschil is dat ik minder moe aankom (en een paar minuten later, maar die loop ik weer in omdat ik minder lang moet bijkomen van de tocht).

Het is duidelijk dat ik deze 20 KM opinie maar eens en voor altijd moet gaan stoppen. In mijn volgende blogs ga ik de verschillende lagen of dimensies die met deze opinie te maken hebben uitpluizen.

Dag 45 – Vuurwerk, wie vindt het nou echt leuk?

Vuurwerk luchtfotoAls ik berichten in de media lees dan zie ik bijvoorbeeld dat twee derde van de Nederlanders tegen vuurwerk voor particulieren is. Als ik op Twitter en Facebook kijk naar de posts zie ik alleen maar mensen die het afkeuren. Posts over mishandelde dieren worden veelvuldig gedeeld.

Voor ik verder ga even een onderscheid maken tussen professioneel vuurwerk en het zogeheten consumenten vuurwerk. Dat laatste staat ter discussie, misschien ten onrechte omdat het beeld wordt verstoord door de overlast van mensen die het (illegale en veel te zware) vuurwerk op momenten afsteken die niets met de oude tradities te maken hebben, maar puur met… tja wat is nou de drijfveer eigenlijk om te moeten knallen, het liefst zo hard mogelijk?

Die vraag stelde ik vandaag aan een aantal collega’s en we stelden vast dat we het vroeger, in meer of mindere mate, erg spannend vonden als er een rotje afging. Verder zie ik dat het menigeen een kick geeft. Er moet iets zijn dat onder andere de jeugd beweegt om op oudejaarsdag massaal de straat op te gaan met rugtassen vol met vuurwerk gewapend met aanstekers of gewoon een sigaret wat ook nog eens stoer staat.

Daarnaast heb je de berichtgeving over het bedrag wat “wij” Nederlanders ook deze keer hebben uitgegeven aan vuurwerk. De main stream media schermt met een bedrag van 67 miljoen terwijl er in eerste instantie ook andere berichten opdoken, maar die verdwenen en nu is het laatste bericht dat we wel voor 70 miljoen aan vuurwerk hebben uitgegeven!

Als je dat bekijkt in het licht van de propaganda vanuit de overheid om ons als consument weer vertrouwen in de economie te laten hebben en zo meer geld gaan uitgeven om de economie (lees belastinginkomsten) weer op te krikken, dan ga ik twijfelen aan de oprechtheid en accuraatheid van deze berichtgeving.

#vuurwerk  op Twitter leverde een grappig beeld op. Berichten van mensen die het knallen al snel zat waren wisselden elkaar af met berichten van vuurwerkliefhebbers die juist het afsteken van vuurwerk gingen promoten als iets wat je niet kunt missen. Als tegenhanger van de opiniepeiling van Eenvandaag zie je hier tweets over petities van voorstanders van het vuurwerk.

De discussie lijkt erg op die van Zwarte Piet. Een deel van de Nederlanders voelt zich bedreigd als blijkt dat hetgeen wat ze doen, meestal uit ‘traditie’, ter discussie wordt gesteld. Bijna alsof ze worden bedreigd in hun bestaan, bijna alsof ze hun bestaan laten afhangen van het kunnen doen van zaken als vuurwerk afsteken. Het kan zijn dat het gezien wordt als aantasting van de vrijheid, ik zie het meer alsof deze mensen zich identificeren met zaken zoals het recht op vuurwerk afsteken. Ze zien niet dat ze zich hiermee reduceren tot een opinie die ze met man en macht verdedigen. Geen wonder, de opinie is wat ze zijn geworden, als die ophoud te bestaan dan gaan ze er zelf ook aan, zo voelt dat tenminste.

Dit is slechts een voorbeeld van hoe wij mensen bepaalde zaken die we zien als belangrijk en zelfs essentieel voor ons bestaan zonder enige vorm van onderzoek en (zelf-)kritiek aantrekken en daarmee alle werkelijk belangrijke zaken uit het oog verliezen. Je vraagt je bijna af of het expres wordt gedaan, of deze discussies ons afleiden van zaken die onze aandacht echt zouden verdienen maar onvoorstelbaar veel ingewikkelder zijn om aan te pakken, ware het alleen al omdat we ze niet willen accepteren als werkelijkheid.

Even terug naar de discussie over het wel of niet afsteken van vuurwerk. Zelf sta ik er als volgt in: Vuurwerk is mooi, zeker als het siervuurwerk is. En af en toe een harde knal kan ook om de aandacht te trekken van het publiek om aan te geven dat er een spektakel begint. Voor het vuurwerk om middernacht kan je de grote knal gebruiken om het begin van het nieuwe jaar aan te geven. Maar het lukraak afsteken van vuurwerk met en zonder harde knallen is in mijn ogen zinloos. Als ik iets onderneem dan vraag ik mij altijd af waarom ik iets doe en wat ik ermee kan bereiken in het belang van een ieder, direct of indirect. Daarmee neem ik verantwoordelijkheid voor mijn acties, mijn woorden, mijn gedachten die daar aan ten grondslag liggen.

Ik ben dus niet tegen vuurwerk en ook niet voor, dat is veel te zwart/wit. Ik pleit ervoor dat iedereen die overweegt vuurwerk af te steken dit doet door stil te staan bij de gevolgen hiervan voor alles wat je als die persoon kunt bedenken, het lawaai (gehoorbeschadiging), kans op verwondingen, overlast door anderen te laten schrikken, troep op straat, angst van dieren, enz. en dat tegenover de kick die het afsteken geeft, het persoonlijk belang, het stoer doen, je durf tonen, je meer en beter voelen of het omgekeerde hiervan compenseren. En dan de balans opmaken: mijn belangen ten opzichte van de belangen van de rest. Hoe echt zijn mijn belangen, zijn het wel Mijn belangen of denk ik het alleen maar?

Om bewuster te worden van hoe je eigen Ik werkt en hoe je eigen klokje tikt zodat je jezelf beter leert begrijpen en daardoor op een evenwichtige manier kunt bepalen wat werkelijk belangrijk is voor jezelf en daarmee automatisch voor alles en iedereen is de DIP Lite cursus ontwikkeld. Durf jezelf in de spiegel te bekijken en leer wat zelf-eerlijkheid is. Leer jezelf te accepteren en te vergeven en van je fouten te leren zonder schaamte en bedrog maar gewoon als jezelf, je échte ik.