26 van 2555 – Slachtoffer of niet?

goedkoopvliegenGisteren keek ik naar de tweede helft van de uitzending over RyanAir waarin een viertal piloten en gezagvoerders van die maatschappij aan de bel trokken om een boekje open te doen over de wanpraktijken van de luchtvaartmaatschappij als het gaat om de druk waaronder het personeel moet werken. De aanleiding was met name het beleid om piloten zo min mogelijk te laten tanken voor de start van een vlucht om zo kosten voor de maatschappij te besparen.

RyanAir heeft maar een doel: zoveel mogelijk omzet maken. En dat lukt prima. Al het andere is relatief of staat in direct verband met het behalen van de hoogst mogelijke omzet. Alles wat kosten kan besparen wordt ook tot keihard doorgevoerd. Voor het personeel houdt dit in dat de werkomstandigheden steeds tegen de grens van het acceptabele of net erover heen zijn of net iets verder door ze klem te zetten in een wurggreep van afhankelijkheid naar de werkgever.

Ook op het gebied van de veiligheid balanceert de maatschappij op het randje. Zeer uitgekookt zoeken ze de balans tussen wat net nog juridisch kan en wat zoveel mogelijk kosten besparing oplevert. Het gaat allemaal nét goed, en dat is ook precies de bedoeling. Dat piloten zich gedwongen voelen om, onder druk van het beleid van de maatschappij, zo min mogelijk te tanken is uiteindelijk en ook wettelijk gezien de verantwoordelijkheid van de piloot. Daarbij komt dat 70% van de RyanAir piloten als zelfstandige worden ingehuurd waardoor ze persoonlijk aansprakelijk zijn als er iets misgaat. Ditzelfde geldt ook voor de risico’s als een piloot of gezagvoerder gaat vliegen als hij niet fit genoeg is om zijn werk naar behoren uit te voeren. Ook hier, ondanks de psychologische druk van de werkgever, eigen beslissing en verantwoordelijkheid.

Dat de piloten het gevoel hebben niets anders te kunnen omdat ze in een afhankelijkheidspositie zitten, met hoge schulden en de noodzaak geld te verdienen, houdt dit precaire evenwicht in stand. De maatschappij kan zo personeel of ingehuurde piloten onder barre omstandigheden laten werken terwijl zij uiteindelijk geen verantwoordelijkheid hoeven af te leggen.

De vier klokkenluiders hebben het geheel als slachtoffer benadert en die rol van slachtoffer wordt door de benadering van de programmamakers nog eens benadrukt, want ‘That’s TV man!’, hoe zieliger hoe beter. Dit neemt niet weg dat er ernstige zaken aan de kaak worden gesteld. De oplossing is echter niet om boos naar RyanAir te gaan kijken. Zij gaan hun bedrijfsvoering niet aanpassen. Als de zaak escaleert passen zij hier en daar wat kleine dingen aan totdat iedereen min of meer weer tevreden is en de zaak is in no time weer vergeten. We willen immers toch allemaal graag goedkoop kunnen vliegen, nietwaar?

De enige manier om hier echt verandering in te brengen is het stoppen met het participeren in het in stand houden van deze situaties. Als consument zijn we het sterkst. We hoeven alleen maar massaal te beslissen dat we niet meer met RyanAir én alle andere prijsvechters gaan vliegen. Het gevolg is dat de maatschappij binnen de kortste keren failliet gaat. Daarmee staan ook alle werknemers op straat en de zelfstandige piloten blijven zitten met een grote schuld. Wellicht niet de meest voor de hand liggende oplossing.

Ook de piloten kunnen in actie komen al is dat een lastig proces. Ze moeten hun afhankelijkheid afbouwen en dat is een lang proces of zelfs onmogelijk als ze teveel risico hebben genomen. Toch is de verantwoordelijkheid aan hen. Zij hebben aan het begin ingestemd met de constructie, zelfs als ze niet precies wisten wat de gevolgen zouden zijn. Ze wilden te graag piloot worden en hebben daardoor concessies gedaan op de voorwaarden waarop ze piloot konden worden.

Als iedereen zijn eigen stukje verantwoordelijkheid neemt in dit door zich af te vragen of je als consument wel een goedkope reis met een prijsvechter moet gaan maken omdat je daarmee wanpraktijken in stand houdt of als piloot wel de juiste beslissingen hebt genomen en gaat werken aan het veranderen van je situatie of als beleidsmaker goed in de gaten houdt of de betreffende maatschappij wel opereert conform aan de gestelde regelgeving dan kan er naar een nieuw evenwicht gezocht worden. Maar zolang we allemaal kiezen voor ons eigen belang en niet het belang van iedereen blijven dit soort wanpraktijken mogelijk omdat we direct of indirect instemmen met de gang van zaken. Als we dan ook nog eens verontwaardigd zijn als we een verslag krijgen van de werkomstandigheden en veiligheid binnen een vliegmaatschappij dan zijn we hypocriet bezig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s