Dag 43 – Giro 555

giro-555-den-haagSinds de tornado op de Filipijnen volg ik met regelmaat de nieuwsitems over deze ramp die mij onvermijdelijk worden voorgeschoteld als ik via de gebruikelijke kanalen door de nieuwsberichten heen loop. Toen ik hoorde dat Giro 555 werd geopend om geld in te zamelen voor de slachtoffers inclusief een landelijke TV aktie nam ik mij voor om eens goed te volgen wat dit voor een gevolgen zou hebben onder de mensen.

Het valt mij op dat er kritische geluiden zijn en er vragen gesteld worden over het feit dat het ingezamelde geld wel terecht komt waar gezegd wordt dat het terecht zou moeten komen. Desondanks is er inmiddels al ruim 13 miljoen ingezameld. Dat verhalen uit het verleden niet leiden tot het niet doneren is wellicht goed voor dat gedeelte wat uiteindelijk bij de hulpbehoevenden terecht komt. Het feit dat er veel aan de strijkstok blijft kleven is blijkbaar geaccepteerd bij gebrek aan alternatieven.

De keus om te geven wordt misschien of wellicht bespoedigd door het gevoel dat we hiermee een gevoel van schuld afkopen, het schuldgevoel veroorzaakt door het feit dat we het hier nu beter hebben dan de slachtoffers van de ramp. Maar is dat wel de juiste drijfveer? Ja, want het levert geld op. Nee, want door op deze manier geld te geven kopen we een stukje verantwoordelijkheid af waardoor we met een schoon geweten gewoon verder kunnen met ons dagelijkse leven alsof er niets aan de hand is. Af en toe zeggen hoe verschrikkelijk we het vinden voor die mensen om daarna terug te gaan naar de orde van de dag. Dit schuldgevoel is bekend bij de inzamelende organisaties en niet voor niets worden allerlei acties op touw gezet door de media waar we de hele dag door worden blootgesteld aan de beelden uit het rampgebied. Dit werkt erg goed en levert een hoop geld op.

Wat ook opvalt is dat dit soort ‘gelegenheden’ misbruikt worden om propaganda te maken voor eigen belang. Kijk naar de politici en BN-ers die maar al te graag een dag meedraaien in het telefoonteam van Giro 555. Kijk maar naar bedrijven die officieel cheques ter waarde van x euro met veel poespas komen brengen om vooral goed in de picture te komen. Je kunt het bedrag ook gewoon overmaken toch? Elke ramp is een uitgelezen moment voor een grote groep organisaties, instellingen en bedrijven om in de handen te wrijven; profit! Over de ruggen van de slachtoffers en betaald door de zich schuldig voelende burger, mooier kan je het niet krijgen.

Hiermee zeg ik niet dat je moet stoppen met je dagelijkse leven, integendeel. Het is belangrijk dat wij en eigenlijk iedereen buiten de rampgebieden in de wereld een zo stabiel mogelijke situatie hebben zodat we in staat zijn om diegene die het minder goed hebben te helpen. Dat helpen zou echter verder moeten gaan dan alleen geld te geven. Dat is te gemakkelijk. Los van het feit dat de verwoestende kracht erg groot was bij deze orkaan blijft het feit dat het een gebied is waar minder welvaart bestaat waardoor er relatief meer schade is dan in situaties waar de infrastructuur beter bestand is gemaakt voor dit soort situaties. Met infrastructuur bedoel ik niet alleen betere huizen en gebouwen maar ook wegen, communicatie, schuilplaatsen, coördinatie waardoor er beter geëvacueerd had kunnen worden.

Een andere vraag is waarom wij als burgers bij moeten dragen aan rampen van dergelijke omvang. Eigenlijk zou de overheid dit moeten en kunnen oppakken zonder de hulp van de burger. Dat de burger moet inspringen geeft aan dat de overheid haar zaken niet op orde heeft, ook niet als het gaat om de manier te reguleren waarop de welvaart is verdeelt onder de burgers. De verschillen worden steeds groter tussen arm en rijk, ook in ons eigen land. Steeds meer mensen hebben moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Dit weten we allemaal, maar we leven die wetenschap niet. Dit wordt maar eens bevestigd door het verhaal van mijn zoon over een leraar die zegt dat iedereen verplicht een euro moet doneren aan de slachtoffers. Het zou mooi zijn als je het zo kan stellen maar dan moeten we eerst een betere gelijkheid bewerkstelligen. En daar laten we het met z’n allen afweten, zolang ik het maar goed heb, dan is het allemaal goed en zijn de problemen om mij heen op veilige afstand. Met het verhaal over die leraar vroeg ik mij gelijk af of hij of zij hetzelfde had gezegd als je persoonlijk hebt ervaren wat het is om geen geld te hebben, bankrekening leeg, portemonnee leeg, en toch verder moeten gaan met je leven.

We kunnen ons inzetten voor de mens in nood, daar is niets mis mee. Maar we zouden dat niet alleen in dit soort situaties moeten doen, als de media daar aandacht aan besteden. Dat wordt gedaan omdat er veel geld te verdienen valt aan rampen, daar moeten we ons bewust van worden. Waar de media weinig of geen aandacht aan besteden is de medeburger in nood die in onze stad of zelfs in onze straat woont. Daar valt niets aan te verdienen. Daarnaast is onze maatschappij zo gemaakt dat we ons als burger schamen als we in de problemen zijn, met name financiële problemen. De gevolgen kunnen echter rampzalig zijn en slopend waardoor een steeds groter groeiende groep medeburgers door dagelijkse stress wordt opgevreten en uiteindelijk een steeds grotere belasting gaat vormen voor onze al zo getergde gezondheidszorg.

Ik zie gelukkig ook dat er een groeiende groep mensen is die steeds meer inziet dat er iets niet kopt in hoe onze maatschappij nu werkt. Er ontstaan allerlei initiatieven die oplossingen aandragen om voor iedere burger een solide en zekere basis te geven in de vorm van een gegarandeerd inkomen. De BIP initiatieven zijn hier een voorbeeld van. Als we als maatschappij in staat zijn om evenwicht en stabiliteit te garanderen voor alle mensen dan kunnen we vanuit die stabiele positie veel beter en efficiënter anderen gaan helpen die nog niet in die stabiliteit leven. Als het aan mij ligt wordt het tijd om te stoppen met het afkopen van schuld en daarmee afschuiven van verantwoordelijkheden. We moeten ons bewust gaan worden van onze rol in de maatschappij en op de planeet en leren om in onze acties en beslissingen, hoe klein dan ook, altijd het belang van het geheel in acht te nemen omdat we daarmee niet alleen de anderen dienen maar ook onszelf omdat we deel zijn van het geheel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s