24 van 2555 – Terug naar de bron – Schuldgevoel bij een aankoop

Wandelschoen“Vandaag heb ik een hoop geld uitgegeven”. Dat is een heel relatief punt natuurlijk en het is interessant om te kijken waarom ik deze uitspraak doe. In eerste instantie zie ik het als een opinie die ik baseer op… ja waar baseer ik die eigenlijk op? Even een stapje terug.

Vorige week ontdekte ik dat mijn sportieve schoenen stuk waren. Het waren al niet meer de netste schoenen maar ze liepen nog prima, tot vorige week. Ik heb ze gelijk weggegooid maar liep tegen het feit aan dat ik geen sportschoenen meer had. We moesten schoenen gaan kopen voor mijn zoon en mijn insteek was dat ik tegelijkertijd naar een paar schappelijk geprijsde schoenen kon kijken. Ik heb verschillende schoenen aangepast maar geen enkele schoen zat goed. Ik heb het daarbij laten zitten.

Ik bleef zoeken naar goede motivaties om te verantwoorden waarom ik weer een paar sportschoenen nodig zou hebben. Het familie budget kan het op dit moment wel hebben, maar is het een verantwoorde uitgave? Heb ik het écht wel nodig? Tja, ik zag mijzelf al fietsen met een fietsbroek en een paar nette schoenen aan mijn voeten… Het kan maar is niet handig. En zo kon ik nog wel even doorgaan met redenen te bedenken waarom ik wel een paar sportschoenen nodig zou hebben.

Daarnaast het dilemma tussen het kopen van een goedkoop paar schoenen of een duurder paar van betere kwaliteit. Begin vorig jaar, met nagenoeg geen geld om uit te geven, had ik een paar schoenen gekocht voor nog geen 30 euro. Na een dikke maand kon ik ermee terug naar de winkel vanwege een stukke zool. Ik kreeg een nieuw paar dat na twee manden weer een lekke zool had (leuk als je in de regen loopt: bij elke stap een piepend geluid van lucht door een klein gaatje…). Geen goedkope schoenen meer, is uiteindelijk duurkoop. Maar als je amper geld hebt dan is dat in onze huidige maatschappij je enige ‘keuze’.

Terug naar mijn behoefte om mijn uitgaven te rechtvaardigen. Wat ligt daar aan ten grondslag? Vroeger, toen in op mijzelf ging wonen, kreeg ik geld van mijn ouders en voelde dat ik al mijn uitgaven moest rechtvaardigen naar mijn ouders toe. Soms kon ik dat niet en dat leidde tot het toch ‘stiekem’ doen van aankopen die ik voor mijn gevoel niet volledig kon rechtvaardigen. Maar waar komt die drang vandaan om te rechtvaardigen? Ik kan mij niet herinneren dat mijn ouders bijzonder streng waren in dat opzicht.  Misschien zit het dieper.

Wat ik mij wel kan herinneren van thuis was dat er door mijn vader altijd naar de uitgaven werd gekeken. Ik kan mij herinneren wat mijn moeder dan ook moest rechtvaardigen wat ze zoal had uitgegeven. En dat terwijl ze in mijn beleving soms tegen het zuinige af was met sommige zaken wat leidde tot het kopen van goedkope en soms wat inferieure goederen.

Ik kan mijn vinger er nog niet goed opleggen, maar er is iets uit mijn verleden en het verleden van mijn ouders dat ten grondslag ligt aan mijn behoefte uitgaven eindeloos te verantwoorden en wanneer mij dat niet lukt de neiging hebben om de aankoop verborgen te houden uit angst dat het gaat leiden tot commentaar van mijn ouders, mijn partner, mijn kinderen. Al deze hersenspinsels kunnen ertoe leiden dat ik uiteindelijk een onhandige beslissing neem die vervelende consequenties kan hebben en dat is ook een aantal keren wel gebeurt.

De conclusie is dat ik, zolang ik niet in staat ben om objectief naar uitgaven te kijken, niet eerlijk naar mijzelf kan zijn aangaande de echte motivatie om een aankoop te doen, het risico loop een beslissing te nemen die ongewenste consequenties op financieel gebied kan hebben. In de praktijk valt het reuze mee, het wordt alleen lastig als ik in het patroon kom van verantwoording afleggen in plaats van het nuchter afwegen of de aankoop zinnig is of niet.

Terug naar vandaag. Ik heb uiteindelijk een paar goede sportschoenen gekocht voor een zeer redelijke prijs en van een kwaliteit die zeker een aantal jaren zal meegaan. Vervolgens heb ik nog een aankoop gedaan die al met mijn partner was besproken. Toen in de winkel na het bekijken van leverbaarheid en voorraad bleek dat er geen alternatieven waren die binnen het beoogde bedrag lagen waardoor het artikel toch iets duurder werd, had ik wel weer de vraag van hoe ga ik dit naar mijn partner toe verantwoorden met daaraan gekoppeld een hele reeks aan vragen als: ‘had ik andere winkels moeten langsgaan’ of ‘toch maar niet doen’, enz.

Als je met (te) weinig geld hebt geleefd blijft er een angst dat elke uitgave teveel is. Tegelijkertijd besef je je dat het niet iets kunnen aanschaffen wat je nodig hebt om effectief te kunnen leven een directe bedreiging is op je leven en je daarmee beperkt in je dagelijkse leven en in de dingen die je moet doen om mee te draaien in de maatschappij. Het is goed mogelijk dat die angst van te weinig geld hebben meerdere generaties teruggaat en iets is waar mijn vader zijn hele leven lang tegen heeft gevochten en daarmee een redelijk vermogen heeft weten op te bouwen ook om zich te af te zetten tegen zijn afkomst als zoon van een tuinder die om zijn kost te verdienen zijn hele leven gebogen naar de grond heeft gestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarde oordeel te geven over een bedrag wat ik heb uitgegeven om op die manier tegen mij te zeggen dat ik misschien uitgaven heb gedaan die ik niet had moeten doen in plaats van achter mijn beslissingen te staan die tot die uitgaven hebben geleid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik aankopen doe zonder goede afwegingen te maken omdat ik van mijzelf weet dat ik in bepaalde situaties geen objectieve afweging heb gemaakt en alle consequenties heb willen inzien die het doen van die bepaalde aankoop teweeg brachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het patroon van rechtvaardiging van mijn uitgaven door te zetten op basis van de gedachten en ideeën in plaats van in het hier en nu met de op dat moment aanwezige feiten de juiste afwegingen te maken en daar ook achter te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in bepaalde situaties gemanoeuvreerd te hebben waarin ik mij heb laten beïnvloeden en het gevoel heb gehad daar niets meer aan te kunnen veranderen of mij af te sluiten voor een nuchtere afweging en op basis van die situatie een beslissing genomen te hebben tot het doen van een bepaalde uitgave.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in situaties die met geld te maken hebben niet te kunnen staan en mij te laten misbruiken omdat ik beïnvloedbaar ben gebleken door argumentatie van anderen die slechts oog hadden voor hun eigen situatie en niet de mijne of het belang van het geheel in ogenschouw namen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in geval van onderhandelingen een minderwaardige positie in te nemen waardoor ik in het voordeel van de andere partij en geheel legitiem door met het resultaat van de onderhandeling in te stemmen, accepteer om voor een lager dan nodig bedrag iets te verkopen, werkzaamheden uit te voeren (ook salaris).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beheren van de financiën van het gezin te zien als mijn verantwoordelijkheid en niet als een verantwoordelijkheid die ik met mijn partner en waar mogelijk met mijn kinderen deel. Tevens vergeef ik mijzelf om het ontstaan van krapte in de begroting als mijn eigen falen te hebben gezien waardoor ik de gevolgen daarvan voor mijzelf hield en niet deelde met mijn partner totdat onoverkomelijk het moment kwam waarop ik aan most geven dat er krapte was waarmee ik mijn partner in de lastige situatie bracht om te moeten bezuinigen op zaken die maar marginaal invloed op de begroting hadden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geval van twijfel bij mijzelf te onderzoeken waar de twijfel vandaan komt en deze te ‘debuggen’ om zo alsnog tot een weloverwogen beslissing te kunnen nemen gebaseerd op feiten en het rekening houden met alle op dat moment in te schatten consequenties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten beïnvloeden als het gaat om het doen van uitgaven en/of zaken aan te gaan die aanzienlijke gevolgen hebben op mijn financiële situatie waarbij ik als argument hanteerde dat ik de andere partij niet kon teleurstellen in wat deze graag wilde/wenste.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alle financiële zaken met mijn partner te delen om zo gezamenlijk de beste aanpak te kunnen bepalen.

Advertenties

23 van 2555 – Terug naar de bron – Studie keuze

kiezen3Deze blog is een voortzetting van de vorige blog 22 van 2555.

Daar zat ik dan, in het propedeuse jaar van de Hogere Tuinbouwschool in Utrecht. Ik voelde mij nog onwennig, ik was sinds een paar maanden in Nederland (vanuit Italië) en moest erg wennen aan de manieren van doen in de Nederlandse maatschappij. Een van de dingen die ik mij herinner is dat mij werd gevraagd naar mijn mening over allerlei zaken waar ik zelf niet persé een mening over wilde hebben. Daarnaast viel het mij op dat er rages waren waar veel mensen aan mededen.

Van mijn eerste jaar op de HTuS heb ik slechts wat fragmenten die ik mij kan herinneren. Ik heb geruime tijd mijn eerste twee jaar als niet leuk in mijn herinneringen opgeslagen. Als ik het enigszins weet terug te halen zie ik allerlei factoren die een rol spelen in mijn beleving van die jaren. Ik zat op een opleiding waarvan ik niet het gevoel had dat het echt iets voor mij was. Ik woonde in een land waar ik mij niet thuis voelde. Dat laatste lag natuurlijk bij mijzelf, en ook hier een gevolg van het niet staan achter de ‘keuze’ die ik had gemaakt.

Misschien is dat het wel. Tijdens mijn middelbare schooljaren heb ik geen duidelijke richting kunnen kiezen. Ik was naarstig op zoek naar referentiekaders. Maar mijn pogingen mijzelf te projecteren in de toekomst lukten niet erg. Ik was daar erg blanco in met als gevolg dat de keuze voor mij is gemaakt. Althans, zo voelde dat. En dat gevoel droeg niet erg bij aan het mij op mijn plek voelen.

Interessant eigenlijk als ik zo beschrijf dat ik geen voorstelling had van wat ik wilde gaan worden en dat de consequentie daarvan was dat ik de richting die ik opging niet kon zien als mijn eigen richting. Ik voelde mij misschien wel slachtoffer van de gang van zaken maar was niet bij machte om daar wat aan te veranderen. Toch ben ik in de daaropvolgende jaren, stapje voor stapje, mijn eigen richting gaan vinden. Na twee jaar op de HTuS, waarvan ik mij nu afvraag waarom ik er niet na het eerste jaar mee ben gestopt, heb ik werk gezocht via een uitzendbureau. In de avonduren probeerde ik deelcertificaten VWO te halen. De combinatie werk + studeren ging uiteindelijk niet zo goed. Ik ben tijdelijk getopt met werken om zo meer energie te hebben voor mijn studie. Al kan ik mij dat niet herinneren, zal mijn darmontsteking en de daarbij behorende vermoeidheid een rol gespeeld hebben. Uiteindelijk heb ik een tweejarige HBO in één jaar afgerond om zo toch een HBO diploma op zak te hebben. In dat jaar waren mijn klachten verergerd en ben ik na een aantal onderzoeken stevig aan de medicijnen gezet.

Hieronder de zelfvergeving voor post 22 en 23

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te onttrekken van mijn verantwoordelijkheden m.b.t. het maken van keuzes met als gevolg dat ik niet achter de keuzes kon staan die voor mij gemaakt zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij terug te trekken in mijn gedachten om zo het dagelijkse leven maar gedeeltelijk mee te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lag in een soort trauma-stand geleefd te hebben waardoor ik niet veel heb meegekregen van wat er daadwerkelijk van mij werd verlangd om volwaardig mee te draaien in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf getwijfeld te hebben toen ik gevraagd werd om mee te gaan naar de kamer van het meisje waar ik notabene al tijden een oogje op had. Tevens vergeef ik mijzelf dat ik door mijn gedrag de andere persoon in verwarring heb gebracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf lange tijd verweten te hebben dat ik een prachtige kans heb laten lopen om dat wat ik al zo lang wilde écht te maken zonder te zien dat ik diegene was die niet in staat was om de omslag te maken van fantasie naar werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval te hebben gezien als het ultieme voorbeeld dat ik niet in staat was om dat te realiseren wat ik graag wilde en dat lang daarna als leidraad heb vastgehouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder dan anderen gevoeld te hebben als het ging om het versieren van meisjes waarbij ik uiteindelijk nooit durfde mijn fantasieën te realiseren omdat ik bang was dat het anders zou uitpakken dan ik had gehoopt. Hierbij zie ik faalangst omdat ik mijzelf in de vergelijking met anderen niet gelijkwaardig achtte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lang te blijven hangen in mijn eerste opleiding in plaats van de situatie te evalueren en op basis daarvan een andere keuze gemaakt te hebben die meer in lijn lag met mijn interesses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te hebben neergelegd bij het feit dat de HTS geen haalbare kaart was terwijl mijn interesses wel degelijk in de techniek lagen en niet zozeer in de tuinbouw (HTuS).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te hebben genomen op de momenten die bepalend waren voor mijn verdere leer carrière.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vanaf het begin onderkend te hebben dat er iets niet goed ging met mijn gezondheid door als in een droom verder te leven zonder de werkelijke feiten van mijn dagelijkse leven onder ogen te willen zien.

22 van 2555 – Terug naar de bron – Gezondheid

Scuola Europea VareseDit is een voortzetting van de blog 21 van 2555 – Terug naar de bron – Graven in mijn verleden

Als ik zo terugkijk speelt mijn gezondheid mij regelmatig parten. Daarnaast kan ik niet zeggen dat ik mij daardoor erg belemmerd heb gevoeld. Mijn chronische darmontsteking leidde tot ongemakkelijke situaties en ik had blijkbaar minder energie dan anderen. Terwijl ik dit schrijf krijg ik allerlei beelden binnen van momenten waarop ik toch best wel ‘last’ had van mijn ziekte. Dus ik ga mijzelf hier alweer tegenspreken. Een duidelijk geval van onderdrukking. Mijn eerste herinnering is dat ik er niet zoveel last van heb gehad maar als ik wat beter kijk zie ik toch wat ongemakken. Ik probeer mij te herinneren wanneer ik voor het eerst ontdekte dat ik bloedsporen ontdekte in mijn ontlasting. Een beeld wat ik nog heb is dat ik het zag bij het bezoeken van mijn ouders, die destijds in de VS woonden, en voor hun verblijf in NL een huisje hadden gehuurd in de buurt van Enkhuizen. Terwijl ik dat schrijf zie ik mijzelf naar mijn ontlasting kijken bij mijn oma waar ik tussen ’85 en ’87 in huis heb gewoond. Verder terug wordt lastig. Dat is een heel ander hoofdstuk, een totaal andere setting, daarvoor moet ik van Nederland naar Italië en kijken wat ik nog weet van mijn laatste jaren in dat land.

Ik heb nog een paar beelden, waarvan één nog goed in mijn geheugen geprent omdat ik er later zo’n spijt van had. Had ik toen maar in het moment gehandeld, of misschien toch niet. Het verhaal: Aan het eind van het laatste jaar op de Europese School in Varese (Italië) was er door een van mijn klasgenoten een feestje georganiseerd bij haar thuis. Ik weet niet meer of het direct na de laatste dag school was of een paar dagen later, maar dat doet er niet toe. Het feest speelde zich grotendeels buiten af, het was ten slotte eind mei, begin juni. Op een gegeven moment stond ik te dansen met het meisje waar ik stiekem al jaren een oogje op had en zij was ook degene die het feest had georganiseerd. Na even te hebben gedanst nodigde zij mij uit om naar haar kamer te gaan om nog wat andere muziek uit te zoeken. Ik ben toen niet meegegaan omdat ik niet durfde, of niet geloofde dat het werkelijk waar was dat zij dat tegen mij had gezegd. Als ik hier aan terug denk moet ze mij een vreemde snuiter gevonden hebben. Dom om er op dat moment niet op in te gaan, zoiets draai je niet meer terug. Mijn mind vond dit hele akkefietje heerlijk en fantaseerde er tijdenlang lustig op los. Wat had er kunnen gebeuren als ik met haar mee was gegaan. Misschien hadden we wel zitten zoenen… Helaas voor mijn fantasie, het liep anders. Goede manier geweest om nog eens lekker lang te mindfucken op dit punt.

De periode die daar op volgde was in mijn beleving ook niet al te rooskleurig. Ik ging vrij snel na dat feestje naar Nederland waar ik introk bij mijn oma om daar als op kamers te wonen. Op zich ging dat goed en harmonieus. De opleiding die ik ‘gekozen’ had ging minder. Ik belandde vanuit een internationale setting in een in mijn ogen zeer bekrompen groepje mensen met een duidelijk tunnelzicht als het om de wereld om hen heen ging.Het feit dat ik kersvers uit Italië kwam maakte mij een vreemde eend in de bijt. Ik had weinig of geen aansluiting en zelfs voor het vak waar ik wel goed in ging (Frans) werd ik afgerekend op mijn Nederlandse spelfouten om mijn 10 naar omlaag bij te stellen (mijn gesproken Frans was beter dan dat van de docente, wellicht speelde dat een rol). Ik heb na gezakt te zijn het propedeuse jaar nog eens over gedaan om daarna weer te zakken. Dieper in de put kon ik niet zitten. Ik wist niet wat ik wilde… aha dat brengt mij weer een stapje terug…

In de laatste jaren op de middelbare school (volgens Italiaans model met afhankelijk van de jaren die je het volhield een gelijkstelling aan Mavo, Havo of Vwo) was ik al zoekende naar wat ik wilde gaan doen in het leven. Ik had de grootste moeite om mijzelf te projecteren in wat voor een baan of soort werk dan ook na mijn studie. Omdat techniek mij altijd had aangesproken (repareerde op mijn tiende al de broodrooster van de buurvrouw) had ik in eerste instantie de HTS op het oog. Het ging zelfs zo ver dat ik met mijn ouders een keer, tijdens een vakantie in NL, ben gaan kijken op een HTS in Amsterdam Zuid. Helaas bleef ik zitten in het op één na laatste jaar waardoor ik besloot (of werd er toen voor mij besloten) om niet verder te gaan dan Havo. Ik had nog door kunnen gaan voor VWO ware het niet dat mijn ouders gingen verhuizen naar een ander deel van Italië, terwijl mijn broer net als ik naar NL zou vertrekken. Er had vast wel een mouw aan gepast kunnen worden om mij dat laatste jaar te laten doen, maar het was blijkbaar niet belangrijk genoeg. Het zou interessant zijn om eens te achterhalen welke afwegingen toen zijn gemaakt. Ik heb daar geen echte herinneringen van, alsof ik niet aktief heb meegedaan en de boel maar een beetje op z’n beloop heb laten gaan.

Wordt vervolgd.

21 van 255 – Terug naar de bron – 1. Graven in mijn verleden

Cascata-del-molinoEerste blog uit de serie “Terug naar de bron”.

Tijdens het volgen van een chat besefte ik mij ineens dat ik een meester ben in het onderdrukken van emoties. Zelfs, of juist als het allemaal best wel heftig wordt dan kan het zijn dat ik in het moment dat de druk eraf gaat of een moment van bezinning de tranen bijvoorbeeld voel opkomen. Maar voor ik er erg in heb is dat gevoel al weer weg. Ik ben erg snel en effectief om dit soort gevoelens, en dan met name de negatieve, weg te drukken. Zelfs als ik in mijn moment van bezinning ergens heel diep de behoefte voel om eens flink te gaan janken.

Zeker de afgelopen tijd zijn er genoeg situaties geweest waar ik mij best behoorlijk rot heb gevoeld. Maar ik heb tegelijkertijd mijn emoties weten weg te redeneren door mijzelf te zeggen dat mijn persoonlijk leed nietig is in vergelijk met het leed van anderen en van de wereld in zijn geheel.

Mijn motto is dus erg Calvinistisch, ‘Niet zeuren, tanden op elkaar en doorgaan’. De bron daarvan ligt ongetwijfeld in mijn opvoeding en waarschijnlijk ook in de genen. Maar nu wordt het leuk. Tegelijk met het mij beseffen dat ik al misschien mijn hele (volwassen) leven mijn emoties onderdruk komt nu ook het besef dat het onderdrukken wel eens gevolgen zou kunnen hebben voor mijn gezondheid. Dat laatste met name omdat ik de al sinds enige tijd een opleving heb van mijn chronische darmontsteking die niet in hevigheid afneemt zoals eerder in de afgelopen periode, maar toeneemt.

Dit brengt ook een stukje angst aan het licht. Angst die ik ook vakkundig weet weg te drukken. Als je een chronische ziekte hebt, en ik houdt mij voor het gemak maar aan de diagnose die ruim 25 jaar geleden is gesteld na onderzoek van mijn dikke darm, dan heb je natuurlijk angsten.

Maar, misschien is het nu tijd om de oorzaak uit te gaan zoeken en aan te pakken. Daarom begin ik met het een en ander op een rijtje te zetten en ik begin met een terugblik naar mijn jeugd.

Als ik er zo op terugkijk heb ik een redelijk onbezorgde jeugd gehad. Mijn vader had een drukke baan, daardoor was hij regelmatig van huis, maar het mankeerde ons aan niets. We leefden in keurige huizen, hadden keurige kleren, gingen regelmatig op wintersport, hadden een zeilboot (die in de loop der jaren steeds door een groter model werd vervangen). Maar er is ook iets raars met mijn jeugd, en met name de herinneringen die ik heb, of beter, niet meer heb. Het komt regelmatig voor dat ik mij weinig of niets kan herinneren van bepaalde stukken uit mijn jeugd, alsof ik die periodes heb weggedrukt.

Een van die periodes gaat over de laatste jaren op de middelbare school. Opmerkelijk over deze periode is het feit dat het met mijn prestaties bergafwaarts ging. Waar ik in het begin van de middelbare school mooie cijfers haalde, ging het later steeds minder gemakkelijk. Ik kan mij wel herinneren dat ik de eerste schooljaren na de lagere school vrij gemakkelijk vond. Dat zorgde ervoor dat ik mij een vrij nonchalante houding aanmat en voor bepaalde vakken het huiswerk in de les deed, tijdens het doornemen van het huiswerk. Lekker spannend voor als je de beurt kreeg.

Als ik zo naar die jaren kijk dan zou ik kunnen concluderen dat ik mijzelf steeds meer in een fantasiewereld terugtrok, steeds meer in mijn eigen wereld. De vraag is waarom ik dat deed. Ik heb een periode gehad waarin ik werd gepest en ik had ook niet altijd het gevoel makkelijk aansluiting te vinden met klasgenoten.

Ik zie hier een hele sterke lijn die ik de laatste tijd steeds duidelijker zie opkomen. Ik zag mijzelf als minder dan de mensen om mij heen. Het was/is iets ongrijpbaars, iets wat van erg diep van binnenuit komt. Misschien wel genetisch. Mijn vader heeft vaak op zijn tenen moeten lopen om zijn werk te kunnen doen en mijn opa zag zichzelf als een bescheiden man ondanks het feit dat hij vele mensen om zich heen hadden die hem erg waardeerden als persoon. Van mijn opa weet ik het niet, maar van mijn vader weet ik zeker dat hij zich, bewust of onbewust, verzet heeft tegen dat gevoel van minder zijn. Dat heeft geresulteerd in een mooie carrière. Dat laatste is natuurlijk ten koste gegaan van andere zaken zoals zijn aansluiting met het gezin die werd verstoord door afwezigheid zowel als hij op reis was als afwezigheid als hij thuis was maar zich volledig focuste op zichzelf ontspannen en weer opladen om er weer tegenaan te kunnen. Het gezin draaide in dat proces mee wat zich met name in het weekeinde afspeelde. Eigenlijk onderbrak mijn vader een vrij harmonieus evenwicht tussen mijn moeder en haar twee zoons als hij ’s avonds moe en prikkelbaar thuiskwam en in het weekeinde enigszins geforceerd moest ontspannen door dwangmatig te gaan wandelen, zeilen, skiën, sauna, enz.

In de komende blogs zal ik dieper ingaan op onder andere dit gevoel van minderwaardigheid, mijn onderdrukte emoties, mijn angsten m.b.t. mijn gezondheid. Hier zal ik steeds graven in het verleden om zo te achterhalen waar de bron ligt om zo deze te benoemen en een plek te geven waardoor ik dan in staat zal zijn om ermee af te rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedurende een lange periode in mijn leven mijn gevoelens en emoties te onderdrukken. Dit heeft betrekking tot gevoelens van verdriet om dingen die tegenzitten in het leven (ook al zijn het altijd gevolgen van wat ik eerder in mijn leven heb gedaan), maar ook gevoelens van vreugde omdat ik die mijzelf niet volledig gunde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van herinneringen op een groot aantal punten niet als aanleiding zag om juist dat punt verder te gaan onderzoeken maar daarin te berusten en daardoor niet mijn zelf-verantwoordlelijkheid te nemen over dat gedeelte van mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bewust herinneringen zo goed weg te drukken dat ik zelf ging geloven dat die momenten nooit in mijn leven hebben plaatsgevonden in plaats van mijzelf te pushen om uit te zoeken wat ik mij nog van een bepaalde gebeurtenis kon herinneren om zo mijn verantwoordelijkheden te kunnen nemen over hetgeen was gebeurt en de gevolgen van deze gebeurtenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het punt van het onderdrukken van emoties niet te willen aanpakken omdat ik bang ben een beerput te openen en mijzelf te moeten ‘facen’ en daar in zelf-oprechtheid iets aan te moeten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder dan andere te beschouwen terwijl ik weet dat dit in geen enkele situatie het geval kan zijn, zelfs als de ander zich als meerdere gedraagt en dat mogelijk nog versterkt door mijn onderdanige/minderwaardige opstelling.