30 van 2555 – Terug naar de bron – Meer willen weten

Desteniart-SecretMindAl een tijdje ben ik een patroon aan het observeren bij mijzelf. Het gaat om de drang om nieuwsfeiten, weer en verkeer te volgen. Die behoefte om nieuws op te zoeken is sterker als er ook een aanleiding voor is. Dat kan een bepaalde gebeurtenis zijn, extreem weer, problemen op de weg en op het spoor. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit wat voor informatie het is, het is gewoon behoefte aan afleiding.

Ik zie dat ook bij een aantal van mijn collega’s. Met een zekere regelmaat kijken ze op een nieuwspagina op internet en meden ze als er een bijzonder nieuwsitem is. Op zich is er niets mis mee om de sleur van je bezigheden even te doorbreken. Het is dan wel interessant om te achterhalen wat nou je startpunt is als je je activiteit onderbreekt voor het bezoeken van een nieuwspagina. Andere collega’s die gaan een sigaretje roken of halen even koffie.

Ik kan alleen maar naar mijzelf kijken als het gaat om het achterhalen van mijn startpunt. Op mijn werk gun ik mij meestal niet de tijd om mijn werk te onderbreken om op zoek te gaan naar nieuwsfeiten. Tijdens mijn lunch zoek ik soms doelgericht naar wat nieuws of andere zaken die ik even wil uitzoeken. Thuis echter heb ik het vaker. Ik kan mij er zelfs in verliezen. Ik ga dan van alles en nog wat nalezen en bekijken. En hier zie ik twee dingen. Eén is het onderbreken of uitstellen van een bepaalde activiteit die ik zou moeten oppakken, de ander is het steeds verder zoeken naar nieuws over een bepaald feit, alsof ik een onverzadigbare honger heb om alle facetten belicht te zien of omdat ik geen genoegen neem met de informatie die ik vind en meer wil weten. En terwijl ik dit schrijf zie ik dat het geen twee dingen zijn maar één en dezelfde. Ik ga iets doen, meer of minder fanatiek, om maar niet dat te hoeven doen wat ik eigenlijk zou moeten doen. Dat moeten is overigens iets wat ik mijzelf opleg als gevolg van doelen die ik mij gesteld heb met betrekking tot mijn persoonlijke ontwikkeling, zoals het schrijven van deze blog bijvoorbeeld.

Maar waar ligt de oorsprong van dit gedrag? Waarom ga ik juist op zoek naar nieuwsfeiten en niet naar films, muziek of andere zaken? Als ik terug kijk dan zie ik wel een patroon. Ik ben altijd graag op de hoogte van wat er om mij heen gebeurt. In een auto, bus, trein of boot weet ik altijd erg graag wat mijn snelheid is, mijn verwachte reistijd, het weer bij aankomst enz. Ook met het voorbereiden van een reis kan ik zaken tot in detail uitzoeken, inclusief verwachte drukte op de weg, het weer onderweg, de hoeveelheid brandstof die ik ga gebruiken, de kosten van de reis. Om het verder te trekken heb ik het altijd leuk gevonden om op bijvoorbeeld schoolreisjes altijd diegene te zijn die weet waar we heen moeten, uitgerust met kaarten en beschrijvingen. Dit gedrag leidde ook tot het organiseren van een aantal reünies en ik kon als student mijn ei best wel kwijt in het rondleiden van Italiaanse toeristen in Nederland.

Als ik het samenvat zie ik dat ik graag goed ben voorbereid als ik dingen onderneem in de fysieke wereld. Ik probeer zoveel mogelijk informatie in te winnen over de reis en de plek van bestemming. Op zich is dat verstandig, ik zie ook geen probleem in het goed voorbereiden op iets wat je gaat ondernemen. Maar wellicht heb ik de neiging om dat voorbereiden te overdrijven. Soms betrapte ik mijzelf op het feit dat ik een reis al aan het beleven was met behulp van de beelden en plaatjes die ik tijdens het voorbereiden tegen kwam. Ook zie ik de neiging om eindeloos door te gaan zoeken naar iets wat ik zelf ook niet precies weet met als gevolg dat ik na een tijd meestal gedesillusioneerd stop met de zoektocht. In zo’n geval is het doel het zoeken geworden en niet meer het vinden van relevante informatie.

Mijn startpunt is meestal dat van het zoeken naar relevante informatie om goed voorbereid op pad te gaan. Wat ik niet wil zien is dat ik in dat proces een projectie probeer te maken naar de toekomst door alvast te gaan beleven wat er allemaal gaat gebeuren met het risico dat het in het echt toch anders gaat lopen. Als ik dat zoeken naar informatie ga doen op momenten dat ik mij eigenlijk had voorgenomen om iets anders te doen dan weet ik dat het een afleiding is en dat ik mij op dat moment moet afvragen of het wel de meest geschikte activiteit is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toe te geven aan de drang om naar aanleiding van gebeurtenissen/weersituaties/plannen op zoek te gaan naar alle mogelijke informatie/nieuws en achtergronden en daarbij uit het oog te verliezen hoever ik daarin kan gaan, wanneer ik het doe en de hoeveelheid tijd die ik eraan besteed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te laten leiden/te laten verleiden tot het tijd besteden aan het zoeken naar nieuwsfeiten/informatie op momenten dat ik een weerstand ervaar voor de activiteit die ik eigenlijk op dat moment zou moeten uitvoeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verliezen in het eindeloos verder zoeken naar informatie/nieuws als afleiding van wat ik op dat moment eigenlijk zou moeten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van geen zin hebben/verveling als startpunt te accepteren voor het niet oppakken/onderbreken van een activiteit waar ik een zekere weerstand voor voel in plaats van het mijzelf te verzetten en in het moment te bepalen welke prioriteit ik het beste kan stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat het voorbereiden op een activiteit/reis de aanleiding is om in de geest de activiteit/reis voor te beleven waar ik mij dan heerlijk in kan verliezen en tot in detail dat wat moet gaan gebeuren uitstippel zonder in te zien dat het allemaal anders zou kunnen gaan lopen. De consequentie hiervan is dat als de activiteit/reis niet als gepland verloopt ik dit als een tegenslag/negatief kan ervaren of als alles wel verloopt als gepland ik daar positieve energie uit kan halen die in feite alleen is gebaseerd op mijn geprojecteerde fantasieën.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn momenten van weerstand te onderkennen en mijzelf te pushen om de taak voort te zetten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in eerlijkheid mij te houden aan mijn voorgenomen taken en een evenwichtig rooster maak waarin er voldoende afwisseling is om zo mijn behoefte aan afleiding om te zetten in gezonde afwisseling.

29 van 2555 – Terug naar de bron – Nostalgie

SneeuwkristallenNostalgie. Dat is verlangen naar het verleden. Hoe gaat dat in z’n werk?

Meestal begint het met een trigger, een aanleiding. Vandaag had ik zo’n aanleiding. Op Facebook kwam er een melding langs van IlMeteo, de Italiaanse weersite die ik tijdens mijn verblijf in Italië als meest betrouwbare bron beschouwde voor de weersvoorspellingen. Zoals vaker in de winter kondigde de site met veel bombarie de komst van sneeuw aan. Sneeuw geeft mij nog steeds een bepaalde kriebel. Maar wat is die kriebel dan? Waar komt ie vandaan? Het kan niets anders zijn dan een plaatje, een beeld van iets uit mijn verleden dat ik heb onthouden als een plaatje of een serie plaatjes. Die plaatjes die ploppen op in mijn verbeelding en die geven mij de behoefte om het beeld weer te herleven. Als het ware ga ik proberen om iets uit het heden toe te passen op een beeld uit het verleden.

Het gevolg voor mij was dat ik, voor ik er erg in had, al was gaan zoeken naar andere plaatjes om dat beeld en het bijbehorende gevoel te voeden. Aha, er komt ook energie aan te pas! Door het trachten beelden uit het verleden te herleven ervaar ik gevoelens en emoties. Uiteraard kon ik op dat moment niet herleven waar ik naar op zoek was. Alhoewel, in mijn verbeelding kan dat wel! Verder op zoek naar beelden. Zo landde ik op de website van Monte Nerone en zag dat er sneeuw lag en dat vandaag en morgen de skipistes open waren. Mijn gedachtes dwaalden af terwijl ik verder klikte naar nog meer plaatjes om de herinneringen aan het skiën weer op te halen.

Dat lukte niet echt, ik keek naar de plaatjes van de besneeuwde pistes en keek of de prijzen voor de skipas nog hetzelfde waren gebleven. Nutteloze informatie aangezien ik op 1600 km afstand zit en geen plannen heb om die afstand af te leggen om een dagje te gaan skiën. Het was alsof ik met het kijken naar die informatie wilde herleven wat ik jaren eerder al meerdere keren had gedaan. Ik kreeg er geen warme gevoelens bij en ik kreeg ook de kriebels niet. Waarom was ik dan die website aan het bekijken? En waarom opende ik de weersite met de webcam en ging daarna nog op nog een andere site kijken?

Het was bijna een automatisme, ik doorliep een patroon dat ik, toen ik in Italië woonde regelmatig doorliep. Op zoek naar min of meer nutteloze informatie om mijn behoefte aan… tja, wat voor een behoefte eigenlijk? Ophalen van herinneringen om mij zo beter te voelen? Voelde ik mij slecht dan? Ergens diep in mij zit dus een verlangen naar het herleven van momenten die geweest zijn. Waarom? Omdat ik daar goede herinneringen aan heb. De minder goede herinneringen die onderdruk ik voor het gemak even, het gaat immers om het opwekken van een goed gevoel, een gevoel dat mij even van de werkelijkheid afleidt om zo even niet naar het heden te hoeven kijken.

Dat was best schokkend om dit zo te constateren. Om twee redenen, één omdat je zelf niet wilt toegeven dat je jezelf toestaat om afgeleid te worden, twee omdat je om je heen ziet dat we dit allemaal doen om zo de werkelijkheid van het moment waarin we leven en alle consequenties die we op dat moment zouden moeten aangaan niet aan te gaan omdat we ‘even’ iets anders te doen hebben, namelijk, het ons terugtrekken in herinneringen en verbeeldingen.

Maar wat maakt het nou uit dat we ons zo in nostalgische herinneringen terugtrekken? Ogenschijnlijk maakt het niet uit, tenzij je het gaat bekijken vanuit het oogpunt van het bijdragen aan je eigen welzijn/welbevinden. Je krijgt de indruk dat je iets herleeft en dat geeft je een goed gevoel op basis van een herinnering. Maar wat doen je nou in het echt? wat draagt het nou concreet bij aan je dagelijkse leven, in het hier en nu, in het fysieke? Niets, je hebt een moment gehand waarin je je in je geest hebt teruggetrokken en je hebt jezelf wijsgemaakt dat een nostalgische herinnering je leven even aangenaam heeft gemaakt. Het enige wat je hebt gebruikt is tijd. Die tijd had ik in ieder geval beter kunnen besteden aan andere zaken die wel concreet iets bijdragen. Helemaal nutteloos is mijn nostalgische tocht niet geweest, het heeft in ieder geval deze blog opgeleverd waarin ik een aantal punten op een rijtje heb gezet voor mijzelf en wellicht ook voor iemand anders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verleiding naar het herleven van een moment uit mijn herinnering niet te weerstaan door bijna onbewust mee te gaan in een oude routine en mij niet af te realiseren dat ik daarmee mijn geest aan het bevredigen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het herleven van een nostalgisch moment door mij terug te trekken in mijn geest belangrijker te vinden dan het op elk moment hier in het nu aanwezig te zijn en mij bezig te houden met wat zich nu in mijn fysieke wereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het herleven van een nostalgisch moment ik mijn verantwoordelijkheden aangaande mijn fysieke bestaan met alle consequenties van mijn woorden en daden uit recent en minder recent verleden niet onmiddellijk te nemen maar uit te stellen tot een later moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ergens diep in mij te geloven dat het doorlopen van een oude routine een moment uit het verleden zou kunnen terugbrengen en dat ik daarbij niet inzie dat dit altijd tot een teleurstelling zal leiden omdat gebeurtenissen uit het verleden nou eenmaal in het verleden liggen en niet teruggehaald kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik in staat ben om mij niet te laten afleiden terwijl ik bij elke weerstand die ik ervaar bij het oppakken van bepaalde zaken razendsnel een afleiding heb bedacht waar ik onevenredig veel tijd aan kan besteden. Het gaan hier om weerstanden bij met name het werken aan mijn eigen proces door blogs te schrijven en te werken aan mijn DIP cursus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te stoppen als ik zie dat ik een patroon aan het lopen ben van een serie handelingen die ik ergens in het verleden heb gedaan maar die in het heden geen nut hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik bij het doorlopen van oude patronen die op herinneringen gebaseerd zijn een goed gevoel krijg omdat ik de herinnering heb weggedrukt als zijnde niet relevant/niet van toepassing of zelfs slecht omdat het mij kan afleiden van de echte zaken in het leven in plaats van daadwerkelijk af te rekenen met de herinnering en het patroon zodat ik in het vervolg geen verleiding meer zal hebben om in het patroon terug te gaan op zoek naar een stukje nostalgie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep in mij nog te geloven dat het ophalen van herinneringen mij een goed gevoel kan geven waar ik in het hier en nu echt wat aan heb terwijl ik weet dat het alleen maar mijzelf voor de gek houden is en het uiteindelijk tot teleurstelling zal leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn weerstanden te herkennen en in het moment in te zien dat ik de weerstand moet aanpakken in plaats van mij te laten afleiden en te overtuigen dat er op dat moment andere dingen zijn die belangrijker zijn op dat moment zonder in zelf-eerlijkhied te kijken of dat echt zo is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te stoppen als ik merk dat ik in een patroon terecht ben gekomen waarin ik een nostalgisch beeld naloop zonder dat het een gegrond doel heeft en een bijdrage levert aan mijn zijn in het hier en nu.

28 van 2555 – Terug naar de Bron – Weer ziek?

dizzyDeel 1: wat vooraf ging

Het is vrijdagmiddag tegen een uur of vier. Ik zit op mijn werk en heb zojuist als snack een rijstwafel met wat plakjes kaas genomen en eentje met zelfgemaakte amandelpasta. Ik dronk er warme drankje op basis van gebrande gerst bij en nam nog een mandarijntje. Een half uur later kijk ik naar een collega aan de andere kant van de tafel en merk dat het beeld wat kantelt. Ik was draaierig in mijn hoofd. Ik zet mijn bril af en wrijf in mijn ogen in de veronderstelling dat het komt door het lang achtereen naar mijn computerscherm kijken.

De draaierigheid houdt aan en ik besluit maar rustig te blijven zitten. Ik voer nog een paar gesprekken met collega’s terwijl ik mijn hooft aan een kant ondersteun. Zodra ik even verzit neemt de draaierigheid toe. Ik voel ook dat het in mijn slokdarm en maag niet lekker zit en voel tevens een lichte misselijkheid. Even later loop ik licht zwalkend naar het toilet om vast te stellen dat beide WC’s bezet zijn. Ik loop terug en ga naar het invalidentoilet. Al tollend zit ik op de pot en wacht tot de ergste draaierigheid afneemt. Ik loop terug naar mijn plek en meldt mijn partner wat er aan de hand is en dat ik mij nog niet naar huis zie komen in die toestand (ik zou eerder naar huis om nog langs de apotheek te kunnen gaan voor sluitingstijd).

Na nog wat keren naar de WC gegaan te zijn lijkt het ergste weg te trekken, het ik inmiddels al over vijven. Ik voelde misselijkheid maar niet genoeg om er van over te geven. Dat was anders toen ik na een rit van 25 minuten thuis was en niet wist hoe snel ik mijn jas uit moest krijgen en naar de WC te gaan. Ik ben daarna mijn bed ingedoken met de overtuiging dat ik een buikgriep te pakken had. Later die avond voelde ik mij alweer een stukje beter en heb thee gedronken met wat rijstwafels om iets op mijn maag te hebben.

De volgende ochtend voelde ik mij eigenlijk wel goed. Mijn ontbijt leverde geen reacties op en ik ben gewoon de zaterdagse boodschappen gaan doen samen met mijn partner. Na de lunch heb ik nog even op de bank gelegen maar van griep, draaierigheid en misselijkheid geen spoor. ’s Avonds kwam een vriend op bezoek en hebben zoals we altijd op zaterdag doen heerlijk gegeten van gegrilde kip, gebakken aardappeltjes en diverse groentes. Als extra had mijn partner kleine eierkoeken gebakken die we met slagroom en partjes stoofpeer als toetje hebben opgediend.

Deel 2: zoeken naar de oorzaak

Het is nu weer een dag later. Heerlijk uitgeslapen en een relaxte dag gehad. Als ik nu zo terugkijk naar het hele voorval dan probeer ik te zoeken naar aanknopingspunten om te begrijpen wat er nou precies is gebeurt. Mijn fysieke lijf heeft mij een duidelijk signaal gegeven; tot hier en niet verder. Wat was ik aan het doen op het moment dat het gebeurde? Had het te maken met wat ik op dat moment aan het doen was of moet ik verder terug gaan kijken naar iets wat zich langzaam tot een climax heeft opgebouwd? Ik zie wel dat ik al anderhalve dag aan het stoeien was met een vrij complex project maar zonder het gevoel dat ik het onder een bepaalde druk aan het doen was.

Of was het toch alleen maar een reactie op het voedsel wat ik op dat moment had ingenomen waar ik vreemd op gereageerd heb? Ik begon gelijk naar de mogelijke ‘schuldigen’ te kijken. Is het de zelfgemaakte amandelpasta geweest? Of het mandarijntje? Waren het de plakjes kaas? Of kwam het van het warme drankje? Of kwam het door het hete water uit de koffieautomaat? Inmiddels heb ik al deze voedingsstoffen weer genuttigd met uitzondering van de amandelpasta. Is dat dan de schuldige? Het kan ook zijn dat ik reageerde op eten wat ik eerder had gegeten. Mijn lunch was iets anders dan gewoonlijk. Normaal eet ik er één tegen een uur of elf en tegen een uur of één heb ik nog een warm gerecht. Dit keer had ik had twee roggebrood plakjes met smeerkaas en ei gegeten. Klinkt niet erg overtuigend als oorzaak.

Deel 3: Conclusie

Ik kan nog wel even doorgaan met het bedenken van mogelijke oorzaken maar ik heb niet de indruk dat ik daarmee op dit moment veel mee ga opschieten. Om het even op een rijtje te zetten, het kan een reactie op voedsel geweest zijn in combinatie met andere fysieke factoren. Het is wel duidelijk dat ik goed op mijn gezondheid moet letten en met gezond verstand naar mijn voeding blijf kijken. Daarnaast speelt mijn Colitis Ulcerosa (chronische darm ontsteking) ook nog een rol, op dit moment neem ik medicijnen die volgens de bijsluiter geen bijzondere bijeffecten zouden moeten hebben maar hoe je het went of keert toch invloed hebben.

Daarnaast zie ik dat er toch nog onderdrukte angsten zijn als ik mij niet goed voel. En ik zie ook dat ik de neiging heb om mijzelf de schuld te geven voor het feit dat er iets niet pluis is met mijn lijf zonder duidelijk aan te kunnen wijzen waar de oorzaak van die schuld ligt. Daarbij komt dat ik baal als het wat minder gaat omdat ik daardoor minder productief ben en dingen moet doorschuiven, met name zaken die met mijn proces te maken hebben omdat werk altijd prioriteit nummer 1 krijgt.

Ik zie dus dat ik aan het worstelen ben om grip te krijgen op mijn gezondheid. Ik moet hier leren een onderscheid te maken tussen echte fysieke zaken en punten waar mijn geest mee aan de haal gaat. Recent heb ik een belangrijke stap hierin gemaakt doordat het duidelijk werd dat mijn Colitis echt een fysiologische oorzaak heeft en beheerst kan worden door bepaalde voeding te mijden. Nu is het zaak om alle ongegronde angsten die ik aan mijn gezondheid gekoppeld heb aan te pakken en ook de punten waar ik vind dat ik mijzelf iets heb te verwijten aan te pakken en te ontzenuwen. Pas dan kan ik op een zuivere manier naar mijn eigen lijf kijken en bepalen wat het beste is voor mijn lijf.

Deel 4: zelfvergeving

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om de oorzaak van mijn kortstondige onwel zijn te zoeken in allerlei zaken waarvan ik op geen enkele wijze kan bepalen of die van invloed geweest zijn of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om in zelfverwijt te schieten om zo een schuldige aan te kunnen wijzen voor het onwel zijn om zo tegen mijzelf te kunnen zeggen: “Zie je nou wat je met je eigen lijf doet.”, terwijl daar geen gegronde redenen voor zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om door angst gedreven naar mijn onwel zijn gekeken te hebben en daarmee nog meer angsten over mijn gezondheid te ontwikkelen die nergens op gegrond zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om elke keer als ik mij niet goed voel de angst om niet gezond te zijn/blijven/worden op voel komen en deze weg te stoppen als onzin in plaats van in te zien dat het een angst is die gekoppeld is aan overleven in deze maatschappij.

Hierbij schiet mij een droom te binnen waar ik, voor zover ik  mij kan herinneren, niet meer in staat was om naar mijn werk te gaan. Toe ik eenmaal wakker werd ging ik hierop door fantaseren en kwam tot de conclusie dat ik in zo’n geval nog best veel had kunnen betekenen voor mijn werkgever door vanaf thuis te werken, waarmee ik aangaf dat er in veel gevallen best nog mogelijkheden zijn en dat het abrupt verliezen van mijn baan niet in eerste instantie aan mijn gezondheid zal liggen. 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om te gaan twijfelen aan wat ik aan onwel zijn had ervaren toen dit beeld zich niet voortzette zoals ik had verwacht met een aantal dagen ziek op bed maar waarbij ik de volgende dag alweer geheel vrij leek te zijn van symptomen waardoor ik dat wat ik de dag ervoor had beleefd als mogelijk niet echt of zo erg wilde gaan zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om op basis van opinies te bepalen of dat wat ik fysiek heb doorgemaakt in twijfel te trekken alleen omdat het voorgestelde beeld niet overeen komt met de werkelijke gang van zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om als oorzaak van mijn onwel zijn specifieke voedingsstoffen aan te wijzen waardoor ik geneigd zou kunnen zijn om die voedingsstoffen niet meer te eten uit een ongegronde angst dat ze hetzelfde weer zouden kunnen veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om mij machteloos te voelen als mijn productiviteit bedreigd wordt doordat ik mij niet fit voel in plaats van in het moment te kijken naar wat de beste activiteit is om met mijn energie te doen zonder daar een stressfactor toe te laten die ontstaat omdat ik vind dat ik bepaalde zaken moet doen zonder rekening te houden met fysieke beperkingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd  en toegestaan om in geval van het kijken naar wat ik kan doen in een dag mij niet toesta om altijd oprecht te kijken naar wat ik het beste kan doen zonder de geest van invloed te laten zijn en mij te laten bedotten door fantoom vermoeidheid en andere belemmerende zaken die duidelijk op weerstand wijzen en niets te maken hebben met de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geval van ziekte/onwel zijn eerst de situatie stabiliseer en tegelijkertijd kijk naar de situatie op dat moment om zo in het moment de meest geschikte actie(s) te kunnen ondernemen en/of vast te stellen wat de oorzaak is om daar in het vervolg rekening mee te houden.

Als ik angst voel/bemerk in relatie tot mijn gezondheid dan stop ik, ik adem. Ik bekijk de situatie op dat moment met de voor mij op dat moment beschikbare feiten en bepaal daarmee welke acties ik in het fysieke neem om ervoor te zorgen dat mijn gezondheid op de best mogelijke manier wordt gehandhaafd en besef mij dat het handhaven van mijn goede gezondheid zonder angsten in het belang is van een ieder.

27 van 2555 – Terug naar de bron – Behoefte om te bewegen

409 Cartoon trainenVorig weekeinde gebeurde het weer. Rond het middaguur was het mooi zonnig weer en ik nam mij voor om na de lunch, om het eten beter te verteren, een wandeling te maken. Maar tegen de tijd dat we klaar waren met de lunch was het mooie weer al voorbij. Toch maar gaan wandelen anders blijf je binnen en daar wordt ik suf van.

Naast het weer heb ik regelmatig een ander dilemma, ga ik met mijn partner wandelen of fietsen, dan heb ik bij terugkomst niet het gevoel dat ik enige inspanning heb geleverd. Wel een frisse neus gehaald maar niet die fysieke beweging gedaan die ik voor ogen had.

Vandaag ben ik op eigen houtje gegaan. Dat doe ik wel vaker maar ik had daarbij altijd het gevoel dat ik daarmee mijn partner benadeelde, haar de aanleiding ontnam om ook wat beweging te doen en een frisse neus te halen. Het is natuurlijk gezelliger om iets met z’n tweeën of met het hele gezin te ondernemen. In de mooie seizoenen doen we dat ook regelmatig. Op zo’n dag als vandaag, een zondag, dan reserveer ik een paar uur om aan mijn conditie te werken. Zeker ’s winters zit ik veel stil en dat is niet goed voor mijn lijf, dat voel ik en daar wil ik iets aan doen.

Waar komt die behoefte van mij om te bewegen vandaan? Is het oprecht een behoefte aan fysieke beweging of is het een idee dat ik heb omdat ik nou eenmaal een bepaalde leeftijd heb en mij nog moet bewijzen? Ik zie die behoefte om zich te bewijzen bij andere mannen van mijn leeftijd. Die gaan fanatiek een bepaalde sport beoefenen en lijken zich daarin enigszins te verliezen. Ik geloof niet dat het voor mij geldt. Mijn drijfveer is om mijn niet daverende conditie weer op pijl te brengen en te houden met een minimum aan beweging. Een van de aanleidingen is mijn lichaamsgewicht en het feit dat mijn spieren de laatste jaren in omvang afgenomen lijken te zijn. Dit is gelijk gegaan met het schrappen van de meeste suikers uit mijn dieet en daarbij ook nog een dikke darm die niet optimaal functioneert.

Als ik verder terugkijk heb ik het altijd wel prettig gevonden om fysiek bezig te zijn. Als twintiger en dertiger maakte ik graag lange fietstochten al zie ik dat sinds ik getrouwd ben dit drastisch is afgenomen. In mijn eerste huwelijksjaren ben ik ook behoorlijk zwaar geweest, ik woog ruim 15 kilo meer dan nu.

Wat heeft ertoe geleid dat ik ineens veel minder ben gaan bewegen? Het samen met mijn partner een ander ritme opbouwen heeft daar zeker mee te maken gehad. Je past je activiteiten op de ander aan. Ook het krijgen van kinderen en het hebben van andere activiteiten en verplichtingen zorgt ervoor dat je de beschikbare tijd anders gaat indelen.

Terugkijkend zie ik dat ik best vaak back chat heb gehad over het feit dat ik mijn partner niet makkelijk kon bewegen om te bewegen. Lopen gaat langzaam, fietsen gaat langzaam. Tot voor kort kon ik mij daar aan ergeren zonder mij af te vragen waarom ik mij ergerde. Wat wilde ik dan? Dat mijn partner zich conform mijn normen ging aanpassen en maar harder moest lopen en fietsen? Zodat ik lekker op mijn eigen tempo maar wel in haar gezelschap mijn behoefte aan beweging kon bevredigen? Dat is natuurlijk niet de aanpak.

De oplossing is om mijn activiteiten zo in te delen dat er ruimte is om aan mijn conditie te werken en daarnaast ook de gezamenlijke wandel- of fietstochten met partner en eventueel de kinderen. Door los te laten dat een wandeling of fietstocht met mijn gezin een activiteit is om mijn conditie op te krikken/op pijl te houden is er ook geen reden meer om mij te ergeren en back chats te ontwikkelen.

In mijn motivatie om aan mijn conditie te werken zie ik ook een beetje angst. Het zit mij niet lekker dat ik zo dun ben en niet in staat ben om iets zwaarder te worden ondanks dat ik meer dan genoeg eet. Daaruit is het idee geboren om mijn ‘luie’ spiermassa te trainen waardoor ik wat meer body ga krijgen. Daarbij besef ik mij dat je voor spiermassa moet blijven trainen, het doel is dan ook om de hoeveelheid beweging realistisch te houden. Terug naar een dieet met meer suikers zie ik niet zitten omdat het voor mijn gezondheid alleen nadelig zou zijn.

Wel kan ik er naar uitkijken dat de dagen weer wat langer gaan worden en het weer wat beter. Dat geeft mij de gelegenheid een paar dagen per week naar mijn werk te fietsen. De afstand is net mooi om niet teveel te zijn om mijn conditie op pijl te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beperken door factoren die ik buiten mijzelf plaats en niet inzie dat ik altijd zelf verantwoordelijk ben voor elke actie die ik neem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de activiteit die ik samen met mijn partner/gezin doe gelijk maak aan de activiteit die ik onderneem om mijn conditie op pijl te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belemmerd te voelen in mijn doen en laten als het gaat om dat te doen wat goed is voor mijn lijf in plaats van het beste te kiezen voor mijn lijf zonder mijn andere activiteiten/taken/verantwoordelijkheden te compromitteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in mijn eerste huwelijksjaren niet op mijn voeding en beweging gelet te hebben omdat ik in het patroon van het dagelijkse leven niet zag dat daar een mogelijkheid voor was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als motivatie voor het doen van beweging mijn angst voor mijn gezondheid te gebruiken in plaats van in het moment af te wegen wat voor mijn lijf het beste is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet ingezien te hebben dat ik de schuld/oorzaak voor het niet kunnen doen wat goed is voor mijn lijf buiten mijzelf heb gelegd door anderen invloeden toe te schrijven die ik zelf bedacht en toepaste.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik luie spiermassa heb die ik moet gaan trainen. Hiermee bevestig ik dat ik vind dat ik niet mijn best heb gedaan en dus nu wel mijn best moet doen en zo een polariteit uitspeel die weer kan terugslaan naar de andere kant.

 

26 van 2555 – Slachtoffer of niet?

goedkoopvliegenGisteren keek ik naar de tweede helft van de uitzending over RyanAir waarin een viertal piloten en gezagvoerders van die maatschappij aan de bel trokken om een boekje open te doen over de wanpraktijken van de luchtvaartmaatschappij als het gaat om de druk waaronder het personeel moet werken. De aanleiding was met name het beleid om piloten zo min mogelijk te laten tanken voor de start van een vlucht om zo kosten voor de maatschappij te besparen.

RyanAir heeft maar een doel: zoveel mogelijk omzet maken. En dat lukt prima. Al het andere is relatief of staat in direct verband met het behalen van de hoogst mogelijke omzet. Alles wat kosten kan besparen wordt ook tot keihard doorgevoerd. Voor het personeel houdt dit in dat de werkomstandigheden steeds tegen de grens van het acceptabele of net erover heen zijn of net iets verder door ze klem te zetten in een wurggreep van afhankelijkheid naar de werkgever.

Ook op het gebied van de veiligheid balanceert de maatschappij op het randje. Zeer uitgekookt zoeken ze de balans tussen wat net nog juridisch kan en wat zoveel mogelijk kosten besparing oplevert. Het gaat allemaal nét goed, en dat is ook precies de bedoeling. Dat piloten zich gedwongen voelen om, onder druk van het beleid van de maatschappij, zo min mogelijk te tanken is uiteindelijk en ook wettelijk gezien de verantwoordelijkheid van de piloot. Daarbij komt dat 70% van de RyanAir piloten als zelfstandige worden ingehuurd waardoor ze persoonlijk aansprakelijk zijn als er iets misgaat. Ditzelfde geldt ook voor de risico’s als een piloot of gezagvoerder gaat vliegen als hij niet fit genoeg is om zijn werk naar behoren uit te voeren. Ook hier, ondanks de psychologische druk van de werkgever, eigen beslissing en verantwoordelijkheid.

Dat de piloten het gevoel hebben niets anders te kunnen omdat ze in een afhankelijkheidspositie zitten, met hoge schulden en de noodzaak geld te verdienen, houdt dit precaire evenwicht in stand. De maatschappij kan zo personeel of ingehuurde piloten onder barre omstandigheden laten werken terwijl zij uiteindelijk geen verantwoordelijkheid hoeven af te leggen.

De vier klokkenluiders hebben het geheel als slachtoffer benadert en die rol van slachtoffer wordt door de benadering van de programmamakers nog eens benadrukt, want ‘That’s TV man!’, hoe zieliger hoe beter. Dit neemt niet weg dat er ernstige zaken aan de kaak worden gesteld. De oplossing is echter niet om boos naar RyanAir te gaan kijken. Zij gaan hun bedrijfsvoering niet aanpassen. Als de zaak escaleert passen zij hier en daar wat kleine dingen aan totdat iedereen min of meer weer tevreden is en de zaak is in no time weer vergeten. We willen immers toch allemaal graag goedkoop kunnen vliegen, nietwaar?

De enige manier om hier echt verandering in te brengen is het stoppen met het participeren in het in stand houden van deze situaties. Als consument zijn we het sterkst. We hoeven alleen maar massaal te beslissen dat we niet meer met RyanAir én alle andere prijsvechters gaan vliegen. Het gevolg is dat de maatschappij binnen de kortste keren failliet gaat. Daarmee staan ook alle werknemers op straat en de zelfstandige piloten blijven zitten met een grote schuld. Wellicht niet de meest voor de hand liggende oplossing.

Ook de piloten kunnen in actie komen al is dat een lastig proces. Ze moeten hun afhankelijkheid afbouwen en dat is een lang proces of zelfs onmogelijk als ze teveel risico hebben genomen. Toch is de verantwoordelijkheid aan hen. Zij hebben aan het begin ingestemd met de constructie, zelfs als ze niet precies wisten wat de gevolgen zouden zijn. Ze wilden te graag piloot worden en hebben daardoor concessies gedaan op de voorwaarden waarop ze piloot konden worden.

Als iedereen zijn eigen stukje verantwoordelijkheid neemt in dit door zich af te vragen of je als consument wel een goedkope reis met een prijsvechter moet gaan maken omdat je daarmee wanpraktijken in stand houdt of als piloot wel de juiste beslissingen hebt genomen en gaat werken aan het veranderen van je situatie of als beleidsmaker goed in de gaten houdt of de betreffende maatschappij wel opereert conform aan de gestelde regelgeving dan kan er naar een nieuw evenwicht gezocht worden. Maar zolang we allemaal kiezen voor ons eigen belang en niet het belang van iedereen blijven dit soort wanpraktijken mogelijk omdat we direct of indirect instemmen met de gang van zaken. Als we dan ook nog eens verontwaardigd zijn als we een verslag krijgen van de werkomstandigheden en veiligheid binnen een vliegmaatschappij dan zijn we hypocriet bezig.

25 van 2555 – Terug naar de Bron – Plannen

calendarVandaag heb ik wat tijd besteed aan plannen. Op zich vind ik plannen een prettige bezigheid. Het geeft mij de mogelijkheid om mijn taken gelijkmatig over de dag en de week te verdelen. Het naleven van de planning is echter wat lastiger…

Het plannen van mijn werkzaamheden op mijn werk gaat anders dan mijn privé tijd. Het lukt mij om op mijn werk veel beter de planning te volgen die ik heb uitgezet. De vraag is waarom ik een verschil maak tussen werk planning en privé planning. Het kan zijn dat ik mijn werk planning accurater maak dan mijn privé planning, misschien realistischer of is er toch sprake van meer gedrevenheid om mijn werk werkzaamheden in goede banen te leiden. Toch zie ik mijn taken thuis ook als belangrijk maar minder tijdgebonden. Eer speelt ook een andere factor mee. Ik ben wellicht iets te gretig in het inplannen van wat ik thuis zou moeten doen, met name als het gaat om schrijven van blogs en het werken aan mijn DIP cursus. Ik betrap mij erop dat ik regelmatig toch andere dingen aan het doen zijn die meestal ook belangrijk zijn maar niet meegenomen waren in de misschien iets te opportunistische planning. Het komt erop neer dat mijn werk planning realistisch is en mijn privé planning weergeeft wat ik graag zou willen dat ik zou kunnen doen. Het wordt tijd om beide planningen op dezelfde manier aan te pakken.

In mijn werkend leven heb ik verschillende functies gehad waarbij ik verantwoordelijk was voor de planning van de afdeling. Ik vond dat leuk om te doen omdat ik mij door het hebben van die verantwoordelijkheid belangrijk voelde. Ik had daarmee ook het gevoel dat ik controle kon uitoefenen op de gang van zaken van elke dag. Uiteraard leverde het ook stress op als de planning in het honderd liep, als verantwoordelijke kon ik dan inspringen om de gaten op te vullen. Dat vond ik niet erg omdat ik bevestigd kreeg dat ik belangrijk was voor de voortgang van de firma. Wat ik destijds niet zag was dat ik alleen mijzelf voor de gek hield omdat er nauwelijks of geen waardering voor dit gedrag is bij een werkgever.

Plannen en bijhouden wat ik over de dag doe is ook van ‘levensbelang’ geweest in de periode dat ik als consultant bij verschillende bedrijven heb gewerkt als uren verantwoording en dus direct gerelateerd met mijn inkomen. Aan het plannen hangt ook een bepaalde energie gevoed vanuit de drang om te overleven. Plannen was ook een manier van projecteren naar de toekomst en terugkijken op het verleden. Ik kan mij nog vrij recent herinneren dat ik lichte paniek voelde toen ik ontdekte dat mijn kalender als ik een paar maanden terugbladerde helemaal leeg was. Het voelde alsof ik mijn verleden, mijn herinneringen kwijt was en daarmee een stuk van mijn leven.

Ook bij het plannen van zaken in de toekomst krijg ik een zeker gevoel van zekerheid al weet ik donders goed dat er niets voor nodig is om de planning in het honderd te laten lopen. Dat kunnen simpele dingen zijn. Zo was ik gisteravond al aan deze blog begonnen toen mijn partner een bepaalde voet en hand stimulatie wilde uitproberen. Ik besloot toen om niet verder te schrijven waarbij ik mij een dag later afvraag waarom ik niet gewoon ben doorgegaan met schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onderscheid te maken tussen plannen van mijn tijd op mijn werk en thuis door op mijn werk een realistische planning te maken en thuis een planning die aangeeft wat ik zou moeten gaan doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de planning van mijn activiteiten in mijn ‘vrije’ tijd niet als haalbare taken plan maar als wenselijke activiteiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het inplannen van mijn privé activiteiten niet eerste een werkelijk beeld maak van alle taken die ik heb of ruimte overlaat voor onbenoemde zaken en een stukje relaxen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij belangrijk voelen ophing aan het feit dat ik verantwoordelijk was voor het plannen en daarmee draaiende houden van een afdeling binnen een bedrijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie te halen uit het gevoel dat ik door mijn plannen en het inspringen als er zich onverwachte situaties voordeden belangrijk was voor het bedrijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het plannen en het bijhouden van mijn uren het gevoel van angst voor het overleven te koppelen in plaats van het te zien als een activiteit die binnen het kader van het systeem waar ik deel van uitmaakte en niet meer dan dat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van veiligheid te krijgen door het feit dat ik mijn toekomst aan het uitstippelen was waarmee ik het idee had precies te kunnen bepalen wat er zou gaan gebeuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanaf nu mijn planning te baseren op feitelijke activiteiten en dat zo realistisch mogelijk doe om zo ervoor te zorgen dat ik elke dag een stukje doe van mijn dagelijkse activiteiten en dan met name mijn bloggen en werken aan mijn DIP cursus.