6 van 2555 – Mea culpa

Vanavond had ik een situatie waarin weer eens het mechanisme van iemand anders iets verwijten terwijl je zelf ermee zit duidelijk werd. Terug uit mijn werk ging ik bij mijn dochter kijken hoe het met haar ging. De laatste dagen voelt ze zich niet goed en ligt ze veel op bed. Terwijl ik vroeg hoe het ging kwamen bij haar de tranen waarmee duidelijk werd dat mijn vraag of aanwezigheid een reactie gaf. Ik ging mij afvragen wat er aan de hand was en zei dat er duidelijk was dat haar iets dwars zat. Alsof ze dat niet wist. Ik realiseerde mij op dat moment niet dat ik daarmee zout in de wond wreef. Met de botte bijl ging ik verder om tot de conclusie te komen dat ze waarschijnlijk weer, net zoals vorig jaar zomer, in een depressie zat. Om het nog te benadrukken zei ik dat ook nog eens tegen haar. Het enige wat mij op dat moment restte was haar kamer te verlaten met het gevoel het volledig verprutst te hebben.

Wat waren mijn motivaties om de situatie op deze manier aan te pakken? Zelfbelang en ego. Alles is terug te herleiden naar een vader-systeem die niet graag ziet dat zijn kind-systeem niet naar behoren functioneert. Vanuit eigen belang probeerde ik de situatie te forceren zonder alle factoren in ogenschouw te nemen. Hierdoor heb ik de situatie geen zier geholpen, alleen verergerd. Nu schrijf ik de situatie uit en neem ik mijn verantwoordelijkheden op de punten die ik in mij kan verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een nieuwe situatie te beoordelen op basis van herinneringen die worden opgeroepen en op basis van die herinneringen een oordeel uit te spreken in plaats van deze situatie in het moment te bekijken en te handelen naar het belang van iedereen en niet uit eigen belang en manipulatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie/het gedrag van mijn dochter te bestempelen als depressief gedrag puur omdat ik hetzelfde patroon denk te herkennen uit eerdere ervaringen in plaats van een gesprek aan te gaan met mijn dochter waarmee ik op basis van feiten kan vast stellen wat er aan de hand is en zo ook in staat ben daadwerkelijke ondersteuning te bieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen belang en ego voor het belang van iedereen te laten gaan bij het reageren op een situatie die in mijn ogen en mijn beleving op basis van herinneringen bedreigend is voor mijn image als vader omdat ik vrees gezien te worden als falend ouder met een depressief kind waar ik geen verandering in weet te brengen.

Ik vergeef mijzelf om mijn vader-systeem toe te staan om invloed te hebben op hoe ik in een bepaalde situatie sta zonder te willen zien wat de consequenties zijn van het handelen/praten vanuit zo’n systeem voor mijzelf, mijn dochter en indirect alles en iedereen om mij heen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie waarin mijn dochter verkeert te benaderen vanuit eigen belang en met als insteek dat haar houding niet wenselijk en niet past in het ideaalbeeld van een vader-dochter construct en een familie/gezinsconstruct.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezorgdheid voor mijn dochter te vertalen in gevoelens van angst voor herhaling en ergernis voor onwenselijk gedrag in plaats van naar ingangspunten te zoeken om ondersteunend en in het belang van een ieder bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan te nemen dat ik het proces van mijn dochter kan beïnvloeden door eigenbelang voorop te zetten met als gevolg dat het proces voor beide alleen maar gefrustreerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schuldgevoel voor mijn eventuele mogelijke bijdrage aan de situatie van mijn dochter om te zetten in manipulatief gedrag waarbij ik tracht met opmerkingen en suggesties de aanwezige situatie te beïnvloeden zodat een mogelijke consequentie van een vroeger falen in opvoeding of het geven van steun wordt weggewerkt alsof het niet bestaan zou hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in een vergelijkbare situatie niet in mijn vader-systeem te schieten maar te stoppen. Ik haal adem en ik zeg stop. Ik beoordeel de situatie en handel vervolgens in het belang van een ieder met inachtname van alle mogelijke consequenties voor zover ik die op dat moment kan overzien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in een vergelijkbare situatie niet mijn angst/imago/ego/eigenbelang zwaarder te laten wegen dan het handelen in het interesse en het belang van iedereen/het geheel voor zover ik dat in het moment kan overzien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schuldgevoel niet mijn leidraad te laten zijn. Als ik schuldgevoel krijg dan stop ik. Ik haal adem en neem in het moment mijn verantwoordelijkheid voor dat wat zich in dat moment voordoet.

Advertenties

5 van 2555 – “Floaters”

Floaters zijn geen stootkussens voor boten maar kleine transparante draadjes die in het oog kunnen ronddobberen. ik heb deze draadjes al in mijn gezichtsveld zolang ik mij kan herinneren al heb ik de indruk dat het de laatste jaren is toegenomen.

Deze aandoening, als je al van een aandoening kan spreken, is een perfecte aanleiding om een aantal personages  door de mind te laten triggeren waaronder het ‘zelf-medelijden-personnage’. Al zijn er periodes dat ik er absoluut geen erg in heb, met name in de winter als het licht allemaal wat minder fel is, dan is er niets aan de hand. ’s Zomers echter is dat anders. Dan zijn er periodes dat ik mij eraan stoor omdat het mijn lezen bemoeilijkt, met name als ik moe ben en al de hele dag naar een scherm heb zitten kijken.

Op die momenten gaat er van alles door je hoofd. Zal het iets ergs zijn? Wordt ik langzaam blind? Wat als ik straks steeds minder goed kan lezen, hoe kan ik dan mijn werk nog goed doen? Is er iets aan te doen? Moet ik naar de dokter en/of oogarts?

Zo zijn er vele gedachten die met name met angsten te maken hebben. Angsten die terug te leiden zijn naar de angst om geen of onvoldoende inkomen te kunnen genereren voor het gezin, angst voor te weinig geld, armoede, honger, dood.

Daarnaast zijn er gedachtes van “Waarom ik?”, “Heb ik iets niet goed gedaan?”, “Is het een consequentie van iets wat ik heb gedaan waar ik nu straf voor krijg?” en nog meer van die bullshit.

Omdat ik er de laatste tijd weer meer last van heb is het een mooi moment om dit in common sense te bekijken en er de nodige zelfvergeving op te doen. Hiermee kan ik het geheel terugbrengen naar het hier en nu en het in de juiste proportie terugbrengen om daarna de juiste stappen te ondernemen die mogelijke onnodige verergering van het probleem kunnen voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te ontwikkelen over de gevolgen van het hebben van floaters ondanks ik al de aandoening onderzocht heb en heb vastgesteld dat het geen acuut gevaar voo mijn gezichtsvermogen oplevert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het niet nemen van noodzakelijke medische stappen acuut kan leiden tot verslechtering van de situatie alsof het een straf is voor het niet in actie komen maar de zaak negeren en doorschuiven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan omdat ik regelmatig heb zitten piekeren over het waarom ik floaters heb in een soort zelf-medelijden om zo energie te halen uit het feit dat ik zielig ben en mij misschien zelfs speciaal te voelen omdat ik deze aandoening heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een eventueel verergerde situatie van deze aandoening niet dusdanig zou aanpakken dat er de juiste maatregelen worden genomen om de nadelige effecten op mijn inkomen zoveel mogelijk te beperken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze aandoening met mijn huisarts te bespreken en het een en ander laat nakijken om zo duidelijkheid te krijgen in de status van de aandoening en of er maatregelen genomen moeten worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij het zien van mijn floaters niet mijzelf terugtrek in de mind en ga fantaseren over wat er allemaal met mijn gezichtsvermogen zou kunnen gebeuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het zelf-dedelijden-personage geen mogelijkheid meer te geven om mij te beïnvloeden, zodra ik merk dat het zelf-dedelijden-personnage wordt geactiveerd stop ik, haal ik adem en sta ik in het hier in nu en neem waar wat er in dit moment speelt en overweeg alle consequenties voor mijzelf en anderen voor ik beslis hoe ik verder ga.

4 van 2555 – Nooit meer fantaseren

Vandaag was het eindelijk zover, de huiseigenaar zou langskomen om te kijken naar een verstopte afvoerput waardoor de kelder ondergelopen was. Ik had mij al een tijdje voorbereid op deze ontmoeting om naast de ondergelopen kelder nog een aantal andere punten m.b.t. het huis te bespreken. Er zat een bepaalde energie aan deze ontmoeting en ik ga uitzoeken waar die vandaan komt. Die energie zorgde er in ieder geval voor dat ik niet naar de ontmoeting uit zag maar het meer als noodzaak zag om een aantal noodzakelijke, misschien wel vervelende punten door te nemen.

De wat nalatige bemiddeling van het makelaarskantoor heeft bijgedragen aan een bepaalde beeldvorming van de huiseigenaar. We wisten niets van hem , ook niet waarom hem nooit hadden ontmoet, zelfs niet na het ingaan van de huur. S. en ik hebben van alles zitten fantaseren, mede geassisteerd door het huurcontract waarin iets over het buitenland in stond m.b.t. de eigenaar van het pand. Ik vond het vreemd dat het niet mogelijk bleek contact te krijgen met de eigenaar om zo praktische en noodzakelijke punten van het huis door te spreken.

Toen eindelijk het makelaarskantoor duidelijkheid gaf door het telefoonnummer door te geven bleek in het eerste gesprek dat de eigenaar een alleraardigst person was en zeer bereid om het e.e.a. door te spreken. Na de ontmoeting kon ik alle beelden die ik had gecreëerd van deze man in de prullenbak doen. Punten die lastig leken te zijn kunnen op korte termijn worden aangepakt en zonder enige vorm van tegenwerking.

Zo blijkt maar weer eens dat de ideeën en beelden die je vormt niet kloppen met de werkelijkheid als zij niet getoetst zijn aan feiten. Het is een hele uitdaging om de mind niet zijn gangetje te laten gaan en zo heel snel allerlei conspiracy-achtige meningen verzint om jou daar negatieve of positieve energie uit te laten halen die met je aan de haal gaat op het moment dat je de situatie waarover je hebt zitten fantaseren in werkelijkheid aangaat.

Al ben ik ervan bewust dat ik het niet moet doen trap ik er toch elke keer weer in. Als ik een gesprek moet aangaan met iemand dan ga ik van tevoren fantaseren hoe het gesprek zal lopen. Ho belangrijker het gesprek of de uitkomst van het gesprek voor mij is, des te groter de kans dat ik er vrolijk op los ga fantaseren en mij door (angst-) beelden en doomscenario’s laat beïnvloeden. Het is een bezigheid die een hoop onnodige energie kost en volstrekt nutteloos is.

Daarom ga ik een verbintenis met mijzelf aan om niet meer te fantaseren omdat ik elke keer weer zie dat ik met mijn fantasie mij probeer voor te bereiden op wat komen gaat maar dat wat zich uiteindelijk afspeelt niet overeenkomt met de werkelijkheid. In plaats van te fantaseren hoe iets zal gaan lopen ga ik mijn energie gebruiken om mij op de beste manier voor te bereiden op wat komen gaat, zonder vooroordelen, zonder backchat en zonder aannames, alles gestaafd op feiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onjuist beeld te vormen van de huiseigenaar door zelf de ontbrekende informatie in te vullen waardoor ik een eigen, niet onderbouwd beeld van de man heb gecreëerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te luisteren naar mijn back chat in de aanloop tot een ontmoeting met de huiseigenaar waardoor ik niet de focus houdt op de te bespreken punten maar mij opwind over de beelden en opinies die door mijn hoofd spelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden en opinies te vormen over situaties en personen zonder deze eerst te toetsen aan de realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fantaseren over situaties en de uitkomst daarvan de voorkeur te geven boven het onderzoeken en toesen van feiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om de energie uit de onjuiste beelden te gebruiken om mij emotioneel voor te bereiden op het gesprek en de ‘prangende’ onderwerpen om zo gevoelens van zelf-medeleiden en tekort gedaan zijn op te wekken en het voornemen in het gesprek mijn ‘recht’ te doen gelden zonder daar enige onderbouwing voor te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek te reageren op de foutieve beelden en opinies waardoor ik snelle hartslag krijg en fysiek weerstand voel voor het naderende gesprek terwijl ik op dat moment mijzelf (mijn mind) tot stilstand moet brengen en moet ademhalen om de situatie in het hier en nu als zijnde mijzelf aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij telkens te laten verleiden om mij energetisch op te laden met beelden en opinies om zo energie te halen uit de zelf verzonnen scenario’s zonder waarde te hechten aan dat wat zich in werkelijkheid afspeelt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in situaties waar ik ga fantaseren over eventuele scenario’s mijzelf te stoppen en te ademen en mijzelf terug te brengen naar het hier en nu, de situatie waarneem en acteer op basis van wat zich op dat moment afspeelt.

equalmoney.org

3 van 2555 – Shit uit het verleden

deurwaarderWat gebeurt er als je iets niet goed meer herinnert, om wat voor een reden dan ook? Dan komt er vroeg of laat een consequentie. Zo ook voor een jaren geleden afgesloten bankrekening. Door verhuizing naar het buitenland was het lastiger dan normaal om in de gaten te houden of de rekening op de juiste manier was afgesloten. Achteraf bleek dat ik nog geld had overgemaakt in de veronderstelling dat daarmee een eventueel tekort aan saldo werd vereffend. In de veronderstelling dat geen bericht goed bericht was het ik nooit meer gecontroleerd of het allemaal gelukt was. Nu, bij terugkomst in Nederland, na 6 jaar in het buitenland, blijkt dat er een flink bedrag openstond. Blijkbaar zijn er nog allerlei bedragen afgeschreven waarvan ik geen afschrift meer gekregen heb. Met de rente en de incassokosten en vorderingskosten is het geheel een fors bedrag geworden. En mij rest niets anders dan het bedrag te betalen.

Ik heb overwogen in beroep te gaan, maar uiteindelijk is het mijn nalatigheid geweest die dit als consequentie heeft. Ik zou mijn kunnen beroepen op het feit dat ik niet alle brieven van de bank heb gehad omdat ik mijn postadres in korte tijd een aantal keer had gewijzigd. Ik kan daarmee zeggen dat ik het allemaal niet wist, maar hoe lastig het ook had geweest om de situatie van mijn bankrekening te traceren, als ik destijds alle mogelijkheden had afgewogen, dan had ik wellicht de zaak beter gevolgd en zat ik nu niet met extra hoge kosten.

Dit is een mooi voorbeeld van wat de consequenties kunnen zijn van het aannemen van het “Ik weet het niet-personnage” en geeft duidelijk aan dat ik, ondanks de vele redenen die ik kan opgeven om uit te leggen waarom het zo ik gelopen, de consequenties gedeeltelijk of geheel had kunnen voorkomen door grondiger te handelen en het afhandelen van deze zaak niet op zijn beloop had gelaten om mij later te kunnen beroepen op het “ik weet het niet (meer)”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om destijds niet alle stappen te hebben doorlopen om er zeker van te zijn dat de bankrekening op de juiste manier zou worden afgesloten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen als ik wordt geconfronteerd met de gevolgen van mijn nalatigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kortademig te worden en mijn hartslag te laten versnellen als ik aan de gang moet met de afhandeling van de consequenties van mijn (niet) handelen in het verleden. Als ik nu mijn hart snel voel kloppen en kortademig wordt dan stop ik, haal ik aden en focus mijzelf op de te verrichten handelingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties te voelen van oneerlijkheid, slachtoffer zijn, machteloosheid als ik word geconfronteerd met de consequenties van mijn eigen handelen. Als ik nu deze emoties voel dan stop ik, haal ik aden en overweeg de te nemen stappen in het belang van iedereen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om in beroep te gaan om zodoende mijn ‘gelijk’ te halen terwijl ik , als ik in zelf-eerlijkheid naar de situatie kijk, weet dat ik niet alles in het werk heb gesteld om deze consequenties te voorkomen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn (financiële) zaken secuur bij te houden en geen aannames te doen maar alle stappen naloop om een correcte afhandeling van zaken te verzekeren.

2 van 2555 – Geen idee!

“Ik weet het niet, écht, ik weet het écht niet meer!” Dat zeg of denk ik regelmatig, gisteren nog tijdens een chat waar werd gevraagd om een eerste ervaring van falen te beschrijven. Waar kwam ik mee? Met een ervaring van een aantal dagen geleden. Ik kreeg het niet voor elkaar om iets verder terug in de tijd te bedenken. Het is een rode draad in mijn leven, ik ben erg goed in het wegstoppen van herinneringen. Als ze veilig opgeborgen zijn ben ik er van overtuigd dat ze niet meer bestaan. Helaas, ze zijn er wel, diep weggestoken en ik moet er wat mee om er mee te kunnen afrekenen. Ik merk wel dat als ik er even de tijd voor neem, zonder stress of druk er best herinneringen boven komen en hoe langer ik mijzelf kan ‘vertragen’, des te gedetailleerder is de herinnering die ik terug weet te halen.

De komende dagen ga ik verschillende onderwerpen oppakken en die terugwerken in de tijd om daar zelfvergeving op te doen en er correctie op te kunnen toepassen. Vandaag houdt ik het algemeen en in relatie tot het ‘Ik weet het niet-personnage’. Dit personnage komt in actie als er zich een situatie voordoet waarvoor ik mijn verantwoordelijkheden niet wil nemen, bijvoorbeeld iets wat ik in het verleden niet goed heb afgehandeld. Omdat ik mij schaam, dus minder voel dan anderen maar geen gezichtsverlies wil hebben, stop ik de herinnering aan deze gebeurtenis weg. Zo hoef ik er geen verantwoordelijkheid over te nemen, het bestaat gewoon niet. En dat terwijl de consequenties wel blijven bestaan en misschien steeds erger worden naarmate de tijd verstrijkt.

Paniek dus! Ik heb gefaald, ergens weet ik dat ik iets heb gedaan en dat ik de gevolgen ervan moet aanpakken. Maar Hoe? Ten eerste is het van belang om te begrijpen dat falen niet bestaat. Het is iets wat ik zelf bedenkt en manifesteer. Door er vanuit te gaan dat ik hebt gefaald ontstaan er allerlei consequenties die mijn falen alleen maar bevestigen. Voor alles wat ik doe geldt dat ik in het moment de beste afweging maak die ik op dat moment kan maken. Als ik at niet in zelfeerlijkheid doe dan zal ik daarvan later de consequenties dragen. Hieronder de zelfvergevingszinnen die dieper ingaan op de verschillende aspekten en consequenties van het “Ik weet het niet-personnage”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verantwoordelijkheid niet te nemen als mij iets wordt gevraagd over een gebeurtenis in het verleden en niet in het moment mijzelf te vertragen en zo terug te gaan in de tijd om mijn acties na te lopen om zo in het moment de juiste actie/handeling te kunnen verrichten en daarmee onnodige consequenties voor mijzelf en anderen te voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “ik weet het niet-personnage” toe te staan de regie over te nemen op momenten dat ik mijn verantwoordelijkheid zou moeten nemen. Hierdoor handel ik in oneerlijkheid en zullen de consequenties van de handeling waarover ik op dat moment mijn verantwoordelijkheid had kunnen nemen alleen maar groter worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in paniek te raken als ik ter verantwoording wordt geroepen en zodoende het “ik weet het niet-personnage” de mogelijkheid geef om mijn kop in het zand te steken en mijzelf overtuigd dat ik het allemaal ben vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het moment van een confrontatie met een consequentie van een handeling uit het verleden mijzelf niet vertraag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken door het wegstoppen van mijn herinneringen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in te zien dat het wegstoppen van herinneringen niet alleen consequenties heeft voor mij maar voor alles en iedereen omdat alle acties ( en niet acties) weer consequenties hebben voor het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om systematisch bepaalde (terugkerende) zaken niet (onmiddellijk) te willen afhandelen maar te zien als een bedreiging die vermeden moest worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor oordeel van andern zwaarder te laten wegen dan het in het moment bekijken van de situatie en in zelf-eerlijkheid de stappen te ondernemen die noodzakelijk zijn om de situatie af te handelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een situatie waar ik een herinnering uit een verleden moet terughalen mijzelf te vertragen, adem te halen en de tijd te nemen om terug te gaan in de tijd om zodoende mijn verantwoordelijkheden te nemen in het moment in het belang van alles en iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het “ik weet het niet-personnage” niet meer de kans te geven om de controle van de situatie over te nemen waardoor ik mijzelf ontzie van het nemen van mijn verantwoordelijkheid en daardoor de consequenties van het niet handelen voor mijzelf en iedereen anders niet aanga.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op het moment dat ik ter verantwoording wordt geroepen voor een consequentie uit vroeger handelen mij niet door angst voor het oordeel van anderen te laten beïnvloeden. Ik haal adem en vertraag mijzelf om zo alle facetten van de situatie af te wegen en te bepalen welke mijn acties zijn in het belang van een ieder.

1 van 2555 – Vandaag begin ik

Het klinkt heel gemakkelijk, een afspraak met jezelf maken, maar probeer dat nou eens te doen in volledige eerlijkheid, zonder dat je met allerlei excuses aan komt zetten. Het klinkt misschien bizar, maar het is een heel uitdaging om met jezelf een afspraak te maken, of beter, een verbintenis aan te gaan waar je vanaf het moment dat je die aangaat er gewoon op kan rekenen dat het zo is.

Het is inmiddels maanden geleden dat ik het idee aangenomen om een dagelijkse blog te gaan schrijven waarbij door middel van zelfvergeving en zelf correctie je stap voor stap werkt aan het verbeteren van jezelf met als doel mijn bijdrage te leveren aan een betere wereld voor mijzelf en voor iedereen. In de afgelopen periode heeft mijn leven vele uitdagingen gekend en was mijn dagelijkse leven zeker niet stabiel. Toch zie ik achteraf geen reden om in het geheel niet te beginnen aan dit proces van blog schrijven, zeker als je bedenkt dat als je in zelf-eerlijkheid in het moment had afgewogen of het schrijven op die dag wel of niet zou lukken er geen sprake geweest zou zijn van uitstel maar een vanuit praktische overweging ontstaan standpunt.

Vandaag ga ik dus de verbintenis met mijzelf aan dat ik elke dag een stap neem in mijn proces van zelfvergeving en correctie, zonder dat dit proces wordt opgehouden door smoezen, afleidingen en andere redenen die niet in zelfeerlijkheid zijn ontstaan.

Deze zelfvergevingszinnen hebben uitsluitend betrekking op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn persoonlijke situatie te gebruiken als reden om nog niet te beginnen met het schrijven van mijn dagelijkse blog.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het moment waarop ik met mijn dagelijkse blog zou beginnen systematisch voor mij uit te schuiven door steeds weer activiteiten op te pakken die op dat moment belangrijker gemaakt werden tot het moment dat ik vermoeidheid als reden kon opgeven om verder uitstel geod te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het uitstelpersonage aan te nemen die voor ik nog in overweging zou nemen om te gaan schrijven al vermoeidheid en een hele ris andere redenen naar voren brengt om mij niet te laten beginnen aan deze persoonlijke verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in mijn dagelijkse activiteiten geen ruimte te zien om te gaan schrijven door steeds weer een activiteit op te pakken tot vermoeidheid mij alle mogelijke kansen om maar iets op te schrijven weg nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn verantwoordelijkheden niet te nemen als het gaat om de consequenties van het niet aan mijzelf werken in de context van het geheel waarmee ik het proces van verandering van de wereld in zijn geheel vertraag en tegenhoudt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om weerstand te voelen tegen het naar mijzelf kijken en weerstand te voelen tegen het eerlijk naar mijzelf zijn als het gaat om het maken van afspraken met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te separeren van het proces van zelfverbetering door aan te nemen dat ik anders ben en dat het proces voor mij nog niet van toepassing waarmee ik mijzelf als ‘anders’ en ‘speciaal’ heb bestempeld zonder dat daar enige onderbouwing voor is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het aangaan van een verbintenis met mijzelf als iets onmogelijk te zien en daarmee automatisch niet in overweging wilde nemen dat ik zo’n verbintenis ook daadwerkelijk zou kunnen aangaan.

Wanneer ik mijzelf zie participeren in het ‘uitstelpersonage’ om zodoende redenen te hebben om min verbintenis niet na te komen, dan stop ik en haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat het aannemen van het uitstelpersonage niet toelaat dat ik mij wijdt aan mijn besluit een levend voorbeeld te zijn in gelijkheid en eenheid. Het aannemen van het uitstelpersonage heeft geen waarde anders dan het hebben van consequenties. Ik stop en haal adem en laat het aannemen van dit personage los en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid voor iedereen.

Wanneer ik mijzelf zie participeren in het niet hebben van vertrouwen in mijzelf als het gaat om het aangaan van een verbintenis met mijzelf, dan stop ik en haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat het niet hebben van vertrouwen in mijzelf inhoudt dat ik afstand neem van mijn verantwoordelijkheden en mij daarmee als mens ontken. Er is geen waarde in deelname aan dit punt anders dan consequenties. Ik stop en haal adem en laat het niet hebben van vertrouwen in mijzelf los en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid voor iedereen.

Ik realiseer mij dat ik alleen kan staan als mijn woord in absoluutheid wanneer ik geen uitstel meer toelaat en mijzelf één en gelijk zie aan mijn proces.

Deze zelfvergevingszinnen hebben betrekking op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat wij als mensheid niet in staat zijn te veranderen en zodoende ook geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te geloven in onze mislukking als mensheid nog vóór wij in actie zijn gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te handelen op basis van onze weerstanden tegen de te nemen acties en verantwoordelijkheiden en niet te ervaren dat deze weerstanden ons limiteren en het tegenovergestelde bewerkstelligen van wat wij claimen, het in controle zijn over ons leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onbetrouwbaar te zijn en niet achter of als ons woord kunnen staan en vervolgens anderen te beschuldigen van onze eigen onbetrouwbaarheid.

Wanneer en als wij onszelf zien participeren in het punt van onbetrouwbaarheid, dan stoppen we en halen we adem. Hierdoor realiseren wij ons dat door onze eigen onbetrouwbaarheid wij anderen door onze ogen van onbetrouwbaarheid zien als onbetrouwbaar. Dit maakt dat wij elkaar niet kunnen/durven/willen vertrouwen en wij zodoende slecht in staat zijn om samen te werken en als een groep te functioneren. Er is geen waarde in deelname aan dit punt anders dan consequenties. Wij stoppen en wij halen adem en laten het niet vertrouwen van onszelf en daarmee het niet vertrouwen van anderen los en wij nemen deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wij realiseren ons dat zolang wij onszelf niet vertrouwen dat wij nooit in staat zullen zijn om echte vrijheid te beleven, doordat wij ons limiteren en/of verlagen tot angst voor onszelf en daarmee de medemens en niet verder komen in ons leven dan streven naar eigenbelang.