20 van 2555 – Achtergelaten, buiten gesloten

Naar aanleiding van het proces wat wij aan het doormaken zijn met betrekking tot de schoolgang van mijn dochter kreeg ik de laatste tijd een hardnekkig plaatje van mijzelf in een situatie op school in mijn hoofd. In dat plaatje zie ik mijzelf helemaal achterin een groot klaslokaal zitten, voorin zit een groepje leerlingen uitgebreid te discussiëren met de docent wiskunde over een opgave die ze aan het doen zijn.

Naast dit plaatje komen er andere herinneringen op waarin ik mijzelf naar opgaven op het bord zie kijken waar ik echt helemaal niets snap en waar ik mij op dat moment afvraag waar ik het punt gemist heb dat er over die stof is gesproken. Het was alsof ik na een lange afwezigheid weer terug was in de klas en geconfronteerd werk met stof die ik nog niet had gehad. Maar ik ben niet lang afwezig geweest, althans, niet fysiek. Blijkbaar, en tot mijn schrik, ben ik er niet helemaal bij geweest. Misschien heb ik mij afgesloten voor stof die ik niet begreep of niet dacht aan te kunnen. En dat terwijl in de eerste jaren van de middelbare school juist wiskunde erg goed ging. Er is iets gebeurt waardoor ik niet de draad van het verhaal heb gevolgd. Niet alleen voor wiskunde overigens, ook voor andere vakken. Ik ben niet voor niets blijven zitten en geëindigd met een Havo diploma terwijl ik VWO voor ogen had.

Dat gevoel van iets gemist hebben maar niet (meer) weten waarom en daar nou de aanleiding voor geweest is geeft voor mij aan dat ik het een en ander heb verdrukt. Wat deed ik in die jaren op school? Leefde ik in de werkelijkheid of leefde in in mijn eigen droomwereld? Ik kan mij niet herinneren dat ik gezondheidsklachten had. Ik had zo nu en dan wel aanvallen van schele hoofdpijn waardoor ik tijdelijk een grote grijze vlek voor mijn ogen kreeg en daardoor niets meer kon zien. Daarnaast een zeldzaam griepje. Ook mijn kinderziekten heb ik doorlopen zonder daar echt ziek van te worden. Ik kwakkelde wel als ik zo terugkijk. Als ik een ziekte onder de leden had dan werd ik niet ziek genoeg om er voor in mijn bed te blijven maar sukkelde mijn dagelijkse routine door. Het gevolg daarvan was wel dat ik over langere periodes mij niet echt fit voelde en misschien dat ik dan ook wat minder ‘aanwezig’ was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als buitengesloten, achtergelaten op basis van een herinnering van  hoe ik mijzelf in de wiskundeles zag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ergens op mijn schoolpad de draad van het verhaal uit het oog te verliezen zonder daar de gevolgen van in te zien en daar mijn verantwoordelijkheid voor te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedurende een deel van mijn schoolcarrière mijzelf terug te trekken in mijn gedachten om zo de werkelijkheid, de saaiheid, de hardheid van het leven op school niet geheel te hoeven voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid genomen te hebben voor het feit dat ik, na aanvankelijk een aantal makkelijke jaren, steeds slechtere cijfers haalde waardoor ik niet de stap heb genomen om meer energie te steken in huiswerk en op school.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten afleiden door alles wat maar leuker leek dan de sleur van school en mij daarin volledig verloor zonder dat zelf in te zien.

Advertenties

19 van 2555 – Het gaat sneeuwen!

Het is iets wat ik al zo lang doe als dat het mogelijk is. Het volgen van de weersvoorspellingen. Al in mijn tienerjaren kon je mij op elk gewenst moment vragen wat de voorspellingen voor de dag en de daaropvolgende periode waren. Grote kans dat ik daar een redelijk nauwkeurig antwoord op kon geven. Soms stelde ik het bij aan de hand van mijn eigen waarnemingen om de voorspelling nog beter te maken. het was een sport om de weersituatie zo in te schatten dat ik de juiste voorspelling had.

In mijn tienerjaren waren de middelen nog redelijk beperkt, ik moest het hebben van het weerpraatje op de radio en/of de tv. De rest leidde ik af van mijn eigen waarnemingen. Maar wat was mijn motivatie nou om juist het weer zo in de gaten te houden? Waarom wilde ik nou altijd weten wat voor een weer er zou gaan komen? Ik wist dat ik daar niet alleen in stond en dat voedde alleen maar mijn drang om mij nog meer bezig te houden met het weer.

Zoals elke weerfanaat waren bijzondere weersomstandigheden voor mij het spannendst en dan met name sneeuw. Want sneeuw betekende avontuur, geen of minder school met een prachtige reden (smoes). En het betekende sneeuwpret. Heerlijk de hele dag in de sneeuw ploeteren.

Al probeer ik de laatste jaren mij minder op het weer te focussen merk ik dat er nog een sterk oud patroon zit. Soms zit ik op een onbewaakt ogenblik te kijken naar de lange termijn voorspellingen om te zien of het weer gaat omslaan of dat er nog leuke verrassingen zijn.

Gisteren op een verjaardag werd gezegd dat begin december de eerste sneeuw werd verwacht. Vandaag ben ik, na mijn behoeften enigszins te hebben onderdrukt, toch maar even gaan kijken, en tot mijn grote vreugde zag ik op verschillende sites dat voor die periode inderdaad sneeuw wordt verwacht! Wow! Oeps, ik liet mij even gaan…

Waarom gaat mijn hard sneller kloppen van voorspelde sneeuw? “Omdat ik sneeuw leuk vind” is dan gelijk mijn antwoord. En dat is een feit, ik kan genieten van besneeuwde landschappen, ik vind het leuk om met de auto over besneeuwde wegen te rijden. Maar waarom is dat zo. Waarom vind ik het nou juist extra leuk en bijvoorbeeld mijn partner helemaal niet?

Ervaringen uit het verleden en herinneringen, die bepalen hoe je bepaalde situaties beleeft. Waar ik positieve ervaringen heb met sneeuw vindt mijn partner het meestal alleen maar overlast. Ze heeft ook gelijk, maar in mijn enthousiasme wil ik de overlast niet onderkennen, ik zie alleen maar de leuke kanten. En dat terwijl ik ook minder leuke herinneringen heb aan sneeuw. Vaak had ik bij sneeuw als tiener hoofdpijn en speelde voorhoofdholte ontsteking op. Later heb ik ook wel minder leuke situaties gehad met de auto op de sneeuw. Toch blijven de eerste ervaringen/herinneringen bepalend.

Ook heel belangrijk zijn, naast de eigen herinneringen en ervaringen, de door onze maatschappij bepaalde opvattingen. Ook beïnvloeding door media is een hele bepalende factor. Ik denk hierbij aan de manier waarop elk jaar, aan het begin van de winter door weermannen (ik laat de vrouwen er bewust uit) wordt gespeculeerd over de hoeveelheden sneeuw die te verwachten zijn. Ook de tendentieuze voorspellingen waarin de voorspeller op  veel meer sneeuw hoopt dan er daadwerkelijk komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om extreme weersomstandigheden te zien als de manier om de dagelijkse sleur te doorbreken, hiermee beperkte ik mijn handelingen door ze te koppelen aan externe factoren als bepaalde weersomstandigheden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om, op momenten dat ik ergens tegenaan loop, mijzelf af te leiden door naar allerlei weersites te gaan om te kijken of er nog spannend weer op komst is zodat ik er naar uit kan kijken dat in de toekomst er een bepaald type weer gaat komen wat ik spannend of plezierig ga vinden in plaats van mij in het moment bezig te houden met de activiteit waar ik mee bezig ben en, in het geval dat ik een pauze nodig heb, deze dan ook neem en daadwerkelijk iets doe wat afwisseling biedt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf speciaal te achten omdat ik in staat was om, beter dan anderen en volgens een uitgangspunt van competitie, het weer te voorspellen. Ik vergeef mijzelf tevens dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon speciaal te vinden en daar trots op te zijn toen bleek dat ook hij in staat was om hele precieze voorspellingen te doen, beter dan de weermannen, net zoals ik dat deed toen ik even oud was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien, zowel destijds bij mijzelf als nu bij mijn zoon dat het hier niet gaat om een speciale gave maar om het toepassen van gezond verstand zonder te worden beïnvloed door allerlei ruis van buitenaf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in het zoeken naar de gewenste voorspellingen en daarmee tijd en energie niet aan zaken heb gegeven die volgens gezond verstand een hogere prioriteit hadden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het heel beeld van sneeuw te romantiseren puur op basis van beelden uit het verleden terwijl ik weet dat ik bewust of onbewust herinneringen die niet in dat plaatje passen buitensluit en daarmee geen totaal beeld krijg maar een gekleurd plaatje wat aansluit aan wat ik wens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weersvoorspellingen te gebruiken voor praktische doeleinden en mij niet laat verleiden tot het zoeken naar informatie over een bepaald gewenst weertype en mij daarin ook verlies.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het voorspellen van het weer niet als speciale gave te zien maar als iets wat iedereen kan met gebruik van observatie en gezond verstand.

18 van 2555 – Abonnement Franse leenwoorden loopt af

Vandaag hoorde ik van mijn partner iets wat mijn verontwaardiging triggerde. Nederland blijkt al zo’n twee eeuwen woorden uit de Franse taal te lenen en betaald hierover al die tijd een abonnement aan Frankrijk. Dit althand volgens een artikel in De Speld van 15 november.

Mijn eerste reactie: “Wat een waanzin!”. Ik was serieus verontwaardigd en ik kan mij nog steeds niet indenken dat dit verhaal geen broodje aap is. Ik redeneerde verder door mij af te vragen hoe je nou woorden die op historische basis deel maken van een taal een abonnement kunt vragen. Welke idioot heeft twee eeuwen geleden, nadat Nederland na de Franse overheersing onafhankelijk is geworden, deze afspraak gemaakt met die Franse bloedzuigers. Oeps, ik kan mij hier echt over opwinden.

Toch is het zo dat in de geschiedenis wel meer vreemde afspraken zijn gemaakt en het is niet onmogelijk dat ook dit verhaal waar blijkt te zijn. Een snelle zoektocht op internet levert vooralsnog alleen links op naar dit ene artikel. Hiermee is niet gezegd dat er maar één bron is, het kan zijn dat het onderwerp niet eerder recent aan de orde is geweest in de digitale media. Wellicht is hier meer over te vinden in bibliotheken of bij het desbetreffende ministerie.

Toch heeft het ook een vermakelijke kant als je alternatieven gaat bedenken voor al die Franse woorden… Dan krijg je zinnen zoals: “En zo at Tante Tine voor het eerst een Eiplant“, of “Op het prikbord zijn veel berichten met duimspijkers vastgemaakt”. Maar ja hoe noem je een paraplu? Regenscherm? En een envelop, portemonnaie, failliet, plafond, courgette, medaille?

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om emotioneel te reageren op dit bericht nog voor ik heb uitgezocht of het een op echte feiten gestoeld bericht betrof.

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om verontwaardigd te zijn over dit bericht zonder te weten wat de aanleiding is van deze verontwaardiging.

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om vanuit mijn Speciaal-zijn-personnage op het gebied van talen en talenkennis te reageren op dit bericht over leenwoorden.

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om allerlei scenario’s te bedenken waarom dit verhaal over Franse leenwoorden een onzin verhaal zou kunnen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik met mijn kennis zou kunnen oordelen of dit een waar verhaal zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de politici die met deze situatie te maken hebben (gehad).

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het horen van berichten die mij enigszins verrassen niet mijn stabiliteit verlies maar dat ik mijzelf stop, adem haal en in het moment de situatie beschouw en op basis van mijn waarnemingen in het moment mijn gedachten en handelingen voortzet.

17 van 2555 – Hypotheek crisis

goedkoopdooprlopendkredietToen ik vanmorgen terugkwam op mijn werkplek na een overleg zag ik dat ik een aantal oproepen had gemist. Ik zag dat mijn partner mij twee keer had gebeld, most dus wel dringend zijn. Ik belde gelijk om te horen wat er aan de hand was. Het eerste wat ik te horen kreeg was dat ik moest lezen wat er op Skype in de chat stond. Dat was geen goed nieuws. Onze hypotheekaanvraag was afgewezen in verband met een melding ij het BKR. Verrassing? Ja en nee. Ik wist dat er een melding moest zijn omdat we deze zomer waren geconfronteerd met een achterstallige betaling uit de tijd dat we net in Italië zaten (zie Stap 3). Wat ik mij niet had gerealiseerd is dat deze melding van zo’n aard zou zijn dat de banken het als een risico zien en daardoor geen hypotheek willen verstrekken.

De banken zijn voorzichtiger geworden en ze staan niet (meer) open voor het verhaal achter de melding. Dat we de melding in de gegeven situatie niet hebben kunnen voorkomen dat zal de banken een zorg zijn. Hun zorg is dat ze een groeiend aantal hypothecaire leningen hebben uitstaan die niet (geheel) worden afgelost door mensen met betalingsproblemen. Zij weten dat dit aantal alleen maar zal toenemen en gaan alleen maar voor situaties met zoveel mogelijk garantie op probleemloos innen van de maandelijkse termijnen. Geef ze eens ongelijk want dat is tenslotte hun business.

Voor ons zijn de consequenties groot. Met deze BKR melding kunnen we nergens verhaal halen, zelfs niet bij de bank die ons al die jaren niet wist te vinden. We hebben het geprobeerd, ons verhaal gedaan, maar helaas niets aan te doen. Ook het feit dat we ‘zelf’ geld inbrengen waardoor het onderpand van de woning meer dan voldoende is om de lening te dekken doet niet ter zake, U heeft een BKR melding dus u bent niet geschikt voor het krijgen van een hypotheek (of wat voor een lening dan ook).

Het enige wat ons rest is de situatie voorleggen aan mijn ouders die al een flinke duit in het zakje deden door mee te financieren en kijken of we met hen tot een oplossing kunnen komen. Er zijn al kosten gemaakt, die moeten we hoe dan ook gaan betalen, het wordt waarschijnlijk een dure droom en dat is niet leuk als je nog steeds met andere consequenties uit het verleden zit die extra geld kosten.

De grote vraag voor ons is: Wat gaat het worden? Toch voor elkaar krijgen om de woning te kopen of de komende jaren huren en maar braaf afwachten tot we misschien in aanmerking kunnen komen voor een hypotheek over een paar jaar als de BKR melding verjaart is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor het aangaan van de stap om een huis te gaan kopen niet voldoende heb onderzocht of dit tot een succes zou leiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te overtuigen dat we met een flinke hoeveelheid geld van mijn ouders makkelijker een financiering zouden kunnen krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo graag de volgende stap te willen zetten in een stabieler leven dat ik belangrijke stappen niet heb genomen waardoor ik nu met de gevolgen van de niet gelopen gevolgen zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn eigen verantwoordelijkheid genomen te hebben aangaande financiën in het verleden en de consequenties daarvan niet te hebben ingezien in het heden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze situatie te ervaren als de zoveelste tegenslag die als een soort straf komt voor het niet geweest zijn van een model burger die braaf huisje, boompje, beestje nastreefde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanaf nu als het gaat om financiële zaken alles te delen met mijn partner in alle kleinste details zonder mij te laten beperken door gedachten dat ik daarmee een spelbreker zou zijn en zonder mij te laten verleiden tot het bagatelliseren van  mogelijke consequenties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weer gedrukt te zien in een patroon waar ik vele jaren geleden in zat waarbij ik steeds het gevoel had dat ik net een stap te snel liep voor de financiële draagkracht maar dat niet kon of wilde benoemen waardoor ik steeds in situaties verkeerde dat er weinig geld was om onverwachte situaties op te vangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emigratie naar Italië te hebben gezien als een vlucht vanuit dat patroon van net voldoende geld hebben en geloofd te hebben dat dit patroon zich niet zou gaan herhalen zonder eerst na te gaan wat de oorzaak van dat patroon, of het gevoel in een patroon te zitten, na te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik mijn partner in het verleden niet voldoende heb betrokken bij financiële zaken met als motivatie dat ik haar niet wilde vervelen met die vervelende geldzaken en omdat ik mij volledig verantwoordelijk voelde voor alles wat financiën aanging en daarom geen reden zag om die verantwoordelijkheden te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen of ik alles gedaan heb om te kunnen inschatten of het wel of niet verstandig is om een huis te gaan kopen omdat ik achteraf zie waar ik (te) gemakkelijk overheen gestapt ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nog meer in zelf eerlijkheid elke situatie die ik vanaf nu in mijn leven tegenkom en met name situaties die financiële gevolgen hebben te doorgronden en uit te zoeken voordat ik de volgende stap zet zonder dat dit gaat uitmonden in het stoppen met stappen nemen om verder te komen in het leven.

16 van 2555 – Kerkelijke energie

Screen Shot 2012-11-04 at 22.54.30Het is mij al vaker opgevallen dat mensen die net uit een kerk komen vaak een blije uitdrukking op hun gezicht hebben. Sommige lijken echt heel happy, anderen zijn meer ingetogen. Vandaag kwam ik enkele gezinnen tegen die te voet of op de fiets vanuit de kerk weer naar huis gingen. Ik kon niet zien dat ze een kerkgebouw hadden verlaten, maar aan de kleding (de heren strak in het pak en sommige zelfs met hoed in de hand en de dames zonder uitzondering met rok) en de uitstraling is dat gemakkelijk af te leiden. Er was zelfs een man die door zijn uiterlijk, het grijze pak, de hoed in de ene hand en een bijbel in de andere, niet had opgevallen in het straatbeeld van 100 jaar geleden.

Als ik de kerkgangers zie, kerkgebouwen, de bijbel, kerkelijke programma’s op TV en radio, dan heb ik een gevoel van aversie. Ik wil het eigenlijk niet zien, de EO als afkorting voor even omzetten. De vraag is waarom. Waarom reageer ik op zaken die met de kerk te maken hebben. En wat is die reactie eigenlijk?

In mijn jeugd heb ik een Christelijke opvoeding gehad. Al gingen we niet elke zondag naar de kerk, er waren periodes waarin wij dat als gezin wel deden, het is mij nog niet duidelijk waar het wel of niet naar de kerk gaan door werd bepaald anders dan mijn vader die besloot om naar de kerk te gaan of iets anders te ondernemen op zondag. Verder kan ik mij herinneren hoe ik als klein kind met mijn grootouders mee ging naar de kerk als ik daar in de zomervakantie logeerde. Ik vond het op zondag altijd wel vroeg opstaan, met name bij de grootouders van vaders kant die altijd naar de vroege dienst gingen. In de kerk deed ik mijn best om met de voor mij onbekende liederen en gezangen mee te zingen en ook trachtte ik wat op te steken van de preek. Ik had daar een frustratie, in plaats dat er antwoorden op mijn vragen kwamen had ik het gevoel  dat er alleen maar vragen bij kwamen. Sommige concepten waren wel grappig, andere kon ik mij zeker in vinden maar ook een groot aantal verhalen waar ik de kern niet van kon vatten.

Met deze ervaringen uit het verleden kijk ik naar de kerkgangers op straat en vraag mij af wat zij nou hebben ervaren in die kerk. Als ik naar mijn eigen ervaringen kijk dan kan ik mij herinneren dat ik tijdens het zingen, al was dat niet altijd, wel een bepaalde energie voelde. Dat kan een verklaring zijn voor al die blije gezichten. De gemiddelde kerkganger is na een kerkdienst weer helemaal opgeladen met energie. Dat is het dus! Het zijn gewoon energie junks die elke zondag naar de kerk gaan om weer dat goede gevoel te krijgen van een brave burger die luistert naar de boodschap van God en high wordt bij het zingen van liederen, gezangen en steeds vaker ook opwekkingslideren (what’s in the name!).

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kerkgangers in het algemeen als oubollig te zien, als mensen die niet met hun tijd meegaan omdat ze vasthouden aan aloude beelden en opvattingen zonder dit eerst te hebben vastgesteld waardoor ik een opinie heb gevormd over een bepaalde groep mensen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van afkeer te hebben als ik wordt geconfronteerd met boodschappen waar duidelijk een kerkelijk tintje aan zit wat duid op een reactie van mijn kant die zijn oorsprong vindt in een eigen ervaring met de kerk of een situatie die gerelateerd is aan de kerk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet uit te zoeken wat mij tegenstaat in de kerkelijk getinte boodschappen om zo te begrijpen waar ik zelf sta ten opzichte van kerk en geloof.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken bij het luisteren naar een preek omdat ik een bepaalde verwachting had die niet werd vervuld en omdat er een hoop vragen werden gesteld waar geen eenduidig of duidelijk/direct antwoord op gegeven werd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opinie te hebben over de kerkgangers in het algemeen en hen energie-junks noem in plaats van het op mijzelf te betrekken en uit te zoeken waar de basis van mijn opinie vandaan komt en deze uit de weg te ruimen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn opinies te ‘debunken’ door naar mijn reacties te kijken en uit te zoeken wat daarvan de triggers zijn om zo de oorsprong van deze opinies te kunnen wegnemen.

15 van 2555 – Is er ook aan eten gedacht?

Huge_saladDe laatste jaren is het volgen van een juist dieet een belangrijke dagelijkse bezigheid. Waar ik vroeger wel lette op wat ik at heb ik samen met mijn partner de afgelopen jaren verschillende aanpakken uitgeprobeerd. Niet altijd bleek het startpunt zuiver te zijn en vaak ging ik uit gemak mee met de trend  die mijn partner zette. Wat ik in al die jaren nooit heb onderzocht is mijn voorliefde voor salades. Salades met bijvoorbeeld een versnipperd uitje, knoflook, komkommer, paprika, wortel, tomaat, avocado, wat rijst of bonen, andijvie of (ijsber) sla.

Zeker de laatste tijd at ik enorme hoeveelheden omdat ik ergens aanvoelde dat het mijn lijf geen voldoening gaf. Mijn gehele eetpatroon, maar met name die salade die ik elke lunch, 7 dagen per week, nuttigde, was niet toereikend. En ook al at ik enorme hoeveelheden bij ontbijt, lunch en avondeten met ook nog een paar tussendoortjes, ik kwam geen gram aan, integendeel, het leek wel of ik steeds lichter werd (toelichting: dieet zonder suikers, tarwe en gist, weinig vlees).

Dit duurde maar voort en ik was niet in staat het te doorbreken, totdat ik met een natuurgenezer sprak die onomwonden aangaf dat voor mijn actuele situatie (met een latente chronische darmontsteking) júist het eten van al die rauwkost geen goede keus was. Schuurt de darmwand teveel en die moet juist weer herstellen. Door veel rauwkost te eten zorgde ik niet voor meer voeding voor mijn lijf maar juist omgekeerd, mijn darmen kregen niet de kans zich te herstellen en konden daarom niet de juiste hoeveelheid voedingsstoffen uit het voedsel halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat het beste is voor mijn lijf maar wat het gemakkelijkst was voor mijn dagelijkse ritme als het ging om het kiezen van welke voeding ik tot mij nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verantwoordelijkheid voor het kiezen van de juiste voeding en het te volgen dieet aan mijn partner overliet waarmee ik niet het beste koos voor mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij mijn partner te klagen over het niet voldoening hebben van het eten waardoor zij gevoelens en emoties ontwikkelde en bij elke maaltijd hoopte dat mijn onverzadigbare honger enigszins gestild zou worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan te nemen dat het eten van salades voor mij de beste oplossing was omdat ik het nou eenmaal al zoveel jaren deed zonder te onderzoeken of dit gerecht net zoals alle andere wel of niet goed voor mijn gestel was in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lange tijd mij niet prettig te voelen bij het moeten eten van grote hoeveelheden voedsel zonder daar voldoende aan te hebben in plaats van te gaan onderzoeken waarom ik niet voldoende energie en voeding uit mijn voedsel haalde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben ontwikkeld met betrekking tot mijn lichaamsgewicht en het in mijn ogen te licht zijn zag als ziekte en als een consequentie van mijn chronische darmontsteking en dat compenseerde met het eten van steeds grotere hoeveelheden eten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om naar mijn lijf te luisteren als het om voeding gaat en te onderzoeken en proefondervindelijk vast te stellen welke voeding in een bepaald moment voor mijn lichaam het meest geschikt is.