34 van 2555 – Terug naar de Bron – Het belang van goede gezondheid/welzijn

relaxedVorige keer schreef ik nog over mijn verlangen naar rust. Ik stelde zojuist vast dat die drang naar rust voor een deel voortkomt uit de situatie waarin ik mij lichamelijk bevind. Als ik terugkijk zie ik dat ik al jaren aan het tobben ben met mijn gezondheid. Omdat ik al jaren niet meer optimaal functioneer is dat mijn referentiepunt geworden. Pas als ik mij weer beter ga voelen merk ik dat ik meer energie heb, ik ben daardoor rustiger omdat het verrichten van mijn dagelijkse handelingen, of eigenlijk het uitvoeren van elke taak die ik onderneem, een stuk gemakkelijker gaat. ‘Normaal’ als ik een onderwerp voor een blog bedenk dan moet ik mijzelf ertoe bewegen die innerlijke rust te krijgen om zo’n blog ook te schrijven. Het schrijven kost mij moeite omdat ik moeite heb de focus te houden, het kost mij moeite om de zinnen goed te formuleren en het kost mij moeite om te typen. Het typen gaat langzaam en met veel fouten.

Vandaag is dat anders, ik schrijf met gemak, en ik heb focus. Dat komt omdat ik mij innerlijk rustig en ontspannen voel. En, voor zover ik kan vaststellen, lukt het mij om ontspannen te zijn omdat mijn lijf beter functioneert of beter in balans is dan bijvoorbeeld een aantal weken terug. Soms vroeg ik mij af hoe het mensen lukt om zo productief te zijn. Maar ik zie ook een hoop mensen om mij heen die niet zo productief zijn, daarvan zijn er ongetwijfeld mensen die, net zoals ik, te kampen hebben met een niet optimale gesteldheid. Wellicht zijn er ook mensen die zich prima voelen maar om andere redenen niet de focus willen leggen op bijvoorbeeld het leveren van goed werk. Hier zie ik overigens dat ik een back chat heb; ik stel regelmatig vast dat collega’s op het werk niet de kwaliteit leveren die van hen wordt verwacht. Mijn back chat hierover is dat zij in mijn ogen beter werk zouden moeten leveren. Ik vergeet hierbij dat ik met het uiten van deze opinie geen rekening houdt met de situatie waarin deze personen zich bevinden. Het kan zijn dat zij uiteindelijk ook te kampen hebben met een onbalans waardoor ze niet optimaal kunnen functioneren.

Dit brengt mij tot de conclusie dat wij als mensheid allemaal ergens mee te kampen hebben, ieder ons eigen ding op onze eigen manier. Laten we eens gestructureerd kijken naar dit punt van gezondheid/welzijn.

Probleem:

Onze maatschappij is een prestatiegerichte maatschappij. Hierdoor voelen wij allemaal de dagelijkse druk om te presteren, kinderen op school, werknemers op hun werk, partners in een relatie, etc. Aan het woord presteren zit een lading die wordt veroorzaakt doordat het uitdrukt wat het systeem waarin we leven van ons zou verlangen. De drang om te presteren komt voort uit de drang/noodzaak om je toekomst veilig te stellen (dus je geld), geld te verdienen door je werk te doen, je beste beentje voor te zetten in een relatie uit angst dat je partner je anders niet meer aantrekkelijk/leuk vindt.

Oplossing:

De oplossing is het vinden van een balans in je bestaan waarin je aandacht geeft aan het welzijn van je lijf en je geest. Welzijn heeft betrekking op je fysieke gesteldheid en die staat nauw verbonden met je geestelijke gesteldheid. Het een kan je niet aanpakken zonder de ander. Als ik hier naar mijzelf kijk dan zie ik hoezeer het mij beter voelen op lichamelijk niveau een sterke uitwerking heeft om mijn prestaties. Ik kan in mijn enthousiasme eventueel doorslaan en weer overdrijven in de roes dat ik mij beter voel, maar dat is een ander punt.

Beloning:

Door ervoor te zorgen dat we ons fysiek gezond houden door ons lijf te respecteren, op de juiste manier te onderhouden met gezonde voeding en beweging (en dan bedoel ik niet allerlei vitaminen preparaten en als een gek gaan sporten maar eten wat goed voelt voor je lijf en voldoende dagelijkse beweging voor een goed onderhoud van het lijf) kunnen we de basis leggen voor de juiste ontspanning waardoor we beter in staat zijn om in het moment te zijn (tegenover het steeds in de toekomst/verleden kijken) en zo te bepalen wat we op dat moment kunnen ondernemen met onze volle aandacht, inzicht, talenten en zelf-verantwoordelijkheid/eerlijkheid.

Ook al is het mij realiseren dat het zo belangrijk voor mij is om mijn gestel (zowel lichamelijk als geestelijk) in balans te krijgen is het elke keer als ik mij weer (wat) beter voel een openbaring. Het is alsof ik na zo’n periode dat ik mij beter voel weer ongemerkt in wat minder gunstige situatie laat wegglijden en pas merk dat ik niet optimaal functioneerde als ik weer in de situatie verkeer dat het beter gaat.

Het is duidelijk dat ik hier te maken heb met een patroon. En patronen zijn er om doorbroken te worden. Het herkennen, onderkennen en aanpakken van patronen pak ik aan door zelf-vergeving toe te passen op de herkenningspunten en de consequenties, deze punten te stoppen en met mijzelf een verbintenis aan te gaan om deze punten te corrigeren. Voor meer informatie over hoe je dit op een gestructureerde en effectieve manier kunt aanpakken kijk naar de DIP Lite cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van beter en slechter voelen niet te (h)erkennen en daardoor niet de juiste aanpak/stappen genomen te hebben om mijn patroon te stoppen/doorbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij herhaling niet te hebben ingezien dat mijn welzijn onlosmakelijk is verbonden met de fysieke toestand van mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet altijd de hoogste prioriteit gegeven te hebben aan het nemen van de nodige stappen om mijn gezondheid te verbeteren in de waan dat ik het niet kan maken om voor mijn eigen lijf op te komen omdat het uitvoeren van mijn werk belangrijker is uit angst dat het niet vervullen van de verwachtingen rond mijn werk gerelateerde prestaties een bedreiging kan zijn voor mijn inkomen, mijn leven en dus mijn gezondheid. Ik vergeef mijzelf daarbij ook te hebben geaccepteerd en toegestaan om deze vicieuze cirkel niet in te zien en te hebben doorbroken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn dagelijkse leven het belang van stabiliteit van mijn gestel ondergeschikt te hebben gemaakt aan het belang van overleven uit angst voor het niet voldoende presteren op mijn werk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het presteren op mijn werk voorrang gegeven te hebben boven het belang om mijzelf te ontwikkelen naar een punt van zelf-stabiliteit waardoor ik beter in staat ben om alle zaken waarmee ik dagelijks wordt geconfronteerd op een doeltreffende manier op/aan te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf en mijn gezondheid ondergeschikt te maken aan het idee/de opinie dat ik elke dag moet presteren in het systeem zonder in te zien dat dit gedrag een averechts effect heeft juist op mijn prestaties en gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opjagen door tijd en daarmee willens en wetens onder druk zet waardoor ik weet dat ik minder effectief kan zijn en als gevolg onevenredig veel tijd besteed aan de zaken die ik zou willen doen of zelfs niet aan zaken toe kom die ik daarmee uitstel of in het geheel niet meer uitvoer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, gedreven door de wens om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen, een onrealistische planning maak en op het moment dat her er op aan komt mijn eigen planning niet te willen zien, te vergeten. Hierdoor verlies ik doelstellingen uit het oog die wel haalbaar zijn als ik in mijn planning op een realistische manier omga met alle belanghebbende factoren, inclusief mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ik mij een dag beter voel te opzichte van de dagen ervoor om alles wat ik graag zou willen doen in één keer op te pakken en uit te voeren waarmee ik weer een situatie van onbalans creëer met valse verwachtingen en daaraan gekoppelde teleurstellingen die ik vervolgens weer onderdruk of vergoelijk door te stellen dat ik het niet aankan in verband met mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stappen die nodig zijn om mijn lijf gezonder te maken steeds weer laat liggen in het belang van andere zaken die op dat moment belangrijker lijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat er onbalans is tussen mijn activiteiten dit stramien te stoppen, te ademen en in het moment te bepalen wat voor mij en voor alles wat ik op dat moment kan overzien in volledige zelf-oprechtheid kan ondernemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten aller tijde de nodige stappen/acties te ondernemen om ervoor te zorgen dat mijn fysieke lijf goed kan functioneren door goed op te letten welke voeding ik tot mij neem en hoe ik op de verschillende soorten voeding reageer. Hierbij neem ik mijn volledige verantwoordelijkheid voor het welzijn van mijn eigen lijf en laat het wel of niet innemen van bepaald voedsel niet over aan de situatie of de mening van anderen maar onderzoek systematisch zelf hoe mijn lijf reageert op elk voedseltype dat ik inneem.

Advertenties

33 – Terug naar de bron – Snakken naar rust

eigenwoning1Met de laatste ontwikkelingen rond het kopen van een huis stelde ik weer eens vast wat voor een impact het bezig zijn met iets dergelijks als een stabiele woonplek op mijn leven/lijf heeft. Vorige week zijn we gaan kijken naar een huis met een prijskaartje dat ons in staat zou stellen om het zonder tussenkomst van banken te financieren. Omdat het huis ons aanstond besloten we te kijken of we die financiering bij de ‘familiebank’ rond zouden krijgen.

Toen we in eerste instantie een ‘ja’ kregen met daarop een ‘nee’ toen de hoogte van het totale bedrag duidelijk werd incasseerde ik deze tegenslag met een diepe zucht. Daarna besefte ik mij dat ik, ondanks de voornemens het niet meer te doen, toch druk bezig was geweest met het plannen van een groot aantal zaken die het gevolg waren van het kopen en op orde krijgen van een woning. Alles wat ik tot dat moment had bedacht kon in de prullenbak, verloren inspanningen dus. Toen ik als gevolg daarvan met mijn partner nog eens onze huidige situatie doornam en besefte hoezeer wij klem zaten in een ongunstige situatie was het alsof ik terugviel in de toestand waarin ik juist dacht uit gekomen te zijn.

De impact op mijn lijf was groter dan ik had verwacht en de gevolgen ervan kon ik duidelijk merken. En dat terwijl het  doom-scenario maar van korte duur was. Na wat rekenen kregen we van de ‘familiebank’ te horen dat het toch mogelijk was om het gewenste bedrag te financieren. Een hele opluchting maar het achtbaan-effect was er toch geweest, van ja naar nee en dan weer naar ja geschud. Met name dat schudden heeft veel impact omdat het zaken betreft die de grondvesten van je bestaan zijn. Een vaste plek om te wonen ten opzichte van een huurwoning voor bepaalde tijd of aantrekkelijke maandlasten met de mogelijkheid om wat opzij te leggen versus een hoge huur en geen reserves zijn grote contrasten die een sterke invloed hebben op je dagelijkse leven.

De gretigheid waarmee ik een situatie van wonen in een eigen huis met acceptabele maandlasten wil aangaan is zo groot dat ik geneigd ben om al mijn energie daar in te gaan steken alsof ik op die manier het moment waarop het echt gaat gebeuren naar voren wil halen. Er gaat niets boven een gedegen voorbereiding natuurlijk, maar het is ook zaak om dat in evenwicht te doen met alle andere zaken die bij het dagelijkse leven horen. De afspraak met mijzelf wordt dus dat ik de dagelijkse zaken doorloop en een verantwoorde hoeveelheid tijd steek in de voorbereidingen voor ons toekomstige huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke bestaan dusdanig door de ontwikkelingen rond wonen te laten beïnvloeden dat ik daardoor een paar dagen ziek ben geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storten in het proces van voorbereiding op de aanstaande aankoop van de woning zonder dit in balans te brengen met de andere taken en zaken die bij mijn dagelijkse leven horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van een negatief antwoord mijzelf terug te voelen vallen naar een situatie van minderwaardigheid waar ik van dacht dat ik daar uit was gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bestaansrecht te baseren op factoren als het kunnen kopen van een huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij emotioneel te laten beïnvloeden door factoren die ik op dat moment als cruciaal en van levensbelang beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ervaringen en herinneringen met betrekking tot (gebrek aan) geld zwaar te laten wegen op momenten dat er zaken spelen die sterke invloed hebben op mijn toekomstige financiële situatie waardoor deze een buitenproportionele reactie teweegbrengt die weer invloed heeft op mijn fysieke bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties die invloed kunnen hebben op mijn huidige en toekomstige financiële situatie aan de ene kant rationeel op te pakken terwijl ik onder water toch veel meer emoties heb die ik systematisch onderdruk omdat ik ze niet van toepassing vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties van angst voor toekomstige financiële situaties te onderdrukken in plaats van deze te herkennen, een plek te geven en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emotionele reacties niet meer te onderdrukken maar deze een plaats te geven zodat ik ze (h)erken, benoem en voor altijd kan opruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij zaken waarin ik enthousiasme en gedrevenheid voel de energie en tijd die ik eraan besteed in de context van al mijn taken en verplichtingen trek om zo in het belang van alle zaken te bepalen hoeveel tijd en aandacht hieraan besteed kan worden.

32 van 2555 – Terug naar de bron – Wat nu weer!

Energy-is-never-realVrijdag avond open ik mijn mailprogramma en tussen de ongelezen berichten zie ik de naam van het administratiekantoor staan die onze huurzaken afhandelt. Omdat er rond de huur allerlei zaken spelen had ik bij het zien van de mail al een reactie. Bij het lezen van de mail ging mijn hart sneller kloppen en kreeg ik een mengeling van reacties en emoties. Dit kwam omdat ik aan de naam van het administratiekantoor een opinie heb gekoppeld. Die opinie is weer gebaseerd op een verhaal van de huurbaas. Het zien van die naam zorgt ervoor dat mijn geest koppelingen gaat leggen met beelden  en verhalen die ik heb opgeslagen. Ik kon dan ook niet objectief de inhoud van het bericht lezen. Ik las het bericht dan ook snel en werd alleen maar onrustiger.

In eerste instantie had ik alleen maar het kopje gelezen. Dat was al voldoende om alle reacties teweeg te brengen. Ik las het kopje net voordat ik iets anders ging doen en het lukte mij in eerste instantie slecht met moeite om mijn aandacht erbij te houden omdat mijn geest steeds weer terugging naar die reacties waar heel duidelijk ook energie mee gemoeid was. Ik haalde als het ware energie uit de reacties die ik had op het lezen van die paar woorden in de context die ik zelf had gemaakt door een lading te verbinden aan de naam van het administratiekantoor.

Om welke reacties ging het eigenlijk? Het was een mengeling van verbazing, boosheid, verontwaardiging, angst om iets stoms gedaan te hebben en niet als laatste de angst iets gedaan te hebben of iets te moeten gaan lezen wat mij geld zou gaan kosten. Na een uur was ik klaar met mijn andere activiteit en een stuk rustiger. Het rustig worden had wel enige moeite gekost, maar met gecontroleerde ademhaling is het toch gelukt. Ik had mijzelf teruggebracht in het hier en nu en kon vanuit dat punt de mail eens goed gaan lezen.

Ik besloot gelijk een reactie te schrijven op het bericht. Na een paar paragrafen geschreven te hebben las ik het resultaat voor aan mijn partner. Zij koppelde een aantal dingen terug waaruit onder andere bleek dat ik de andere partij bezig was zaken te verwijten en erger nog, ik had de verwijten twee keer in een andere formulering opgeschreven. Ik was dus bezig mijn verontwaardiging te uiten in plaats van een zakelijke reactie te schrijven. Ik floepte er ook nog eens uit dat ik vond dat mijn reactie in goede juridische taal was geschreven, alsof ik hiermee het administratiekantoor wilde afbluffen door duidelijk te maken dat ze met mij niet moesten sollen.

Het kostte mij dan ook enige moeite om mijn verhaal zo te schrijven dat het een duidelijk antwoord werd op de gestelde vragen met daarin omschreven wat voor beide partijen de gevolgen waren van de beschreven en gestelde punten. Het proces van het onderkennen van mijn reacties op de zender van het bericht en de inhoud en vervolgens het terugbrengen van het geheel tot de essentie om daar een eenduidig en helder antwoord op te formuleren was niet eenvoudig, zeker omdat ik mijn reacties, gevoelens en emoties niet wilde onderdrukken maar gelijk wilde onderkennen om te voorkomen dat ze in een volgende situatie weer op dezelfde manier een rol gaan spelen.

Het resultaat was een reactie waarin ik duidelijk maakte wat de situatie was, wat de gevolgen waren geweest van eerdere acties van zowel de kant van het administratiekantoor en ikzelf als huurder, wat de huidige situatie was en wat de volgende acties en consequenties waren voor beide partijen. En dit alles zonder verwijten, zonder een ander aan te wijzen als schuldige of van nalatigheid te beschuldigen waardoor ook voor de andere partij geen wedloop ontstaat voor wie er gelijk heeft en wat er te verwijten valt bij de ander. De hierop volgende eventuele discussies gaan over feitelijke zaken waarin beide partijen kunnen handelen naar aanleiding van wat er daadwerkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotioneel te reageren op een bericht doordat mijn geest een koppeling maakte tussen een opinie en een aantal woorden die razend snel werden omgezet in allerlei mogelijke speculaties, aannames en gedachten spinsels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van de naam van de afzender al een bepaalde reactie te hebben van “wat nu weer!”,  “vast weer gezeur”, “oh, de partij die de door ons betaalde huur niet netjes doorbetaald aan de eigenaar van het huis”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het lezen van het onderwerp van de mail de reactie te hebben van “wat willen ze van me” zonder het bericht gelezen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het lezen van enkele regels zodanig in de stress te schieten dat ik minstens een kwartier nodig had om mij volledig te kunnen concentreren op een andere activiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bericht in eerste instantie vluchtig te hebben gelezen op zoek naar steekwoorden die als het ware mijn reactie/beeld/opinie moesten bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties toe te laten zonder eerst goed te hebben uitgezocht waar het bericht over ging en wat voor mij de mogelijke consequenties zouden zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn eerste geschreven reactie met verwijten te komen om zo mijn gelijk te halen voor de acties die ik in die context al had genomen, alsof ik niet kon staan voor de beslissingen die ik in een eerder stadium had genomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij het veranderen van mijn verwijtende zinnen naar zinnen die feiten weergaven omdat ik daarmee het gevoel had niet meer mijn gram te kunnen halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie te voelen bij de opmerkingen van mijn partner over wat ik had geschreven omdat ik et gevoel kreeg dat ik niet goed bezig was en mijn werk voor niets was geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het ontvangen van berichten, of het nou een brief is, een mailbericht of een telefoontje al bij voorbaat reacties te hebben en mijn geest toelaat om razendsnel relaties te leggen tussen allerlei woorden en beelden die op dat moment voorhanden zijn om zo doomscenario’s uit te werken die niets te maken hebben met de werkelijkheid en mij zo afleiden van hetgeen wat in dat moment gebeurt en mij te mogelijkheid ontneemt om in het hier en nu, op basis van wat er op dat moment is de beste actie te nemen in het belang van iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het ontvangen van berichten de geest te stoppen. Ik haal adem en neem het bericht tot mij. Pas dan bepaal ik met wat ik in het moment kan overzien, in zelf-oprechtheid, wat mijn (re-) acties zullen zijn.

31 van 2555 – Terug naar de bron – Toch een eigen huis?

JohanWagenaarstraat14Nadat de laatste poging om een huis te kopen is verijdelt door het niet rond krijgen van de lening bij de bank had ik mij ingesteld op het feit dat we voorlopig niet een eigen huis kunnen kopen. De gang van zaken rond het vorige huis heeft tot spannende momenten geleid waarin er toch steeds momenten waren die mogelijk konden leiden tot de koop van de woning. Ik merkte dat het bij mij veel onrust opleverde, ook fysiek, en dat is nou juist wat ik zoveel mogelijk wil voorkomen om mijn fysieke lijf de rust te geven die het nodig heeft om stabiel en gezond te zijn met name in verband met mijn chronische darm ontsteking.

Toch is de situatie waar we nu in verkeren niet de meest ideale, we hebben hoge woonlasten door met name een hoge huur. Toen mijn partner weer begon over het kopen van een woning dacht ik heel even van “Als dat maar geen stress gaat opleveren” . Tegelijkertijd besefte ik dat ik zelf in grote mate de hoeveelheid stress in de hand heb door wel of niet bepaalde situaties aan te gaan. Het idee is om naar scherp geprijsde woningen te zoeken waar we in de komende tijd het een en ander aan gaan verspijkeren/verbeteren. Omdat het probleem bij ons niet het inkomen is betekend de aankoop van een woning met eigen geld dat je elke maand een aardig bedrag opzij kan leggen om stukje bij beetje de woning op te knappen.

Het feit dat er toch een mogelijkheid blijkt te zijn laat mij beseffen dat het voor mij toch belangrijk is om naar een stabiele woonsituatie te streven die ook in de komende 10 a 20 jaar te handhaven is, ook als het financieel weer wat minder zou gaan. In de komende tijd zal het er niet makkelijker op worden, onzekere economische situatie dus ook onzeker inkomen, hogere kosten voor alles wat je nodig hebt om te leven, genoeg ingrediënten om geen grote financiële risico’s aan te gaan die alleen tot ellende kan gaan leiden. Ik merk dat het voor mij belangrijk is om hierin een zo stabiel mogelijke situatie te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen als het om het kopen van een huis gaat omdat ik bang ben dat welke poging dan ook zal leiden tot veel stress en een uiteindelijke teleurstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de oorzaak gelijk te leggen in het niet hebben van de gewenste/ideale woonsituatie (voor zover deze bestaat).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet lukken van het kopen van de vorige woning dit als een nederlaag te ervaren in de strijd tegen de banken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het niet doorgaan van de koop van de vorige woning het zoeken naar een koopwoning als een onmogelijk doel te hebben gesteld en daarbij afstand te hebben genomen van de mogelijkheid om een woning te kopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij na de mislukte koop van de vorige woning veroordeeld te zien tot het nog lange tijd moeten huren van een woning waardoor er voorlopig geen mogelijkheid zou zijn om geld opzij te leggen om te sparen voor een eigen woning.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vorige koopervaring te gebruiken als motivatie om niet verder te gaan zoeken naar een woonsituatie die financieel aantrekkelijker is dan de huidige.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het optimaliseren van mijn huidige woonsituatie in financiële zin voor mijn uit te schuiven met als gevolg dat ik niet voorbereid ben op het moment dat het einde van het huidige huurcontract in zich komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle mogelijkheden die er zijn in elk moment te benutten als het gaat om het stabiliseren van mijn financiële en leefsituatie omdat ik mij laat afleiden door gevoelens van verslagenheid na het niet lukken van een kooptransactie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de oorzaak van mijn angsten niet te wijten aan externe factoren maar te onderzoeken wat de echte oorzaak van de angst is door in mijzelf na te gaan wat het startpunt van de angst is en daarna alle dimensies (lagen) te doorlopen totdat ik uitgerafeld heb waar de angst(en) vandaan kwam(en).

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het voelen van onrust in mijn lijf de schuld te geven aan iets wat buiten mijzelf ligt terwijl ik weet dat de oorzaak altijd in mijzelf ligt. Ik ga dan ook de verbintenis aan om mijzelf te stabiliseren door factoren die onrust veroorzaken uit te zoeken en op te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet neer te leggen bij een tegenslag maar mijzelf te stabiliseren en in het moment na te gaan wat mijn mogelijkheden zijn en daar naar te handelen.