6 van 2555 – Mea culpa

Vanavond had ik een situatie waarin weer eens het mechanisme van iemand anders iets verwijten terwijl je zelf ermee zit duidelijk werd. Terug uit mijn werk ging ik bij mijn dochter kijken hoe het met haar ging. De laatste dagen voelt ze zich niet goed en ligt ze veel op bed. Terwijl ik vroeg hoe het ging kwamen bij haar de tranen waarmee duidelijk werd dat mijn vraag of aanwezigheid een reactie gaf. Ik ging mij afvragen wat er aan de hand was en zei dat er duidelijk was dat haar iets dwars zat. Alsof ze dat niet wist. Ik realiseerde mij op dat moment niet dat ik daarmee zout in de wond wreef. Met de botte bijl ging ik verder om tot de conclusie te komen dat ze waarschijnlijk weer, net zoals vorig jaar zomer, in een depressie zat. Om het nog te benadrukken zei ik dat ook nog eens tegen haar. Het enige wat mij op dat moment restte was haar kamer te verlaten met het gevoel het volledig verprutst te hebben.

Wat waren mijn motivaties om de situatie op deze manier aan te pakken? Zelfbelang en ego. Alles is terug te herleiden naar een vader-systeem die niet graag ziet dat zijn kind-systeem niet naar behoren functioneert. Vanuit eigen belang probeerde ik de situatie te forceren zonder alle factoren in ogenschouw te nemen. Hierdoor heb ik de situatie geen zier geholpen, alleen verergerd. Nu schrijf ik de situatie uit en neem ik mijn verantwoordelijkheden op de punten die ik in mij kan verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een nieuwe situatie te beoordelen op basis van herinneringen die worden opgeroepen en op basis van die herinneringen een oordeel uit te spreken in plaats van deze situatie in het moment te bekijken en te handelen naar het belang van iedereen en niet uit eigen belang en manipulatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie/het gedrag van mijn dochter te bestempelen als depressief gedrag puur omdat ik hetzelfde patroon denk te herkennen uit eerdere ervaringen in plaats van een gesprek aan te gaan met mijn dochter waarmee ik op basis van feiten kan vast stellen wat er aan de hand is en zo ook in staat ben daadwerkelijke ondersteuning te bieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen belang en ego voor het belang van iedereen te laten gaan bij het reageren op een situatie die in mijn ogen en mijn beleving op basis van herinneringen bedreigend is voor mijn image als vader omdat ik vrees gezien te worden als falend ouder met een depressief kind waar ik geen verandering in weet te brengen.

Ik vergeef mijzelf om mijn vader-systeem toe te staan om invloed te hebben op hoe ik in een bepaalde situatie sta zonder te willen zien wat de consequenties zijn van het handelen/praten vanuit zo’n systeem voor mijzelf, mijn dochter en indirect alles en iedereen om mij heen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie waarin mijn dochter verkeert te benaderen vanuit eigen belang en met als insteek dat haar houding niet wenselijk en niet past in het ideaalbeeld van een vader-dochter construct en een familie/gezinsconstruct.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezorgdheid voor mijn dochter te vertalen in gevoelens van angst voor herhaling en ergernis voor onwenselijk gedrag in plaats van naar ingangspunten te zoeken om ondersteunend en in het belang van een ieder bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan te nemen dat ik het proces van mijn dochter kan beïnvloeden door eigenbelang voorop te zetten met als gevolg dat het proces voor beide alleen maar gefrustreerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schuldgevoel voor mijn eventuele mogelijke bijdrage aan de situatie van mijn dochter om te zetten in manipulatief gedrag waarbij ik tracht met opmerkingen en suggesties de aanwezige situatie te beïnvloeden zodat een mogelijke consequentie van een vroeger falen in opvoeding of het geven van steun wordt weggewerkt alsof het niet bestaan zou hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in een vergelijkbare situatie niet in mijn vader-systeem te schieten maar te stoppen. Ik haal adem en ik zeg stop. Ik beoordeel de situatie en handel vervolgens in het belang van een ieder met inachtname van alle mogelijke consequenties voor zover ik die op dat moment kan overzien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in een vergelijkbare situatie niet mijn angst/imago/ego/eigenbelang zwaarder te laten wegen dan het handelen in het interesse en het belang van iedereen/het geheel voor zover ik dat in het moment kan overzien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schuldgevoel niet mijn leidraad te laten zijn. Als ik schuldgevoel krijg dan stop ik. Ik haal adem en neem in het moment mijn verantwoordelijkheid voor dat wat zich in dat moment voordoet.

Advertenties

2 gedachtes over “6 van 2555 – Mea culpa

  1. Sylvia zegt:

    Waneer je een verbintenis met jezelf aangaat en je eindigt met de volgende zin ” voor zover ik dat in het moment kan overzien”, dan plaveit je de weg voor het creëren van een achterdeurtje om alsnog je snor te drukken. De zin geeft aan dat je nog niet staat als de verbintenis, wat logisch is want je gaat het nu met jezelf aan om in volgende situaties te voorkomen wat je jezelf hebt gerealiseerd als gedrag dat niet in het belang van een ieder is. Mijn advies is om die zin weg te laten, wanneer je de verbintenis niet na komt zul je overnieuw moeten beginnen en met deze zin geef je jezelf een vrijbrief om niet overnieuw te hoeven beginnen, maar om het slachtoffer van de situatie te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s