20 van 2555 – Achtergelaten, buiten gesloten

Naar aanleiding van het proces wat wij aan het doormaken zijn met betrekking tot de schoolgang van mijn dochter kreeg ik de laatste tijd een hardnekkig plaatje van mijzelf in een situatie op school in mijn hoofd. In dat plaatje zie ik mijzelf helemaal achterin een groot klaslokaal zitten, voorin zit een groepje leerlingen uitgebreid te discussiëren met de docent wiskunde over een opgave die ze aan het doen zijn.

Naast dit plaatje komen er andere herinneringen op waarin ik mijzelf naar opgaven op het bord zie kijken waar ik echt helemaal niets snap en waar ik mij op dat moment afvraag waar ik het punt gemist heb dat er over die stof is gesproken. Het was alsof ik na een lange afwezigheid weer terug was in de klas en geconfronteerd werk met stof die ik nog niet had gehad. Maar ik ben niet lang afwezig geweest, althans, niet fysiek. Blijkbaar, en tot mijn schrik, ben ik er niet helemaal bij geweest. Misschien heb ik mij afgesloten voor stof die ik niet begreep of niet dacht aan te kunnen. En dat terwijl in de eerste jaren van de middelbare school juist wiskunde erg goed ging. Er is iets gebeurt waardoor ik niet de draad van het verhaal heb gevolgd. Niet alleen voor wiskunde overigens, ook voor andere vakken. Ik ben niet voor niets blijven zitten en geëindigd met een Havo diploma terwijl ik VWO voor ogen had.

Dat gevoel van iets gemist hebben maar niet (meer) weten waarom en daar nou de aanleiding voor geweest is geeft voor mij aan dat ik het een en ander heb verdrukt. Wat deed ik in die jaren op school? Leefde ik in de werkelijkheid of leefde in in mijn eigen droomwereld? Ik kan mij niet herinneren dat ik gezondheidsklachten had. Ik had zo nu en dan wel aanvallen van schele hoofdpijn waardoor ik tijdelijk een grote grijze vlek voor mijn ogen kreeg en daardoor niets meer kon zien. Daarnaast een zeldzaam griepje. Ook mijn kinderziekten heb ik doorlopen zonder daar echt ziek van te worden. Ik kwakkelde wel als ik zo terugkijk. Als ik een ziekte onder de leden had dan werd ik niet ziek genoeg om er voor in mijn bed te blijven maar sukkelde mijn dagelijkse routine door. Het gevolg daarvan was wel dat ik over langere periodes mij niet echt fit voelde en misschien dat ik dan ook wat minder ‘aanwezig’ was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als buitengesloten, achtergelaten op basis van een herinnering van  hoe ik mijzelf in de wiskundeles zag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ergens op mijn schoolpad de draad van het verhaal uit het oog te verliezen zonder daar de gevolgen van in te zien en daar mijn verantwoordelijkheid voor te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedurende een deel van mijn schoolcarrière mijzelf terug te trekken in mijn gedachten om zo de werkelijkheid, de saaiheid, de hardheid van het leven op school niet geheel te hoeven voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid genomen te hebben voor het feit dat ik, na aanvankelijk een aantal makkelijke jaren, steeds slechtere cijfers haalde waardoor ik niet de stap heb genomen om meer energie te steken in huiswerk en op school.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten afleiden door alles wat maar leuker leek dan de sleur van school en mij daarin volledig verloor zonder dat zelf in te zien.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s