38 van 2555 – Auto of openbaar vervoer? (vervolg)

transports_busIn mijn vorige blog heb ik geschreven over het proces achter een keuze die ik gemaakt heb. Hieruit kon ik het volgende afleiden:

Probleem

Grote complexiteit als het gaat om het inzicht krijgen in de kosten van mobiliteit vanwege het grote aantal factoren wat hierin een rol speelt. In het geval van import van auto’s, verschillen tussen (Europese Unie) landen, wordt de complexiteit alleen maar groter. Er zijn feitelijk maar weinig alternatieven die zowel kostenbesparend zijn als beter voor het milieu. Het Model wat nu wordt toegepast stimuleert het gebruik van de auto ten nadele van het OV. Dit laatste is overigens wel voordeliger voor de staatskas. Voor ons als gezin is het een lastige rekensom geweest en de conclusie is dat mobiliteit in alle gevallen duur is (met uitzondering van de fiets natuurlijk).

Oplossing

Het regelmatig evalueren van actuele situatie met daarbij het in acht nemen van alle mogelijke factoren die op dat moment bekend zijn. De factoren zijn de feitelijke kosten, en waar mogelijk kiezen voor een oplossing waarbij het milieu minder wordt belast.

Beloning

Het in de hand houden van de kosten gerelateerd aan mobiliteit, het besef blijven houden van de impact van mobiliteit op het milieu waardoor we met een zekere regelmaat, afhankelijk van de situatie waarin we verkeren en de behoeftes die er zijn.

Hieronder de zelfvergeving volgens de verschillende dimensies.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn besluit ten aanzien van het wel of niet aanhouden van een auto laat beïnvloeden door de angst dat autobezit duurder is en kan worden dan ik aanvankelijk kan overzien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang geweest te zijn om de kosten voor het bezit van een auto niet te kunnen dragen in combinatie met hoge woonlasten (huur).

Gedachten dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om duizend en één scenario’s uit te denken met betrekking tot een leven zonder en met een auto met als gevolg dat ik door de bomen het bos niet meer zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van tevoren een voorstelling gemaakt te hebben van hoe het bij de verschillende instanties zou verlopen zonder precies te weten hoe de procedures zouden zijn, waarmee ik mijzelf bezig houdt met het vormen van beelden die nergens toe leiden.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf al te zien in één van de vele scenario’s en deze als werkelijk te beleven inclusief gevoelens van ongemak.

Back chat dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te ontwikkelen over de verschillende instanties die ik langs moest om het mogelijk te maken de auto op Nederlands kenteken te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over het feit dat ik mij gedwongen voelde om een bepaalde keuze te maken en mij daarin als slachtoffer te zien.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij slachtoffer te voelen van het feit dat ik geen keuze heb anders dan veel geld te moeten uitgeven aan de mobiliteit van mijn gezin en mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij het feit dat ik een aangifte BPM moest doen ondanks dat ik daar vrijstelling voor zou krijgen en dat ik niet in wilde zien dat dit noodzakelijk was in de procedures van de Belastingdienst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen voor het invullen van de aangifte BPM omdat de berekening ervan mij dwong om mij in materie te moeten verdiepen waar ik het nut absoluut niet van inzag.

Fysiek gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zwaar te voelen en lusteloos als ik stappen moest ondernemen in het proces van het op Nederlands kenteken zetten van de auto.

In de volgende blog zal ik verder gaan met correctieve zinnen en het aangaan van verbintenissen om zo mijn veranderingen fysiek te maken.

37 van 2555 – Auto of openbaar vervoer?

Subaru-wielAl een tijdje ben ik alle stappen aan het doorlopen die nodig zijn om onze auto van Italiaans op Nederlands kenteken te zetten. Het begon met het laten keuren van de auto, reparaties uit laten voeren, herkeuren, aanvraag vrijstelling BPM insturen, BPM aangifte doen, wachten op het kentekenbewijs en als laatste het laten maken van Nederlandse kentekenplaten.

Het klinkt als een lang proces, en dat is het in zekere zin ook wel. In ons geval was dat juist mooi omdat we zo lang mogelijk de auto op Italiaans kenteken wilden houden in verband met de aanzienlijk lagere kosten. Als is de autoverzekering in Italië twee keer zo duur, de wegenbelasting is in Nederland zes maal zo hoog. Daarbij moet je wel rekenen dat er in Nederland geen tolwegen zijn.

Autobezit is in Nederland dus een stuk duurder dan in Italië, het feit dat de brandstof in Italië weer iets duurder is kan je hier verwaarlozen. In ons geval is de wegenbelasting met name zo hoog omdat we een auto hebben met een LPG installatie waardoor je duurder wordt aangeslagen dan met enkel op benzine rijden. Dat benzine een euro per liter duurder is dan LPG wordt volledig teniet gedaan door de hogere motorrijtuigenbelasting. Pas als we meer dan 11000 km per jaar gaan rijden bereiken we het omslagpunt. Voorlopig komen we niet boven de 7500 km per jaar uit.

Het kromme aan deze constructie is dat je, vanwege de hoge vaste kosten van het autobezit, je geneigd bent om voor elke verplaatsing de auto te nemen waar je eventueel ook voor het openbaar vervoer had kunnen kiezen. OV wordt pas interessant als je geen lasten van een auto hebt. Als je gaat berekenen wat het kost om al je reizen met het OV te doen gaat kosten dan is de auto toch nog goedkoper, zeker als je er met meerdere personen gebruik van maakt. Een gezin is met de auto veel goedkoper uit dan treinkaartjes voor ieder afzonderlijk familielid.

Een tijdje terug hebben we al zitten rekenen en we waren al zover dat we besloten hadden de auto weg te doen en voor ons vervoer gebruik te maken van het OV of een huurauto. Een aantal zaken dwongen ons tot het herzien van deze keuze. De auto hadden we dan naar de sloop moeten brengen waarbij we een kapitaal vernietigden van 3 a 4000 euro. De auto verkopen met Italiaans kenteken was geen optie hier in Nederland. Om de auto in Nederland te verkopen moest deze eerst op Nederlands kenteken gezet worden. Dat laatste gold ook als we de auto wilden aanhouden. Daarnaast bleek de auto ook moeilijk verkopen omdat de tweede hands automarkt ingezakt is en voor het segment van grotere auto’s met een relatief hoog gebruik is weinig of geen vraag.

We zijn dus min of meer veroordeeld tot het houden van onze auto met als enige andere optie de sloop. Toch blijkt het regelmatig huren van een auto en het regelmatig gebruik maken van het OV duurder en ook onpraktischer te zijn. Doorslaggevend was uiteindelijk het besef dat we de komende tijd een vervoermiddel nodig hebben om klusmaterialen te vervoeren voor ons toekomstige huis en daarna de verhuizing die we op wat grote stukken na met eigen auto kunnen gaan doen.

Over een jaar gaan we weer evalueren of het loont om deze auto aan te houden. Tegen die tijd zullen de belastingen hoger worden, is al bekend dat de accijns op LPG 7 cent de liter omhoog gaat en zullen en vast andere factoren zijn die we mee zullen nemen in de evaluatie.

Probleem

Grote complexiteit als het gaat om het inzicht krijgen in de kosten van mobiliteit vanwege het grote aantal factoren wat hierin een rol speelt. In het geval van import van auto’s, verschillen tussen (Europese Unie) landen, wordt de complexiteit alleen maar groter. Er zijn feitelijk maar weinig alternatieven die zowel kostenbesparend zijn als beter voor het milieu. Het Model wat nu wordt toegepast stimuleert het gebruik van de auto ten nadele van het OV. Dit laatste is overigens wel voordeliger voor de staatskas. Voor ons als gezin is het een lastige rekensom geweest en de conclusie is dat mobiliteit in alle gevallen duur is (met uitzondering van de fiets natuurlijk).

Oplossing

Het regelmatig evalueren van actuele situatie met daarbij het in acht nemen van alle mogelijke factoren die op dat moment bekend zijn. De factoren zijn de feitelijke kosten, en waar mogelijk kiezen voor een oplossing waarbij het milieu minder wordt belast.

Beloning

Het in de hand houden van de kosten gerelateerd aan mobiliteit, het besef blijven houden van de impact van mobiliteit op het milieu waardoor we met een zekere regelmaat, afhankelijk van de situatie waarin we verkeren en de behoeftes die er zijn.

Zie vervolg in de volgende blog voor zelfvergeving en zelf-correctie.

36 van 2555 – Verrast door voorspelbaarheid

7factsinthisworldVanavond was ik op Facebook waar ik op een post stuitte met een aardig grapje. Ik las (zie het plaatje hiernaast) het eerste punt en dacht: “Ja, hé, hé!”. Na het lezen van punt 2 dacht ik: “Nogal wiedes!”. Na het lezen van punt 3 ging ik het gelijk uitproberen. Ik deed het, lachte en klikte gelijk op de ‘deel’ knop.

Toen las ik punt 4 en moest weer lachen, zo waar! Punt 5 heb ik niet uitgeprobeerd dus beschouwde ik als niet van toepassing op mijzelf. Punt 6 klopt ook, ik glimlach nog steeds, ik voel mij alleen niet gefopt, het is voor mij een voorspelbare reactie en het feit dat dit de reactie omschrijft vind ik grappig.

Punt 7 is ook niet van toepassing op mijzelf omdat ik dit niet heb gedeeld uit wraak, ik heb geen wraak nodig, ik voelde mij immers niet gefopt of betrapt.

Vervolgens ging ik naar de reacties kijken waarbij ik kon vaststellen dat al bij een paar mensen je verschillende reacties kunt waarnemen. Ik keek er van op toen iemand aangaf het niet gedeeld te hebben omdat het geen ‘grap’ is die je iemand anders aan wilt doen in het licht van wraak. Anderen zien het vooral als een leuke grap.

Voor mij is het een leuke confrontatie met mijzelf geweest. En inderdaad kon ik niet anders dan bevestigen dat het iets is wat bij de meeste lezers een voorspelbare reactie zal teweegbrengen. Dat geeft aan dat we allemaal min of meer op dezelfde manier geprogrammeerd zijn en het is een mooie manier op vast te stellen dat het ook echt zo is.

De manier waarmee we dan omgaan met de reacties op wat we hier lezen is iets wat rechtstreeks te maken heeft met onze zelf-oprechtheid. Als we accepteren dat we gefopt zijn dan zijn we eerlijk naar onszelf en kunnen we ook iets doen met het feit dat we gefopt zijn. Bij het hebben van reacties zoals op deze tekst kan ons verrassen omdat we ergens niet willen toegeven dat we voorgeprogrammeerd zijn en dat onze reactie dus voorspelbaar is. Wij willen immers uniek en speciaal zijn. Het hebben van een voorspelbare reactie ondermijnt onze drang tot het anders, meer/minder, slimmer/dommer, etc. dan anderen te zijn en drukt ons in feite met de neus op het feit dat we ons separeren van ons echte zelf, zover zelfs dat we niet in staat zijn om te zien wanneer een reactie echt onze eigen reactie is en deze volledig als eigen te beschouwen en daar de volledige verantwoordelijkheid over willen dragen.

Probleem

Als ik een tekst lees dan kan ik daar op een bepaalde manier op reageren. Mijn reactie wordt mede bepaald door wat ik mijzelf toesta te accepteren als reactie. Dat staat boven een reactie in zelf-oprechtheid als de spontane reactie door mij wordt gezien als iets wat niet aanvaardbaar is volgens mijn normen en waarden in relatie met het beeld dat ik naar de buitenwereld wil neerzetten.

Oplossing

Als ik een reactie heb na het lezen van een bepaalde tekst kijk ik in het moment naar mijn reactie om deze goed waar te nemen en te voorkomen dat mijn geest snel met ‘corrigerende’ maatregelen of argumenten die eerste reactie wegdrukt. Vervolgens kijk ik in zelf-oprechtheid naar mijn reactie en stel vast of ik hiervan kan leren om zo mijn proces van mijzelf stabiliseren kan ondersteunen.

Beloning

Door elke reactie te accepteren die ik heb op het lezen van een tekst, en dan met name voorspelbare reacties of reacties die ik eigenlijk niet wilde hebben, kan ik in zelf-oprechtheid naar mijn echte reactie kijken en gebruiken om te bepalen of het een punt betreft wat ik voor mijzelf verder moet gaan uitwerken zodat een volgende keer de reactie niet meer iets is wat mij zomaar overkomt en mij daarom mogelijk verrast maar mijn eigen reactie is waar ik volledig achter kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een spontane reactie een tekst te delen zonder deze eerst in zijn geheel gelezen te hebben waarmee ik niet in staat was om te overzien wat ik op dat moment aan het delen was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van de reacties in Facebook opinies te vormen over deze reacties en over diegene die de reacties hadden geplaatst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in eerste instantie naar de reacties van anderen te willen kijken om zo mijn eigen reactie niet onmiddellijk onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn reactie als een lachertje af te doen en als niet belangrijk te bestempelen terwijl ik eigenlijk wel weet dat het wel belangrijk is om mijn reactie te aanschouwen en te accepteren als mijn reactie waarover ik mijn volledige verantwoordelijkheid draag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij opgelucht te voelen na te hebben vastgesteld dat ik niet de enige ben die op die manier heeft gereageerd, waarmee ik de ‘belachelijkheid’ en het ongemak dat ik voelde bij het hebben van de reactie niet geheel mijzelf hoefde aan te rekenen maar kon ‘delen’ met anderen waardoor ik mijn verantwoordelijkheid toch iets kon afschuiven met als argument dat ik niet de enige was die zo’n reactie had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn in eerste instantie als gevrijwaard te zien van schaamte over mijn reactie en mijn actie (het uitsteken van mijn tong) en dat nog eens versterkt te ervaren na het lezen van andermans reacties zonder mij te beseffen dat dit alleen maar kan als ik mijn eigen reactie bagatelliseer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reacties van anderen te zien als afleiding van het aangaan van de reacties/gevolgen op mijn eigen reactie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het hebben van een voorspelbare reactie hierover geen schaamte te hebben maar de reactie en de consequenties daarvan in zelf-oprechtheid te aanschouwen en daar, waar nodig, actie op te nemen in het kader van mijzelf te stabiliseren en in het proces om mijzelf bewust te maken van alles wat ik doe in het fysieke waardoor ik altijd mijn verantwoordelijkheden kan nemen voor alles wat ik doe, zeg en denk om zo bij te dragen aan een wereld die beter is voor een ieder.

35 van 2555 – Hou je hoofd erbij!

Lite-in-the-head“Hou je hoofd erbij!”, dat zei ik tegen mijzelf toen ik gisteren bij het achteruit rijden uit een parkeervak tegen een andere auto aan tikte. Geen schade gelukkig, maar hoe kon het gebeuren? Mijn eerste reactie was dat ik er niet helemaal bij was met mijn hoofd. Razendsnel schoten er allerlei motivaties en verklaringen door mijn hoofd om te kunnen aantonen dat de schuld voor het voorval vooral niet bij mij lag. Zo vroeg ik mij af waarom iemand zijn auto nou zo langs de stoep had neergezet dat het belemmerend kon zijn voor het uitdraaien van auto’s die wel op gemarkeerde parkeerplaatsen stonden. Mijn partner stond naar mij te kijken terwijl ik de manoeuvre uitvoerde en die dacht nog: “Wat gaat ie ver achteruit, hij ziet die auto toch wel?”.

Dit was een mooi voorval om eens te gaan uitzoeken. Ten eerste stelde ik vast dat ik routineus de handeling had uitgevoerd, ik reed zoals ik altijd doe als ik daar geparkeerd sta, met een bepaalde draai achteruit. Dit verklaart niet waarom ik de auto over het hoofd zag, alhoewel, in mijn achteruitkijkspiegel kon ik die auto best eens over het hoofd gezien hebben aangezien het om een lage sport auto ging. Wel vreemd dat ik geen rekening hield met die auto omdat ik enkele minuten voor ik in de auto stapte nog naar die auto had gekeken en dacht: “Daar staat die auto weer op die ‘handige’ plek”. Ik had dus beter moeten weten.

Het enige wat ik kan concluderen is dat ik op het moment dat ik achteruit reed niet helemaal in het hier en nu was. Ik voerde de actie uit op een routine zonder te kijken en bewust te zijn wat de situatie echt was in dat moment. De automatische piloot dus. Wat was de oorzaak dat ik niet helemaal in het hier en nu was? Gisteren volde ik mij niet lekker, met zo’n verkouden hoofd met nét geen hoofdpijn en nét niet duizelig. Geen ideale situatie maar ook niet zo dat ik het als een belemmering zag op mijn functioneren. Wel interessant om te bekijken waarom ik neig om niet in het hier en nu te zijn als ik mij niet optimaal voel.

Ik stel hierbij vast dat ik de neiging heb om mij in mijn geest terug te trekken als ik mij fysiek niet helemaal goed voel. Alsof ik de fysieke toestand waarin ik op dat moment verkeer niet aankan (of niet wil aangaan) en mij daardoor ‘lekker’ veilig terugtrek in mijn geest/gedachten om zo de fysieke werkelijkheid niet volledig te hoeven ervaren. Het lijkt op een soort zelfverdedigingsmechanisme wat, als je het goed beschouwd, nergens toe lijdt dan alleen maar teleurstelling en uitstel van noodzakelijke handelingen. Met noodzakelijke handelingen bedoel ik handelingen die ik verricht op basis van wat op dat moment nodig is in het fysieke.

Het wordt vermakelijk als ik ga kijken naar alles wat er door mijn hoofd is geschoten nadat mijn partner mij vroeg hoe het nou kwam dat ik die auto niet had zien staan. Die opmerking drukte in eerste instantie mijn neus op het feit dat ik zelf deze situatie had kunnen voorkomen en dat terwijl ik in een split second al een heelboel andere gedachten had gehad. In feite vond ik dat vanwege het foutief parkeren van een auto die daardoor ‘in de weg’ stond en waardoor ik niet mijn geautomatiseerde handeling van uit mijn parkeervak rijden niet op de ‘gewone’ manier kon uitvoeren, ik niet fout ben maar diegene die de auto op die ‘onhandige’ plek heeft neergezet, bijna met de intentie: “Zie je wel! Dat krijg je ervan als je je auto buiten de parkeervakken parkeert. Het feit dat ik er tegenaan gereden ben is je eigen stomme schuld”.

Als ik in zelf-eerlijkheid naar de situatie ga kijken zie ik dat ik de enige ben die verantwoording naar mijzelf moet afleggen. Er is geen enkele andere rechtvaardiging mogelijk. Ook niet als ik zeg dat het komt omdat ik mij niet helemaal goed voelde. Als dat zo is dan had ik moeten besluiten om niet de auto in te stappen waarmee ik uit had gesloten dat er bepaalde gevolgen hadden ontstaan. Met andere woorden, als ik bewust ben van mijn fysieke staat en mijn fysieke kunnen dan kan ik altijd vaststellen tot welke fysieke handelingen ik wel of niet in staat ben. Het is altijd een check in de fysieke werkelijkheid die er moet plaatsvinden en dat heeft niets te maken met eventuele ideeën die ik zou kunnen hebben over zo’n situatie, ideeën staan immers nooit in relatie tot de fysieke werkelijkheid.

Probleem

Het uitvoeren van handelingen op de ‘automatische piloot’ door het niet (geheel) in het hier en nu zijn, dus met je hoofd in de wolken of als ‘zelf’ teruggetrokken zijn in de mind/geest.

Oplossing

Het mezelf bewust maken van de situaties waarin ik de neiging heb om mij in mijn geest terug te trekken en daar in het vervolg op te letten door dit als trigger points te zien om mijzelf in dat moment weer terug te zetten in het hier en nu en mij dus volledig bewust te zijn van de situatie waarin ik verkeer.

Beloning

Het ten aller tijde bewust zijn van mijn handelingen (hier vallen ook woorden en gedachten onder) leidt er toe dat ik in elk moment de volledige verantwoordelijkheid kan nemen voor alles wat ik denk, zeg en doe. Hiermee kan ik op elk moment de werkelijke fysieke situatie waarnemen en daarnaar handelen zonder dat ik te maken heb met gedachten die mij op het verkeerde been zetten doordat ik andere verwachtingen met betrekking tot de echte situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn als ik in de fysieke wereld een bepaalde handeling uitvoer omdat ik daarmee mijzelf en anderen in gevaar kan brengen of op z’n minst niet noodzakelijke gevolgen veroorzaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmiddellijk na het aangesproken te zijn op het voorval dat is veroorzaakt door het handelen in een toestand van ‘niet in het hier en nu zijn’ allerlei redenen te bedenken die mijn handeling zouden moeten verklaren en waardoor ik mijn verantwoordelijkheid kan afschuiven op oorzaken die buiten mijzelf liggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het inzien dat ik de enige ben die volledige verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn eigen acties ik mijzelf verwijt, na reconstructie van het voorval, dat ik zaken over het hoofd heb gezien die ik had moeten zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schuld voor het voorval neer te willen leggen bij een ander die in mijn opinie door zijn/haar handelen de situatie heeft gecreëerd die ertoe leidde dat ik uiteindelijk het slachtoffer ben geworden van de gevolgen van die situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te hebben stilgestaan bij mijn actuele fysieke gesteldheid en dat ik niet heb getoetst of ik, in die toestand, mijzelf in staat achtte om de handelingen te verrichten die ik even later zou gaan uitvoeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien dat ik in de toestand waarin ik verkeerde, het teruggetrokken zijn in de geest vanwege het niet fysiek optimaal voelen, invloed kon hebben op de manier waarmee ik handelingen zou gaan verrichten in de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de fysieke toestand waarin ik verkeerde te bagatelliseren omdat ik het feit dat ik er rekening mee zou moeten houden als een beperking van mijn ‘vrijheid’ zag waardoor ik niet kon doen wat ik mij had voorgenomen te gaan doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om misbruik te maken van situaties waarin mijn fysieke toestand mij belemmert in het uitvoeren van bepaalde taken door de ene keer toch de taken uit te voeren in de wetenschap dat ik dat niet optimaal zal doen en de andere keer taken juist niet uitvoer die ik wel had kunnen doen met als motivatie dat ik er fysiek niet fit genoeg voor was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet altijd in zelf-oprechtheid/zelf-eerlijkheid te kunnen bepalen wanneer mijn fysieke gesteldheid wel of niet een belemmering is voor het uitvoeren van bepaalde taken en dat ik in die beoordeling ook factoren laat meewegen die gebaseerd zijn op gevoelens en emoties en dus niet op de werkelijke fysieke wereld.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te trainen de werkelijke staat van mijn fysieke gesteldheid te herkennen en zonder ruis te bepalen wat ik op een gegeven moment wel of niet kan ondernemen zodat ik daarvoor mijn volledige verantwoordelijkheid kan nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in zelf verwijt te schieten als ik inzie dat ik iets niet goed heb gedaan maar in dat moment de situatie waarneem en mijn verantwoordelijkheid neem voor de gevolgen van die actie/handeling.

Als ik vaststel dat ik om wat voor een reden dan ook in de geest ben en niet in de fysieke werkelijkheid, dan stop ik, haal ik adem. Ik breng mijzelf tot stilstand en neem de fysieke werkelijkheid waar van mijzelf en mijn omgeving. Op basis van deze situatie bepaal ik wat mijn volgende actie/handeling zal zijn met in acht name van alle factoren die ik op dat moment tot mijn beschikking heb, in zelf-oprechtheid en in het belang van een ieder.