Dag 71 – Ergernissen

3165-1-mediumHet was al een paar keer eerder gebeurt maar laatst viel het mij op, of beter gezegd, ik was mij er bewust van dat ik ergens op reageerde. Dat laatste is op zich al een goed punt omdat ik vaak, als ik terugkijk op hoe mijn dag is verlopen, geen punten kan aanduiden waar ik ergens op gereageerd heb. Dat houdt niet in dat ik niet reageer maar dat ik heel goed ben in het onderdrukken en wegstoppen van reacties. Ik ben mijzelf ook aan het trainen om bewuster te worden van momenten waar ik op iets reageer en daar in het moment van reactie al iets mee te doen. Dat heeft twee voordelen, ik kan mij de reactie later zeker herinneren omdat ik er bewust van ben geweest en daarnaast heb ik op het moment dat ik in reactie ga de gelegenheid om naar mijzelf te kijken en waar mogelijk al maatregelen nemen om de reactie te stoppen. Dat in tegenstelling tot het wegdrukken van een reactie.

Als ik nu ga kijken naar de momenten waarop ik reageer op dingen die om mij heen gebeuren dan zie ik dat mijn eerste neiging is om de bron van die ergernis de schuld te geven van het feit dat het bij mij een reactie teweeg brengt. Nu heb ik dank zij mijn DIP cursus geleerd dat reacties altijd vanuit jezelf starten en dat je reageert op een ‘trigger’ van buitenaf. Dat kan een woord of een situatie, een geur, een geluid zijn dat waarop je, meestal onbewust, reageert.

De kunst is dus om alert te zijn op het moment dat je ergens op reageert. In het geval van een ergernis is het feit dat je je ineens ergens aan ergert het teken dat je moet gaan opletten. Laatst zat ik achter mijn bureau op mijn werk en merkte dat ik mij in toenemende mate stoorde aan een gesprek tussen twee collega’s even verderop. Mijn eerste constatering was er een van verbazing: “Huh? Erger ik mij aan een gesprek? Wat raar!” Dus ging ik kijken naar wat mij dat stoorde aan dat gesprek. Wat het de inhoud van het besprokene? Dat zou raar zijn omdat ik het gesprek niet aan het volgen was. Was het de toon? Ik zocht al te ver. Maar daar kwam ik pas later achter. In het moment van ergernis heb ik zelfvergeving gedaan op het feit dat ik mij ergerde en de reactie gestopt. Niet veel later zat ik weer lekker te werken.

Bij het analyseren van dit specifieke voorval zie ik dat een aantal factoren een rol speelden in het veroorzaken van mijn ergernis reactie.

  • Ik was met iets bezig wat al mijn concentratie vergde en die kon ik niet geheel opbrengen.
  • Bepaalde woorden die werden uitgesproken door de pratende collega’s veroorzaakten een reactie gebaseerd op een herinnering waarin dezelfde woorden een rol speelden en waarin ik mij niet geheel op mijn gemak voelde.

Ik had nog een paar andere punten die echt gericht waren op de sprekers en daarbij ook gevoed door de ergernis van het moment. De punten leken legitiem, maar bij nader inzien waren zij dat geenszins omdat ze waren vastgesteld op basis van een startpunt van ergernis en niet vanuit een startpunt van introspectie. Een van die punten was dat ik mij afvroeg waarom zo’n gesprek onder werktijd moet plaatsvinden terwijl ik er zelf niet vies van ben om even een informeel, niet werk gerelateerd gesprek aan te gaan met mijn collega’s om even een break te hebben.

De conclusie is dus dat ik mij ergerde aan iets wat in mijn omgeving gebeurde omdat ik zelf mijn reacties (emoties) niet goed onderkende. Met andere woorden ben ik mij in dat soort momenten niet bewust genoeg van hoe ik in alle opzichten denk en handel. Dat laatste klinkt bijna utopisch en is zeker iets waarnaar je kunt streven na vele jaren oefening. Toch is het niet onmogelijk en het voorbeeld wat ik hier heb beschreven is in feite al een stap in de goede richting. Het heeft voorkomen dat ik deze ergernis heb verdrukt om erop te wachten dat die er op een later tijdstip, wellicht veel feller, weer tevoorschijn komt. Uiteindelijk had dit kunnen leiden tot het aanspreken van de collega’s op hun gedrag terwijl het hele probleem niets met hen te maken heeft.

Het proces van het bewuster worden van je gedachten, je handelingen en je (emotionele) reacties is een essentieel onderdeel van algehele bewustwording van hoe jij als persoon in de wereld staat. Dit procesleidt er uiteindelijk toe dat je steeds stabieler bent en in ongeacht welke situatie echt jezelf kunt zijn en daarom ook optimaal in die situatie kunt handelen. Hierdoor loop je minder tegen kleine en grotere gevolgen van het hebben van emoties en gevoelens die je niet begrijpt en de daaraan gekoppelde reacties. Door jezelf beter te begrijpen en te zien hoe je ‘klokje tikt’ kan je ook beter de mensen om je heen en de wereld om je heen begrijpen en daardoor effectiever handelen. Hierdoor krijg je zelf meer rust in je hoofd en lichaam en kan je ook meer genieten van het leven.

In mijn volgende blog zal ik de punten die ik heb gezien uitwerken en daar zelfvergeving op doen.

Dag 70 – Lasagna – Laag voor laag

Lees mijn vorige blogpost voor de juiste context.2007120318190915405755_1

Hieronder de zelfvergevingen die teruggrijpen naar de punten die ik in mijn vorige posts heb beschreven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten overdonderen door een reactie op een situatie die alleen in mijn eigen hoofd bestaat zonder deze te toetsen aan de werkelijkheid van het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te staan of bewust te zijn van mijn handelingen en reacties maar in mijzelf gekeerd te zijn en in mijn eigen wereld te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn frustraties over mijn (gebrek aan) handelen niet te onderkennen en op te kroppen om zo voldoende druk op te laten bouwen om deze frustratie als een uitbarsting, ongecontroleerd te laten gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van opinies en verwachtingen die ik van anderen heb en niet heb gecommuniceerd met deze anderen, frustraties op te bouwen als een soort van negatieve energie die op een gegeven moment tot een uitbarsting en voorgestelde opluchting zal leiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen drang naar het niet verkwisten van voedsel als excuus te gebruiken om anderen denkbeeldig bepaalde handelspatronen op te leggen en als die niet overeenkomen met mijn voorstellingen, hierover frustraties op te bouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in vergelijkbare situaties geen actie heb ondernomen om uit te zoeken wat de oorzaken zijn geweest van mijn reacties om zo deze punten uit te werken en herkenbaar te maken zodat ik in een nieuwe maar vergelijkbare situatie meer houvast heb om in het moment de reacties te onderkennen en te stoppen.

Dag 69 – Lasagna – hoe nu verder?

La_Tavola_Marche_Lasagna_in_BiancoLees mijn vorige blogpost voor de juiste context.

Als ik nu terugkijk naar mijn reactie dan zie ik duidelijk dat ik een reactie heb gehad op de combinatie van een bepaalde situatie gecombineerd met een trigger, een aanleiding dus om een reactie op te wekken. Dat is op zich interessant. Dat er in mijn hoofd iets klaarstond om tot een reactie te komen op het juiste moment is duidelijk. Het is dan ook boeiend om te zien hoe ons brein al die potjes met in feite opgekropte gedachten dichthoudt tot er zich iets voordoet wat ‘rechtvaardigt’ om het potje te laten openbarsten met als gevolg dat we, bijna zonder daar controle over te hebben, de ‘boel’ eruit gooien. En dit gaat vaak tot grote verrassing van onze omstanders en soms ook onszelf omdat de context in eerste instantie niet duidelijk is.

Om nu te voorkomen dat een dergelijke situatie zich weer voor gaat doen is het van belang uit te zoeken wat nou de achterliggende gedachten zijn geweest, deze te analyseren en mijzelf te vergeven voor die gedachte en de aanloop/oorzaak naar die gedachte. Zo leer ik mijzelf beter kennen en mijn denkpatronen te herkennen. Op alle punten die ik heb uitgewerkt ga ik een verbintenis met mijzelf aan om in een vergelijkbare situatie, die ik dan kan herkennen omdat ik deze al eerder heb gelopen/uitgewerkt, mijzelf te corrigeren en niet in de reactie te gaan.

Door deze aanpak kan ik voorkomen dat ik reacties heb op zaken die alleen maar in mijn hoofd spelen, zonder dat ik iets onderdruk. Ik heb immers een duidelijk beeld van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Het gevolg hiervan is dat ik niet mijzelf en mijn omgeving verras met reacties die voor de omgeving geen enkele aanleiding hebben, maar met vol bewustzijn, zonder afleiding, aanwezig kan zijn in elk moment en daardoor het beste van elke situatie kan maken, zonder afleidingen die zich afspelen in mijn hoofd. Dit verhoogd aanzienlijk de kwaliteit van mijn dagelijks leven en mijn bewustzijn, hierdoor kan ik genieten van elk moment en uiteindelijk zonder angsten de situaties in mijn leven aangaan, in welk moment dan ook.

In mijn volgende blogpost verdere uitwerking van de punten die heb gevonden als onderliggende gedachten en aanleidingen voor mijn reactie.

Dag 68 – Lasagna

HPIM2133Terwijl ik vanmorgen mijn lunch uit de koelkast haalde zag ik een bakje met een restje lasagna van een paar dagen ervoor staan en zei hardop: “Ik zal de lasagna *) invriezen voordat deze niet meer goed is om te eten. Zodra ik aangekleed ben zal ik het naar de schuur brengen (waar de vriezer staat).” Mijn partner reageerde hierop door op te merken dat ik het bakje goed in zicht moest zetten omdat ik het anders zou vergeten.

De toon en de intentie van de opmerking triggerden bij mij een reactie, geïrriteerd onderbrak ik een vermoedelijke stroom aan argumenten waarmee mijn partner ging onderbouwen waarom ze de opmerking had gemaakt met de opmerking: “Ik heb gezegd dat ik het zodra ik ben aangekleed naar de schuur zal brengen, en als ik dat zeg dan is dat ook zo”.

De reden dat ik hier geïrriteerd op reageerde is op zich een interessant punt. In eerste instantie vraag ik mij af waarom ik sowieso geïrriteerd werd door de opmerking. De uitleg kan vrij simpel zijn, in het verleden heb ik in vergelijkbare situaties niet gedaan wat ik had aangegeven of wat ik als verwachting had gecreëerd. Als ik verder ga kijken dan zie ik dat ook mijn opmerkingen over restjes met eten die in de koelkast blijven staan totdat ze weggegooid kunnen worden een rol spelen. Deze opmerkingen gingen meestal gepaard met irritatie en verwijt naar mijn partner (vanuit mijn optiek op dat moment de beheerder van de voorraden in de koelkast) dat zij dit niet goed heeft beheerd. En dat laatste haakt weer in op mijn eigen drang om zo min mogelijk te verspillen/verkwisten.

Ik zie dus dat er allerlei emotionele ladingen aan mijn geïrriteerde reactie vast zitten. Een soort netwerk van voorvallen uit het verleden die op de loer liggen om op het juiste moment (onbewaakt ogenblik) tevoorschijn te komen en voor verwarring gaan zaaien.

Een reactie heeft altijd een aanleiding, iets wat de reactie heeft getriggerd. In dit geval kan het de intonatie van de stem van mijn partner geweest zijn, al heb ik dat niet bewust ervaren. Ik weet dat ik als mens geprogrammeerd ben om te reageren op verschillende stem intonaties. Deze intonaties kunnen zeer subtiel zijn en vaak gebruiken we ze niet eens heel bewust, tenzij we geleerd hebben hoe men op bepaalde intonaties reageert en gebruiken dat om de anderen te beïnvloeden of zelfs te manipuleren.

Als ik zo terug kijk zie ik dat ik in feite ben overdonderd door mijn eigen emotionele reacties die in een fractie van een seconde de kans zagen om mij uit balans te tikken door gebruik te maken van de vele (emotionele) koppelingen met eerdere ervaringen en herinneringen. Deze herinneringen liggen op de loer als het ware omdat ik er nog geen aandacht aan heb besteed. Met andere woorden, ik heb nog niet uitgezocht waarom ik in die andere situatie (emotionele) reacties had in combinatie met verwachtingen, aannames en verwijten naar anderen.

Vanavond heb ik gelijk een van de factoren die een rol speelden in het beslissen om de lasagna wel of niet gelijk in te vriezen met mijn dochter besproken (aangezien het gaat om een stuk lasagna waar zij geen trek meer in had) en afgesproken onder welke voorwaarden ik haar eten kan invriezen of niet. Probleem opgelost!

Niet helemaal opgelost, zo gemakkelijk kom ik hier niet van af. Om ervoor te zorgen dat ik in een vergelijkbare situatie niet weer in de reactie ga zal ik op de verschillende punten die ten grondslag liggen aan mijn reactie zelfvergeving doen waardoor ik de punten helder uitwerk en vervolgens een correctie kan toepassen. Als dan zo’n situatie zich weer voordoet dan kan ik deze herkennen en hetgeen wat ik het uitgewerkt en vergeven kan ik dan real time toepassen om zo niet in de herhaling te vallen. Op deze manier ruim ik de overtollige ballast op die mijn reacties in die bepaalde momenten veroorzaken. Hierdoor kan ik mij met volle aandacht focussen op wat er echt in die situaties gedaan moet worden.

Lees mijn volgende blogpost voor het vervolg.

*) In Nederland spreken we meestal over lasagne terwijl in Italië met het over lasagna heeft.

Dag 67 – Angst voor verandering – deel 2

Career-Change-FearVervolg op de blogpost van dag 66.

Om de punten waarop ik emoties en gevoelens effectief te stoppen begin ik met het uitschrijven van zelfvergevingen. Leer hoe je dit kunt doen in de DIP-Lite cursus.

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst zelf een bepaalde lading aan het beeld te geven wat door de woorden is ontstaan en dan daarop te reageren met angst en afgunst dat gevoed is door de vele dimensies, emoties en gevoelens die ik aan het woord en begrip “huis” heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het praten over een ander huis in de toekomst als bedreigend te zien voor mijn huidige situatie omdat ik bang ben dat mijn huidige situatie zomaar kan veranderen en ik daar geen trek in heb omdat dit een bedreiging is voor de rust die ik weer denk nodig te hebben om fysiek gezond te blijven.

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in twijfel te trekken dat ik de kans krijg om van het huis te genieten waar we nu in wonen. Tevens vergeef ik mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet de kans te willen geven om elke dag dat ik in dit huis woon ervan te genieten maar in plaats daarvan in angst te leven voor mogelijke veranderingen.

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner te verwijten dat ze aan het fantaseren is over een ander huis terwijl het mijn reactie is waar ik in eerste instantie iets mee moet doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelijk met andere oplossingen te komen om het idee van mijn partner onderuit te halen in plaats van het idee te evalueren en te waarderen.

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast een negatieve reactie ook door te schieten naar een positieve reactie waarin ik fantaseer over hoe we in het gesuggereerde scenario zouden leven. En dit terwijl ik een fractie daarvoor mijn partner verweet dat zij hetzelfde deed.

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stabiel te zijn en geen vertrouwen in mijn eigen kunnen om voor de nodige rust en stabiliteit te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een reactie gebaseerd in angst niet mijn eigen

Je bent mij altijd aan het pushen!

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te leven volgens mijn eigen principes en mijzelf niet aanstuur volgens die principes.

Dag 66 – Angst voor verandering – deel 1

het-ontwerpEen tijdje terug zei mijn partner dat ze het best handig zou vinden om een woning te hebben met een kantoor er aan vast. Voor een situatie waarin je een bedrijf aan huis hebt is dat zeker de meest ideale situatie.

Mijn reactie op dit idee van mijn partner was heftiger dan ik dacht. Of beter, ik had een hele serie aan reacties:

Een ander huis? We wonen maar net in dit huis en we zijn nog lang niet klaar met het opknappen ervan!

Leuk hoor, maar laten we nu eerst maar eens een tijdje in alle rust van dit huis genieten.

Ik ben maar eens gaan uitzoeken waar deze reacties vandaan kwamen. Met behulp van de tools uit de DIP cursus ben ik aan de slag gegaan.

In eerste instantie ben ik gaan kijken waarop ik nou eigenlijk reageerde of ‘afging’. De woorden of het idee van een “nieuw huis” of een “ander huis” waren duidelijke triggers.

Als reactie op die trigger-woorden ging mijn geest aan de slag met wat je interne conversaties kunt noemen (conversaties met jezelf over een ander die je verder – meestal – niet uitspreekt):

Waarom is ze (mijn partner) over een ander huis aan het fantaseren terwijl we maar net weer gesetteld zijn in ons huidige huis? Wat een verspilling aan energie en tijd om hierover te fantaseren. Concentreer je liever op de dingen die er nu toe doen! Wat is er mis met een kantoor in de buurt als dat straks nodig blijkt?

Mijn gedachten gingen ook de andere kant op…

Het idee om in een mooi huis te wonen met voldoende ruimte voor een kantoor aan huis… – met beelden van een statig pand met mooie tuin eromheen –  is zeker niet gek

Om gelijk weer terug te gaan naar…

Give me a break! Ik heb rust en stabiliteit nodig!

En als je nog even je geest laat gaan dan schiet je in de verwijten:

Je bent mij altijd aan het pushen!

De volgende stap in het ontrafelen van de geest is het bepalen van de achterliggende emoties en gevoelens. Ik stelde vast dat ik hier met de emoties angst, onrust, bedreigende situatie, boosheid en weerstand te maken had. Aan de andere kant was ik ook geïntrigeerd en had ik verlangens, ideeën van trots en tevredenheid over een bedachte situatie.

Als ik nu kijk hoe ik in het moment waarop ik reageerde op mijn partner fysiek reageerde dan kan ik terughalen dat ik heel even stopte met ademen, alsof ik daarmee probeerde de situatie even stop te zetten om zo tijd te krijgen om erover na te denken. Een lichtjes versnelde hartslag als gevolg van de angst die ik voelde opborrelen wil ik niet uitsluiten.

Als laatste stap in dit proces ben ik naar de bron van mijn reactie gaan zoeken. De suggestie dat we als gezin (weer) ergens anders zouden gaan wonen veroorzaakte een ‘angst voor verandering’ reactie. Het niet openstaan voor verandering betekend dat ik in control wil zijn over mijn dagelijkse leven om zo te garanderen dat alles zo gaat dat ik het allemaal aan kan zonder dat het mijn gezondheid bedreigd omdat ik door bepaalde grenzen heen moet.

Nu dat ik weet wat de bron is geweest waar ik op gereageerd heb, welke reacties ik had en wat mijn geest met de situatie heeft gedaan, kan ik mij voorbereiden om in een vergelijkbare situatie bewuster te zijn van mijn geest en daarmee in het moment dat ik reageer deze reactie stoppen omdat ik zie dat het reageren op zich nergens toe lijdt dan alleen maar bijdragen aan dat waar ik uiteindelijk angsten voor heb.

Om dit effectief te kunnen doen moet ik de patronen die ik in mijn reacties herken weten stop te zetten. Dat doe ik door de punten te benoemen, hierover zelfvergeving te doen en een feitelijke correctieve actie toepas. In deel twee zal ik de patronen uitlichten en de zelfvergeving en correctie toepassen.

Dag 65 – Niet zeuren, gewoon doorgaan!

emotionsTijdens mijn wekelijkse chat met mijn buddy (begeleider) kwam aan het licht dat ik best veel zaken onderdruk. Dat is op zich niets nieuws voor mij maar gedurende het gesprek kwam het wel heel mooi naar voren met praktische voorbeelden.

Naar aanleiding van de opdracht had ik gekeken naar een bepaalde situatie die bij mij een reactie had veroorzaakt. Als ik mijn reactie of reacties onder de loep neem dan kan ik onder andere zien dat ik gereageerd heb op bepaalde ‘triggers’ (woorden, geluiden, stem tonaliteit, geuren, licht, kleur, etc.) met verschillende emoties en gevoelens.

In dit specifieke geval reageerde ik met een aantal emoties die ik in het moment niet gelijk kon benoemen. Wel weet ik nog heel goed wat mijn gedachten waren, en door die gedachten te bekijken kon ik uiteindelijk vaststellen dat mijn reactie angst was voor de geschetste situatie. De combinatie van bepaalde woorden, stemgeluid en tonaliteit zorgden ervoor dat er in mijn onderbewustzijn bepaalde knoppen werden ingedrukt. Mijn reacties met “maar” en “als” zijn uiteindelijk allen terug te brengen naar een basis emotie: angst. In dit geval angst voor verandering, angst voor een terugval naar een minder stabiele periode met fysieke en geestelijke druk.

Als je mij onmiddellijk na het voorval had gezegd dat ik met angst had gereageerd (zonder dat zozeer te uitten overigens), dan had ik het ontkend. Maar door in de context van mijn DIP Pro les dit punt te onderzoeken en uit te werken en daarna te bespreken met mijn buddy komen er toch bepaalde punten boven water waar ik meer verder kan. Ik weet nu een van de oorzaken van mijn reacties  en kan daarmee aan de slag, de oorzaak als het ware ontzenuwen door het te herkennen, zelfvergeving op die specifieke gevoelens en emoties te doen en tegelijkertijd het zover mogelijk te ontrafelen. Hierdoor leer ik mijzelf beter kennen en kan ik voorkomen dat ik in een vergelijkbare situatie dezelfde (angst-) reactie krijg en niet verder luister, geen oprecht of in ieder geval zinnig antwoord kan geven maar gewoon kan luisteren, verwerken en er verder iets mee doen wat zinnig is in de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens en emoties te onderdrukken waardoor ik mijn hoofd als het ware in het zand steek en mijzelf de mogelijkheid ontneem om in het moment te zien hoe ik reageer op de gegeven situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘triggers’ niet te herkennen waardoor ik mijn gedachten de ruimte gaf om een rookgordijn van argumenten op te trekken waarin ik een serie van emoties op deze gedachten heb toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te hebben gegund om in het moment mijn reacties te onderkennen om de echte emotie, angst in dit geval, te herkennen zodat ik daar in het moment had begrepen waar ik stond en mijzelf op effectieve wijze had kunnen aansturen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken van emoties en gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn hoofd in het zand steek om zo mijn reacties niet te hoeven verantwoorden naar mijzelf. Ik stop met mijzelf te verstoppen en gevoelens en emoties te onderdrukken en sta een en gelijk aan het leven.