12 van 2555 – Boos uit onmacht

Het lijkt wel of we het aantrekken. Ondanks een vast inkomen zitten we weer in de vervelende situatie dat het geld op de lopende rekening onder een kritieke waarde is gekomen met nog een stukje maand over tot het salaris weer komt. De oorzaak is het hebben van geen buffer en het achterblijven van betalingen, in dit geval een fors bedrag aan kinderbijslag over de afgelopen twee kwartalen. Naast het feit dat we nog 1x boodschappen kunnen doen waren we van plan om naar Italië af te reizen om daar stoffen in te slaan voor winterkleding. Dit plan had geen gevaar gelopen als we op tijd de kinderbijslag hadden binnengekregen. Inmiddels is toegezegd dat het geld vandaag overgemaakt zou worden, maar dat zegt nog niet wanneer het op onze rekening staat. Daar komt nog bij dat uit een vandaag ontvangen brief blijkt dat we slechts de helft krijgen uitbetaald omdat er vanuit gegaan wordt dat er al een betaling heeft plaatsgevonden in juli.

Als ik door deze feiten heenloop voel ik allerlei emoties, boosheid, machteloosheid, onrust, frustratie. Het knaagt de hele tijd aan mij en het is zeer vermoeiend. Ik vraag mij dan af wat ik verkeerd gedaan heb, zoek naar verwijtbare dingen om mijzelf te kunnen zeggen dat ik het niet goed heb gedaan. Maar het enige wat mij te verwijten valt is dat ik de betaaldatum niet scherp in de gaten heb gehouden en mijzelf pas een week later afvroeg waar toch de kort daarvoor door de SVB toegekende kinderbijslag bleef. Gebeld, opgehelderd, maar achteraf maar gedeeltelijk. Nu is het afwachten wanneer het bedrag wordt gestort. “Wordt het wel gestort?” is mijn angst vervolgens. En dan weer balen omdat ik scenario;s uitwerk waarin ik ons als gezin noodgedwongen de herfstvakantie thuis zie doorbrengen, de kans om goede stoffen te kopen voor scherpe prijzen door onze neus wordt geboord waardoor we dure kleding moeten kopen.

Of is er toch een oplossing? Tot nu toe is er altijd op het laatst een oplossing gekomen. Als het meezit staat morgen ochtend het geld (althans de helft van het bedrag op de rekening). Eerst nog een telefoontje naar de SVB om opheldering te vragen, uit te leggen wat de consequenties zijn van het te laat betalen voor ons en vragen of ze mee willen werken aan een oplossing. Dan plan B: mijn werkgever vragen of ik mijn salaris (of een deel ervan) eerder betaald kan krijgen. Plan C? Iemand anders vragen of hij bereid is om een paar honderd euro te storten om ze een week later weer terug te krijgen. Zucht! wat een gedoe allemaal!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen door machteloosheid omdat ik een herhalend patroon zie en daardoor bevestigd krijg dat waar ik stiekem nog angst voor had zich weer manifesteert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben met betrekking tot het gebrek aan geld hebben waardoor ik bepaalde situaties steeds weer manifesteer in plaats van de angst te onderkennen en het punt van angst en de oorzaken ervan te onderzoeken en op te ruimen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bezig te houden met allerlei vragen en mogelijke scenario’s in plaats van het in het hier en nu afwegen van de situatie en alle factoren om in het moment de beste actie te nemen waardoor twijfels over het wel of niet adequaat gehandeld hebben geen rol meer spelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hele tijd aan niets anders te denken dan aan het geld wat gestort moet worden in plaats van in het moment de juiste actie te nemen, af te ronden en door te gaan naar mijn volgende activiteit zonder de afleiding van de onrust door verlammende angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met gezond verstand te hebben gehandeld en pro-aktief ervoor gezorgd heb dat er geld op mijn rekening werd gestort in plaats van het steeds maar hopen dat er iets ging gebeuren met in het achterhoofd de angst dat het inderdaad niet goed ging komen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanaf nu bij soortgelijke situaties eerst mijzelf te stoppen, adem te halen en in het moment te overwegen wat ik, alles wat ik op dat moment weet en zie in acht nemend, kan ondernemen om de situatie op de best mogelijke manier aan te gaan.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s