2 van 2555 – Geen idee!

“Ik weet het niet, écht, ik weet het écht niet meer!” Dat zeg of denk ik regelmatig, gisteren nog tijdens een chat waar werd gevraagd om een eerste ervaring van falen te beschrijven. Waar kwam ik mee? Met een ervaring van een aantal dagen geleden. Ik kreeg het niet voor elkaar om iets verder terug in de tijd te bedenken. Het is een rode draad in mijn leven, ik ben erg goed in het wegstoppen van herinneringen. Als ze veilig opgeborgen zijn ben ik er van overtuigd dat ze niet meer bestaan. Helaas, ze zijn er wel, diep weggestoken en ik moet er wat mee om er mee te kunnen afrekenen. Ik merk wel dat als ik er even de tijd voor neem, zonder stress of druk er best herinneringen boven komen en hoe langer ik mijzelf kan ‘vertragen’, des te gedetailleerder is de herinnering die ik terug weet te halen.

De komende dagen ga ik verschillende onderwerpen oppakken en die terugwerken in de tijd om daar zelfvergeving op te doen en er correctie op te kunnen toepassen. Vandaag houdt ik het algemeen en in relatie tot het ‘Ik weet het niet-personnage’. Dit personnage komt in actie als er zich een situatie voordoet waarvoor ik mijn verantwoordelijkheden niet wil nemen, bijvoorbeeld iets wat ik in het verleden niet goed heb afgehandeld. Omdat ik mij schaam, dus minder voel dan anderen maar geen gezichtsverlies wil hebben, stop ik de herinnering aan deze gebeurtenis weg. Zo hoef ik er geen verantwoordelijkheid over te nemen, het bestaat gewoon niet. En dat terwijl de consequenties wel blijven bestaan en misschien steeds erger worden naarmate de tijd verstrijkt.

Paniek dus! Ik heb gefaald, ergens weet ik dat ik iets heb gedaan en dat ik de gevolgen ervan moet aanpakken. Maar Hoe? Ten eerste is het van belang om te begrijpen dat falen niet bestaat. Het is iets wat ik zelf bedenkt en manifesteer. Door er vanuit te gaan dat ik hebt gefaald ontstaan er allerlei consequenties die mijn falen alleen maar bevestigen. Voor alles wat ik doe geldt dat ik in het moment de beste afweging maak die ik op dat moment kan maken. Als ik at niet in zelfeerlijkheid doe dan zal ik daarvan later de consequenties dragen. Hieronder de zelfvergevingszinnen die dieper ingaan op de verschillende aspekten en consequenties van het “Ik weet het niet-personnage”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verantwoordelijkheid niet te nemen als mij iets wordt gevraagd over een gebeurtenis in het verleden en niet in het moment mijzelf te vertragen en zo terug te gaan in de tijd om mijn acties na te lopen om zo in het moment de juiste actie/handeling te kunnen verrichten en daarmee onnodige consequenties voor mijzelf en anderen te voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “ik weet het niet-personnage” toe te staan de regie over te nemen op momenten dat ik mijn verantwoordelijkheid zou moeten nemen. Hierdoor handel ik in oneerlijkheid en zullen de consequenties van de handeling waarover ik op dat moment mijn verantwoordelijkheid had kunnen nemen alleen maar groter worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in paniek te raken als ik ter verantwoording wordt geroepen en zodoende het “ik weet het niet-personnage” de mogelijkheid geef om mijn kop in het zand te steken en mijzelf overtuigd dat ik het allemaal ben vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het moment van een confrontatie met een consequentie van een handeling uit het verleden mijzelf niet vertraag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken door het wegstoppen van mijn herinneringen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien dat het wegstoppen van herinneringen niet alleen consequenties heeft voor mij maar voor alles en iedereen omdat alle acties ( en niet acties) weer consequenties hebben voor het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om systematisch bepaalde (terugkerende) zaken niet (onmiddellijk) te willen afhandelen maar te zien als een bedreiging die vermeden moest worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor oordeel van andern zwaarder te laten wegen dan het in het moment bekijken van de situatie en in zelf-eerlijkheid de stappen te ondernemen die noodzakelijk zijn om de situatie af te handelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een situatie waar ik een herinnering uit een verleden moet terughalen mijzelf te vertragen, adem te halen en de tijd te nemen om terug te gaan in de tijd om zodoende mijn verantwoordelijkheden te nemen in het moment in het belang van alles en iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het “ik weet het niet-personnage” niet meer de kans te geven om de controle van de situatie over te nemen waardoor ik mijzelf ontzie van het nemen van mijn verantwoordelijkheid en daardoor de consequenties van het niet handelen voor mijzelf en iedereen anders niet aanga.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op het moment dat ik ter verantwoording wordt geroepen voor een consequentie uit vroeger handelen mij niet door angst voor het oordeel van anderen te laten beïnvloeden. Ik haal adem en vertraag mijzelf om zo alle facetten van de situatie af te wegen en te bepalen welke mijn acties zijn in het belang van een ieder.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s