9 van 2555 – Het uitstel-personage

Laatst ben ik gaan letten op die momenten dat ik aan iets denk dat in de toekomst ligt, iets leuks, iets om naar te verlagen. Vaak is het een woord of een plaatje genoeg om dit proces te starten. Laatst zag ik een advertentie met ‘The Movies’ filmtheater. “Leuk”, dacht ik gelijk. Met mooie herinneringen uit het verleden ging ik gelijk fantaseren hoe leuk het zou zijn om ook hier in onze huidige stad die ervaring om naar een bepaald soort films te gaan te herhalen /herleven(?).

Wat is nou de aanleiding om te gaan fantaseren over een ander moment dan het moment waarin ik op dat moment ben? Het is de wens om ergens anders te willen zijn. Maar waarom wil ik ergens anders zijn. Is het moment waarop in aan iets anders denk te saai? Of ligt het wat dieper? Is het een moment waarop ik in zelf-eerlijkheid bepaalde zaken zou moeten oppakken maar deze uitstel en als afleiding ga bedenken wat ik zou kunnen gaan doen (uitstel-personnage)? Maar waarom kan ik niet nadenken over leuke dingen die ik zou kunnen ondernemen (rechtvaardigings-personnage)?

Als ik terugkijk is het bijna schokkend om vast te stellen hoeveel momenten er in een dag zitten waarop ik door even iets anders te doen eigenlijk een uitstel-moment inlas omdat ik op dat moment dat wat ik zou moeten oppakken even niet aankan. Om het nog ingewikkelder te maken zijn er ook echt praktische zaken en fysieke grenzen die in het geheel meewegen. Het is aan mijn zelfeerlijkheid om te bepalen of ik gehoor geef aan het uitstel-personage of dat ik daadwerkelijk een reden heb om een actie uit te stellen. Wat wel opvalt is dat het werken aan mijn proces makkelijker uitstelt dan andere zaken of nog beter gedefinieerd, ik geef voorrang aan die taken waar ik positieve gevoelens bij heb. Taken/werkzaamheden/klusjes waarvan ik niet goed weet hoe ik ze moet uitvoeren of waar ik geen prettig gevoel bij heb omdat er een bepaalde emotie bij hoort worden steeds vooruit geschoven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties een rol te laten spelen in het prioriteiten stellen/verantwoordelijkheden nemen voor bepaalde taken/opdrachten in plaats van in het moment alle van belang zijnde factoren mee te wegen en de prioriteit te stellen die in het belang van een ieder is en waarbij ik mijn verantwoordelijkheid neem om alle betrokkenen op de juiste manier te informeren over prioriteiten en voortgang om zo in een situatie van open communicatie alle factoren mee te laten wegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situatie met een ‘negatieve’ emotie niet gelijk te behandelen als situaties met een positieve emotie en daarmee de polariteit versterk van positieve en negatieve emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerde en toegestaan om mijn emoties en gevoelens als trigger voor het uitstel-personage te laten fungeren waarmee ik mijn verantwoordelijkheden niet heb genomen in het moment en daarmee de polariteit tussen positief en negatief in stand houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken systematisch niet op te pakken waarmee ik het alleen maar moeilijker maak om deze later alsnog op te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik het geaccepteerd en toegestaan om in de mind te gaan zitten door te gaan fantaseren over zaken die leuk zouden zijn om te doen in de toekomst waarmee ik op dat moment niet in het hier en nu handel en als het ware stop met bewust fysiek aanwezig zijn in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over anderen die geen zin hebben in bepaalde zaken/taken terwijl ik zelf net zo hard bij elke taak/handeling mijn zelf-eerlijkheid opzij schuif om mijn uitstel-personnage de ruimte te geven om met een hele reeks onderbouwingen mij de keuze te laten maken die het beste voelt, of het minst erg of het ergst waarmee ik toch andere ‘leukere’ taken/zaken niet in zelfeerlijkheid en gelijkheid de juiste prioriteit geef.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het exacte moment waarop het uitstel-personnage in actie kom te leren herkennen en mijzelf op dat moment te stoppen. Ik haal adem en overweeg in het moment, rekening houdend met alle mij bekende factoren in dat moment, welke prioriteit ik ga geven en neem de volle verantwoordelijkheid voor de gevolgen van al mijn acties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn activiteiten zo te balanceren dat er geen onnodige fysieke vermoeidheid ontstaat en dat ik maatregelen neem om eventuele gevolgen van langdurig naar een computer scherm te kijken te accepteren door af en toe een pauze te nemen en eventueel mijzelf voorzie van de nodige hulpmiddelen zoals een bril om vermoeidheid van de ogen tegen te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het zien/horen van berichten eerst te ademen, mijzelf te stoppen en in het moment, met volle aandacht en met het nemen van al mijn verantwoordelijkheden het bericht tot mij neem en daar actie op neem.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s