1 van 2555 – Vandaag begin ik

Het klinkt heel gemakkelijk, een afspraak met jezelf maken, maar probeer dat nou eens te doen in volledige eerlijkheid, zonder dat je met allerlei excuses aan komt zetten. Het klinkt misschien bizar, maar het is een heel uitdaging om met jezelf een afspraak te maken, of beter, een verbintenis aan te gaan waar je vanaf het moment dat je die aangaat er gewoon op kan rekenen dat het zo is.

Het is inmiddels maanden geleden dat ik het idee aangenomen om een dagelijkse blog te gaan schrijven waarbij door middel van zelfvergeving en zelf correctie je stap voor stap werkt aan het verbeteren van jezelf met als doel mijn bijdrage te leveren aan een betere wereld voor mijzelf en voor iedereen. In de afgelopen periode heeft mijn leven vele uitdagingen gekend en was mijn dagelijkse leven zeker niet stabiel. Toch zie ik achteraf geen reden om in het geheel niet te beginnen aan dit proces van blog schrijven, zeker als je bedenkt dat als je in zelf-eerlijkheid in het moment had afgewogen of het schrijven op die dag wel of niet zou lukken er geen sprake geweest zou zijn van uitstel maar een vanuit praktische overweging ontstaan standpunt.

Vandaag ga ik dus de verbintenis met mijzelf aan dat ik elke dag een stap neem in mijn proces van zelfvergeving en correctie, zonder dat dit proces wordt opgehouden door smoezen, afleidingen en andere redenen die niet in zelfeerlijkheid zijn ontstaan.

Deze zelfvergevingszinnen hebben uitsluitend betrekking op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn persoonlijke situatie te gebruiken als reden om nog niet te beginnen met het schrijven van mijn dagelijkse blog.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het moment waarop ik met mijn dagelijkse blog zou beginnen systematisch voor mij uit te schuiven door steeds weer activiteiten op te pakken die op dat moment belangrijker gemaakt werden tot het moment dat ik vermoeidheid als reden kon opgeven om verder uitstel geod te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het uitstelpersonage aan te nemen die voor ik nog in overweging zou nemen om te gaan schrijven al vermoeidheid en een hele ris andere redenen naar voren brengt om mij niet te laten beginnen aan deze persoonlijke verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in mijn dagelijkse activiteiten geen ruimte te zien om te gaan schrijven door steeds weer een activiteit op te pakken tot vermoeidheid mij alle mogelijke kansen om maar iets op te schrijven weg nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn verantwoordelijkheden niet te nemen als het gaat om de consequenties van het niet aan mijzelf werken in de context van het geheel waarmee ik het proces van verandering van de wereld in zijn geheel vertraag en tegenhoudt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om weerstand te voelen tegen het naar mijzelf kijken en weerstand te voelen tegen het eerlijk naar mijzelf zijn als het gaat om het maken van afspraken met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te separeren van het proces van zelfverbetering door aan te nemen dat ik anders ben en dat het proces voor mij nog niet van toepassing waarmee ik mijzelf als ‘anders’ en ‘speciaal’ heb bestempeld zonder dat daar enige onderbouwing voor is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het aangaan van een verbintenis met mijzelf als iets onmogelijk te zien en daarmee automatisch niet in overweging wilde nemen dat ik zo’n verbintenis ook daadwerkelijk zou kunnen aangaan.

Wanneer ik mijzelf zie participeren in het ‘uitstelpersonage’ om zodoende redenen te hebben om min verbintenis niet na te komen, dan stop ik en haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat het aannemen van het uitstelpersonage niet toelaat dat ik mij wijdt aan mijn besluit een levend voorbeeld te zijn in gelijkheid en eenheid. Het aannemen van het uitstelpersonage heeft geen waarde anders dan het hebben van consequenties. Ik stop en haal adem en laat het aannemen van dit personage los en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid voor iedereen.

Wanneer ik mijzelf zie participeren in het niet hebben van vertrouwen in mijzelf als het gaat om het aangaan van een verbintenis met mijzelf, dan stop ik en haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat het niet hebben van vertrouwen in mijzelf inhoudt dat ik afstand neem van mijn verantwoordelijkheden en mij daarmee als mens ontken. Er is geen waarde in deelname aan dit punt anders dan consequenties. Ik stop en haal adem en laat het niet hebben van vertrouwen in mijzelf los en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid voor iedereen.

Ik realiseer mij dat ik alleen kan staan als mijn woord in absoluutheid wanneer ik geen uitstel meer toelaat en mijzelf één en gelijk zie aan mijn proces.

Deze zelfvergevingszinnen hebben betrekking op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat wij als mensheid niet in staat zijn te veranderen en zodoende ook geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te geloven in onze mislukking als mensheid nog vóór wij in actie zijn gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te handelen op basis van onze weerstanden tegen de te nemen acties en verantwoordelijkheiden en niet te ervaren dat deze weerstanden ons limiteren en het tegenovergestelde bewerkstelligen van wat wij claimen, het in controle zijn over ons leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onbetrouwbaar te zijn en niet achter of als ons woord kunnen staan en vervolgens anderen te beschuldigen van onze eigen onbetrouwbaarheid.

Wanneer en als wij onszelf zien participeren in het punt van onbetrouwbaarheid, dan stoppen we en halen we adem. Hierdoor realiseren wij ons dat door onze eigen onbetrouwbaarheid wij anderen door onze ogen van onbetrouwbaarheid zien als onbetrouwbaar. Dit maakt dat wij elkaar niet kunnen/durven/willen vertrouwen en wij zodoende slecht in staat zijn om samen te werken en als een groep te functioneren. Er is geen waarde in deelname aan dit punt anders dan consequenties. Wij stoppen en wij halen adem en laten het niet vertrouwen van onszelf en daarmee het niet vertrouwen van anderen los en wij nemen deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wij realiseren ons dat zolang wij onszelf niet vertrouwen dat wij nooit in staat zullen zijn om echte vrijheid te beleven, doordat wij ons limiteren en/of verlagen tot angst voor onszelf en daarmee de medemens en niet verder komen in ons leven dan streven naar eigenbelang.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s