14 van 2555 – Ik ben de redder in nood!

redders-in-noodEen tijdje terug was er op mijn werk een vacature geplaatst om iemand aan te trekken die met zijn werkzaamheden een deel van mijn tak zou gaan verlichten. Reacties bleven echter uit, tot vandaag. Dat kwam omdat sinds gisteren de vacature op Mosterboard is gezet. De eerste van de twee reacties stond mij wel aan, een overtuigende motivatie en een goed ogend CV. Verder voldeed de persoon aan het profiel van ‘young professional’.

Het duurde niet lang voordat ik mijzelf betrapte op het gevoel van blijdschap, en dat gevoel ben ik gaan onderzoeken. Wat maakte mij nou blij in deze situatie? Dat er een mogelijke kandidaat was die mijn taken komt verlichten? Nee, het zat dieper…

Ik koppelde terug aan mijn manager dat ik deze kandidaat wel wilde uitnodigen. Na zijn akkoord heb ik een uitnodiging per mail gestuurd en niet veel later belt de kandidaat om te bevestigen dat hij op de afgesproken tijd kan komen. Weer voelde ik blijdschap in mij opkomen, helemaal toen ik hoorde dat de persoon aan de telefoon toch wat nerveus was.

Toen wist ik wat mij zo blij maakte! Ik herkende mijzelf in deze persoon toen ik op zoek was naar een baan en erg blij was met het feit dat ik werd uitgenodigd. Ik wist dat daarmee de kans op een baan aanzienlijk zou toenemen. En hier voel ik mij dus als een redder voor een ander die in een vergelijkbare situatie zit, tenminste, dat neem ik aan.

Dat wordt lastig om in een gesprek een objectieve waarneming van deze persoon te doen als er ondergrondse emoties mee spelen!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijdschap te voelen voor een voor mij herkenbare situatie bij een ander met als startpunt dat ik in mijn huidige situatie de mogelijkheid heb om iemand anders net zo blij te maken als ik zelf was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het gevoel van blijdschap als aanleiding al scenario’s uit te denken waarin ik de kandidaat ging interviewen en uiteindelijk een baan ging aanbieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van weldoen te halen uit de gedachte dat ik iemand anders in een voor mij herkenbare situatie zou kunnen helpen om zijn situatie te verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een veronderstelling te concluderen dat deze kandidaat in een vergelijkbare situatie verkeert als toen ikzelf op zoek was naar een nieuwe baan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren als een weldoener voor anderen waardoor ik mijzelf als meer voordoe dan een ander in plaats van de persoon als gelijke te behandelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet beter te voelen dan anderen die verkeren in situaties die vergelijkbaar zijn met situaties waarin ikzelf heb verkeerd en waarbij ik energie put uit het gevoel van weldoener of redder in nood.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s